သူ့အကြောင်းနဲ့သူ
သူ့အကြောင်းနဲ့သူ
ကျွန်မ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေနဲ့ ပြည့်စုံပြီး မာနကြီးတဲ့ မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ ထောင့်တိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အသံတိတ် ငိုရှိုင်းသံတွေ၊ မျိုသိပ်ထားရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မမှာ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး ‘ချို’ ရှိခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်တမျှ အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက ကျွန်မတို့ သားအမိကြားမှာ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူမ ချစ်ခဲ့တဲ့သူက အရက်သမား၊ လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်။ ကျွန်မ ကန့်ကွက်ခဲ့တယ်။ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချိုကတော့ အချစ်မျက်စိကွယ်ပြီး ထိုလူနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားသလို ခံစားခဲ့ရပေမဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်မှ မကျအောင် ထိန်းခဲ့တယ်။ “နင့်ခြေလှမ်း ဒီအိမ်ပေါ်ကို ပြန်မနင်းနဲ့၊ ငါ့အမွေလည်း တစ်ပြားမှ မမျှော်နဲ့” လို့ ကျွန်မ ရက်ရက်စက်စက် အော်ဟစ်ခဲ့တာဟာ သူမကို မုန်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ ဒုက္ခရောက်တဲ့အခါ ထိုလူကို အားမကိုးဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်တတ်အောင် ကျွန်မ အဆိုးခံပြီး သင်ခန်းစာပေးခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မအပေါ် ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က ယာဉ်မတော်တဆမှုတစ်ခုမှာ ချိုတစ်ယောက် ကျွန်မကို နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမ သေသွားတဲ့သတင်း ကြားကြားချင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး လဲကျသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေ၊ စည်းစိမ်တွေဟာ ချိုမရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့သား ခင်မောင်သန်းကတော့ သူ့အဖေနဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မြေးလေးကို ကြည့်ပြီး သနားပေမဲ့ သူတို့အနားကို ကျွန်မ အကူအညီမပေးဘဲ နေခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခင်မောင်သန်းရဲ့ အဖေဟာ ကျွန်မဆီက ငွေကိုပဲ မျှော်လင့်နေတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ကျွန်မဟာ ရက်စက်တဲ့ အဘွားကြီးအဖြစ် နာမည်ခံပြီး သူတို့ရဲ့ ဘဝကို အဝေးကနေပဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးက တစ်နေ့တည်း တစ်နေ့ ယိုယွင်းလာတယ်။ အိပ်ရာထဲ လဲနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကို ပြုစုတာက အိမ်ဖော်မလေး ‘နော်အေးချမ်း’ ပဲ ရှိတယ်။ ခင်မောင်သန်းကတော့ ကျွန်မ သေမယ့်ရက်ကိုပဲ စောင့်နေတာ။ သူ တစ်ခါတစ်လေ အိမ်ကို လာတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို သတင်းမေးဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ကြီးရဲ့ အခြေအနေကို လာကြည့်တာ။ သူထင်တာက ကျွန်မ သေရင် ဒီအိမ်ကြီးကို သူရလိမ့်မယ်ပေါ့။ သူ့အဖေကလည်း လေဖြတ်ပြီး အိပ်ရာထဲ လဲနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို ငွေမပေးခဲ့ဘူးဆိုတာ မှန်ပေမဲ့၊ သူတို့ မသိအောင် ဆေးဖိုးဝါးခတွေကိုတော့ လစဉ် လူမသိအောင် ပေးနေခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ ဘာဖြစ်လို့ လူသိရှင်ကြား မကူညီခဲ့တာလဲဆိုတော့ ခင်မောင်သန်းကို လူညံ့တစ်ယောက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ။ အလွယ်တကူရတဲ့ ငွေတွေက သူ့ကို ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။ ကျွန်မဟာ ရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ အလှူအတန်း ရက်ရောသူ၊ စိတ်ကောင်းရှိသူလို့ လူသိများပေမဲ့ ကိုယ့်သားသမီးအပေါ်မှာတော့ ရက်စက်တဲ့ မိခင်၊ အဘွားတစ်ယောက်အဖြစ် သမိုင်းတွင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ညတိုင်း ဘုရားရှေ့မှာ ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ “သမီးလေး ချို... အမေ လုပ်ခဲ့တာတွေက သမီးရဲ့ သားလေး ဘဝဖြောင့်ဖြူးဖို့အတွက်ပါ” လို့။
ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ ဆေးနံ့တွေ၊ တိတ်ဆိတ်မှုတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်ရင်း “ငါ့မြေးလေး ငါ့ကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဘွားလို့ ခေါ်ပြီး ချစ်ချစ်ခင်ခင် လာတွေ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ” လို့ တွေးမိတိုင်း မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ ရန်သူလိုပဲ ကြည့်တတ်တယ်။ သူ့အကြည့်တွေထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ၊ လောဘတွေပဲ ပြည့်နေတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါပဲ။
ကျွန်မ ဆုံးပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်အနားမှာပဲ ရှိနေတုန်း။ အိမ်ကြီးထဲမှာ မီးတွေ လင်းထိန်နေပြီး လူတွေ စည်ကားနေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ ဘာသာရေးအသင်းတွေက ရောက်လာကြတယ်၊ ရပ်ကွက်ထဲက လူကြီးတွေ ရောက်လာကြတယ်။ အားလုံးက ကျွန်မအတွက် နှမြောတသ ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ကျွန်မ မြေးလေး ခင်မောင်သန်းကတော့ အပျော်ဆုံးလူ ဖြစ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ် တစ်စွန်းတစ်စတောင် မရှိဘူး။
“ကျွန်တော် အဘွားအိမ်ကြီးကို ရတော့မှာဗျ။ အဲဒီအိမ်ကြီးက သိန်းသောင်းနဲ့ချီ တန်တာ” လို့ သူ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောနေတဲ့ အသံကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလွန်ပဲ နာကျင်ရပါတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အလောင်းရှေ့မှာတောင် ရိုသေမှုမရှိဘဲ သူ့အဖေကို ကျွန်မ အမွေဖြတ်ခဲ့တာတွေကို ရန်ငြိုးဖွဲ့ ပြောဆိုနေတုန်းပဲ။ ရပ်ကွက်လူကြီးတွေက သူ့ကို တားကြပေမဲ့ သူကတော့ အရေးမစိုက်ဘူး။ “အဘွားက သူများအပေါ်သာ ကောင်းတာ၊ ကျွန်တော်တို့အပေါ်တော့ တစ်ကွက်မှ မကောင်းခဲ့ဘူး” တဲ့။
မြေးလေးရယ်... မင်းမသိတာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ မင်းအဖေ လေဖြတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဆေးရုံစရိတ်တွေကို ဘယ်သူက အမည်မဖော်ဘဲ ပေးနေခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း မသိခဲ့ဘူး။ မင်း ကျောင်းတက်ဖို့ စရိတ်တွေကို ဘယ်သူက လှည့်ပတ်ပြီး ထောက်ပံ့ခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း မသိခဲ့ဘူး။ မင်းကို အလိုလိုက်ရင် မင်းအဖေလို လူစားမျိုး ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ အဘွားက မင်းအပေါ်မှာ စိမ်းကားပြခဲ့ရတာပါ။ အဘွားရဲ့ မေတ္တာက အနွေးထည် တစ်ထည်လို မဟုတ်ဘဲ ခါးသီးတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လို ဖြစ်နေခဲ့တာ မင်းအတွက်ပါပဲ။
အသုဘ ပြီးသွားတဲ့ ညမှာ ရှေ့နေကြီး ဦးကောင်းလူ ရောက်လာတယ်။ ခင်မောင်သန်းကတော့ ရှေ့ဆုံးကနေ နေရာယူထားတာပေါ့။ သူ့မျက်လုံးတွေက လောဘဇောနဲ့ တောက်ပနေတယ်။ ရှေ့နေကြီးက သေတမ်းစာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်ပြတယ်။ ပထမပိုင်းမှာ ခင်မောင်သန်း မျှော်လင့်ထားတဲ့ အိမ်ကြီးကို မိဘမဲ့ဂေဟာအဖြစ် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ အချက် ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ ရူးမတတ် အော်ဟစ်တော့တာပဲ။ “မဖြစ်နိုင်တာ... အဘွားကြီးက ရူးနေတာလား” တဲ့။
သူ့ရဲ့ ဆဲဆိုသံတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ စေတနာတွေဟာ မြေစာပင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အိမ်ဖော်မလေး နော်အေးချမ်းကို သိန်း ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ကြားတော့လည်း သူက မနာလိုဝန်တိုစိတ်နဲ့ တုန်ရီနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေတမ်းစာရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ရှေ့နေကြီးက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ခင်မောင်သန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒက အခုမှ စတာပါ။
“သို့သော်...” လို့ ရှေ့နေကြီးက စကားကို ဆက်တယ်။ “ဒေါ်ကျည်းတန်မှာ နောက်ထပ် သေတမ်းစာ အဆက်ရှိပါသေးတယ်။ ခင်မောင်သန်းဟာ သူ့ဖခင်ကို တစ်နှစ်တိတိ ကိုယ်တိုင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြောင်း၊ အရက်နဲ့ လောင်းကစားကင်းစင်ကြောင်း ရပ်ကွက်လူကြီးတွေက ထောက်ခံချက်ပေးနိုင်ရင်၊ ဒေါ်ကျည်းတန် စုဆောင်းထားတဲ့ ရွှေထည်တွေနဲ့ တခြား ဘဏ်စာအုပ်တွေကို အမွေဆက်ခံခွင့် ရှိပါမယ်။ အကယ်၍ မပြုစုနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးကိုလည်း ပရဟိတအသင်းတွေကိုပဲ လွှဲပေးရပါမယ်” တဲ့။ ခင်မောင်သန်း တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားတယ်။ သူဟာ ငွေကိုပဲ လိုချင်တာ၊ အိပ်ရာထဲ လဲနေတဲ့ သူ့အဖေကိုတော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ပဲ မြင်နေခဲ့တာလေ။
အချိန်တွေ ကြာလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကြီးကတော့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ဆူညံသံတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ခင်မောင်သန်းကတော့ အစပိုင်းမှာ ဒေါသထွက်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငွေမျက်နှာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သံယောဇဉ်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့အဖေကို ပြုစုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီ တစ်နှစ်တာအတွင်းမှာ သူဟာ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို၊ သူ့အဖေရဲ့ နောင်တရသံတွေကိုလည်း နားထောင်ခဲ့ရတယ်။
သူ့အဖေ ဆုံးခါနီးမှာ ခင်မောင်သန်းကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ လစဉ် ပေးပို့ခဲ့တဲ့ ဆေးဖိုးထောက်ပံ့ငွေ ပြေစာတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်လေး ပါသွားတယ်။ ခင်မောင်သန်း စာအုပ်ကို ဖတ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတာကို ကျွန်မ ဝိညာဉ်ကနေ ကြည့်ရင်း ပြုံးနိုင်ခဲ့ပြီ။ စာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်မ ရေးထားခဲ့တာက “မြေးလေး... အဘွား မင်းကို မုန်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို လူပီသတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်လို့ပါ။ အမွေဆိုတာ ပစ္စည်းဥစ္စာတင် မဟုတ်ဘူး၊ တာဝန်ယူတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း အမွေပဲ” တဲ့။
ခင်မောင်သန်းဟာ အခုဆိုရင် အရင်လို လောဘကြီးတဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မပေးခဲ့တဲ့ ရွှေထည်တွေကို ရောင်းပြီး သူ့အဖေနာမည်နဲ့ ကုသိုလ်တွေ လုပ်နေခဲ့ပြီ။ သူ့မျက်နှာမှာ အေးချမ်းမှုတွေ ရှိနေပြီ။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာတွေဟာ ခါးသီးခဲ့ပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ချိုမြိန်ခဲ့ပါတယ်။ လူတိုင်းမှာတော့ ‘သူ့အကြောင်းနဲ့သူ’ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိကြတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ သက်သက်ပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အဝေးဆုံးကို ခရီးဆက်နိုင်ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - စစ်မှန်သော မေတ္တာသည် အလိုလိုက်ခြင်း၌သာမက၊ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည့် ခါးသီးသော ဆုံးမမှုများ၌လည်း တည်ရှိနေတတ်သည်။