နာကျဉ်းစရာမိသားစု
နာကျဉ်းစရာမိသားစု
အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ လေထုက စိုထိုင်းထိုင်းနဲ့ မှိုနံ့ရနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကျွိခနဲ မြည်သံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ခြစ်လိုက်သလို ခံစားရစေတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖခင်ပေါ့။ သူ့လက်ထဲမှာ အရက်ပုလင်းတစ်လုံး အမြဲရှိနေတတ်ပြီး မျက်လုံးတွေကတော့ အသက်မဲ့စွာနဲ့ ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေလေ့ရှိတယ်။
"ပြန်လာပြီလား"
သူ့ဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံက အက်ရှရှနဲ့ နားမခံသာစရာ။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကိုယ့်
ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှဲရင်း နံရံက အမေ့ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်နေမိတယ်။ အမေကတော့ ပြုံးနေတုန်းပဲ။ အမေ့ရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အားအင်ပေါ့။ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျောင်းပြီးအောင် တက်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ရနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရသမျှ လစာရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ကို ဒီလူက အရက်ဖိုးဆိုပြီး အတင်းလုယူနေတုန်းပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လိုပဲ။
"မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိရင် ပေးဦး၊ ငါ အရေးကြီးလို့"
တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး ပြောနေတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားတယ်။ အရေးကြီးလို့တဲ့လား။ သူ့အတွက် အရေးကြီးတာ အရက်ကလွဲရင် ဘာရှိဦးမှာလဲ။
"မရှိဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်ရတာနဲ့တင် ကျွန်တော့်စားစရိတ်တောင် မကျန်တော့ဘူး"
ကျွန်တော် အော်ပစ်လိုက်မိတယ်။ သူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး
ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီကနေ ဂျပန်ကို သုံးနှစ်ကြာ သွားရောက်အလုပ်လုပ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်လိုက်တာပါ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီငရဲတွင်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းစပဲ။ ကျွန်တော် အရမ်းပျော်သွားပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အဖေ့ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ အဲဒီအပျော်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားရပြန်တယ်။ သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မူးနေတုန်းပဲ။
"ကျွန်တော် ဂျပန်သွားတော့မယ်၊ သုံးနှစ်ကြာမယ်"
ကျွန်တော် အေးစက်စက်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ သူက အရက်ခွက်ကို ချပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းသာရိပ်လည်း မရှိ၊ ဝမ်းနည်းရိပ်လည်း မရှိဘူး။
"သွားပေါ့... သွားနိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မသွားခင် ငါ့ကို ပိုက်ဆံ သိန်းငါးဆယ်လောက် ရှာပေးခဲ့စမ်းပါ"
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားမိတယ်။ သိန်းငါးဆယ်? ဒါဟာ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားသမျှ အားလုံးထက်တောင် ပိုသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဂျပန်သွားဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အသုံးစရိတ်တွေကိုတောင် မနည်းခြစ်ကုတ်ထားရတာ။
"ခင်ဗျား တကယ်လွန်နေပြီ။ ကျွန်တော် သွားတော့မယ့်အချိန်မှာတောင် ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံပဲ တောင်းနေတာလား။ ခင်ဗျားမှာ အဖေဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရော ရှိရဲ့လား"
ကျွန်တော့်အသံတွေ တုန်ရင်နေပြီ။ ဒေါသက ငယ်ထိပ်ရောက်နေသလိုပဲ။ သူကတော့ မလှုပ်မယှက်ဘဲ အရက်ကို ထပ်ငှဲ့နေတယ်။
"ငါ့မှာ အကြွေးတွေရှိတယ်၊ အဲဒါတွေ မဆပ်ရင် ငါ့ကို သတ်ကြလိမ့်မယ်။ မင်းကတော့ သွားချင်တဲ့နေရာ သွားနိုင်တာပဲ၊ ငါ့ကိုတော့ အသေခံခိုင်းမလို့လား"
သူ့စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ အမြဲတမ်း အတ္တကြီးခဲ့တဲ့ ဒီလူဟာ အခုထိလည်း သူ့အသက်ရှင်သန်ရေးကိုပဲ ကြည့်နေတုန်း။ ကျွန်တော့်အမေကိုလည်း ဒီလိုပဲ နှိပ်စက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အမေ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေ၊ အိမ်ထောင်မှု ပစ္စည်းလေးတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းပြီး အရက်သောက်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော် မမေ့သေးဘူး။ အခုလည်း ကျွန်တော့်အလှည့်ပေါ့။
"ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ရှိရင်လည်း ခင်ဗျားကို မပေးနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားဘာသာ သေချင်သေ၊ ရှင်ချင်ရှင်၊ ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး"
ကျွန်တော် ပြောချင်ရာတွေ ပြောပြီး အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ နောက်ကနေ သူကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အသံကိုလည်း မကြားချင်တော့ဘူး။ လမ်းမပေါ်မှာ မိုးတွေက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်ရည်တွေနဲ့ မိုးရေတွေ ရောပြွမ်းသွားတယ်။ မိသားစုဆိုတာ နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ့်အစား ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထာဝရ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ သူနဲ့ ကျွန်တော် စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာရှိနေပေမဲ့ သူစိမ်းတွေထက်တောင် ပိုဝေးကွာနေကြတယ်။ သူကတော့
ဂျပန်သွားဖို့ တစ်ပတ်အလိုမှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ပေါ့။ အိမ်ထဲရောက်တော့ အခြေအနေက ထူးခြားနေတယ်။ တစ်အိမ်လုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အမေ့ရဲ့ ဗီရိုဟောင်းလေးက ပွင့်နေတယ်။ ကျွန်တော် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအမှတ်တရဖြစ်တဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေး ထည့်ထားတဲ့ ဘူးလေးကို ရှာကြည့်မိတယ်။ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီဆွဲကြိုးလေးက အမေဆုံးခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲဆင်းရဲ ဒါကိုတော့ မရောင်းဘူးလို့ ကျိန်ဆိုထားခဲ့တာ။
"ဘယ်မှာလဲ! အမေ့ရဲ့ ဆွဲကြိုး ဘယ်မှာလဲ!"
ကျွန်တော် အဖေ့
"ငါ ရောင်းလိုက်ပြီ... ငါ့အကြွေးရှင်တွေ လာတောင်းလို့ ရောင်းလိုက်ပြီ"
သူ့စကားဆုံးတာနဲ့ ကျွန်တော် သူ့အနားကို ပြေးသွားပြီး သူ့ပုခုံးကို ကိုင်ကာ လှုပ်ခါပစ်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသတွေက မီးလျှံတွေလို တောက်လောင်နေပြီ။
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား လူမဟုတ်ဘူး။ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန်လေးကိုတောင် ခင်ဗျား မချန်ထားဘူးလား။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သတ်ပစ်ချင်တယ် သိလား။ ခင်ဗျား ဘာလို့ မသေသွားတာလဲ။ အမေ့အစား ခင်ဗျား ဘာလို့ မသေသွားရတာလဲ!"
ကျွန်တော် သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တဲ့အခါ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွင့်ကျသွားတယ်။ သူ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ငြိမ်သက်နေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ရင်နေပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်တော် တွေ့သမျှ ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်မိတယ်။ အိမ်ဟာ စစ်တလင်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတယ်။
"မင်း... မင်း ငါ့ကို အဲဒီလောက်တောင် မုန်းသလား"
သူ့အသံက အရမ်းကို တိုးညှင်းလွန်းလို့ ကျွန်တော် မနည်းနားထောင်လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်ရည်တွေကို ကျွန်တော် မယုံဘူး။ ဒါဟာ ဟန်ဆောင်မှုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။
"မုန်းတာမှ သေလောက်အောင် မုန်းတယ်။ ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမည်းစက်ပဲ။ ကျွန်တော် ဂျပန်သွားပြီးရင် ဒီအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ခင်ဗျားနဲ့လည်း သားအဖ မတော်တော့ဘူး။ ခင်ဗျား လမ်းဘေးမှာ ခွေးသေ သေနေရင်တောင် ကျွန်တော် လာကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော် အဝတ်အစားအချို့ကို အိတ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ပြီး အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေရစ်တာကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ သွားအိပ်ခဲ့တယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကတော့
လေဆိပ်ကို သွားရမယ့်နေ့ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်တော် လေဆိပ်မှာ စောင့်နေရင်း စိတ်တွေက လေးလံနေတယ်။ ပျော်ရမယ့်အစား တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားချက်ကြီးက ကြီးစိုးနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဖုန်းဆီကို သူစိမ်းဂဏန်းတစ်ခုကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ဖြေလိုက်တော့ အမေ့ဘက်က တော်စပ်တဲ့ ဒေါ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။
"မင်းသူ... မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။ မင်းအဖေ... မင်းအဖေ ဆေးရုံမှာ၊ အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ အခုချက်ချင်း လာခဲ့ဦး"
ကျွန်တော် ခဏတော့ တန့်သွားမိတယ်။ ပြီးတော့မှ ခါးခါးသီးသီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် မလာနိုင်ဘူး ဒေါ်လေး။ ကျွန်တော် လေယာဉ်တက်တော့မယ်။ သူ့ဘာသာ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ဘူး"
"မင်း အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ မင်းသူရယ်။ မင်း မသိတာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်းအမေအကြောင်းရော၊ မင်းအဖေအကြောင်းရော... သူ မင်းကို မပြောခိုင်းလို့ ငါတို့ နှုတ်ပိတ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းသိသင့်ပြီ။ မင်းအမေက နှလုံးရောဂါနဲ့ ဆုံးတာ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူရပ်မတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ဘာ... ဘာပြောတာလဲ ဒေါ်လေး"
"မင်းအမေက အကြွေးတွေ အများကြီး တင်ခဲ့တာ။ သူက ဖဲရိုက်တာ ဝါသနာပါတယ်။ မင်းကို မသိအောင် ဖုံးထားခဲ့တာ။ သူဆုံးသွားတဲ့နေ့က အကြွေးရှင်တွေ လာတောင်းလို့ ထွက်ပြေးရင်းနဲ့ ကားတိုက်မိပြီး ဆုံးတာ။ မင်းအဖေက မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမေ့ကို နတ်သမီးတစ်ပါးလိုပဲ ထင်စေချင်လို့ အမေက နှလုံးရောဂါနဲ့ ဆုံးတာလို့ လိမ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ မင်းအမေ ထားခဲ့တဲ့ အကြွေး သိန်းပေါင်း ရာနဲ့ချီကို မင်းအဖေ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ပြီး ဆပ်နေခဲ့တာ။ သူ အရက်သောက်တာကလည်း အဲဒီဒဏ်ရာတွေကို မေ့ချင်လို့။ အခု သူ မင်းဆီက ပိုက်ဆံတောင်းတာကလည်း သူ့အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းအမေရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အကြွေးရှင်တွေကို အပြတ်ဆပ်ပြီး မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး သွားစေချင်လို့။ သူ... သူက ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာ ကြာပြီ မင်းသူရယ်။ မင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်လို့ သူ အဆိုးခံပြီး မင်းကို တွန်းထုတ်နေခဲ့တာ"
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျသွားတယ်။ နားထဲမှာ ဒေါ်လေးရဲ့ စကားသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်မိခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် အမုန်းဆုံးလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ လူသားဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိုးခံပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ ဆွဲကြိုးလေးကို သူခိုးရောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... တကယ်တော့ သူဟာ အကြွေးတွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို လွတ်မြောက်စေချင်ခဲ့တာ။
ကျွန်တော် အထုပ်အပိုးတွေကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး လေဆိပ်ပြင်ပကို ပြေးထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ တက္ကစီ တစ်စီးကို အတင်းတားပြီး ဆေးရုံကို မောင်းခိုင်းလိုက်မိတယ်။ "မြန်မြန်... မြန်မြန်မောင်းပေးပါ" လို့ ကျွန်တော် တတွတ်တွတ် ပြောနေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျနေပြီ။ အဖေ... အဖေ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေပါဦး။ ကျွန်တော် တောင်းပန်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောခဲ့တဲ့ ရုန့်ရင်းတဲ့ စကားတွေအတွက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး ရိုက်နှက်ပါဦး။
ဆေးရုံကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် အဖေရှိရာ
"အဖေ!!!"
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ကုတင်အနားကို ပြေးသွားလိုက်တယ်။ အဖြူရောင် အစကို လှန်ကြည့်လိုက်တော့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အဖေ့မျက်နှာ။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကလို တင်းမာမနေတော့ဘဲ အေးချမ်းနေတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာတော့ စက္ကူခေါက်လေး တစ်ခုရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီစက္ကူလေးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"သား... မင်းကို အဖေ မချစ်ဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။ အမေ့ကိုလည်း မမုန်းပါနဲ့။ လူဆိုတာ အမှားနဲ့ မကင်းကြဘူး။ မင်းကတော့ အဖေ့ထက် သာတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ ဂျပန်မှာ အလုပ်ကြိုးစားပါ။ အဖေ မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူနေမှာပါ။ အကြွေးတွေ အားလုံး ဆပ်ပြီးပြီမို့ မင်း စိတ်အေးအေးနဲ့ သွားနိုင်ပါပြီ"
စာသားလေးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် ဂျပန်ကို ရောက်နေတာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ ဒီမှာ အလုပ်တွေ ကြိုးစားရင်း အောင်မြင်မှုအချို့ ရနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲက အပေါက်ကြီးကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြည့်နိုင်တော့ဘူး။ ညတိုင်း ကျွန်တော် အိပ်မက်တွေ မက်တတ်တယ်။ အိမ်ဟောင်းလေးထဲမှာ အဖေက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို ပြုံးပြီး ကြိုဆိုနေတဲ့ အိပ်မက်မျိုးပေါ့။
ကျွန်တော့်စားပွဲပေါ်မှာတော့ အဖေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံရှိတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က သူနဲ့အတူ ရိုက်ထားတဲ့ တစ်ပုံတည်းသော ပုံလေးပါ။ အဖေ့ကို ကျွန်တော် အရမ်းလွမ်းတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းက အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါဟာ သူ့ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး ချစ်ခြင်းတရားဆိုတာ အခုမှ ကျွန်တော် နားလည်လာရတယ်။
မိသားစုဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်မှုလွဲခြင်းတွေ၊ နာကျင်စေတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အပေါ်ယံ အလွှာတွေရဲ့ အောက်မှာတော့ ဖော်ပြလို့မရနိုင်တဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေ ရှိနေတတ်တာကို ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် နောင်တရတယ်။ အဖေ့ကို "အဖေ" လို့ မခေါ်ခဲ့မိတဲ့အတွက်၊ သူ့ရဲ့ ပုခုံးကို တစ်ခါလေးတောင် မဆုပ်ကိုင်ပေးခဲ့မိတဲ့ အတွက်၊ သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မမေးမြန်းခဲ့မိတဲ့ အတွက် ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမှာပါ။ အမှန်တရားဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ပြန်ပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့တာမျိုးက အဆိုးဆုံးပါပဲ။
ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး အဖေ့အတွက် ဆွမ်းကပ် အမျှဝေခဲ့တယ်။ "အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ စိတ်ထဲကနေ တတွတ်တွတ် ပြောနေမိတယ်။ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း အဖေ တစ်နေရာရာကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်မိတယ်။
ဘဝမှာ ကျွန်တော် သင်ယူလိုက်ရတဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ ချစ်ရသူတွေကို မုန်းတီးဖို့ အလျင်မစလိုပါနဲ့။ သူတို့ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုတွေ၊ သူတို့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုတွေ နောက်ကွယ်မှာ သင်မသိနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ ရှိနေနိုင်လို့ပါပဲ။ မိသားစုဆိုတာ နာကျဉ်းစရာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီနာကျဉ်းမှုတွေဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အခြားမျက်နှာစာတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာကတော့... သင် ချစ်ရတဲ့သူတွေကို အချိန်ရှိခိုက်မှာ တန်ဖိုးထားပါ။ အမှန်တရားကို သိရတဲ့အချိန်မှာ နောင်တတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချိန်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်မလှည့်သလို၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေကလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်လို့ပါပဲ။
---
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အမုန်းနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေမဲ့၊ နောင်တကိုတော့ ဘယ်အရာနဲ့မှ ဖုံးကွယ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။