ကံ့ကူလက်လှည့်

 ကံ့ကူလက်လှည့်

ကျွန်တော်သည် တက္ကသိုလ်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော စာသင်ခန်းများထဲတွင် ကျွန်တော့်၏ အသံမှာ အမြဲတစေ ဟိန်းထွက်နေလေ့ရှိ၏။ ကျွန်တော့်၏ သင်ကြားပို့ချမှု၊ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝမှုနှင့် စကားပြောကောင်းမှုတို့မှာ တပည့်များကြားတွင်သာမက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကြားတွင်ပါ အတန်အသင့် နာမည်ကျော်ပါသည်။ စင်စစ် ကျွန်တော်သည် သင်ကြားမှုအတတ်ပညာကို အထူးတလည် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ဘဲ အလိုလိုပါလာသော ပါရမီဟုပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ 

တက္ကသိုလ်ဆရာမဖြစ်မီက ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်ဇာတိ တောင်တွင်းကြီးမြို့ရှိ ‘မိုးထိအလယ်တန်းကျောင်း’ တွင် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပညာတတ်တစ်ယောက်၊ စာသင်ကောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စာသင်ကောင်းသည်ဟု နာမည်ရသော အခြားဆရာများကို မြင်လျှင် “အင်း... သူလည်း သူ့အဆင့်နဲ့သူတော့ ဟုတ်တာပါပဲ” ဟု အထင်သေးချင်စိတ်ကလေး အနည်းငယ်ဖြင့် ခပ်တန်းတန်းသာ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ကျွန်တော့်၏ ထိုမာနတံတိုင်းကြီးကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးလိုက်သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုမှာ - ဝန်းကျင်လောက်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်၍ ကျွန်တော် တောင်တွင်းကြီးသို့ ပြန်ရောက်နေစဉ် ဖြစ်သည်။ တောင်တွင်းကြီးသားပီပီ ကျွန်တော် အမြဲသွားနေကျနေရာမှာ ရွှေအင်းတောင်ဘုရားဝန်းထဲရှိ အမျိုးသားပြတိုက် ဖြစ်သည်။ ထိုပြတိုက်ကို ထူထောင်စဉ်က ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရန်ကုန်ရောက်နေသော်လည်း အဝေးရောက်အမှုဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူထားရဆဲ ဖြစ်သည်။ 

ထိုနေ့က ပြတိုက်ဘက်သို့အသွား မိုးထိကျောင်းမှ မူလတန်းပြဆရာ ကိုဉာဏ်စိန်နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ကိုဉာဏ်စိန်သည် ကျွန်တော့်ထက် အသက်ကြီးသော်လည်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလက ပန်းချီနည်းပြဖြစ်သော်လည်း ခေတ်စနစ်အရ ‘သူငယ်တန်း’ ကို သင်ကြားနေရသူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အမှတ်မထင် နှုတ်ဆက်ရင်း သူစာသင်နေသည့် 

သူသည် သင်ပုန်းပေါ်တွင် ကံ့ကူဆံဖြင့် အရုပ်တစ်ရုပ်ကို အာရုံစိုက်၍ ရေးဆွဲနေသည်။ ကျွန်တော်က ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ “တက္ကသိုလ်မှာ စာသင်တာကမှ အသိပညာပေးတာ၊ အခုတော့ ကလေးတွေကို အရုပ်ဆွဲပြနေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် တွေးမိသေးသည်။ သူဆွဲနေသည်မှာ ‘ဖိုးရွှေလိပ်’ အရုပ်ကလေး ဖြစ်သည်။

“ဟေး... ဖိုးရွှေလိပ်ကွ” ဟု ကလေးများက ဝိုင်းအော်ကြသည်။ ကိုဉာဏ်စိန်က ထိုလိပ်ရုပ်လက်ထဲတွင် တုတ်ကောက်တစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးများက ထပ်အော်ကြပြန်သည်။ ဆေးတံလေး တစ်ခု ထပ်ဆွဲပေးလိုက်သောအခါ ကလေးများမှာ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခုန်ပေါက်ကာ ပျော်ရွှင်နေကြတော့သည်။ 

“တစ်နေ့မှာ ဖိုးရွှေလိပ်ဟာ မနက်စောစော လမ်းလျှောက်ထွက်လာတယ်၊ အဲဒီလိုနဲ့ လမ်းမှာ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့သလဲဆိုတော့...” 

ကိုဉာဏ်စိန်၏ အသံမှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် အရုပ်တစ်ရုပ်ကို အားကြိုးမာန်တက် ဆွဲနေပြန်သည်။ ကျွန်တော်သည် မသိမသာ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကြည့်နေရင်းမှ မသိလိုက်ဘဲ သူဆွဲနေသည့် ပုံကလေး ပေါ်လာရန် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲပြပြီး မျက်မှန်တပ်ပေးလိုက်၊ အထုပ်အပိုးလေး ဆွဲပေးလိုက်နှင့် ပုံပြင်ကို အသက်သွင်းနေသည်။ 

“အဲဒီလို ဘဘကြီး ဦးရွှေယုန်နဲ့တွေ့လိုက်တော့ ဖိုးရွှေလိပ်က ဘယ်လိုလဲ ဘဘကြီးရဲ့ ဘယ်ကြွမလို့လဲ လို့ မေးလိုက်တယ်...”

ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ငိုင်ကျသွားသည်။ သူသင်နေသည်မှာ ဘာသင်ရိုးညွှန်းတမ်းမျှ မဟုတ်။ သူ့စိတ်ထဲရှိရာကို ပုံဖော်နေခြင်းသာ။ သို့သော် ထိုကလေးများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျွန်တော့်တပည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများဆီတွင် မမြင်ဖူးသော အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုဉာဏ်စိန်က ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားပြီး “လာလေဗျာ၊ ခင်ဗျားကော နားထောင်သွားပါဦးလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်သည်။

ကျွန်တော်က “တော်ပါပြီဗျာ” ဟုသာ ခပ်ယောင်ယောင် ပြန်ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိခဲ့သည်မှာ ကျွန်တော့်၏ အတ္တများက နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျွန်တော့်အနီးဆုံးလူကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည် ဆိုသည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။

ရန်ကုန်သို့ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်တော့်တွင် တာဝန်တစ်ခု တိုးလာသည်။ ကျွန်တော့်ညီလေး ‘ကျော်ဇင်’ သည် နယ်မှ ရန်ကုန်သို့ ကျောင်းတက်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျော်ဇင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာထက် ပန်းချီဆွဲခြင်းနှင့် ပုံပြင်ဖတ်ခြင်းကို ပို၍ ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။ မိဘများက ကျွန်တော့်ကို မှာလိုက်သည်မှာ “သူ့ကို မင်းလို ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်အောင်၊ ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် သင်ပေးပါ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အလွန်တော်သော ဆရာတစ်ယောက်ဟု ယူဆထားသူပီပီ ကျော်ဇင့်ကို ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းများအောက်တွင် ထားခဲ့သည်။ 

“ကျော်ဇင်... မင်းဆွဲနေတဲ့ ဒီအရုပ်တွေက မင်းကို ထမင်းကျွေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ စာအုပ်ကိုပဲ ကြည့်စမ်း”

ကျွန်တော်သည် ကျော်ဇင် အားလပ်ချိန်တွင် ဆွဲနေသော ကာတွန်းရုပ်များကို မြင်တိုင်း ဆူပူလေ့ရှိသည်။ ကျော်ဇင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ငြိမ်နေတတ်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အားငယ်ရိပ်များ ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်သော်လည်း မျက်ကွယ်ပြုခဲ့သည်။ “ဒါဟာ သူ့အတွက်ပဲ၊ ငါ့လို တက္ကသိုလ်ဆရာဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အခုလို ပြုပြင်မှရမှာ” ဟု ကျွန်တော် တွေးခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် ကျော်ဇင်သည် သူ့စာကြည့်စားပွဲ၌ မှိုင်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပွင့်နေသော သင်္ချာစာအုပ်ပေါ်၌ သူသည် ဖိုးရွှေလိပ်ပုံကလေးကို ခဲတံဖြင့် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဆွဲထားသည်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုဉာဏ်စိန် ဆွဲပြခဲ့ဖူးသော ပုံကလေးနှင့် အလွန်တူသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ကိုဉာဏ်စိန်ကို တွေ့ခဲ့စဉ်က ရခဲ့သော ထိခိုက်မှုထက် ဒေါသက ပို၍ ကြီးစိုးသွားသည်။

“ဒါ ဘာလဲ” 

ကျွန်တော့်အသံက အေးစက်နေသည်။ ကျော်ဇင် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း ကျွန်တော်က လုယူလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို ဘယ်နှခါ ပြောရမလဲ ကျော်ဇင်။ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရုပ်တွေ ဆွဲနေလို့ မင်း ဘာဖြစ်လာမှာလဲ။ ငါ့မျက်နှာကိုလည်း ကြည့်ဦး။ တက္ကသိုလ်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ညီက ဒီလို အရုပ်ဆွဲနေတာ သူများသိရင် ရယ်စရာဖြစ်မယ်”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ပျင်းလို့ပါ အကိုကြီးရာ”

“ပျင်းရင် စာဖတ်။ ဒီမှာကြည့်... ငါ မင်းအတွက် ဝယ်လာတဲ့ စာအုပ်တွေ”

ကျွန်တော်သည် သူဆွဲထားသော စာမျက်နှာကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျော်ဇင့်မျက်နှာ၌ ဖြစ်သွားသော အမူအရာကို ကျွန်တော် ယနေ့တိုင် မမေ့နိုင်သေးပါ။ ၎င်းမှာ နာကျင်မှုထက် ပိုသော၊ လူတစ်ယောက်၏ ကမ္ဘာပျက်သွားသော အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ စေတနာဟုသာ ခံယူထားခဲ့သည်။

ကျွန်တော်သည် ကျော်ဇင့်ကို နေ့စဉ် စာမေးခွန်းဟောင်းများ တွက်ခိုင်းသည်၊ အင်္ဂလိပ်စာများကို အလွတ်ကျက်ခိုင်းသည်။ သူကတော့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ကျွန်တော် ခိုင်းသမျှကို လုပ်သည်။ သို့သော် သူသည် စကားနည်းလာသည်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သော သူ့မျက်လုံးများတွင် အရင်ကရှိခဲ့သော ချစ်ခင်အားကိုးမှုများ မရှိတော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိမ်းသက်မှုများသာ အစားထိုးလာခဲ့သည်။

ကျွန်တော်ကတော့ ထိုအခြေအနေကို “ကလေးက စာကို ပိုအာရုံစိုက်လာတာပဲ” ဟု အထင်မှားကာ ဂုဏ်ယူနေခဲ့မိသည်။ စာသင်ကောင်းသော ဆရာတစ်ယောက်သည် စိတ်နှလုံးကို မည်သို့ သင်ကြားရမည်ကို မသိဘဲ စာအုပ်ထဲက စာကိုသာ သင်ကြားတတ်ခဲ့သည့် အမှားကြီးပင် ဖြစ်သည်။

လအနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ကျော်ဇင့်ထံမှ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို သတိထားမိလာသည်။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေတတ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သင်ပုန်းတစ်ခုရှေ့တွင် ကံ့ကူဆံကို ကိုင်ကာ ဘာမှမဆွဲဘဲ အကြာကြီး ရပ်နေတတ်သည်။

“ကျော်ဇင်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလျှင် သူက လန့်ဖျန့်ကာ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အကိုကြီး” ဟု ဆိုကာ စာအုပ်ထဲ ခေါင်းနှစ်သွားလေ့ရှိသည်။

ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို ပို၍ ဖိအားပေးခဲ့သည်။ ကျောင်းစာမေးပွဲတွင် သူ အဆင့် အတွင်း မဝင်ပါက ပန်းချီပစ္စည်းအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ ‘ကံ့ကူလက်လှည့်’ အတတ်ပညာဖြင့် သူ့ကို ပုံသွင်းနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် တပည့်တစ်ယောက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သလို၊ အကိုတစ်ယောက်အနေဖြင့် ညီဖြစ်သူကို ပြုပြင်နိုင်သည်ဟု ကျွန်တော် တယူသန်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် ကျောင်းမှ စောစောပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျော်ဇင့်

“ဘဘကြီး ဦးရွှေယုန်... ခင်ဗျား ဘယ်သွားမလို့လဲဟင်။ ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားပါလား။ ဒီမှာ နေရတာ အရမ်းမောတယ် ဘဘကြီးရဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ တုတ်ကောက်လည်း မရှိဘူး၊ ဆေးတံလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော်က ဖိုးရွှေလိပ်လည်း မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်က ဘယ်သူလဲဟင်...”

ကျွန်တော် ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ 

“ကျော်ဇင်!”

ကျွန်တော့်အသံကြောင့် သူ လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိသလိုပင်။ 

“ဆရာ... ဆရာက ဖိုးရွှေလိပ်လား။ မဟုတ်ဘူး... ဆရာက ဘီလူးကြီး။ ကျွန်တော့်စာအုပ်တွေကို စားပစ်တဲ့ ဘီလူးကြီး”

သူသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကပ်သွားပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။ ကျွန်တော် ထိုအခါမှ သိလိုက်ရသည်မှာ ကျွန်တော် ပျိုးထောင်ခဲ့သော စည်းကမ်းများသည် သူ့စိတ်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီ ဆိုသည်ကိုပင်။ ကျွန်တော်သည် စာသင်ကောင်းသော ဆရာဖြစ်နိုင်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖတ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျွန်တော် ကျော်ဇင့်ကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့ရသည်။ ဆရာဝန်က ပြောသည်မှာ ‘ပြင်းထန်သော စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရခြင်း’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ဆေးရုံခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကျော်ဇင့်လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ကာ လေထဲတွင် လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် တစ်ခုခုကို ဆွဲနေဆဲပင်။

“ကျော်ဇင်... အကိုကြီး မှားသွားပါတယ်။ အကိုကြီး မင်းကို ပန်းချီဆွဲခွင့်ပေးပါ့မယ်။ မင်းကြိုက်တာ ဆွဲပါတော့”

ကျွန်တော် ငိုယိုကာ ပြောသော်လည်း သူက မကြားတော့ပါ။ သူ့ကမ္ဘာထဲတွင် သူသည် ပုံပြင်ထဲက ဖိုးရွှေလိပ်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်၏ ‘သင်ကြားမှု’ များက သူ့ကို အဆုံးစွန်သော ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျော်ဇင် ဆေးရုံတက်နေရသည်မှာ တစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အစားမစား၊ စကားမပြောတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ကြုံလှီလာသည်။ ကျွန်တော်သည် နေ့တိုင်း သူ့အနားတွင် ထိုင်ကာ ပုံပြင်များ ပြောပြခဲ့သည်။ 

“တစ်ခါတုန်းက ဖိုးရွှေလိပ်လေး တစ်ကောင်ရှိသတဲ့...”

ကျွန်တော် စကားလုံးများကို ရွေးချယ်ကာ ဂရုတစိုက် ပြောသော်လည်း ကိုဉာဏ်စိန်၏ အသံကဲ့သို့ အသက်မဝင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်အသံတွင် နောင်တနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျော်ဇင်ကတော့ တစ်ချက်တစ်ချက် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် ထိုအကြည့်များမှာ ဂရုဏာသက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဗလာဖြစ်နေသည်။

တစ်ညတွင် ကျော်ဇင်က ကျွန်တော့်ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောလာသည်။ 

“အကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို သင်ပုန်းလေးတစ်ခုနဲ့ ကံ့ကူဆံလေး ပေးပါလား”

ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သင်ပုန်းအသေးလေးတစ်ချပ်နှင့် ကံ့ကူဆံကို ဝယ်လာပေးခဲ့သည်။ ကျော်ဇင်သည် ထိုသင်ပုန်းကို မြင်သောအခါ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် အားနည်းနေသော လက်များဖြင့် ကံ့ကူဆံကို ကိုင်ကာ တစ်ခုခုကို စတင်ဆွဲတော့သည်။

ကျွန်တော်က ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ ဆွဲနေသည်မှာ ပုံမှန် မြင်နေကျ အရုပ်များ မဟုတ်ပါ။ လူတစ်ယောက်၏ ပုံစံကို ဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ ကျွန်တော့်ပုံစံနှင့် အလွန်တူသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးသားနေရာ၌ စာအုပ်ပုံကြီး တစ်ပုံရှိနေပြီး ထိုစာအုပ်များက လူကို ဝါးမြိုနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘာလဲ ကျော်ဇင်”

သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဒါ အကိုကြီးလေ။ အကိုကြီးက စာတွေကို အရမ်းချစ်တာ။ ဒါပေမဲ့ အကိုကြီးက စာတွေထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး အပြင်က လူတွေကို မမြင်ရတော့ဘူး။ ကျွန်တော်က အကိုကြီးကို ကူညီချင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ တုတ်ကောက် မရှိဘူးလေ...”

ထိုစကားသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်သည် တက္ကသိုလ်ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် အသိပညာများကို ဝေငှနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်ညီလေးအတွက်တော့ ကျွန်တော်သည် အသိပညာများဖြင့် သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုညမှာပင် ကျော်ဇင်သည် အိပ်ပျော်နေရင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ သူ မသေဆုံးမီ သင်ပုန်းပေါ်တွင် နောက်ဆုံးဆွဲသွားသော ပုံကလေးမှာ ဖိုးရွှေလိပ်ကလေးက ယုန်ကလေးကို လက်တွဲကာ တိမ်များပေါ်သို့ တက်သွားသည့် ပုံကလေး ဖြစ်သည်။ ထိုအရုပ်ကလေး၏ အောက်တွင် ကံ့ကူဆံလေးဖြင့် ရေးထားသော စာလုံးလေး သုံးလုံး ရှိသည်။

‘အ... ကို... ကြီး...’

ကျွန်တော် ထိုစာလုံးလေးကို ကြည့်ကာ လူသူမရှိသော ဆေးရုံခန်းထဲတွင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ ကျွန်တော်သည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို စာသင်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်ညီလေးကို ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ ဆိုသည့် ဘာသာရပ်ကို မသင်ပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်၏ ကံ့ကူလက်လှည့်သည် သူ့ကို ပညာတတ်မဖြစ်စေခဲ့ဘဲ အသက်မဲ့သော အရုပ်ကလေးအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။

ယခုဆိုလျှင် ကျွန်တော်သည် တက္ကသိုလ်မှ အငြိမ်းစားယူခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် တောင်တွင်းကြီးသို့ အပြီးအပိုင် ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မိုးထိကျောင်းသို့ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသည်။ ဆရာကိုဉာဏ်စိန်မှာလည်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူစာသင်ခဲ့သော 

ကျွန်တော်သည် ထို

ကျွန်တော် သင်ပုန်းပေါ်တွင် ဖိုးရွှေလိပ်ပုံကို ဆွဲကြည့်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ဆွဲသောပုံမှာ ကိုဉာဏ်စိန်ဆွဲသလို မလှပပါ။ ကျော်ဇင် ဆွဲသလို အသက်မဝင်ပါ။ ကျွန်တော်သည် စာအုပ်ထဲက အသိပညာများကိုသာ သိခဲ့ပြီး စိတ်ကူးယဉ်မှု၏ တန်ဖိုးကို မသိခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော့်၏ ပုံကလေးမှာ ခြောက်သွေ့နေသည်။

ကျွန်တော်သည် သင်ပုန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော်သည် တက္ကသိုလ်ဆရာကြီး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ဘဝ၏ အခြေခံအကျဆုံး သင်ခန်းစာကို မတတ်မြောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ 

“ကံ့ကူလက်လှည့်” ဆိုသည်မှာ အတတ်ပညာတစ်ခုကို တစ်ဆင့်ကမ်းပေးခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ မာနနှင့် အတ္တများကိုသာ တစ်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ပြီး နူးညံ့မှုနှင့် ခွင့်လွှတ်မှုကိုတော့ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ကျော်ဇင်သည် သူ့အသက်နှင့် လဲ၍ ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးသွားခဲ့သည်။ ထိုသင်ခန်းစာမှာ “လူတစ်ယောက်ကို လူအဖြစ် မြင်နိုင်ဖို့ အသိပညာထက် နှလုံးသားက ပိုအရေးကြီးသည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျွန်တော်သည် မြို့ပေါ်ရှိ မိဘမဲ့ကလေးကျောင်းများတွင် ပုံပြင်ပြောပြသော အဖိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်သည် သူငယ်တန်းကလေးများကို သင်ပုန်းပေါ်တွင် အရုပ်များ ဆွဲပြသည်။ ကလေးများက “ဟေး... ဖိုးရွှေလိပ်ကွ” ဟု အော်ကြတိုင်း ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေတတ်သည်။ 

ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ ကံ့ကူဆံ ထည့်ပေးလိုက်တိုင်း ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ 

“ကျော်ဇင်... အကိုကြီး မင်းကို အခုမှ စာသင်ပေးနေတာပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတဲ့ ပုံပြင်ကို အကိုကြီး အခုမှ တတ်မြောက်ခဲ့တာပါ...”

ကျွန်တော့်၏ ကံ့ကူလက်လှည့်သည် နောက်ကျခဲ့ပါပြီ။ သို့သော် ထိုနောက်ကျမှုမှ ရရှိသော အသိတရားသည် ကျန်ရှိနေသော ကလေးငယ်များ၏ ကမ္ဘာကို လှပစေရန် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ- “ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် စာအုပ်များကို ဖတ်ရသော်လည်း၊ လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ရန်မှာမူ သူတစ်ပါး၏ နှလုံးသားကို ဖတ်တတ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။”