ယောကျာ်းကပါတဲ့သမီးကို အဆုံးစီရင်မဲ့သူ

 ယောကျာ်းကပါတဲ့သမီးကို အဆုံးစီရင်မဲ့သူ

မိုးအနည်းငယ်စွေနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိမ်ရှေ့က ခြံဝင်းလေးထဲတွင် ကိုမျိုးနှင့် သူ၏သမီးလေး သီရိတို့ ဆော့ကစားနေကြသည်။ သီရိသည် ကိုမျိုး၏ အရင်အိမ်ထောင်နှင့် ရခဲ့သည့် သမီးဦးလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရယ်သံလွင်လွင်လေးများကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုနှင့်အတူ အမည်မဖော်နိုင်သည့် လေးလံမှုတစ်ခုက အမြဲတမ်း ဒွန်တွဲနေတတ်သည်။ ကျွန်မ ကိုမျိုးကို ချစ်သည်။ ထိုအချစ်သည်ပင် ကျွန်မကို ဤအိမ်ထဲသို့ ရောက်လာစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုမျိုး၏ ဇနီးဟောင်း ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူသည် သမီးလေးတစ်ယောက်နှင့် ဘဝကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သူ့ဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့ချိန်မှာ သီရိလေးက နှစ်သမီးလေးသာ ရှိသေးသည်။ 

"အန်တီ... သီရိ ဗိုက်ဆာပြီ"

ကလေးမလေးက ကျွန်မရဲ့ အင်္ကျီစကို ဆွဲပြီး ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် မျက်လုံးထဲအထိ မရောက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ စိတ်အစဉ်ထဲတွင် "မင်းက သူစိမ်းပဲ" ဆိုသည့် အသိစိတ်က အမြဲတမ်း လွှမ်းမိုးထားသည်။ ကျွန်မသည် သီရိကို တာဝန်သိစိတ်ဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ သူမသည် ကျွန်မနှင့် ကိုမျိုးကြားက ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကိုမျိုးသည် သမီးကို အလွန်ချစ်သည်။ သူ၏ ကမ္ဘာသည် သမီးဖြစ်သူကို ဗဟိုပြု၍ လည်ပတ်နေသည်။ ကျွန်မသည် ထိုကမ္ဘာထဲတွင် ဘေးလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ။ 

ကိုမျိုးက ကျွန်မအနားကို ရောက်လာပြီး ကျွန်မ၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မေ... သီရိလေးကို ဂရုစိုက်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ ထိုစကားသည် ချိုမြိန်သော်လည်း ကျွန်မ ရင်ထဲတွင်တော့ ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ စူးဝင်သွားသည်။ သူသည် ကျွန်မကို ဇနီးတစ်ယောက်ထက် သမီးကို ထိန်းပေးမည့်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ပိုပြီး မြင်နေသလားဟု ကျွန်မ မကြာခဏ တွေးမိသည်။ ကျွန်မတွင်လည်း အားနည်းချက် ရှိသည်။ ကျွန်မသည် အချစ်ကို အပိုင်စီးလိုသူ၊ အမြဲတမ်း ပထမဦးစားပေး ဖြစ်လိုသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအိမ်တွင် ကျွန်မသည် အမြဲတမ်း ဒုတိယနေရာတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အတွင်းက လောင်မြိုက်နေသည့် မနာလိုစိတ်နှင့် အထီးကျန်မှုတို့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဆိပ်အတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလာနေသည်ကို ထိုအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့ပါ။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်မနှင့် ကိုမျိုးကြားတွင် မမြင်ရသည့် နံရံတစ်ခု ခြားလာသလို ခံစားရသည်။ ကိုမျိုးသည် အလုပ်တွေ ပိုများလာပြီး အိမ်ပြန်နောက်ကျလာသည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သည့် အချိန်တိုင်းတွင်လည်း သီရိ၏ အကြောင်းကိုသာ အရင်မေးလေ့ရှိသည်။ ကျွန်မ၏ နေထိုင်မကောင်းမှု၊ ကျွန်မ၏ စိတ်ပင်ပန်းမှုများကို သူ သတိမထားမိတော့ပါ။ တစ်ညတွင် ကိုမျိုး၏ ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်ကို ကျွန်မ အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဇနီးဟောင်း၏ မိဘများဆီမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့က သီရိကို သူတို့ထံသို့ လာပို့ရန်နှင့် သီရိအတွက် ထားခဲ့သော အမွေပစ္စည်းများအကြောင်း ပြောဆိုထားကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုညက ကျွန်မ ကိုမျိုးကို စောင့်နေခဲ့သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မက ထိုအကြောင်းကို မေးမိသည်။ "ကိုမျိုး... သီရိကို သူ့အဘိုးအဘွားတွေဆီ ပို့လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ သူတို့လည်း မြေးကို လွမ်းနေကြတာပဲ" ဟု ကျွန်မက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ကိုမျိုး၏ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။

"မင်း ဘာစကားပြောတာလဲ မေ။ ငါ့သမီးကို ငါ ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မထည့်နိုင်ဘူး။ မင်း သူ့ကို မချစ်ရင်လည်း နေပါ၊ ငါ့သမီးကိုတော့ ငါ့အနားက ထွက်သွားအောင် မလုပ်ပါနဲ့"

သူ၏ စကားများသည် ကျွန်မကို အစိမ်းလိုက် ခွဲလိုက်သလို ခံစားရသည်။ "မင်း သူ့ကို မချစ်ရင်လည်း နေပါ" တဲ့လား။ ကျွန်မ ဤကလေးအတွက် မြှုပ်နှံခဲ့သမျှ အချိန်တွေ၊ စေတနာတွေက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်မ၏ ဒေါသနှင့် ခံပြင်းမှုတို့သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကိုမျိုးသည် ကျွန်မ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားမထောင်ဘဲ 

ထိုနေ့မှစ၍ အိမ်ထဲတွင် စကားသံများ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကိုမျိုးသည် ကျွန်မကို လူပိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံလာသည်။ သီရိလေးသည်လည်း ကလေးသဘာဝအတိုင်း သူမ၏ ဖခင်နှင့် ကျွန်မကြားက တင်းမာမှုကို သိရှိနေပုံရသည်။ သူမသည် ကျွန်မကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လာသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိတော့သည်။ ဤကလေးသာ မရှိလျှင် ကိုမျိုးသည် ကျွန်မကို အရင်လို ပြန်ချစ်လာလိမ့်မည်။ ဤကလေးသည် ကျွန်မတို့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေသည့် အရာဖြစ်သည်။

ကျွန်မ၏ စိတ်အရူးအမူး ဖြစ်နေသည့် အချိန်တွင် ဆိုးရွားသော အကြံတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ သီရိကို တစ်နေရာရာမှာ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် မဟုတ်ပါ။ သူမကို သူမ၏ အဘိုးအဘွားများဆီသို့ အပြီးအပိုင် ပို့ဆောင်လိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ကိုမျိုးအတွက်တော့ သမီးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျွန်မသည် ကိုမျိုး၏ ဖုန်းထဲမှနေ၍ သူ၏ ယောက္ခမဟောင်းများနှင့် လျှို့ဝှက် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မက ကိုမျိုးကိုယ်စား ပြောသယောင်ဖြင့် သီရိကို လာခေါ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ 

ကျွန်မ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ နောင်တနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က တလှည့်စီ စိုးမိုးနေသည်။ "ငါ လုပ်နေတာ မှန်ရဲ့လား" ဟု မိမိကိုယ်ကို မကြာခဏ မေးမိသည်။ သို့သော် ကိုမျိုး၏ အေးစက်သော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရတိုင်း ကျွန်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ချစ်ခြင်းအတွက်နှင့် လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်ရန် ဝန်မလေးတော့သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ သီရိလေးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ကျွန်မ ပြင်ပေးသည့် မုန့်ကို စားရင်း "အန်တီ... သီရိကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်" ဟု ပြောရှာသည်။ ထိုစကားက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရသော်လည်း ကျွန်မ နောက်မဆုတ်ခဲ့ပါ။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညတစ်ညတွင် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း သီရိ၏ အဘိုးအဘွားများက အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ကိုမျိုးကတော့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်နေသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သီရိကို အဝတ်အစားများ လဲပေးပြီး သူတို့နှင့် ထည့်ပေးလိုက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ 

ကိုမျိုးသည် ခရီးက မမျှော်လင့်ဘဲ စောပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ အိမ်ထဲကို ဝင်လာချိန်တွင် သီရိကို ခေါ်ထုတ်သွားရန် ပြင်နေသည့် သူ့ယောက္ခမဟောင်းများနှင့် ကျွန်မကို တွေ့သွားခဲ့သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ကိုမျိုး၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။

အခြေအနေများက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်သည်။ ကိုမျိုး၏ ယောက္ခမများက သူတို့ဆီကို ကိုမျိုးကိုယ်တိုင် မက်ဆေ့ခ်ျပို့ပြီး ခေါ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြကြသည်။ ကိုမျိုးက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် ပါဝင်သည့် မုန်းတီးမှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ကို ကျွန်မ တစ်သက်မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ 

"မင်း... မင်း ငါ့သမီးကို ငါ့ဆီကနေ ခိုးထုတ်ဖို့ ကြံစည်တာလား"

ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သီရိလေးက ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။ မိုးရေထဲတွင် ကလေးမလေးက "ဖေဖေ... ဖေဖေ" ဟု အော်ဟစ်ရင်း ပြေးသွားသည်။ ကိုမျိုးက နောက်က လိုက်သည်။ ကျွန်မလည်း လိုက်မိသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကားတစ်စီးက အရှိန်ဖြင့် မောင်းလာပြီး... ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းလေးထဲတွင် ဘရိတ်အုပ်သံနှင့်အတူ လူတစ်ယောက်၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ 

သီရိလေး မဟုတ်ပါ။ သီရိလေးကို တွန်းထုတ်လိုက်သည့် ကိုမျိုး ဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ကားရှေ့တွင် လဲကျနေသည်။ သီရိလေးကတော့ လမ်းဘေးတွင် မှင်တက်ပြီး ကြည့်နေသည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ မနာလိုစိတ်၊ ကျွန်မ၏ အတ္တတို့က ကျွန်မ အချစ်ဆုံးသူကို အဆုံးစီရင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ဆေးရုံသို့ အရောက်တွင်ပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ သူ နောက်ဆုံး ပြောသွားသည့် စကားမှာ "သမီးလေးကို... ဂရုစိုက်ပါ" ဆိုသည့် စကားသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ပါ။

ယခုဆိုလျှင် ထိုဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်မသည် သီရိနှင့်အတူ အိမ်အိုလေးတစ်လုံးတွင် နေထိုင်နေသည်။ သီရိသည် ယခုဆိုလျှင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သို့ ရောက်လာပြီ။ သူမသည် ကျွန်မကို "အန်တီ" ဟု မခေါ်တော့ဘဲ "အမေ" ဟု ခေါ်သည်။ သို့သော် ထို "အမေ" ဆိုသည့် အခေါ်အဝေါ်သည် ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနာကျင်ရဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ 

ကျွန်မသည် သီရိကို ကိုမျိုးအတွက် ဆက်လက် ရှင်သန်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သီရိကတော့ ထိုညက အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ကျွန်မ စီစဉ်ခဲ့ခြင်းမှန်း မသိရှာပါ။ သူမ၏ ဖခင်သည် သူမကို ကယ်တင်ရင်း ဆုံးပါးသွားသည်ဟုသာ သိထားသည်။ ကျွန်မသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ကောင်းမွန်သော မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရသော်လည်း ညတိုင်းတွင်တော့ နောင်တတရားများက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေဆဲဖြစ်သည်။ 

ကိုမျိုး၏ ဖုန်းဟောင်းလေးကို ကျွန်မ ယခုတိုင် သိမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။ ထိုညက ကျွန်မ ပို့ခဲ့သည့် မက်ဆေ့ခ်ျများကို ပြန်ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ၏ မိုက်မဲမှုကို ရင်နာမိသည်။ ကျွန်မသည် သီရိကို အဆုံးစီရင်ချင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း အဆုံးစီရင်ခံလိုက်ရသူမှာ ကိုမျိုးနှင့် ကျွန်မတို့၏ အချစ်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် လူသတ်သမား တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဘဝနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ 

သီရိက ကျွန်မအတွက် ကော်ဖီလေးတစ်ခွက် ဖျော်လာပေးသည်။ "အမေ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များက ဝဲတက်လာသည်။ ကျွန်မ သူမကို ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ ဤကလေးမလေးသည် ကျွန်မ၏ ပြစ်မှုများအတွက် သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသည့် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤနောင်တတရားကို ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ပြီး လျှောက်လှမ်းသွားရပါတော့မည်။ အချစ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်စေသော်လည်း၊ အတ္တနှင့် ရောယှက်လိုက်သောအခါတွင်မူ ငရဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည့် လမ်းပြတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - အတ္တနှင့် မနာလိုစိတ်တို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အချစ်သည် မိမိအချစ်ဆုံးသူကိုပါ ပျက်စီးစေတတ်သည်။