သွေးသားအရင်းရဲ့ ရက်စက်မှု
သွေးသားအရင်းရဲ့ ရက်စက်မှု
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရုံးခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်က ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အလင်းရောင်က မျက်လုံးတွေကို စူးရှစေပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေကတော့ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ မနားတမ်း ရိုက်နှိပ်နေမိတယ်။ ဒီလကုန်ရင် ညီလေး ထက်ဝေရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းလိပ်စာနဲ့ လိုအပ်တဲ့ စရိတ်စကတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် ပို့ပေးရမယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ကိုယ့်အတွက်ဆိုတာထက် ထက်ဝေအတွက်ဆိုတာက ပိုပြီး အရေးပါခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
မိဘနှစ်ပါးစလုံး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်ကမ္ဘာမှာ ထက်ဝေဟာ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားရင်းချာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ကို အကောင်းဆုံးထားချင်တယ်၊ သူတပါးရှေ့မှာ မျက်နှာငယ်ရမှာကို မလိုလားဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို သုံးလေးနှစ် ဆက်တိုက် ဝတ်နိုင်ပေမဲ့ ထက်ဝေ့ကိုတော့ နောက်ဆုံးပေါ် ဖုန်းတွေ၊ တံဆိပ်အကောင်းစား အဝတ်အစားတွေ ဆင်ပေးခဲ့တယ်။ သူကလည်း လိမ္မာပါတယ်။ "အစ်ကို... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို လုပ်ကျွေးမှာပါ" ဆိုတဲ့ စကားလေးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မောပန်းသမျှကို ပျောက်စေတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်က တခြားသူတွေ အားကျရလောက်အောင် ခိုင်မြဲခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိသမျှ ငွေကြေးအကုန်လုံးကို ထက်ဝေ့နာမည်နဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲမှာပဲ စုထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က လူပျိုကြီး၊ အိမ်ထောင်လည်း မပြုချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်က ထက်ဝေပဲလို့ သတ်မှတ်ထားတာကိုး။ ညတိုင်း အလုပ်ကပြန်လာရင် ထက်ဝေက ကျွန်တော့်အတွက် ရေနွေးကြမ်းလေး ဖျော်ထားပေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော့် ပခုံးလေးကို နှိပ်ပေးရင်း "အစ်ကို အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား" လို့ မေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အသံလေးကို ကျွန်တော် အရမ်းမြတ်နိုးတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အနီးကပ်ဆုံး သွေးသားရင်းချာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး မွှန်းမယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး ထက်ဝေရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းလာတယ်။ အရင်လို ကျွန်တော့်ကို စောင့်မနေတော့ဘူး။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်က "မင်းညီကို မြို့ထဲက ကာစီနိုဝိုင်း တစ်ခုမှာ တွေ့လိုက်တယ်" လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် ရယ်ပဲ ရယ်လိုက်မိတယ်။ "မဟုတ်မှာပါ... ငါ့ညီက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့သူပါ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယဆိုတဲ့ အစေ့အဆန်က စတင် ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ထက်ဝေ့ကို အသာလေး မေးကြည့်တယ်။
"ထက်ဝေ... မင်း အပြင်တွေ သိပ်ထွက်နေလား"
သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။ "အစ်ကိုကလည်း... ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စာကြည့်တိုက် သွားတာပါ၊ ဘယ်သူက ဘာပြောလို့လဲ"
သူ့ရဲ့ အသံက အရင်လို နူးညံ့မနေတော့ဘဲ နည်းနည်း ခတ်ထန်နေတယ်။ ညဘက်တွေမှာ သူ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန် သူ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက တွေ ခံထားတယ်။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ညီလေးက ကျွန်တော် မသိတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် သူ မကိုင်တော့ဘူး။ "" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ "အလုပ်များနေလို့ပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေက ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို တစ်စစီ စုတ်ဖြဲနေသလိုပဲ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေအကြောင်း မေးမိတဲ့အခါ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ ထွက်ပြီး သူ့ကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ဖုန်းပိတ်ထားခဲ့ပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် ဘဏ်ကို သွားခဲ့တယ်။ ထက်ဝေ့နာမည်နဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ အကောင့်ထဲမှာ ကျွန်တော် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ သိန်းပေါင်း ရာနဲ့ချီတဲ့ ငွေတွေ ရှိရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဘဏ်ဝန်ထမ်းလေးရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။
"အန်ကယ်... ဒီအကောင့်ထဲမှာ ကျန်ငွေက ငါးထောင်ပဲ ရှိတော့တယ်ရှင်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကပဲ အကုန်လုံး ထုတ်သွားတာပါ"
ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ ခိုင်ခံ့မနေတော့ဘူး။ ဘဏ်ထဲမှာတင် ဒူးထောက် လဲကျသွားမိတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်နှစ်ခု သုံးခု လုပ်ပြီး၊ ထမင်းတစ်နပ် လျှော့စားပြီး စုခဲ့သမျှ ငွေတွေ... ထက်ဝေ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်လို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သမျှတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ လူစိမ်း သုံးလေးယောက် ရောက်နေတာကို တွေ့ရတယ်။
"ခင်ဗျားက မင်းသူလား"
"ဟုတ်ပါတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ"
"ခင်ဗျားညီ ထက်ဝေက ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ ငွေတွေ အများကြီး ချေးသွားတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီအိမ်ဂရန်ကို အပေါင်ပေးထားခဲ့တယ်"
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ အိမ်ဂရန်? ကျွန်တော် သိမ်းထားတဲ့ နေရာကနေ သူ ခိုးယူသွားတာလား။ သူတို့ ပြတဲ့ စာချုပ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မှတ်က အတုထိုးထားတာ။ ထက်ဝေက ကျွန်တော့် လက်မှတ်ကို တုတတ်တာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ငယ်ငယ်က ကျောင်းက တိုင်စာတွေကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား သူ လက်မှတ်ထိုးခဲ့ဖူးတာကို ကျွန်တော်က ရယ်စရာတစ်ခုလို သဘောထားခဲ့မိတာ။ အခုတော့ အဲဒီ လက်မှတ်တုက ကျွန်တော့်ဘဝကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။
ကျွန်တော် ထက်ဝေ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်တယ်၊ မရဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရာနဲ့ချီ ပို့တယ်၊ တစ်စောင်မှ ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ မသတ်မှတ်ချင်သေးဘူး။ "သူ တစ်ခုခု အကျပ်အတည်းဖြစ်လို့ နေမှာပါ... သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ရှင်းပြမှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေမိတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုကတော့ ဖုံးဖိလို့ မရဘူး။ သွေးသားရင်းချာ တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို ဒီလောက်အထိ လုပ်ရက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
တစ်ပတ်အကြာမှာ ရဲစခန်းက ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်တယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက ထက်ဝေ ပျောက်ဆုံးနေတာကို ရှာတွေ့ပြီ ထင်လို့။ ဒါပေမဲ့ စခန်းရောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို စွဲချက်တင်ထားတာက "ငွေကြေးလိမ်လည်မှု" တဲ့။
ထက်ဝေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမည်ကို အသုံးပြုပြီး အွန်လိုင်းကနေ ငွေတိုးချေးတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။ လူပေါင်းများစွာဆီကနေ သိန်းပေါင်း ထောင်ချီ လိမ်လည်ခဲ့တယ်။ အထောက်အထား အားလုံးက ကျွန်တော့်နာမည်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ပုံတင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မှတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်မှာ ရှိနေချိန်မှာ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွန်ပျူတာကို အသုံးပြုပြီး ဒါတွေအားလုံးကို စီစဉ်ခဲ့တာ။
ကျွန်တော် အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ငိုကြွေးနေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဖုန်းတစ်လုံးကို ကျွန်တော့်ကို ပေးတယ်။ ထက်ဝေဆီက ဗီဒီယိုကောလ်တဲ့။
ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ထက်ဝေ့မျက်နှာက ကျွန်တော် သိခဲ့တဲ့ ညီလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက နိုင်ငံခြားက လေဆိပ်တစ်ခုမှာ ရောက်နေတာ။ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တရိပ် တစ်စွန်းတစ်စတောင် မရှိဘူး။
"အစ်ကို... စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် ကျွန်တော် ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ အစ်ကိုက လူရိုးကြီးဆိုတော့ အချုပ်ထဲမှာ ခဏနေလိုက်ရင် လူတွေက သနားကြမှာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အစ်ကို့ဆီက ရတဲ့ငွေတွေနဲ့ တခြားနိုင်ငံမှာ ဘဝသစ် စတော့မယ်။ အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်အထိ ယုံပေးခဲ့လို့"
သူ စကားပြောနေရင်းနဲ့ ခပ်လှောင်လှောင် ပြုံးလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆဲဆိုဖို့တောင် အင်အား မရှိတော့ဘူး။
"ထက်ဝေ... မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ ငါ မင်းအတွက် အားလုံး ပေးဆပ်ခဲ့တာလေ..." ကျွန်တော့်အသံတွေက တုန်ယင်နေတယ်။
"အစ်ကို့ရဲ့ အချစ်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အချုပ်အနှောင်တွေပဲ။ အမြဲတမ်း 'မင်းအတွက်... မင်းအတွက်' လို့ ပြောနေတာတွေကို ကျွန်တော် နားခါးလှပြီ။ အခုတော့ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်ပြီ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် အစ်ကို"
ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ သူနဲ့ နောက်ဆုံး စကားပြောခဲ့ရတာပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ငွေကြေးတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူသားတစ်ယောက်အပေါ် ထားတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကိုပါ သတ်ပစ်သွားခဲ့တာ။
သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်...
ကျွန်တော် ထောင်က လွတ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို "လူလိမ်" လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားကြတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ညီလေးကတော့ အဝေးတစ်နေရာမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးနဲ့ ချွေးတွေကို သုံးပြီး ပျော်ပါးနေလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့ မိဘတွေရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ သွားထိုင်နေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက အလိုအလျောက် စီးကျလာတယ်။ ကျွန်တော် မှားခဲ့တာလား။ သွေးသားရင်းချာကို အကြွင်းမဲ့ ချစ်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်လား။ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ထက်ပိုပြီး ယုံကြည်မိတာက ငရဲတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် တူးခဲ့တာနဲ့ တူတူပါပဲလား။
တစ်ခါတလေ ဖုန်းထဲက ပုံဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ထက်ဝေ ငယ်ငယ်က ကျွန်တော့်လက်ကို တွဲပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ပုံလေး။ အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက အရမ်းဖြူစင်ခဲ့တာ။ ဘယ်အချိန်မှာ သူက မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ကပဲ အချစ်တွေနဲ့ ကွယ်ကာထားလို့ သူ့ရဲ့ အမှောင်ဖက်ခြမ်းကို မမြင်ခဲ့တာလား။
အခုတော့ ကျွန်တော်က သေလူတစ်ယောက်လို အသက်ရှင်နေရတယ်။ လူတွေကြားထဲ သွားရင် ခေါင်းမဖော်ရဲဘူး။ အနီးဆုံးလူဆီက ရတဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်တော့မှ မကျက်နိုင်တဲ့ ကင်ဆာရောဂါလိုပဲ။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အေးစက်မာကြောသွားပြီ။ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားရင်းချာက ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းပါတယ်။
တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မက်ယောင်ပြီး နိုးလာတတ်တယ်။ "ထက်ဝေ... ထမင်းစားပြီးပြီလား" လို့ မေးမိရက်သား ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထုကလွဲလို့ ဘာအသံမှ ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ။ ဒီကမ္ဘာမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဓားဟာ ရန်သူ့လက်ထဲမှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ် အယုံကြည်ရဆုံးဆိုပြီး ကျောခိုင်းပေးထားတဲ့ သူရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာပါ။
သွေးသားရင်းချာဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အနီးကပ်ဆုံး ရန်သူ ဖြစ်နေတတ်ပြီး၊ အချစ်ဆိုတာကလည်း ရက်စက်မှုတွေအတွက် အကောင်းဆုံး မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါလား။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အကြွင်းမဲ့ ပေးဆပ်နိုင်သော်လည်း၊ ယုံကြည်မှုကိုမူ အသိဉာဏ်ဖြင့်သာ ထိန်းချုပ်ပါ။ သင့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ကျင်းထဲ တွန်းချမည့်သူမှာ သင်ကိုယ်တိုင် လက်တွဲခေါ်ခဲ့သူသာ ဖြစ်တတ်သည်။