မောင်အရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု
မောင်အရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု
အမုန်းတရားရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ကျွန်မ ရှင်သန်ခဲ့ရတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ရှိခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီအမုန်းတွေရဲ့ အစကတော့ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်အရင်းခေါက်ခေါက် 'အောင်သူ' ဆီကပါပဲ။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြတာမို့ ကျွန်မဟာ အောင်သူ့အတွက် အမေရော အဖေရော အစ်မပါ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ရန်ကုန်မြို့စွန်က အိမ်အိုလေးထဲမှာ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးနဲ့ပဲ မောင်လေးကို ဘွဲ့ရအောင် ကျွန်မ ကျောင်းထားပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေ၊ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေအားလုံးကို သူ့အတွက်ပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်။ မောင်လေး ကျောင်းတက်တုန်းက သူ့အတွက် လိုလေသေးမရှိအောင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခြိုးခြံချွေတာခဲ့တယ်။ သူကလည်း သိတတ်ပါတယ်။ "မမ... ကျွန်မ အလုပ်ရရင် မမကို စိန်နားကပ် ဝယ်ပေးမယ်၊ မမ ဘာမှမလုပ်နဲ့တော့၊ ကျွန်မ လုပ်ကျွေးမယ်" လို့ ခဏခဏ ပြောတတ်တဲ့ မောင်လေးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ပင်ပန်းသမျှကို ပျောက်ကွယ်စေတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ မောင်လေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာ၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘယ်လို မုန်တိုင်းတွေ ဝင်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။
ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မ အပ်ချုပ်စက်ကို နင်းရင်း မောင်လေး ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ ဟင်းအိုးထဲမှာ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ငါးရံ့ချဉ်စပ်လေး ချက်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီနေ့မှာ မောင်လေး ပြန်လာတာ နောက်ကျရုံတင်မကဘူး၊ သူ့မျက်နှာကလည်း ပျက်ယွင်းနေတယ်။ "မောင်လေး... နေမကောင်းဘူးလား" လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက ကျွန်မကို မျက်လုံးချင်းမဆိုင်ဘဲ "ကောင်းပါတယ်" လို့ တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ဖြေပြီး
လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အောင်သူဟာ ကျွန်မ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ အလုပ်ကနေ အစောကြီးပြန်လာရမယ့်အစား ညဉ့်နက်မှ အရက်နံ့တထောင်ထောင်နဲ့ ပြန်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေကိုလည်း ခဏခဏ လာတောင်းတတ်လာတယ်။ "မောင်လေး... ဒါက အရေးပေါ်သုံးဖို့ စုထားတာလေ၊ နင် ဘာလုပ်ဖို့လဲ" လို့ ကျွန်မ မေးရင် သူက ကျွန်မကို အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းပါတော့တယ်။ "မမကလည်း ရှုပ်လိုက်တာ၊ ခဏသုံးပြီးရင် ပြန်ပေးမှာပေါ့၊ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား" တဲ့။
စကားသံတွေက ခါးသီးလာတယ်။ တစ်ခါတလေဆိုရင် သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အပ်ချုပ်စက်ကိုတောင် ရောင်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသဲနှလုံးတွေ ကွဲအက်နေပါပြီ။ ကျွန်မ သိတတ်တဲ့ မောင်လေး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ သူ လောင်းကစားတွေ လုပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မကောင်းတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။ ကျွန်မ သူ့နောက်ကို လိုက်ကြည့်ခဲ့ဖူးပေမယ့် သူက ကျွန်မကို တွေ့သွားတဲ့အခါ လမ်းလယ်ခေါင်မှာပဲ "ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်မနေနဲ့၊ မမ အလုပ် မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောပြီး လူပုံအလယ်မှာ ကျွန်မကို အရှက်ခွဲခဲ့တယ်။
ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း သူ မကိုင်တော့ဘူး။ ပို့ရင် ဖြစ်ပေမယ့် စာမပြန်တော့ဘူး။ အိမ်မှာရှိနေရင်တောင် ကျွန်မကို စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေနဲ့ နှိပ်စက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးဟာ တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီး ယုတ်မာရက်စက်လာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ အိမ်ကို ပြန်လာပြီး ကျွန်မကို ဗုံးတစ်လုံးနဲ့တူတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ်။ "မမ... ဒီအိမ်ကို ကျွန်တော် ရောင်းလိုက်ပြီ၊ မနက်ဖြန် အိမ်ပြောင်းရမယ်" တဲ့။ ကျွန်မ နားကိုတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ "ဒါက မိဘတွေ ချန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမွေလေ အောင်သူရဲ့၊ နင် ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်ရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးတော့ သူက အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေနဲ့ "ငါ့မှာ အကြွေးတွေ တင်နေပြီ၊ အကြွေးဆပ်ဖို့ ဒီအိမ်ကို ရောင်းရမှာပဲ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ ဗီရိုထဲက ရွှေထည်လေးတွေကိုပါ အတင်းအဓမ္မ ယူသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ အိမ်လေးကနေ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ မောင်လေးက ကျွန်မကို မြို့စွန်က စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့
ကျွန်မ အဲဒီ
အောင်သူ့ဆီက ဘာသတင်းမှ မရတော့ဘူး။ သူ မြို့ထဲမှာ ပျော်ပါးနေတယ်လို့ ကြားရတိုင်း ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေက ပိုပိုကြီးထွားလာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူးလို့ သစ္စာဆိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေချိန်မှာတောင် သူ တစ်ခါမှ လာမကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ အမုန်းတရားဟာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖော်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ "မောင်အရင်းက ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရသလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေခဲ့တာပါ။
ငါးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်...။ ကျွန်မဟာ ဝေဒနာတွေကြားမှာ မနည်းရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်၊ အဝတ်လျှော်ရင်း မူးလဲသွားခဲ့လို့ ဆေးရုံ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံမှာ ကျွန်မကို ပြုစုပေးနေတဲ့ သူနာပြုလေးက စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးတယ်။ "ဒါက... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က လူတစ်ယောက် လာအပ်သွားတာပါ၊ အန်တီ နိုးလာရင် ပေးပါဆိုပြီးတော့" တဲ့။ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်၊ အိမ်ဂရန်တစ်ခုနဲ့ ပုံလေးတစ်ပုံ ပါလာတယ်။
ပုံလေးကတော့ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်က ရိုက်ထားတဲ့ပုံလေး။ စာအိတ်ထဲက စာကို ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "မမ... ကျွန်တော့်ကို အများကြီး မုန်းနေမှာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော် တမင်လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မှာ ဦးနှောက်အကျိတ် ရှိနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့က မမကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ မမ သိရင် မမ ရှိသမျှ အကုန်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကုမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်က ကျွန်တော် မရှင်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အဲဒါကြောင့် မမကို ကျွန်တော့်အပေါ် သံယောဇဉ် ပြတ်သွားအောင်၊ ကျွန်တော် သေသွားရင် မမ သိပ်မခံစားရအောင် ကျွန်တော် လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပါ။"
"မမဆီက ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်တော် ဘဏ်မှာ မမနာမည်နဲ့ စုထားပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မရှိတော့တဲ့နောက် မမ ဒုက္ခမရောက်အောင်လို့ပါ။ အခု မမ ဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မမကို ထားခဲ့ရတာ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အနာကျင်ရဆုံးပါပဲ။ မမရဲ့ လူယုတ်မာ မောင်လေးကို ခွင့်လွှတ်ပါ..."
ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားမတတ်ပါပဲ။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့၊ ယုတ်မာလှချည်ရဲ့လို့ ဆဲဆိုခဲ့တဲ့ မောင်လေးဟာ ကျွန်မအတွက် သူ့ဘဝကို ပေးဆပ်သွားခဲ့တာလား။ သူ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း ဝေဒနာတွေ ခံစားပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ဘာလို့ အမှန်တရားကို မရိပ်မိခဲ့တာလဲ။ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်က တုန်ရီနေတဲ့ အသံတွေကို ကျွန်မ ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ။
ကျွန်မ အောင်သူ ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်အသစ်လေးထဲမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ အိမ်က လှတယ်၊ ကျယ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ကို အေးစက်လွန်းတယ်။ အောင်သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဘဏ်စာအုပ်ထဲက ဂဏန်းတွေက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ဒီပိုက်ဆံတွေဟာ သူ့ရဲ့ အသက်နဲ့ လဲလှယ်ထားတာတွေလေ။ ကျွန်မ သူ့ကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံး သိလိုက်ရတာက သူဟာ မိသားစုမရှိတဲ့ လူနာတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမည်မသိ သင်္ချိုင်းတစ်ခုမှာ သင်္ဂြိုဟ်ခံလိုက်ရပြီ ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေး ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ငိုကြွေးနေမိတယ်။ "မောင်လေး... မမ မှားခဲ့တယ်၊ မမ နင့်ကို မယုံခဲ့ဘူး၊ မမ နင့်ကို မုန်းခဲ့မိတယ်၊ မမကို ပြန်လာခဲ့ပါဦး" လို့ ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်နေပါစေ၊ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လေထုကလွဲလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့ "ယုတ်မာမှု" ဆိုတဲ့ မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ကျွန်မအပေါ်ထားတဲ့ အချစ်စစ်ကို ဝှက်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို နာကျင်စေခြင်းအားဖြင့် ကျွန်မကို ကာကွယ်သွားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ အိမ်ရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို "မမ" လို့ ခေါ်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကျန်ဘဝကို ဒီနောင်တတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးရတော့မယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ကြည့်ပြီး အဆုံးအဖြတ် မပေးလိုက်ပါနဲ့။ အဲဒီလုပ်ရပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်လို့ပါပဲ။ အောင်သူကတော့ သူ့ရဲ့ မမကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် သေဆုံးသွားခဲ့ရှာပြီ။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ -
တစ်ခါတလေမှာ အချစ်စစ်ဟာ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ မလာဘဲ၊ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ စွန့်လွှတ်မှုတွေနဲ့ လာတတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို သိမြင်ဖို့ မျက်လုံးထက် နှလုံးသားကို ပိုသုံးရပါလိမ့်မယ်။ အမှန်တရားဟာ နောက်ကျမှ သိရတဲ့အခါ ဆေးမရှိတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုလို ဘဝတစ်သက်တာလုံး နာကျင်နေရတတ်ပါတယ်။