ပထွေးယုတ်မာခံရတဲ့သမီးငယ်လေးရဲ့ ဘဝ
ပထွေးယုတ်မာခံရတဲ့သမီးငယ်လေးရဲ့ ဘဝ
အမှောင်ရိပ်ကျနေတဲ့ ဧည့်ခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထိုင်နေမိတယ်။ အိမ်ရှေ့က သစ်ရွက်ခြောက်တွေ ကြွေကျသံကတောင် ကျွန်မအတွက်တော့ ထိတ်လန့်စရာ အသံတစ်ခုလိုပါပဲ။ အမေကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းချက်ရင်း သီချင်းလေး တညည်းညည်းနဲ့။ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်းပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာဆိုတာ အမေ သိပါ့မလား။ ကျွန်မနာမည်က သင်းသင်း။ အသက်ကတော့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို အိုမင်းရင့်ရော်နေပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အဖေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း အမေဟာ ဦးသန်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်လာခဲ့တယ်။ "သင်းသင်း... ညည်းအတွက် အဖေတစ်ယောက် ရအောင် အမေ ကြိုးစားပေးတာပါ" တဲ့။ အမေ ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်မဘဝရဲ့ ပျက်စီးခြင်း နိဒါန်းမှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ ဦးသန်းက အစပိုင်းမှာတော့ သဘောကောင်းသလိုလို၊ ဂရုစိုက်သလိုလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ သားအမိယုံကြည်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကို မုန့်ဖိုးတွေ ပေးတယ်၊ လိုချင်တာတွေ ဝယ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါ အဖေတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာရိပ်ထက် ရေဆာနေတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ရဲ့ အကြည့်မျိုးကို ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်။ အမေကတော့ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်နေတာ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ သိနေပေမယ့် အမေ့မျက်နှာမှာ မြင်နေရတဲ့ အပြုံးတွေကို မဖျက်ဆီးရက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အားနာမှုကပဲ ကျွန်မကို သေတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်တာပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသက်ရှူရခက်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အမေက ဈေးရောင်းထွက်တဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးသန်း နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လေ့ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ ဦးသန်းက ကျွန်မရဲ့
တစ်ညမှာတော့ အမေက ရွာဘက်က အဖွား နေမကောင်းလို့ဆိုပြီး ညအိပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက မိုးတွေကလည်း သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတာ။ ကျွန်မ
ရက်တွေ လတွေ ကုန်လွန်သွားပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ မကျက်ခဲ့ဘူး။ ဦးသန်းရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာသလို အမေကလည်း ပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ရင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တော့ဘူး။ အမြဲတမ်း ငိုင်နေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေကျရင် တိုးတိုးလေး ငိုနေတာကိုလည်း မြင်ရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တစ်နေ့မှာ အမေ့ရဲ့
အဲဒီ အမှန်တရားက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားပြီး အမေ ပြန်လာတာကို စောင့်နေမိတယ်။ အမေ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ လက်ထဲက စာအုပ်ကို မြင်တော့ အမေ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားတယ်။ "သင်း... သင်းသင်း... အမေ ရှင်းပြပါရစေ" တဲ့။ အမေက ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ "အမေက ညည်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမှာမို့လို့ပါ။ ဦးသန်းက ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ သူက ညည်းကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားလို့ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ "စောင့်ရှောက်တာလား အမေ... အမေ ရောင်းစားလိုက်တဲ့ ညတွေမှာ သမီး ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့ရလဲ အမေ သိလား။ အမေ လိုချင်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သမီးရဲ့ သွေးတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးသန်းက အိမ်ထဲကို ဝင်လာပြီး ကျွန်မကို ရိုက်ဖို့ လက်ရွယ်လိုက်တယ်။ အမေက ကြားထဲက ဝင်တားရင်း လဲကျသွားတယ်။ အဲဒီညက အမေဟာ သတိမရတော့ဘဲ ဆေးရုံကို တင်လိုက်ရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အမေဟာ ကျွန်မကို တစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ဦးသန်းကတော့ ရဲလက်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ ပြန်မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက အမေ ကျွန်မအတွက် ရောင်းစားပြီး စုပေးခဲ့တဲ့ တောက်ပြောင်နေတဲ့ ငွေအချို့နဲ့ မည်းမှောင်နေတဲ့ အတိတ်တွေပါပဲ။ လူတွေက ပြောကြတယ်... မိဘမေတ္တာက ကြီးမားတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမေတ္တာက တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိသွားခဲ့ပါပြီ။ အမေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မသုံးဘူး။ အဲဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ဝယ်ယူထားတဲ့ အခကြေးငွေတွေပဲ မဟုတ်လား။
လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းဟာ မေတ္တာမဟုတ်ဘဲ အတ္တသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။