ယုတ်မာတဲ့ ယောက္ခမ
ယုတ်မာတဲ့ ယောက္ခမ
လောကကြီးမှာ ကျွန်မလောက် ကံကောင်းတဲ့သူ မရှိတော့ဘူးလို့ တစ်ချိန်က ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိုးစက်တွေ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ် တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ အဲဒီမင်္ဂလာဦးညကို ကျွန်မ အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "ကိုယ် မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ် သန္တာ" လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက တစ်ဦးတည်းသောသား၊ ကျွန်မကတော့ မိဘမဲ့ကျောင်းမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့ သာမန် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ပုံပြင်ဆန်လွန်းတယ်လို့ လူတွေက ပြောကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အယုံလွယ်မှုနဲ့ နုနယ်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို ချောက်ထဲတွန်းပို့မယ့် လက်နက်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
မင်းခန့်ရဲ့ အမေ၊ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမ ဒေါ်မြတ်နုက မင်္ဂလာဦးနေ့မှာ ကျွန်မကို ပြုံးပြုံးလေး ကြိုဆိုခဲ့တယ်။ "သမီးလေး... အမေ့အိမ်ကို ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားနော်" တဲ့။ အဲဒီစကားသံက ပျားရည်ဆမ်းထားတဲ့ ဓားသွားတစ်လက်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို တကယ်ပဲ အမေရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့တာ။ မနက်တိုင်း အစောကြီးထပြီး အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်တယ်၊ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပေးတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မ ကြိုးစားတာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတတ်တယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီအပြုံးက လောကနိဗ္ဗာန်ပဲ။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ကြီးရဲ့ ထောင့်စွန်းတွေမှာ တစ်ခါတလေ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်မ ဈေးကပြန်လာလို့ မောနေချိန်မှာ သူက "သမီး... ပင်ပန်းနေပြီလား၊ လာ... အမေ ဖျော်ရည်လေး ဖျော်ထားတယ်" လို့ ပြောတတ်ပေမဲ့ အဲဒီဖျော်ရည်က ကျွန်မ ရင်ထဲကို အေးမြစေတာထက် ပူလောင်မှုကိုပဲ ပေးစွမ်းတော့မယ့် အစပျိုးခြင်းတွေဆိုတာ ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒါက လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ မင်းခန့်ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့တင် ဒီအိမ်ကြီးမှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးလေးပဲ တွေးခဲ့မိတယ်။
မင်္ဂလာဆောင်ပြီး သုံးလလောက်အကြာမှာ အရာအားလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ ပထမဆုံး စတာကတော့ စကားနာထိုးတာပဲ။ "အော်... သမီးက မိဘမဲ့ဆိုတော့ အိမ်မှုကိစ္စတွေမှာ သင်ပေးမယ့်သူ မရှိရှာဘူးနော်" တဲ့။ ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာ ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်တဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောမိဘူး။ ငြိမ်ခံနေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကို တိုင်ရင်လည်း သူတို့ သားအမိကြားမှာ ကျွန်မက ကြားညပ်မယ့်သူ ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့။
ဒါပေမဲ့ ဒေါ်မြတ်နုက အဲဒီလောက်နဲ့ မရပ်တန့်ဘူး။ သူက မင်းခန့် ရုံးသွားချိန်ဆိုရင် ကျွန်မကို အလုပ်မျိုးစုံ ခိုင်းတယ်။ အိမ်ဖော်တွေ ရှိရက်သားနဲ့ ကျွန်မကိုပဲ ကြမ်းတိုက်ခိုင်းတယ်၊ အဝတ်လျှော်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မ လက်ကလေးတွေ ကြမ်းတမ်းလာတာကို ကြည့်ပြီး သူက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးတယ်။ တစ်ညမှာတော့ မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ကြည့်ရင်း "သန္တာ... မင်းလက်တွေ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ကြမ်းနေရတာလဲ" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်မ ဖြေဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ဒေါ်မြတ်နုက
ကျွန်မ အံ့ဩလွန်းလို့ စကားလုံးတွေ ပျောက်ရှကုန်တယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "သန္တာ... အမေပြောတာ ဟုတ်လား၊ မင်း အရမ်းပင်ပန်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့" လို့ ပြောပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ဘူး။ အမှောင်ထဲမှာ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုတွေကို ကြောက်လန့်လာမိတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ယုံကြည်မှု လျော့နည်းလာတာကိုလည်း ခံစားမိတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် မင်းခန့်က မအားဘူးဆိုပြီး ချက်ချင်းချပစ်တတ်လာတယ်။ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေ မရှိတော့ဘူး။ "မင်း အမေ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုရဲ့လား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေပဲ များလာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အက်ကြောင်းတွေ စထင်လာပြီ။
ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရလာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကျွန်မကို ဖက်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ မျက်နှာကတော့ သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့နေတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူက ကျွန်မကို "အထူးဂရုစိုက်" တော့တာပဲ။ "သမီး... ဒီဆေးလေး သောက်လိုက်ဦး၊ ဗိုက်ထဲက ကလေးအတွက် ကောင်းတယ်" ဆိုပြီး ညတိုင်း နွားနို့တစ်ခွက်နဲ့ ဆေးတောင့်လေးတွေကို ပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ အမေရင်းတစ်ယောက်လို ထင်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ သောက်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဆေးသောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက အောင့်အောင့်လာတယ်။ မင်းခန့်ကို ပြောပြတော့ "မင်း စိတ်ထင်လို့နေမှာပါ၊ အမေ ပေးတာပဲ ကောင်းမှာပေါ့" လို့ပဲ ခပ်အေးအေး ပြောတယ်။ မင်းခန့်က အခုဆိုရင် ကျွန်မ စကားထက် ဒေါ်မြတ်နု စကားကိုပဲ ပိုယုံနေပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ ကြီးစိုးလာတယ်။ အတူထိုင်နေရင်တောင် ပြောစရာ စကားမရှိသလိုပဲ။ ကျွန်မ ပေးတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သူ ကြည့်တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်မစာဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုက ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ပိုပြီး ကြီးထွားလာတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ဒေါ်မြတ်နုက ကျွန်မကို
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက် ယုတ်မာရတာလဲ" လို့ ငိုယိုပြီး မေးမိတယ်။ ဒေါ်မြတ်နုက အေးစက်စွာ ရယ်ပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင့်အမေက ငါ့ယောက်ျားကို ငါ့ဆီက လုယူသွားခဲ့ဖူးလို့ပဲ။ နင့်အမေက ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူ၊ အခုတော့ ငါက သူ့သမီးရဲ့ ဘဝကို ပြန်ဖျက်ဆီးပြမယ်" တဲ့။ ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့ အတိတ်က အမှောင်ထုက ကျွန်မရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီ။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာပြီး သွေးတွေ ဆင်းလာတယ်။ ကျွန်မ မင်းခန့်ကို အော်ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်မြတ်နုက မင်းခန့်ကို အပြင်ကို လွှတ်ထားလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်နေခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးလေး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တဲ့အခါမှာ ဒေါ်မြတ်နုက မင်းခန့်ကို ဘယ်လို လိမ်ပြောလိုက်သလဲ သိလား။ "သား... သန္တာကလေ၊ သူ ကလေးမလိုချင်လို့ဆိုပြီး ဆေးတွေ ခိုးသောက်တာ အမေ တွေ့လိုက်တယ်" တဲ့။
မင်းခန့် ဆေးရုံခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မအတွက် အချစ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ အမုန်းတွေနဲ့ စက်ဆုပ်မှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ "သန္တာ... မင်း ဒီလောက်အထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့ကလေးကို မင်းကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်တာလား" လို့ သူက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးတယ်။ ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်နေတယ်။ ဒေါ်မြတ်နုက ဘေးကနေ မျက်ရည်တုတွေနဲ့ "အမေ တားပါသေးတယ် သားရယ်၊ သူက မရဘူး၊ သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်လို့တဲ့" ဆိုပြီး မီးလောင်ရာ လေပင့်တော့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမှန်တရားရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှာ အသံဖမ်းစက်လေး တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျွန်မ ရင်လေးနေလို့ ဒေါ်မြတ်နုနဲ့ စကားပြောချိန်မှာ မသိမသာ ဖွင့်ထားမိခဲ့တာ။ ကျွန်မ အားတင်းပြီး အဲဒီအသံဖမ်းစက်ကို မင်းခန့်ကို ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဒေါ်မြတ်နုက ကျွန်မကို ဆေးတိုက်ခဲ့တဲ့အကြောင်း၊ သူ့ယောက်ျားနဲ့ ကျွန်မအမေ အကြောင်းတွေကို ဝန်ခံထားတဲ့ အသံတွေ အကုန်ပါတယ်။
မင်းခန့် အသံဖမ်းစက်ကို နားထောင်နေရင်း မျက်နှာက ပျက်သွားတယ်။ ဒေါ်မြတ်နုလည်း မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး အသံဖမ်းစက်ကို လုဖို့ ကြိုးစားတယ်။ "ဒါ... ဒါတွေက အတုတွေပါ သားရဲ့၊ သူ ငါ့ကို လုပ်ကြံတာ" လို့ အော်ဟစ်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။ မင်းခန့်က သူ့အမေကို စိုက်ကြည့်ရင်း "အမေ... အမေက ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာတတ်တာလား" လို့ မေးတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ကလေးလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေလည်း သေဆုံးခဲ့ပြီ။
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မ မင်းခန့်ရဲ့ အိမ်ကြီးကနေ ထွက်လာခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အခုဆိုရင် မြို့ပြင်က သာမန် တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တယ်၊ "ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် မှားသွားတယ်၊ ကိုယ့်အမေအတွက် ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပြန်လာခဲ့ပါ" လို့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခုမှ မပြန်ဘူး။ အချို့သော အရာတွေက ခွင့်လွှတ်ရုံနဲ့ ပြန်မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သူ မသိဘူး။
ဒေါ်မြတ်နုကတော့ အခုဆိုရင် အထီးကျန်စွာနဲ့ အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က သူ့အမေကို ကြည့်မရတော့ဘဲ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ဒေါ်မြတ်နုက သူ့ရဲ့ အမုန်းတရားကြောင့် သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပဲ။ သူ နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူ အရာအားလုံးကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာ။
ကျွန်မ တစ်ခါတလေ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရင်လို မတောက်ပတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ အမာရွတ်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။ မင်းခန့်ကို ကျွန်မ ချစ်နေတုန်းလားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်မိတယ်။ အဖြေကတော့... မသိတော့ဘူး။ ချစ်ခြင်းတရားထက် ပိုတဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို ထုံထိုင်းသွားစေခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တဲ့အတွက် သူ့အပေါ်မှာလည်း ကျွန်မ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ဘူး။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... အမုန်းတရားက တခြားသူကို မဖျက်ဆီးခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆုံး လောင်မြိုက်စေတာပဲ။ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ ယုတ်မာမှုက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ခဏတာ ထိခိုက်စေခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဘဝကိုတော့ ထာဝရ ပျက်စီးသွားစေခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာပါ၊ အဲဒီယုံကြည်မှု ပြိုလဲသွားတဲ့နေ့ကစပြီး အချစ်ဆိုတာလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
ကျွန်မ အခုတော့ ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငြိမ်းချမ်းမှုက ပျော်ရွှင်စရာတွေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားရတာပါ။
"တစ်ခါတလေမှာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာ အတူတူပြန်နေဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အနှောင်အဖွဲ့ကနေ လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။"