သွေးနှင့်သား

 သွေးနှင့်သား

ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ချစ်သန်းသည် တစ်ချိန်က ဟင်္သာကုန်း၏ နွေဦးရက်များတွင် အတူတူ ပြေးလွှားဆော့ကစားခဲ့သည့် သက်တူရွယ်တူ သူငယ်ချင်းဟုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များက တွင်းနက်ကြီးများသဖွယ် ချိုင့်ဝင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများက တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်။ ကျွန်တော်က သတင်းစာတိုက်၏ အယ်ဒီတာခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် သူရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ခင်မင်ခဲ့ကြသည်မှာ ကလေးဘဝကတည်းကပင်။ သူက နေရှင်နယ်ကျောင်းသား၊ ကျွန်တော်က ဘီဘီအမ်ကျောင်းသား။ မတူညီသော ကျောင်းဝတ်စုံများအောက်တွင် တူညီသော နှလုံးသားများဖြင့် ကျွန်တော်တို့ အတူသွား၊ အတူစား၊ အတူကစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လောကဓံ၏ လှိုင်းလုံးများက ကျွန်တော်တို့ကို ဝေးကွာစေခဲ့သည်။ သူတို့မိဘများ ချမ်းသာလာပြီး အိမ်ပြောင်းသွားချိန်၊ ကျွန်တော်တို့ ရှစ်တန်းအရောက်တွင် ထိုသံယောဇဉ်ကြိုးများက တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာခဲ့သည်။

“မင်း သတင်းစာတိုက်မှာ လုပ်နေတယ်ဆိုလို့ ငါ စုံစမ်းပြီး လာခဲ့တာကွာ”

သူ၏ အသံက အက်ရှရှနှင့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ရုံးခန်းအပြင်ဘက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ပူလောင်လှသော နေရောင်အောက်တွင် သူက အေးစက်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း အိတ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ညှပ်ထားသော စာအိတ်လေးသည် ဟောင်းနွမ်းလွန်းသဖြင့် ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်သန်းနေပြီး ငှက်ခါးတံဆိပ်ခေါင်းလေးမှာလည်း ပွန်းပဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစာအိတ်ကလေးက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကျော်က အချိန်စက်ဝိုင်းကို ပြန်လည်လည်ပတ်စေခဲ့သည်။ စာအိတ်ပေါ်ရှိ လိပ်စာက သူယခုနေထိုင်သော ပဲခူးက လိပ်စာပင် ဖြစ်သည်။

“ဖတ်ကြည့်ပါဦး ကွာ” ဟု သူက ဆိုသည်။

ကျွန်တော် စာကို ထုတ်ဖတ်လိုက်သည်။ စာထဲတွင် ပါဝင်သော စာသားများက ကျွန်တော့်ကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။ “ကိုချစ်သန်း… ကျွန်မ ဆေးရုံတက်နေရပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း မသေချာတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ မှားခဲ့တဲ့ အမှားကနေ သားလေးတစ်ယောက် ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သေသွားရင်တောင် ကိုယ့်သွေးသားလေးကို တစ်စိမ်းတွေလက်ထဲ မထားခဲ့ချင်ဘူး။ လာကြည့်ပါဦး…” ဟူသော အေးအေးမြင့်ဆိုသည့် အမျိုးသမီး၏ စာသားများ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ဆို့တက်လာသည်။ ချစ်သန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသည်။

“ငါ ဒီစာကို အခုမှ တွေ့တာကွာ။ ငါ့မိန်းမ ခင်မေရီ သေသွားတော့မှ သူ့ဗီရိုထဲက ဝှက်ထားတဲ့ နေရာမှာ တွေ့တာ။ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ကြဘူး။ ငါ့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိနေမှန်း ငါ တစ်သက်လုံး မသိခဲ့ဘူး”

သူ၏ စကားလုံးများက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းလိုက်သလို ခံစားရသည်။ သစ္စာဖောက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ဤမျှပင် နာကျင်စရာကောင်းသလော။ ချစ်သန်း၏ ဇနီး ခင်မေရီသည် ဤစာကို ဝှက်ထားခြင်းဖြင့် ချစ်သန်း၏ ဘဝတစ်ဝက်ကို ခိုးယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်တစ်ယောက်၏ အခွင့်အရေး၊ သားတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုကို သူက ရက်စက်စွာ ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့။ နှစ်ပေါင်း ဆိုသော အချိန်သည် တိုတောင်းသော အချိန်မဟုတ်။ လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးစာ အချိန်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွေအတွင်းမှာ အေးအေးမြင့် ဘာတွေဖြစ်သွားခဲ့ပြီလဲ။ ထိုကလေးလေးကော ဘယ်ရောက်နေမည်နည်း။

“မင်း ငါ့ကို ကူညီပါကွာ။ သတင်းစာတိုက်ကဆိုတော့ လူစုံတယ်မဟုတ်လား။ ငါ့သားနဲ့ ငါ့ကို တွေ့ပေးပါဦး။ ငါ သေခါနီးမှာ ငါ့သွေးသားကို တစ်ကြိမ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ချင်သေးတယ်”

သူ့လက်များက ကျွန်တော့်လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျှော်လင့်ချက် မျက်ဝန်းများက ကျွန်တော့်ကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲစေသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်တော်နှင့် ချစ်သန်းတို့၏ အတိတ်ကို ရှာဖွေသော ခရီးစဉ် စတင်ခဲ့တော့သည်။

စာထဲတွင် ပါသော လိပ်စာသည် သာကေတက အိမ်အမှတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် တိုက်က သတင်းထောက်မလေး တစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ချစ်သန်းနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ကားပေါ်တွင် ချစ်သန်းက ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်မျှလောက် မုန်တိုင်းထန်နေမည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည်။ သူသည် ခင်မေရီနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သော်လည်း သားသမီး မထွန်းကားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ယခု သားတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဘဝတစ်ခုလုံးစာအတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေခြင်းပင်။

“မင်းနဲ့ အေးအေးမြင့်က ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးမိသည်။

ချစ်သန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ “ငါ ခင်မေရီနဲ့ အိမ်ထောင်မကျခင်တုန်းက အေးအေးမြင့်နဲ့က ချစ်သူတွေပေါ့ကွာ။ ငါတို့ မိဘတွေက သဘောမတူဘူး။ အေးအေးမြင့်တို့က ဆင်းရဲတယ်လေ။ ငါလည်း မိဘစကားကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို ပဲခူးကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး ခင်မေရီနဲ့ အတင်းပေးစားတာ။ အေးအေးမြင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း ငါ လုံးဝမသိခဲ့ဘူး။ သူလည်း ငါ့ဆီကို စာရေးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစာက ငါ့လက်ထဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မရောက်ခဲ့ဘူး”

ချစ်သန်း၏ အသံတွင် နောင်တနှင့်အတူ ခင်မေရီအပေါ် နာကျင်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ သူ ယုံကြည်ခဲ့သော ဇနီး၊ သူနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့သော အမျိုးသမီးက ဤမျှအထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိ။ သစ္စာရှိသော ဇနီးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဘဝနှင့် ကလေးတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော စိတ်ထား ရှိနေခဲ့သည်မှာ ရင်နာစရာပင်။

ကျွန်တော်တို့ သာကေတသို့ ရောက်သောအခါ စာထဲက လိပ်စာနေရာကို ရှာမတွေ့တော့။ ထိုနေရာတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပျဉ်ထောင်အိမ်များ မရှိတော့ဘဲ ထပ်တိုက်ကြီး တစ်လုံးက ခန့်ညားစွာ နေရာယူထားသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်များက ဖုန်မှုန့်သဖွယ် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ လက်မလျှော့ခဲ့။ ထိုရပ်ကွက်တွင် ကြာကြာနေခဲ့သော လူကြီးသူမများကို လိုက်မေးခဲ့ကြသည်။ နေပူထဲတွင် ချစ်သန်းသည် ချွေးတလုံးလုံးနှင့် လူတိုင်းကို လိုက်မေးနေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အတော်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

“ဪ… အေးအေးမြင့်တို့ မိသားစုလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း လောက်ကတည်းက ဒီအိမ်ကို ရောင်းပြီး ထွက်သွားကြတာပဲ။ အေးအေးမြင့်ကတော့ ဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားတယ်လို့ ကြားတာပဲ။ သူ့သားလေးကတော့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး” ဟု အဘွားအိုတစ်ယောက်က ပြောပြသည်။

အေးအေးမြင့် ဆုံးသွားပြီဟူသော သတင်းက ချစ်သန်းကို ခြေမခိုင်တော့အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် အနားရှိ ခုံတန်းလျားလေးပေါ်သို့ ပုံကနဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားသည်။ သူ တောင်းပန်ချင်ခဲ့သော အမျိုးသမီး၊ သူ နောင်တရကြောင်း ပြောပြချင်ခဲ့သော ချစ်သူသည် မြေကြီးထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။

“ငါ့သားကော… ငါ့သားကော ရှိသေးရဲ့လား” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေသည်။

ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေမှုက လမ်းစပျောက်သွားခဲ့သည်။ ချစ်သန်းကို ပဲခူးသို့ ပြန်လွှတ်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ စိတ်မချနိုင်သော မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “မင်း စုံစမ်းပေးပါဦးကွာ… ငါ့မှာ ဒီသားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ” ဟု သူက ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်တော်လည်း သတင်းထောက်မလေးနှင့်အတူ ရပ်ကွက်ဟောင်းက မှတ်တမ်းများကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အချိန်တွေက ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် လမ်းစက သေးသိမ်လွန်းလှသည်။

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် သတင်းထောက်မလေးက သတင်းထူးတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။ အေးအေးမြင့်၏ သားကို မွေးစားခဲ့သော မိသားစု၏ လိပ်စာကို သူမ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိသားစုသည် လှိုင်သာယာဘက်တွင် နေထိုင်သည်ဟု သိရသည်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ချစ်သန်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

“ချစ်သန်း… မင်းသားကို မွေးစားခဲ့တဲ့ မိသားစုကို တွေ့ပြီကွ။ ငါတို့ သွားကြစို့”

ချစ်သန်းသည် ပဲခူးမှ ချက်ချင်းပင် ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် အသက်ရှူသံများပင် မြန်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ လှိုင်သာယာက ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ရွှံ့ဗွက်များ၊ အနံ့အသက်မကောင်းသော မြောင်းများကြားတွင် ရုန်းကန်နေရသော လူသားများစွာကို မြင်တွေ့ရသည်။ ချစ်သန်း၏ သားသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်ဆိုသော အသိက သူ့ကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဖခင်တစ်ယောက် ရှိပါလျက်နှင့် သူ၏ သွေးသားသည် ဤမျှ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေခဲ့ရသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပြက်ရယ်ပြုမှုပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေနေသော အိမ်လေးရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုအိမ်လေးမှာ သွပ်မိုး၊ ထရံကာ အိမ်စုတ်လေး တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် အသက် ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က ဆန်ကာနေသည်။

“အန်တီ… ဒါ အေးအေးမြင့်ရဲ့ သားကို မွေးစားခဲ့တဲ့ အိမ်လားခင်ဗျ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါတယ်… ကျွန်မတို့က အေးအေးမြင့် ဆုံးတော့ ကလေးလေးကို မွေးစားခဲ့တာပါ။ ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ”

ချစ်သန်းက ရှေ့ကို တိုးသွားပြီး “ကျွန်တော်က… ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ အဖေအရင်းပါ” ဟု တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကြီး၏ လက်ထဲမှ ဆန်ကာသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောယှက်နေသည်။ “အခုမှလား… အခုမှ အဖေအရင်းဆိုပြီး ပေါ်လာတာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း လုံးလုံး ရှင် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ အေးအေးမြင့် တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံမှာ အသက်ငင်နေတုန်းက ရှင် ဘယ်မှာလဲ။ ကလေးလေး နို့ဖိုးမရှိလို့ ကျွန်မတို့မှာ ထမင်းရည်တိုက်ပြီး ကျွေးခဲ့ရတုန်းက ရှင် ဘယ်မှာလဲ”

အမျိုးသမီးကြီး၏ အော်ဟစ်သံများက ချစ်သန်းကို ရိုက်နှက်လိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။ ချစ်သန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ငိုနေသည်။ ကျွန်တော်က ကြားထဲက ဝင်တောင်းပန်ရသည်။

“အန်တီရယ်… သူလည်း အခုမှ သိလို့ပါ။ စာကို မရလို့ သူ မသိခဲ့တာပါ။ အခု သားလေး ဘယ်မှာလဲဟင်။ သူ့ကို တွေ့ခွင့်ပေးပါဦး”

အမျိုးသမီးကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ဓာတ်ပုံမှန်ဘောင်လေး တစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် စစ်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချစ်သန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

“သားလေးရဲ့ နာမည်က ဇော်မင်းတဲ့။ သူက စစ်ထဲဝင်သွားတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့…” အမျိုးသမီးကြီး၏ အသံက တိမ်ဝင်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က နယ်စပ်တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ”

ထိုသတင်းစကားသည် လျှပ်စီးလက်လိုက်သလို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ချစ်သန်းသည် ဓာတ်ပုံမှန်ဘောင်လေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော သွေးသား၊ သူ အသက်ရှင်နေစဉ် တစ်ကြိမ်လောက်သာ ဖက်ဖူးချင်ခဲ့သော သားလေးသည် သူ့ကို စောင့်မနေခဲ့။

“ငါ့သားလေး… ငါ့သားလေး… အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်။ အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါကွာ”

ချစ်သန်း၏ အော်ဟစ်သံက လှိုင်သာယာ၏ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ အမျိုးသမီးကြီးကတော့ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော်လည်း ဒေါသများကတော့ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။

“သူ သေခါနီးအထိ သူ့အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခဏခဏ မေးခဲ့တာ။ သူ့အမေက ဘာလို့ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာလဲလို့ မေးခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့မှာ အဖေရှိတယ်ဆိုတာလည်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အေးအေးမြင့်ကလည်း ဘာမှ မပြောသွားခဲ့ဘူး”

ကျွန်တော်သည် ထိုနေရာတွင် ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့။ ချစ်သန်း၏ နာကျင်မှုကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲတွင် တနင့်တနဲ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့… ဇော်မင်းမှာ သားတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တယ်” ဟု အမျိုးသမီးကြီးက ဆိုသည်။

ချစ်သန်းသည် ငိုနေရာမှ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လိုက်သည်။ “ဘာ… ဘာပြောလိုက်တာလဲ အန်တီ”

“ဇော်မင်း စစ်ထဲမသွားခင်က အိမ်ထောင်ကျခဲ့တယ်။ သူ့မှာ သားလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ အခုတော့ ထိုကလေးက လူလားမြောက်နေပါပြီ။ သူကတော့ ရှင်တို့ သိနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ”

ကျွန်တော်နှင့် ချစ်သန်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဇော်မင်း၏ သား၊ ချစ်သန်း၏ မြေးသည် မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“သူ့နာမည်က ကိုမင်းမင်းတဲ့။ သူက… သူက ခင်ဗျားတို့ သတင်းစာတိုက်က သတင်းထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်”

ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။ မင်းမင်း…။ သူသည် ကျွန်တော်တို့ တိုက်တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ကအထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော သွက်လက်ချက်ချာသည့် လူငယ်လေးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။

“မင်းမင်းက… ဆုံးသွားပြီလေ အန်တီ” ဟု ကျွန်တော်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ သူ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ မဆုံးခင်မှာ သူ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှင်တို့ သိလား။ သူက သူ့အဖိုးအရင်းကို ရှာနေခဲ့တာ။ သူ သိနေခဲ့တယ်… သူ့အဖိုးက ပဲခူးမှာ ရှိတဲ့ ချစ်သန်းဆိုတာကို သူ သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မသွားခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အဘွား ခင်မေရီက သူ့ကို လာတွေ့ပြီး ပိုက်ဆံတွေပေးကာ နှုတ်ပိတ်ခဲ့လို့ပဲ”

တွစ်စ်က ဤနေရာတွင် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။ ခင်မေရီသည် ချစ်သန်း၏ သားကိုသာမက မြေးကိုပါ ခြေရာဖျောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ အတ္တအတွက် လူတစ်ဦး၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရုံသာမက မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးကိုပါ လိမ်လည်လှည့်ဖြားခဲ့သည်။

ချစ်သန်းသည် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသည်။ သူ ချစ်ခဲ့သော၊ ယုံကြည်ခဲ့သော ခင်မေရီသည် ဤမျှအထိ မိစ္ဆာဆန်ခဲ့သည်ကို သူ ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့။ သူ၏ သားကော၊ မြေးကော ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ။ သူ၏ သွေးသားဆို၍ တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့။

ကျွန်တော်တို့ ထိုအိမ်လေးမှ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် ချစ်သန်းက တစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ ကားမှန်ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်တော့ ဇော်မင်း၏ ဓာတ်ပုံလေးကို တင်းတင်းပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ချစ်သန်းရာ… စိတ်လျှော့ပါကွာ။ ဒါ ကံကြမ္မာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး… ဒါ ကံကြမ္မာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ လူတွေရဲ့ ရက်စက်မှု။ ခင်မေရီက ငါ့ကို အပြစ်ပေးခဲ့တာ။ အေးအေးမြင့်ကို ငါ ပစ်ထားခဲ့လို့ သူက ငါ့သွေးသားတွေကို ငါနဲ့ ဝေးအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ငါ အခု ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ငါ့မှာ သွေးလည်းမရှိတော့ဘူး၊ သားလည်း မရှိတော့ဘူး”

သူ၏ အသံသည် တိုးဖျော့လွန်းလှသဖြင့် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ပဲခူးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချစ်သန်းသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်မသွားဘဲ ခြံဝင်းထဲက ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုအိမ်ကြီးသည် ယခုတော့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေတော့သည်။

နောက်တစ်ပတ်အကြာတွင် ချစ်သန်း ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အိပ်ရာထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်တော့ အေးအေးမြင့်၏ စာအိတ်ဟောင်းလေးနှင့် သားဖြစ်သူ ဇော်မင်း၏ ဓာတ်ပုံလေး ရှိနေဆဲပင်။

ကျွန်တော် သူ၏ ဈာပနကို သွားခဲ့သည်။ လူသူကင်းမဲ့လှသော ဈာပနလေးတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ အုတ်ဂူဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ကျွန်တော် တွေးနေမိသည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အချိန်မီမှသာ တန်ဖိုးရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်လွန်သွားသောအခါ နောင်တဆိုသည်မှာ အလကားရသော အဆိပ်အတောက်များသာ ဖြစ်သည်။

ချစ်သန်းသည် သူ၏ သွေးသားကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ခွင့်မရခဲ့။ သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်မှာ နာကျင်စရာ အမှန်တရားများနှင့် သေဆုံးသွားသော အတိတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သွေးနှင့်သားသည် တစ်သားတည်း ဖြစ်သော်လည်း လူတို့၏ အတ္တနှင့် မောဟများကြားတွင် ဝေးကွာခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ -

“အချိန်သည် ကုစားပေးနိုင်သော်လည်း၊ အချိန်လွန်သွားသော အမှန်တရားသည် လူကို သတ်နိုင်သည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ချစ်ခြင်းထက် သစ္စာရှိခြင်းက ပို၍ အသက်ရှည်တတ်သည်ကို သတိရပါ”