ကျိန်စာနှင့်မိခင်မေတ္တာ
ကျိန်စာနှင့်မိခင်မေတ္တာ
ကျွန်တော် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ ရိုးမတောကြီး၏ လေထုသည် စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းနေသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်နေသည်။ ကျွန်တော့်နာမည် အံ့ထူး။ ရွာကလူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို လူဆိုးလူမိုက်လို့ သတ်မှတ်ကြသည်။ ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်ရှိသလား။ ရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒါတွေကို ဘာလို့လုပ်နေရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမေးကြဘူး။ ကျွန်တော့်အမေ ဒေါ်အေးမယ်က အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေတာ ကြာပြီ။ ဆေးဖိုးဝါးခါးက မနည်းဘူး။ ဒီတော့ ကျွန်တော်က တောပစ္စည်းရှာတယ်၊ သားကောင်ရှာတယ်၊ ရသမျှနဲ့ အမေ့ကို ပြုစုတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်ခြင်း အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် တောနက်ထဲကို ပိုတိုးမိသွားတယ်။ လက်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ နှစ်ခွတုတ်နဲ့ ချုံပုတ်တစ်ခုကို ရိုက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တဝုန်းဝုန်းနဲ့ တောတစ်ခုလုံး လှုပ်ခါသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ချုံထဲကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ ဒေါသတကြီး အော်မြည်သံတွေက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး။ "ဟိုက်... မမျှော်လင့်ဘဲ မုတ်ဆိတ်ပျားဆွဲတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးထင်ပါရဲ့၊ ကိုင်း... အလုပ်စမှ တော်ရော့မယ်" လို့ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ မြွေတွေကို သတ်ပြီး ရောင်းစားနေတဲ့သူ။ မြွေဟောက်သားက ဈေးကောင်းသလို၊ မြွေဥတွေကလည်း အဖိုးတန်တယ်လေ။
ချုံပုတ်ကို ဖယ်လိုက်တဲ့အခါ ပါးပျဉ်းထောင်ပြီး ထွက်လာတဲ့ မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလေ့အကျင့်ရှိပြီးသားမို့ လက်တဖက်က မှိန်းနဲ့ သူ့ဇက်ကို ဖျတ်ခနဲ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။ မြွေကြီးက နာကျင်လွန်းလို့ အမြီးနဲ့ တဗျန်းဗျန်း ရိုက်ပုတ်နေတာ ချုံပုတ်တောင် ပြတ်ထွက်ကုန်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ထပ် မြွေတစ်ကောင်က ထပ်ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေါက်ဖို့ ကြိုးစားပြန်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရှောင်တိမ်းရင်း အခွင့်အရေးကို စောင့်လိုက်တယ်။ မြွေကြီး မောလာတဲ့အချိန်မှာပဲ ဇက်ကို တုတ်နဲ့ ဖိထားပြီး ခဲတစ်လုံးနဲ့ ထုသတ်လိုက်တယ်။
မြွေနှစ်ကောင်လုံး သေသွားပြီ။ ကျွန်တော် သဘောကျသွားတာက ချုံထဲမှာ မြွေဥအချို့ကို တွေ့လိုက်ရလို့ပဲ။ "သွ... အဟဲဟဲဟဲ" လို့ ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်မိတယ်။ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးရတော့မယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တောကြီးတစ်ခုလုံးဟာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ လေမတိုက်ဘဲ သစ်ပင်တွေ လှုပ်နေတယ်၊ ငိုသံလိုလို၊ ရယ်သံလိုလို အသံတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ "ဟိုက်... ထူးထူးဆန်းဆန်းပါလား၊ လေမတိုက်ဘဲ သစ်ပင်တွေ လှုပ်ယမ်းနေလို့၊ တောထဲက ဆူညံသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေ မြည်ဟည်းနေတာ၊ ဧကန္တ နာနာဘာဝဆိုတာတွေများလား မသိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြွေသားချက်ချိန်အမီ အိမ်ပြန်မှ" လို့ တွေးပြီး ကျွန်တော် ခြေလှမ်းသွက်သွက်နဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်လည်ပင်းက မွေးရာပါ အမဲကွက်ကြီးက အဲဒီအချိန်မှာ ထူးထူးခြားခြား ပူကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် ရွာကိုပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ နေက ဝင်လုဝင်ခင် ဖြစ်နေပြီ။ အမေကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေတုန်းပဲ။ "အံ့ထူး... သား ပြန်လာပြီလား၊ တောထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သေးလဲ" လို့ အမေက မောမောနဲ့ မေးရှာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အမေရာ၊ ဒီနေ့တော့ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးရော၊ စားဖို့ရော အဆင်ပြေသွားပြီ" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ စောစောက တောထဲက အသံတွေကို တွေးပြီး တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။ အမေ့ကို မြင်ရင် ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို မေ့သွားတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီခံစားချက်က ကျွန်တော့်ကို လွှတ်မပေးဘူး။
အဲဒီညမှာပဲ သပြေပင်ရွာကလေးဟာ အိပ်မက်ဆိုးတွေနဲ့ စတင်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ သန်းခေါင်ကျော်အချိန်မှာ တစ်ရွာလုံးကို လှုပ်နှိုးလိုက်သလို ဆူညံသံတွေ ထွက်လာတယ်။ "ရှဲရှဲရှဲ... ဖလပ်ဖလပ်... ရွှီးရွှီးရွှီး" ဆိုတဲ့ အသံတွေက ရွာလုံးအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ ခွေးတွေကလည်း အူလိုက်ကြတာမှ နားမခံသာဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းကြည့်တော့ သစ်ပင်တွေက လေမတိုက်ဘဲ တဝုန်းဝုန်း လှုပ်ခါနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ရွာသားတွေလည်း လန့်နှိုးကုန်ကြပြီး "ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာအသံတွေလဲ" လို့ တတွတ်တွတ် မေးနေကြတယ်။
မနက်လင်းတော့ ရွာဦးကျောင်းက ဆရာတော်ဘုရားက သူကြီးဦးထိန်ရဲ့ အိမ်ကို ကြွလာတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်မှာ အမေ့ကို မြွေသားဟင်း ကျွေးဖို့ ပြင်နေတာ။ အမေက မြွေသားဟင်းကို မြင်တော့ မျက်နှာက ပျက်သွားတယ်။ "သား... ဒါတွေက ဘယ်ကရတာလဲ၊ မင်း တောထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ပြန်ပြီလဲ" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်က "စားပါအမေရာ၊ အမေ အားရှိအောင်လို့ပါ" လို့ပဲ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အမေ့ရဲ့ စိုးရိမ်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို မကြည့်ရဲဘူး။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ၊ ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူကြီးအိမ်မှာ ဆရာတော်က အံ့သြစရာတွေ မိန့်ကြားနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ပျံ့လာတယ်။ ဆရာတော်က ညက ဘုရားဝတ်ပြုနေတုန်း လူရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့က တောစောင့်တဲ့ မြွေနဂါးတွေဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို လူသားတစ်ယောက်က သတ်ဖြတ်စားသောက်လိုက်လို့ ဒီရွာကို ကပ်ဆိုးကြီး ကျရောက်တော့မှာ ဖြစ်ကြောင်း လာပြောတယ်တဲ့။ "ဒီအဖြစ်ရဲ့ လက်သည်တရားခံဟာ ဒကာငြိမ်းသာနဲ့ ဒကာအေးမယ်တို့ရဲ့ သား လူဆိုးအံ့ထူးပေပေါ့ကွယ်" လို့ ဆရာတော်က မိန့်လိုက်တယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် နားထင်ကို သွေးတိုးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ကြောင့်... ကျွန်တော့်ကြောင့် အမေရော၊ တစ်ရွာလုံးရော ဒုက္ခရောက်တော့မှာလား။
ရွာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းကြည်ကြည့်လာကြပြီ။ အမေကတော့ အဖြစ်မှန်ကို သိသွားတဲ့အချိန်မှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တာပဲ။ "သားရယ်... အမေ့အတွက်နဲ့ မင်း ဒီလောက်တောင် အပြစ်တွေ လုပ်ခဲ့ရသလား၊ ငါ့ကို သေခွင့်ပေးလိုက်ပါတော့" လို့ ပြောပြီး ရင်ဘတ်ကို ထုနေရှာတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အမေပဲ ရှိတာလေ။ အမေ သေသွားရင် ကျွန်တော် ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်လည်ပင်းက အမဲကွက်ကြီးက ပိုပြီး ပူလာတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ယားယံလာပြီး အသားတွေက မြွေရေခွံလိုမျိုး ကွာကျချင်သလို ဖြစ်လာတယ်။
ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတော့ ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို ဂရုဏာသက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။ "အံ့ထူး... မင်းဟာ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ကံရဲ့ အကျိုးကို ခံစားနေရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အခုဘဝတင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ အတိတ်ဘဝက ကျိန်စာတွေလည်း ပါနေတယ်" လို့ မိန့်တယ်။ ပြီးတော့ ဆရာတော်က သူ တောထဲမှာ ဆာဒူးကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ အကြောင်းကို ပြောပြတယ်။ အဲဒီ ဆာဒူးကြီးက အတိတ်ဘဝက အိန္ဒိယက ဘုရားကျောင်းက ပတ္တမြားကို ခိုးယူခဲ့တဲ့ လူဆိုးအုပ်စုအကြောင်း ပြောပြခဲ့တာတဲ့။ အဲဒီ လူဆိုးခေါင်းဆောင် 'ကျားကြီး' ဆိုတာ အခု ကျွန်တော် ဖြစ်နေတာတဲ့။
ကျွန်တော် ငိုင်သွားမိတယ်။ ကျွန်တော့်လည်ပင်းက အမဲကွက်က အတိတ်ဘဝက မြွေဖြူမရဲ့ လင်တော်မောင် မြွေဖိုကြီးကို ခုတ်သတ်ခဲ့စဉ်က မြွေသွေးတွေ စင်ခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတဲ့။ "အခု အဲဒီ မြွေဖြူမဟာ မြွေညှို့ရှင် မြွေဘုရင်မ ဖြစ်နေပြီ၊ သူက မင်းကိုရော၊ မင်းရဲ့ မိခင်ကိုရော၊ တစ်ရွာလုံးကိုရော အငြိုးကြီးကြီးနဲ့ ကလဲ့စားချေတော့မှာ" လို့ ဆရာတော်က မိန့်ကြားလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်အမေ... အမေက အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြွေဆိပ်တက်သလို မည်းမှောင်လာတယ်။
"အမေ... အမေ... သတိထားပါဦး" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်နေပေမဲ့ အမေကတော့ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲနေပြီ။ ရွာထဲမှာလည်း မြွေတွေ တရွေ့ရွေ့နဲ့ ဝင်လာနေကြပြီ။ တစ်ရွာလုံးက လူတွေ အော်ဟစ်ပြေးလွှားနေကြတယ်။ "အံ့ထူးကြောင့်... အံ့ထူးကြောင့်" ဆိုတဲ့ အပြစ်တင်သံတွေက ကျွန်တော့် နားထဲမှာ ဟိန်းနေတယ်။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ရတော့မယ်။ ဒီကျိန်စာကို ရပ်တန့်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်ခုခု လုပ်ရတော့မယ်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ဒီအတိုင်း သေခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။
ကျွန်တော် ဆရာတော့်ခြေရင်းမှာ ဝပ်စတွားပြီး ငိုလိုက်မိတယ်။ "အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ၊ တပည့်တော်ရဲ့ အသက်ကိုပဲ ယူပါ၊ အမေ့ကိုတော့ ကယ်ပေးပါ၊ တစ်ရွာလုံးကိုလည်း ကယ်ပေးပါ" လို့ တောင်းပန်လိုက်တယ်။ ဆရာတော်က သက်ပြင်းချရင်း "အံ့ထူး... မြွေညှို့ရှင်ရဲ့ အာဃာတက ကြီးမားလွန်းတယ်၊ သူက အသက်ကို အသက်နဲ့ လဲမှ ကျေနပ်မှာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သေသွားရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ သူ့ဆီမှာ အစေခံအဖြစ် အပ်နှင်းရလိမ့်မယ်၊ မင်း ဘယ်တော့မှ ကျွတ်လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အမေ့ကို ပြန်တွေ့ရမှာလည်း မဟုတ်တော့ဘူး၊ မင်း ဒါကို လက်ခံနိုင်မလား" လို့ မေးတယ်။
ကျွန်တော် ခဏတော့ တန့်သွားမိတယ်။ အမေနဲ့ ထာဝရ ခွဲခွာရမှာလား။ ဒါပေမဲ့ အမေ အခုလို နာကျင်နေတာကို ကျွန်တော် မကြည့်ရက်ဘူး။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်တယ်။ အမေက သတိမရခင်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ထားရှာတယ်။ "အမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် တောနက်ထဲကို တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်လာခဲ့တယ်။ မြွေညှို့ရှင် ရှိရာ ကျောက်ဂူဆီကိုပေါ့။
တောထဲမှာ မြွေတွေက လမ်းဘေးဝဲယာမှာ စီတန်းနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ဂူဝကို ရောက်တဲ့အခါ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လွန်စွာ ချောမောလှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှတယ်။ "မင်း ရောက်လာပြီလား ကျားကြီး... မဟုတ်ဘူး... အံ့ထူး" လို့ သူက မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ကို သတ်ပါ၊ ကျွန်တော့် ဝိညာဉ်ကို ယူပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် အမေကိုတော့ မေတ္တာထားပါ၊ သူက ဘာမှ မသိပါဘူး၊ တစ်ရွာလုံးကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ တောင်းဆိုလိုက်တယ်။
မြွေညှို့ရှင်က လှောင်ရယ်လိုက်တယ်။ "မင်းရဲ့ မိခင်မေတ္တာက ကြီးမားလှပါလား၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လင်တော်မောင် သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုကိုရော မင်း သိရဲ့လား" လို့ မေးရင်း သူ့ရဲ့ လက်နဲ့ ကျွန်တော့် လည်ပင်းက အမဲကွက်ကို ထိလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ကမ္ဘာပျက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အသက်ဝိညာဉ်ကို တစ်စစီ ဆွဲထုတ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် သတိမလစ်ခင် နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတာကတော့ အမေ့ရဲ့ ရောဂါတွေ ပျောက်ကင်းသွားပြီး အမေ အိပ်ရာကနေ လန်းလန်းဆန်းဆန်း နိုးထလာတဲ့ ပုံရိပ်လေးပဲ။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အမေ နေကောင်းသွားရင် ကျွန်တော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေနပ်ပါတယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့ပြီ။ သပြေပင်ရွာကလေးကတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေဆဲပဲ။ အမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း စောင့်နေတုန်းပဲ။ ဆရာတော်က အမေ့ကို ကျွန်တော် တောထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ပဲ ပြောထားရှာတယ်။ အမေကတော့ "ငါ့သား ပြန်လာမှာပါ" ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အမေ့အိမ်နားမှာ အမြဲတမ်း တွေ့ရတဲ့ မြွေဖြူလေး တစ်ကောင်ပဲ။ အဲဒီမြွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မရန်မူဘူး၊ အမေ့နားမှာပဲ ခွေနေတတ်ပြီး အမေ့ကို စောင့်ရှောက်နေသလိုပဲ။
ရွာသားတွေကတော့ အဲဒီမြွေကို အံ့ထူးရဲ့ ဝိညာဉ်လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်... ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အခုတော့ လူသား မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ မြွေညှို့ရှင်ရဲ့ အစေခံအဖြစ်နဲ့ အမေ့ကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်နေရတဲ့ မြွေတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အမေ့ကို စကားမပြောနိုင်ဘူး၊ အမေ့ကို မဖက်ထားနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ နေကောင်းနေတာကို မြင်ရရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေက တန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် ကျွန်တော် ခံစားနေရတာပါ။
တစ်ခါတရံ ညဖက်မှာ ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ ခြေဖဝါးလေးကို ခေါင်းနဲ့ အသာအယာ ထိတွေ့မိတယ်။ အမေကတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်ရင်း ပြုံးနေတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲကနေ မျက်ရည်တွေ ကျလာတတ်ပေမဲ့ မြွေတွေမှာ မျက်ရည် မရှိဘူးလို့ လူတွေက ထင်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်ဟာ ကျိန်စာရဲ့ သားကောင် ဖြစ်ခဲ့ရပေမဲ့ မိခင်မေတ္တာအတွက်ကြောင့် အဲဒီ ကျိန်စာကိုပဲ လက်ခံပြီး နေထိုင်နေပါတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ သင်ခန်းစာ ရလိုက်တာကတော့... ကျွန်တော်တို့ လုပ်လိုက်တဲ့ အပြုအမူတိုင်းမှာ အကျိုးဆက် ဆိုတာ ရှိစမြဲပါ။ အမေ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အပြစ်မဲ့ သတ္တဝါတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ မှားယွင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပေးဆပ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် အမေ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာကတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကုသိုလ်ပေါ့။ မေတ္တာတရားသည် အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ ပြုခဲ့သော ကံ၏ အကျိုးဆက်ကိုမူ မည်သူမျှ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ရဲ့ အနားမှာ ရှိနေပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ လူအဖြစ်နဲ့ ပြန်မတွေ့ရတော့တဲ့ ဝိညာဉ်မဲ့ မြွေတစ်ကောင်အဖြစ်နဲ့သာ...။
(နိဂုံး)
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို အမှားတစ်ခုနှင့် ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ စစ်မှန်သော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုသည်သာလျှင် နာကျင်စရာ ကျိန်စာများကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်သည်။