မိထွေးယုတ်မာလို့ ခံရတဲ့သား
မိထွေးယုတ်မာလို့ ခံရတဲ့သား
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်တွေဟာ အမေဆုံးပါးသွားတဲ့နေ့ကတည်းက စတင်ခဲ့တာလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ အမှောင်ထုဆိုတာ အလင်းပျောက်ကွယ်သွားရုံနဲ့တင် မပြီးဆုံးသေးဘဲ အမှောင်ကို အမှောင်မှန်းမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အပြုံးတုတွေကြားမှာ ပိုလို့ နက်ရှိုင်းတတ်မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အမေဆုံးပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာ အဖေဟာ ဒေါ်မြတ်မွန်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်၊ နွေးထွေးမှုကို ဆာလောင်နေတဲ့ ကောင်ကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။
"သား... ဒါ မင်းရဲ့ အမေအသစ်ပဲ။ မင်းကို အမေရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်"
အဖေ့ရဲ့ စကားသံဟာ ဝမ်းသာအားရရှိလှပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်မြတ်မွန်က ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီစိုးရိမ်စိတ်တွေဟာ နှင်းလိုပဲ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့တယ်။ သူဟာ အရမ်းလှပြီး ယဉ်ကျေးတယ်၊ အဖေ့ရှေ့မှာဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို "သားလေး... သားလေး" နဲ့ တမြတ်တနိုး ခေါ်တတ်သူပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ဟာ တစ်ဖက်လူကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မိခင်မေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေဟာ ကယ်တင်ရှင်လို ထင်မှတ်မှားစရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အိမ်ထဲကို သူဝင်လာပြီး ပထမဆုံးရက်တွေမှာ အရာအားလုံးဟာ ပန်းခင်းလမ်းလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် ကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းစာတွေကို စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းတယ်။ အဖေကလည်း အိမ်ထောင်သစ်နဲ့ ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်အေးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဆိပ်အတောက်တွေ ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ ညဘက်တွေမှာ အဖေနဲ့ သူ စကားပြောသံတွေကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်အကြောင်း ကောင်းတာတွေပဲ ပြောနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူဟာ ကျွန်တော့်ကို အဖေ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ထုတ်ဖို့ မြေတောင်မြှောက်နေတာဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒေါ်မြတ်မွန်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးဟာ ဟောင်းနွမ်းလာပြီး အစစ်အမှန်တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အဖေ အိမ်မှာမရှိတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် သူဟာ တခြားလူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော်က တစ်ခုခုများ မှားလုပ်မိရင် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ဒေါသနဲ့ နီမြန်းလာပြီး အဆိပ်ပြင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောတတ်တယ်။
"မင်းက မင်းအမေလိုပဲ အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်းရှိနေလို့ ငါ့ဘဝက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေတာ"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ရိုက်နှက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ဇနီးသည်ကောင်း၊ သားကို ချစ်ပြနေတဲ့ မိခင်ကောင်း ဖြစ်သွားပြန်ရော။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူး။ ဒေါ်မြတ်မွန်က အဖေ့ကို ကျွန်တော့်အကြောင်း မဟုတ်မမှန်တာတွေ ကြိုတင်ပြီး ပုံဖော်ထားနှင့်ပြီးသား။ ကျွန်တော်က ဆိုးသွမ်းနေတယ်၊ သူ့ကို ရန်လုပ်တယ်၊ အမေရင်း မဟုတ်လို့ ငြိုငြင်တယ် ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေနဲ့ အဖေ့ရဲ့ နားကို ပိတ်ထားခဲ့တယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ဆက်သွယ်ရေးတွေပါပဲ။ အဖေ ခရီးသွားနေတဲ့အချိန် ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ရင် သူက ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အဖေနဲ့ ပေးမပြောဘူး။ "အဖေ အိပ်နေတယ်" "အဖေ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်တယ်။ ကျွန်တော် ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို "" ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဝေးလံတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ် ရောက်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဖေနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက သံယောဇဉ်ကြိုးတွေကို သူက ဓားနဲ့ မဖြတ်ဘဲ သံချေးတက်အောင် လုပ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားပစ်နေတာပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ရွှေဆွဲကြိုးလေး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ထက်တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာပါ။ ကျွန်တော် ပျာယာခတ်ပြီး ရှာနေတုန်းမှာ ဒေါ်မြတ်မွန်က
"ဘာရှာနေတာလဲ သားလေး... ဪ... ဟို အစုတ်ပလုတ် ဆွဲကြိုးလေးလား? အဲဒါကို ငါ ရောင်းပြီး လှူလိုက်ပြီ။ မင်းအမေအတွက် အမျှဝေပေးချင်လို့လေ"
ကျွန်တော့် နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ဒေါသတွေ အထိန်းအကွပ်မဲ့ပြီး ကျွန်တော် သူ့ကို အော်ဟစ်မိတော့တယ်။ "ခင်ဗျား ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ! အဲဒါ ကျွန်တော့်အမေ ပစ္စည်းဗျ!" လို့ အော်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က အဖေ့ရဲ့ ကားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်မြတ်မွန်က ချက်ချင်းဆိုသလို ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး ငိုယိုကာ "သားရယ်... အမေ မှားသွားပါတယ်၊ အမေ့ကို မရိုက်ပါနဲ့" လို့ အသံကုန် အော်ပါတော့တယ်။
အဖေ
အရာအားလုံးဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒေါ်မြတ်မွန်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေဟာ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်ရုံတင် မကတော့ဘဲ အဖေ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကိုပါ ခြိမ်းခြောက်လာတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။ အဖေဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကျန်းမာရေးတွေ ချို့တဲ့လာပြီး အမြဲတမ်း မှိန်းနေတတ်တယ်။ ဒေါ်မြတ်မွန်က အဖေ့ကို တိုက်နေတဲ့ ဆေးတွေဟာ ဆရာဝန်ညွှန်ကြားချက် မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမှန်း ကျွန်တော် ရိပ်မိခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် ဒေါ်မြတ်မွန်ရဲ့
အဲဒီစာချုပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဖေ့ရဲ့ လက်မှတ်တွေဟာ အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဖေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သူ့ကို ယုံကြည်ရတာလဲ? ကျွန်တော် စာရွက်တွေကို ကိုင်ပြီး အဖေ့
"သား... ငါ သိတယ်..."
အဖေ့ရဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။ "ဘာကို သိတာလဲ အဖေ?" လို့ မေးတော့ အဖေက ငိုသံပါကြီးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "သူ ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်နေတာ ငါသိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ မင်းအမေ ဆုံးပြီးကတည်းက ငါ့ဘဝက အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေတာ။ သူက ငါ့ကို နွေးထွေးမှုအတုတွေ ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအတုအယောင်တွေထဲမှာပဲ ငါ သေချင်တာ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သားရယ်... ငါ မင်းကို ကာကွယ်ရမယ့်အစား ငါ့ရဲ့ အတ္တအတွက် မင်းကို စတေးခဲ့မိတယ်"
ဒါဟာ ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားတဲ့ အကြီးမားဆုံး အချိုးအကွေ့ပဲ။ မိထွေးက ယုတ်မာတာထက် ပိုနာကျင်ရတာက ကိုယ့်အဖေရင်းက အရာအားလုံးကို သိလျက်နဲ့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ ချစ်ခြင်းတွေ အားလုံးဟာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ဒေါ်မြတ်မွန်ဟာ တကယ်တော့ ဗီလိန်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဖေ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချနေတဲ့ ကပ်ပါးကောင် ဖြစ်သလို၊ အဖေကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီအဆိပ်ကို သောက်သုံးဖို့ ဆန္ဒရှိနေခဲ့တာ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဒီအိမ်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီလူတွေဟာ ကျွန်တော့်မိသားစု မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အဖေက ကယ်တင်ခံရဖို့ ဆန္ဒမရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်
အဲဒီညက မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်တံခါးဝမှာ ခေတ္တရပ်ပြီး နောက်ကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ဒေါ်မြတ်မွန်က လှေကားထိပ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးကြည့်နေတယ်။ အဖေ့ရဲ့
နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီတဲ့။ အဖေ ဆုံးပြီးနောက်မှာ ဒေါ်မြတ်မွန်ဟာ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ယူပြီး တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ အိမ်အိုကြီးဟာလည်း ကြွေးမြီတွေကြောင့် အသိမ်းခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော် အဲဒီသတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ ဝမ်းလည်းမနည်းသလို၊ ဝမ်းလည်းမသာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားဟာ အဲဒီအိမ်က ထွက်လာကတည်းက ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီ။
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရပေမဲ့ စိတ်လွတ်လပ်မှု ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ အားကိုးရာမဲ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို သံမဏိလို မာကျောလာစေခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်မိတတ်တယ်။ သူ ဘာလို့ အဲဒီလို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သိလိုက်ရတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာကို တိမ်တိုက်တွေကြားမှာ ရှာဖွေမိတယ်။ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသေးတယ်၊ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက အမာရွတ်တွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအမာရွတ်တွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို သတိပေးနေလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတလေမှာ အနီးဆုံးလူတွေဆီက ရတဲ့ ဒဏ်ရာဟာ ကမ္ဘာပျက်တာထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် လက်နက်မဲ့စေသကဲ့သို့၊ အမှန်တရားကို သိလျက်နှင့် လျစ်လျူရှုခြင်းသည် မိမိချစ်သောသူကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။