အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ချွေးမ
အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ချွေးမ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ် စီးကျနေကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အိမ်ရှေ့က တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ အမေက ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ပုတီးစိပ်နေပြီး၊ မေမြတ်ကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အမေ့အတွက် ဆေးခါးရည် နွှေးပေးနေတယ်။ ဒီမြင်ကွင်းဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံးနဲ့ အငြိမ်းချမ်းဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အမေက မေမြတ်ကို ချွေးမတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်တယ်။ မေမြတ်ကလည်း အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းပီပီ အိမ်မှုကိစ္စအဝဝကို ဖိဖိစီးစီး လုပ်ကိုင်ပေးသလို၊ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာလည်း နားလည်မှု အပြည့်ရှိခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်ပါ။
ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အကြီးတန်းမန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရတာဆိုတော့ အလုပ်တွေက အရမ်းများတယ်။ တစ်ခါတလေ နယ်ခရီးတွေ ထွက်ရတယ်၊ တစ်ခါတလေ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အလုပ်လုပ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း မေမြတ်ရဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာလေးရယ်၊ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာငွေ့ရည်တွေရယ်ကြောင့် တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို အရည်ပျော်သွားတတ်စမြဲ။ "ကိုကို... အဝတ်အစားလဲပြီး ရေချိုးလိုက်တော့လေ၊ မေမြတ် ထမင်းပွဲ ပြင်ထားလိုက်မယ်" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ လေသံအေးအေးလေးက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ အမြဲတမ်း ချိုမြိန်နေခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုတွေက တရိပ်ရိပ် တက်နေခဲ့တယ်။ အလုပ်မှာလည်း ရာထူးတိုးဖို့ အလားအလာတွေရှိနေသလို၊ မိသားစုဘဝကလည်း အေးချမ်းလွန်းလို့ လူတကာက အားကျရတဲ့အထိပဲ။ ကျွန်တော် မေမြတ်ကို အရမ်းယုံကြည်တယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းကို တစ်ခါမှ ယူမကြည့်ဖူးသလို၊ သူမ ဘယ်သွားသွား ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်တော် မချုပ်ချယ်ခဲ့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ အခြေခံရမယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲခံယူထားခဲ့တာကိုး။ အမေကလည်း ခဏခဏပြောတတ်တယ်... "မင်း ကံကောင်းတယ် သား၊ မေမြတ်လို မိန်းကလေးမျိုးကို ရထားတာ... သူက အိမ်အတွက်ရော၊ ငါ့အတွက်ရော တကယ့်ကို နတ်သမီးလေးပဲ" တဲ့။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးချမ်းမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမှောင်ထုတစ်ခု စတင်ကိန်းအောင်းနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သာယာနေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးဟာ မုန်တိုင်းမလာခင်မှာ အေးဆေးနေတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလွန်အကျွံ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အလုပ်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေမိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို အမှောင်ချဖို့ လမ်းစဖြစ်လာခဲ့တာလားဆိုတာ အခုထိ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိတုန်းပါပဲ။
အပြောင်းအလဲဆိုတာ အစပိုင်းမှာ သေးသေးလေးတွေကနေ စတာပါ။ ပထမဆုံး သတိထားမိတာက မေမြတ်ရဲ့ ဖုန်း။ အရင်ကဆိုရင် ဖုန်းကို ဘယ်နေရာမဆို ပစ်ထားတတ်တဲ့ သူမက အခုနောက်ပိုင်းမှာ ဖုန်းကို သူမနဲ့မကွာ အမြဲဆောင်ထားတတ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ ညဉ့်နက်မှ မက်ဆေ့ခ်ျဝင်သံ ကြားရင် သူမက ကျွန်တော့်ကို ကျောပေးပြီး ဖုန်းကို အသာလေး ခိုးကြည့်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ မျက်စိမှိတ်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အမှတ်တမဲ့ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလာရတယ်။
"မေမြတ်... ဘယ်သူလဲ ညကြီးမင်းကြီး မက်ဆေ့ခ်ျပို့တာ" လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမေးမိတော့ သူမက ခဏလေး တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ "ဪ... သူငယ်ချင်းပါ ကိုကို၊ ဟိုတစ်နေ့က ဝယ်ထားတဲ့ အလှကုန်ပစ္စည်းအကြောင်း မေးနေလို့ပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ တခြားကို လွှဲသွားတာကို ကျွန်တော် သတိထားလိုက်မိတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းလာခဲ့တယ်။
အလုပ်မှာလည်း ကျွန်တော် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ မေမြတ်က အပြင်သွားတာတွေ ပိုများလာတယ်။ အမေ့ကိုတော့ ဈေးဝယ်ထွက်တာ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့တာလို့ အကြောင်းပြပေမဲ့ သူမ ပြန်လာတဲ့အချိန်တွေမှာ မျက်နှာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာထက် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ဖုန်းခေါ်ရင် တစ်ခါတလေ မကိုင်ဘူး။ ပြန်ခေါ်ရင်လည်း "ဖုန်းက တုန်ခါရုံပဲ လုပ်ထားလို့ မကြားလိုက်တာ" လို့ အမြဲ အကြောင်းပြချက် ပေးတတ်တယ်။ '' ဖြစ်နေပြီး ပြန်စာမလာတဲ့ အချိန်တွေကလည်း များလာတယ်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။ တစ်နေ့တော့ အလုပ်ကနေ အိမ်ကို စောစောပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မေမြတ် မရှိဘူး။ အမေကတော့
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝဟာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲစပြုလာပြီ။ အလုပ်မှာလည်း အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ လုပ်မိလို့ အထက်လူကြီးဆီက သတိပေးချက် ရလာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း မေမြတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ စကားတွေက နည်းသထက် နည်းလာတယ်။ ကျွန်တော် သိချင်တာတွေကို အဲ့ဒီတုန်းက ဘာလို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မမေးခဲ့မိတာလဲလို့ အခုမှ နောင်တရမိတယ်။ ကျွန်တော်က ကြောက်နေခဲ့တာ။ ငါ့ရဲ့ သံသယတွေက အမှန်တကယ် ဖြစ်နေခဲ့ရင် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆိတ်စေခဲ့တာပါ။
အမေကတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားက တင်းမာမှုကို ရိပ်မိပုံရတယ်။ "သား... မေမြတ်နဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေကြတာလား၊ သူလည်း ဒီရက်ပိုင်း စိတ်မကြည်သလိုပဲ" လို့ အမေက စိုးရိမ်တကြီး မေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ကို စိတ်မပူစေချင်လို့ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အမေ၊ အလုပ်တွေ များနေလို့ပါ" လို့ပဲ ညာပြောခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ရီဝေနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို ကြိုသိနေသလိုပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကို ခွင့်တိုင်လိုက်ပြီး မေမြတ်နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမ အိမ်ကနေ ကားနဲ့ ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် တက္ကစီတစ်စီးနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လိုက်ခဲ့တယ်။ သူမ ရောက်သွားတာက မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းတွဲတစ်ခုဆီ။ သူမ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး ဘေးဘယ်ညာကို ကြည့်လိုက်ပုံက တစ်ခုခုကို လုံခြုံမှုမရှိသလိုပဲ။ ပြီးတော့ တိုက်ခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေရင်း သူမ နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့မိတယ်။
အဲဒီ တိုက်ခန်းရှေ့ရောက်တော့ ကျွန်တော် တံခါးကို မခေါက်မိသေးဘူး။ အတွင်းက ထွက်လာတဲ့ စကားသံတွေကို အသာလေး နားစွင့်နေမိတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်သံနဲ့ မေမြတ်ရဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးကို ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ကန်ဖွင့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အိမ်မက်ဆိုးကြီးပါပဲ။ မေမြတ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီက လူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ထိုင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါထက် ပိုဆိုးတာက သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံက အလုပ်ကိစ္စထက် ပိုနေတာကို မြင်လိုက်ရတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက ထိန်းမနိုင်တော့ဘူး။
"မေမြတ်... မင်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ကျွန်တော့်ရဲ့ အော်သံက တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။
မေမြတ်က ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ "ကိုကို... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ကိုကို ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး" လို့ သူမက တုန်တုန်ရင်ရင် ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ နားမထောင်နိုင်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ အဲဒီလူရဲ့ လက်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရတာပဲ။ ကျွန်တော် သူမဆီကို ပြေးသွားပြီး သူမရဲ့ လက်ကို ဆွဲခါလိုက်မိတယ်။
"ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တာ ဒီအတွက်လား၊ အမေ့ကို လိမ်ခဲ့တာ ဒီအတွက်လား" ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်ရင်း အဲဒီလူကိုလည်း ထိုးကြိတ်မိတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီလူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထိုင်နေပြီး "မင်း ဇနီးကို အရင်မေးကြည့်ပါဦး၊ သူ ဘာလို့ ငါ့ဆီလာသလဲဆိုတာ" လို့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ မေမြတ်က ငိုပြီး ကျွန်တော့်ကို တားနေတယ်။ "ကိုကို... အိမ်ပြန်ရအောင်... အိမ်ကျမှ မေမြတ် အကုန်ရှင်းပြမယ်... ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ သူမက တောင်းပန်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ ဒေါသက သူမကို အရှက်ခွဲဖို့အထိ တွန်းပို့နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် သူမကို ဆွဲထုတ်လာပြီး အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမ ငိုနေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အမေက ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ အမေ လန့်သွားတယ်။ "သား... ဘာဖြစ်လာတာလဲ... မေမြတ်... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" အမေ့ရဲ့ မေးခွန်းကို ကျွန်တော်က ခါးခါးသီးသီးပဲ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
"အမေ... အမေ သမီးလို ချစ်ခဲ့တဲ့ ချွေးမက အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်နေပြီ" လို့ ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်မိတယ်။ အမေက ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ကျသွားတယ်။ မေမြတ်က အမေ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး "မေမေ... မဟုတ်ပါဘူး... သမီး ရှင်းပြပါရစေ" လို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်ဆက် ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်က ဖုန်းပါ။
"မင်းသူ... မင်း ကုမ္ပဏီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တခြားကုမ္ပဏီဆီ ရောင်းစားခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား... အခုပဲ အလုပ်ထုတ်စာ ထွက်လိုက်ပြီ" တဲ့။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ "ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး" လို့ ပြောပေမဲ့ သူတို့မှာ အထောက်အထား ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီ အထောက်အထားတွေက မေမြတ်ရဲ့ ဖုန်းကနေတစ်ဆင့် ပို့ထားတာတွေတဲ့။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးဟာ တစ်စစီ ကြွေကျသွားခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားက ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။ မေမြတ်က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး တခြားလူနဲ့ ပျော်ပါးနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး အမှားတစ်ခုကြောင့် အကြွေးတွေ တင်နေတာကို သိသွားပြီး၊ အဲဒီအကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် အဲဒီလူရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံနေရတာပါ။ အဲဒီလူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ မေမြတ်ကို အသုံးချခဲ့တာ။ မေမြတ်က ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ပြုတ်မှာ စိုးလို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းချင်လို့ သူမရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို အပေါင်ဆုံးပြီး အဲဒီလူဆီကနေ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားကို ကျွန်တော် သိတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေက အဲဒီနေ့က ရှော့ခ်ဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရရာကနေ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။ မေမြတ်ကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့မှုတွေကြောင့် အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အချစ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့တာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပါပဲ။
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ မေမြတ် ရေးခဲ့တဲ့ စာလေးတစ်စောင်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ တုန်ရီနေတယ်။ "ကိုကို့ကို ချစ်လွန်းလို့... ကိုကို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို မပျက်စီးစေချင်လို့ မေမြတ် အမှောင်ထဲကို ဆင်းသွားခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက မေမြတ်အတွက် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ခဲ့တာ... အခုတော့ အဲဒီမျှော်လင့်ချက်လေးလည်း မရှိတော့ဘူး" တဲ့။
ကျွန်တော် အပြင်ကို ငေးကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်အတိ ကျနေပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ကတော့ အရိပ်တောင် မကျန်တော့တဲ့အထိကို မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပါပြီ။ အမှားတွေကို ပြင်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ပိုပြီး လွဲချော်သွားခဲ့တဲ့ ဘဝရဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ ခါးသီးလွန်းလှပါတယ်။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ တစ်ခါတလေ အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းတွေမှာတင် မဟုတ်ဘဲ နက်ရှိုင်းတဲ့ စတေးမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလည်း ရှိနေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့... ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတလေမှာ အမှန်တရားဆိုတာ မျက်မြင်သက်သေတွေထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး၊ အလျင်စလို ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့အရာတွေကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးစေတတ်ပါတယ်။