ရဟန်းအစစ်ဟုတ်ရဲ့လား
ရဟန်းအစစ်ဟုတ်ရဲ့လား
အခန်း () — ကျင့်စဉ်ထဲက လူတစ်ယောက်
နံနက်ခင်း၏ မြူနှင်းများကြားတွင် ပဲပြုတ်သည်၏ အော်သံသည် ကျွန်တော့်အတွက် နိုးစက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းကတည်းက ကျွန်တော့်ဘဝသည် စည်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုစည်းသည်ကား ‘ချွေတာခြင်း’ နှင့် ‘ခြိုးခြံခြင်း’ ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်အောက်က ကျင့်စဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် စာအုပ်ဝယ်လျှင်သာ နှမျောတသမရှိတတ်သော်လည်း စားသောက်နေထိုင်မှုတွင်မူ အလွန်အမင်း စည်းကမ်းကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ “အလဟသ မဖြစ်စေနဲ့” ဆိုသည့် စကားသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲတွင် ကျောက်စာအလား စွဲထင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် နံနက်ခင်းအချိန်ဖြုန်းခဲ့သည့် ကျွန်တော်သည် ကတည်းက လက်ဖက်ရည်နှင့် ကော်ဖီကို တုံးတိဖြတ်လိုက်သည်။ လူပျိုပေါက်ကတည်းက စွဲလာခဲ့သည့် အလေ့အကျင့်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်စဉ်က ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ အနည်းငယ်ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုတော့ နေ၍ ထိုင်၍ ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ကိုသော်... ပဲပြုတ်သည်လာနေပြီ။ ငါးရာဖိုး ဝယ်လိုက်ရမလား”
ဇနီးသည် သီသီ၏ အသံသည် တိုးညှင်းလွန်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချောင်လာသကဲ့သို့ ကျွန်တော်ခံစားရသော်လည်း ထိုခံစားမှုကို ‘လောကဓံ’ ဟုသာ အမည်တပ်ကာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။
“အေး... ဝယ်လိုက်လေ။ ငါးရာဖိုးပဲနော်။ အပိုမသုံးနဲ့။ နောက်ဆို ပဲပြုတ်သည်က တစ်ထောင်ဖိုးမှ ရောင်းမယ်ဆိုရင် ပဲပြုတ်ပါ ဖြတ်ရလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ညက ကျန်သည့် ထမင်းကြမ်းကို ပဲပြုတ်ဆီဆမ်းကာ စားရသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နိဗ္ဗာန်တစ်ခုပင်။ အိမ်တွင် စိမ်းစားငါးပိနှင့် ပုစွန်ခြောက်ကြော် အသင့်ရှိသည်။ နံနက်ခင်း တစ်နပ်ကို ငါးရာကျပ်နှင့် ပြီးအောင် စီစဉ်နိုင်ခြင်းမှာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကြက်ဥတစ်လုံး ငါးရာကျပ်ပေးဝယ်ပြီး ထမင်းကြော်စားလိုက်လျှင် နေ့လယ် နာရီအထိ ခံသည်။
“ကိုသော်... သီသီ ဒီမနက် ခေါင်းနည်းနည်း မူးနေလို့။ ကော်ဖီလေး တစ်ထုပ်လောက် သောက်ချင်တယ်”
သီသီက အားနာဟန်ဖြင့် ပြောရှာသည်။ ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“သီသီ... ငါတို့က ရဟန်းတွေလို ကျင့်နေတာလေ။ ဝိကာလဘောဇန သီလကို ကျင့်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကော်ဖီဆိုတာ ခဏတာ အာသာပြေရုံပဲ။ စိတ်ကို ထိန်းစမ်းပါ။ ငါတောင် ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း မကောင်းဘူး။ မြင်းခွာရွက်ရည်ပဲ သောက်ပါ”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သီသီသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ ဘုရားရှင်၏ အဆုံးအမအတိုင်း ညစာမစားခြင်း၊ အာရုံငါးပါးနောက် မလိုက်ခြင်းတို့သည် ကိုယ်ကျင့်သီလကို ဖြူစင်စေရုံသာမက စာရေးစာဖတ်ချိန်ကိုလည်း ပိုရစေသည်ဟု ကျွန်တော် အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ သို့သော် ထိုယုံကြည်မှုအောက်တွင် သီသီ၏ မျက်ရည်စများကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့မိသည်မှာ အမှားကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ထိုစဉ်က မတွေးခဲ့မိပေ။
အခန်း () — စည်းမျဉ်းကြားက အက်ကြောင်းများ
နေ့လယ်စာနှင့် ညစာကို ကျွန်တော်က တစ်နပ်တည်း ပေါင်းစားသည်။ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေချိန်များတွင် ဟင်းချက်မနေတော့ဘဲ အပြင်က တစ်ခွက် ပို့ခိုင်းသည်။ ဘာပို့ပို့ စားသည်။ ထမင်းအိုး တစ်အိုးသာ တည်သည်။ ဟင်းသောက မရှိသဖြင့် စိတ်အေးရသည်ဟု ယူဆသည်။ ညနေ နေဝင်သည်နှင့် ကျွန်တော်သည် ဘာမျှ မစားတော့ဘဲ မြင်းခွာရွက်ရည် တစ်ခွက်နှင့်သာ ပြီးစေသည်။
သို့သော် သီသီသည် ကျွန်တော့်ကဲ့သို့ မဟုတ်။ သူမသည် တစ်နေ့လုံး အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်ရသူ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် ညဘက်တွင် ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် ရေကိုသာ အဝသောက်ကာ အိပ်စက်ရသည်ကို ကျွန်တော် မြင်သော်လည်း “သည်းခံပါ သီသီ၊ ဒါဟာ တရားအားထုတ်တာပဲ” ဟုသာ ခပ်အေးအေး ပြောခဲ့မိသည်။
တစ်နေ့တွင် သီသီ၏ ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ‘မမသီ... အလုပ်အဆင်ပြေရဲ့လား။ လူနာစောင့်ပေးရတာ ပင်ပန်းနေဦးမယ်’ ဟူသော မက်ဆေ့ခ်ျပင်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။ သီသီသည် လူနာစောင့် အလုပ်လုပ်နေသည်လား။ ကျွန်တော့်ကို မပြောဘဲ ဘာကြောင့် လုပ်ရသနည်း။
“သီသီ... ဒါ ဘာလဲ”
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပြလိုက်စဉ် သီသီ၏ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားသည်။
“ကိုသော်... သီသီ ပြောမလို့ပါပဲ။ အိမ်မှာ ငွေရေးကြေးရေးက အရမ်းကျပ်နေတယ်လေ။ ကိုသော်ကလည်း ဘာမှ ထပ်မသုံးချင်တော့ သီသီ မိဘတွေဆီ ပို့ဖို့ ငွေမရှိတော့လို့ပါ”
“ငါတို့က ချွေတာနေတာလေ သီသီ။ မလိုအပ်တာတွေကို ဖြတ်တောက်နေတာ။ မင်းက ဘာလို့ ပိုက်ဆံနောက် လိုက်နေရတာလဲ။ ရဟန်းတွေလို ကျင့်ဖို့ ငါတို့ တိုင်ပင်ထားတယ် မဟုတ်လား”
ကျွန်တော် အသံကျယ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် သီသီသည် ကျွန်တော့်၏ မြင့်မြတ်သော ကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးနေသူကဲ့သို့ မြင်လာမိသည်။
“ရဟန်းတွေလို ကျင့်တာက ကိုသော် တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ သီသီက လူဝတ်ကြောင်လေ။ သီသီ့မှာ တာဝန်တွေ ရှိသေးတယ်။ ကိုသော်က ကျန်းမာရေးအတွက် ညစာမစားဘူး ပြောပေမဲ့ တကယ်တော့ ကိုသော်က ပိုက်ဆံကုန်မှာကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်လား”
သီသီ၏ စကားသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို မြားဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်မိသည်။
“မင်း ငါ့ကို စော်ကားတာပဲ။ ငါဟာ တရားနဲ့အညီ နေဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကိလေသာတွေကို ဖြတ်နေတာ။ မင်းကတော့ အောက်တန်းကျတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ကြည့်နေတယ်”
ထိုနေ့က သီသီသည် ဘာစကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ အခန်းထဲဝင်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်ကာ “ဒါဟာ နီဝရဏ တရားတွေပဲ၊ ငါ့စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ရင် ငါ့အကျင့်တွေ ပျက်ကုန်မယ်” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ကာ တရားထိုင်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ ပေါ့ပါးနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ မီးလျှံတစ်ခု လောင်မြိုက်နေသည်ကို ကျွန်တော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။
အခန်း () — ပဲ့တင်သံမရှိသော အမှောင်ထု
တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် အခြေအနေများက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ သီသီသည် ကျွန်တော်နှင့် စကားမပြောတော့ဘဲ သူမဘာသာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများအောက်တွင် ကွင်းညိုများ စွဲလာပြီး အသားအရေမှာလည်း ခြောက်ကပ်လာသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ‘ဝိကာလဘောဇန’ ကျင့်စဉ်၏ အောင်မြင်မှုကို ခံစားနေရဆဲ။ နေ့လယ်စာ တစ်နပ်တည်း စားခြင်းဖြင့် ကျွန်တော့်ဦးနှောက်က ပိုကြည်လင်လာသည်ဟု ထင်မိသည်။
ည နာရီခန့်တွင် မြင်းခွာရွက်ရည် သောက်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ သီသီသည် ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်ကာ ဘာကိုမှန်းမသိ ငေးကြည့်နေသည်။
“မြင်းခွာရွက်ရည် ဖျော်ပြီးပြီလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက မော့ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဖော်ပြ၍ မရသော နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မဖျော်ရသေးဘူး ကိုသော်။ သီသီ ဒီနေ့ အရမ်းပင်ပန်းလို့။ ကိုသော်ပဲ ဖျော်သောက်လိုက်ပါလား”
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်သွားသည်။ “မင်းကတော့ ကျင့်စဉ်မှာ လုံးဝ မပါဝင်နိုင်တော့ဘူးပဲ။ ဒီလောက်ကလေးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား”
သီသီက ဘာမှ မပြောဘဲ ထရပ်သည်။ ထို့နောက် ယိမ်းယိုင်နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ လက်ထဲမှ စက္ကူခေါက်ကလေး တစ်ခု ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျွန်တော် နိုးလာသောအခါ အိမ်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပဲပြုတ်သည် အော်သံ ကြားရသော်လည်း သီသီက ပဲပြုတ်ဝယ်ရန် ထွက်မသွားချေ။ ကျွန်တော် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် သီသီ မရှိတော့ပေ။ ဘုရားစင်ရှေ့တွင်လည်း မရှိ။
ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်တွင် မနေ့က သီသီ ချန်ထားခဲ့သော စက္ကူခေါက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဆေးရုံမှ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သီသီ့တွင် အစာအိမ်ရောဂါ ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရပြီး အာဟာရ ချို့တဲ့မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ခုခံအားမှာ အလွန်ကျဆင်းနေကြောင်း ရေးသားထားသည်။ ထိုမှတ်တမ်း၏ အောက်တွင် လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော စာတိုလေး တစ်ခု ပါရှိသည်။
‘ကိုသော်... ကိုသော်က ရဟန်းတစ်ပါးလို ကျင့်နေတာကို သီသီ ကြည်ညိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးမှာ ရှိရမယ့် ကရုဏာတရားကိုတော့ ကိုသော် မေ့နေခဲ့ပုံရတယ်။ ကိုသော် ချွေတာနေတဲ့ ကြားမှာ သီသီ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် တစ်ထောင်တန် ဆေးတစ်လုံးကိုတောင် တောင်းဖို့ သီသီ ကြောက်နေခဲ့ရတယ်။ ကိုသော် စာဖတ်ချိန် ရဖို့အတွက် သီသီ့မှာ စကားပြောဖော် မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ သီသီ့ကို အတင်းအကျပ် ကျင့်ခိုင်းထားတဲ့ ဒီကျင့်စဉ်တွေကနေ သီသီ ထွက်သွားပါပြီ’
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ခြိုးခြံချွေတာခဲ့သမျှ ငွေများကို သေတ္တာထဲတွင် သိမ်းထားခဲ့သော်လည်း ထိုငွေများသည် သီသီ့အတွက် ဆေးတစ်လုံး ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
အခန်း () — အမှန်တရား၏ လှောင်ပြောင်မှု
ကျွန်တော် သီသီ့ကို လိုက်ရှာသည်။ သူမ၏ မိဘများအိမ်သို့ ဖုန်းဆက်သော်လည်း မရှိဟု ဖြေသည်။ သူမ လုပ်နေသည်ဆိုသော လူနာစောင့်အလုပ်ကို လိုက်စုံစမ်းတော့မှ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
သီသီသည် လူနာစောင့်နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ညဘက်များတွင် လမ်းဘေးတွင် ဆန်ပြုတ်ရောင်းသော ဆိုင်တစ်ခု၌ ပန်းကန်ဆေးသည့် အလုပ်ကို ခိုးလုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ညစာမစားဘဲ အိပ်နေချိန်တွင် သူမသည် အိမ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်ပေးသော နေ့စဉ်စရိတ် ငါးရာ၊ တစ်ထောင်သည် သူမ၏ အခြေခံ လိုအပ်ချက်များအတွက်ပင် မလောက်ငခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“မသီသီလား... သူ မနေ့ညက ဒီမှာတင် မေ့လဲသွားလို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်လေ။ သူ့မှာ ဘာရောဂါလဲတော့ မသိဘူး၊ လူကတော့ တော်တော်လေး အားနည်းနေတာ”
ဆိုင်ရှင်၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဆေးရုံသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် ပိုက်အမျိုးမျိုးနှင့် လဲလျောင်းနေသော သီသီ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်ဒူးများ ညွတ်ခွေကျသွားခဲ့သည်။
“သီသီ... ကိုယ် မှားသွားတယ်”
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အေးစက်နေသော လက်ကလေး။ ကျွန်တော် ကျင့်သုံးခဲ့သော ကျင့်စဉ်များ၊ ကျွန်တော် စုဆောင်းခဲ့သော စာအုပ်များ၊ ကျွန်တော် လေးစားခဲ့သော ‘ဝိကာလဘောဇန’ သီလ... အရာအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့ပြီ။
ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
“လူနာက အစာအိမ်ပေါက်သွားတာပါ။ ဒါတင်မကဘူး၊ အာဟာရချို့တဲ့မှုက အရမ်းဆိုးတော့ ခွဲစိတ်ဖို့တောင် ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်မခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားထားပါတယ်”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲတွင် ညက ကျွန်တော်ပြောခဲ့သော စကားများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ “ရဟန်းတွေလို ကျင့်စမ်းပါ... အပိုမသုံးနဲ့... မြင်းခွာရွက်ရည်ပဲ သောက်ပါ...”
ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် သီသီ ခဏမျှ သတိပြန်ရလာသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ အားမရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြသည်။
“ကိုသော်... ဗိုက်ဆာလား... ထမင်းကြမ်းရှိတယ်... ပဲပြုတ်သည် လာရင် ဝယ်လိုက်နော်”
ထိုစကားသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ငဲ့ညှာရင်း၊ ကျွန်တော့်၏ ‘ကျင့်စဉ်’ ကို လေးစားရင်းဖြင့်ပင် အသက်ကို လက်လွှတ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ချွေတာခဲ့သော ငွေများဖြင့် သူမကို ကယ်တင်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
အခန်း () — နောက်ကျခဲ့သော နောင်တ
ယခုတော့ ကျွန်တော်သည် အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကဲ့သို့ပင် လက်ဖက်ရည် မသောက်၊ ကော်ဖီ မသောက်။ ညစာလည်း မစား။ သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ ‘ကိုယ်ကျင့်သီလ’ ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
မနက်ခင်း ပဲပြုတ်သည် အော်သံကို ကြားတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဆူးဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ တစ်ခါက ငါးရာဖိုး ဝယ်ခဲ့သော ပဲပြုတ်သည် ယခုအခါ တစ်ထောင်ဖိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ဝယ်မစားတော့ပါ။ ကျွန်တော် ဖြတ်လိုက်ပြီ။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြတ်တောက်ခြင်းသည် ကျွန်တော့်ကို မြင့်မြတ်စေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပို၍သာ နာကျင်စေတော့သည်။
ဘုရားစင်ရှေ့တွင် ကျွန်တော် ထိုင်နေမိသည်။ ဘုရားရှင်က ညစာမစားရန် တားမြစ်ခဲ့သည်မှာ တရားအားထုတ်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုတားမြစ်ချက်၏ အခြေခံမှာ ‘မေတ္တာ’ နှင့် ‘ကရုဏာ’ ဖြစ်သည်ကို ကျွန်တော် မေ့လျော့ခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ချုပ်တည်းခြင်းသည် သူတစ်ပါးကို ညှဉ်းပန်းခြင်း ဖြစ်လာသောအခါ ထိုကျင့်စဉ်သည် အတ္တသက်သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော စာအုပ်များကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုစာအုပ်များထဲတွင် ‘ရဟန်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်’ များစွာ ရှိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် ရဟန်းတစ်ပါးကဲ့သို့ ကျင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ‘ရဟန်းစစ်’ တစ်ပါး၏ နှလုံးသားမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ကျွန်တော်သည် ခြိုးခြံခြင်းကို အကာအကွယ်ယူကာ ကပ်စေးနှဲခဲ့သူ၊ တရားဓမ္မကို အကြောင်းပြကာ တာဝန်မကျေခဲ့သူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် မြင်းခွာရွက်ရည် တစ်ခွက် ရှိနေဆဲ။ သို့သော် ဖျော်ပေးမည့်သူ မရှိတော့။ ည နာရီထိုးတိုင်း အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုရန် ချောင်းမြောင်းနေသည်။ ကျွန်တော်သည် အစာမစားဘဲ နေနိုင်ခဲ့သော်လည်း သီသီမရှိသော နာကျင်မှုကိုတော့ မည်သည့် ကျင့်စဉ်နှင့်မျှ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် မှားခဲ့သည်။ အရာရာကို ချွေတာခဲ့သော်လည်း ဇနီးသည်အပေါ် ထားရှိရမည့် မေတ္တာကိုပါ ချွေတာမိခဲ့ခြင်းမှာ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး အမှားပင်။ ယခုတော့ ကျွန်တော်သည် ညစာမစားသော၊ လက်ဖက်ရည် မသောက်သော၊ တစ်နေ့ကို ငါးရာဖိုးနှင့် ရှင်သန်နိုင်သော ‘လူသေ’ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ဘဝဆိုသည်မှာ အရာရာကို ဖြတ်တောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှိသောအရာများကို တန်ဖိုးထားတတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်တွင် သီသီသည် ကျွန်တော့်လက်လှမ်းမမီသော နေရာသို့ ရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။
သင်ခန်းစာ - “မိမိကိုယ်ကို မြင့်မြတ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျင့်ကြံနေသော အကျင့်များကြားတွင် ဘေးနားရှိ ချစ်ခင်ရသူများ၏ ငိုသံကို မကြားနိုင်အောင် အတ္တနားမပိတ်မိပါစေနှင့်။”