နှောင်ကြိုး
နှောင်ကြိုး
အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲကနေ တသည်းသည်းကို ပြောင်းလာပြီ။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေတာက ကျွန်မရဲ့ ရှေ့ရေးကို နိမိတ်ဖတ်နေသလိုပါပဲ။ အုတ်ဖိုကနေ အပြန် အုတ်ပို့ကားခေါင်းခန်းထဲမှာ ငိုက်မြည်းလာတဲ့ ကျွန်မကို မိစန်းတင်က လက်မောင်းကို ဖြန်းခနဲရိုက်ပြီး နှိုးလိုက်တော့မှ ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲက နိုးလာခဲ့တယ်။
“မိစန်းတင် ရောက်ပြီဟဲ့ ထတော့” လို့ မဝင်းခင် နှိုးလိုက်တယ်။
“အသာလုပ်ပါ ကောင်မရယ် နာလိုက်တာ”
ကျွန်မ ပါးစပ်ကသာ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်တာ၊ တကယ်တမ်း နာနေတာက ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းအရွတ်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းကတည်းက အုတ်ကားပေါ်က အုတ်တွေကို ဖမ်းရင်း လွဲသွားရာကနေ အရွတ်က ရောင်လိုက်၊ နာလိုက်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မနားနိုင်ဘူး။ ကျွန်မမှာ သမီးရှိတယ်၊ မြေးရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လုပ်အားခဟာ ဒီမိသားစုရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။
ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ အိမ်ကိုပဲ အမြန်ပြေးချင်တော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက မိုးပေါက်တွေကြားမှာ သွက်နေတယ်။ မိစန်းတင်က နောက်ကနေ အော်နေသေးတယ် “အိမ်က ထွက်မပြေးပါဘူး ဝင်းခင်ရယ်၊ ညည်းကြည့်လိုက်ရင် အမြဲလောနေတာပဲ” တဲ့။ သူကတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲ။ ကျွန်မ အိမ်ရောက်မှ မြေးလေးအတွက် ထမင်းချက်ရဦးမယ်။ သမီးနဲ့ သမက်က အိုတီဆင်းရမှာဆိုတော့ မြေးလေးကို အနောက်ဖက်အိမ်မှာ ခဏအပ်ခဲ့ရတာ။
ကျွန်မ အသက်က လေးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အုတ်ဖိုက အလုပ်ကြမ်းတွေကြောင့် ရုပ်ကတော့ အိုစာနေပြီ။ အသားကလည်း မည်း၊ လက်တွေကလည်း ကြမ်းတမ်းလို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဂုဏ်ယူတယ်။ ဒီလက်ကြမ်းကြီးတွေနဲ့ပဲ သမီးကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ၊ သမီး အိမ်ထောင်ကျတော့လည်း ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ ဝိုင်းဝန်းပံ့ပိုးခဲ့တာ။
မိုးက ပိုသည်းလာပြီ။ လမ်းမကြီးဘက်က သွားရင် ရေလျှံနေမှာမို့ မိစန်းတင်တို့ ဝင်းထဲက ဖြတ်လမ်းအတိုင်း ကျွန်မ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ခဲ့တယ်။ သစ်ပင်ခြုံနွယ်တွေကြားထဲမှာ မြွေတွေ၊ ကင်းတွေ ရှိတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မြေးလေးကို တွေ့ချင်တဲ့စိတ်က အဲ့ဒါတွေကို မကြောက်တော့ဘူး။
“မိစန်းတင် ငါသွားပြီ၊ မနက်ဖြန် ညည်းအုတ်ဖိုသွားရင် ငါ့စောင့်ဦး”
အိမ်အရောက် ပြေးဝင်လိုက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုလို့။ သမီးတို့က အလုပ်က ပြန်မလာသေးဘူး။ အိမ်ထဲမှာ မှောင်မည်းလို့။ ကျွန်မ မြေးလေးကို သွားမခေါ်ခင် အဝတ်အစားတွေ အရင်လဲ၊ ထမင်းအိုးကို အရင်စစ်ရတယ်။ ထမင်းကတော့ မနက်က ကျန်တာလေးတွေ ရှိနေသေးလို့ တော်သေးရဲ့။ ဟင်းကတော့ မနက်က ကြော်ထားတဲ့ ငလူးလေး နှစ်ကောင်ရှိတယ်။ အဲ့ဒါ မြေးအတွက်။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ ငပိရေကျိုလေးနဲ့ လက်ဖက်လေးရှိရင် ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒီမြေစိုက်အိမ်လေးက မိုးရွာရင် ရေဝင်တတ်တယ်။ အခုလည်း မီးဖိုချောင်ဘက်မှာ ရေတွေ ဝေ့နေပြီ။ ဝါးကြမ်းခင်းပေါ် တက်လိုက်တော့မှ စိတ်နည်းနည်း အေးသွားတယ်။ သမီးနဲ့ သမက်အတွက်
ဒီအိမ်နဲ့ ခြံက သမီးတို့ လင်မယားရဲ့ သူဌေးပိုင်တာ။ ရွာကနေ မြို့တက်လာပြီး ဒီမှာ ခိုကပ်နေရတာပါ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒီလက်မောင်း နာကျင်မှုပါပဲ။ အလုပ် မလုပ်နိုင်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးကတော့ ပြောရှာပါတယ် “အမေရယ်... ပင်ပန်းရင် နားပါ၊ ကျွန်မတို့ လုပ်ကျွေးပါ့မယ်” တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလေးကပဲ ကျွန်မအတွက်တော့ အမောပြေဆေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ နှောင်ကြိုးဟာ ကျွန်မကို ဘဝပျက်အောင် ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ လုံးဝ မတွေးခဲ့မိဘူး။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းနာကျင်မှုက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာတယ်။ အုတ်ဖိုရှင် မမထားကလည်း ကျွန်မကို အားနာနာနဲ့ပဲ ပြောရှာတယ်။
“ဝင်းခင်... ညည်းလက်က မသက်သာသေးဘူးလား။ ဒီနေ့ မန္တလေးဘက် ပို့ရမယ့် အုတ်ကားတွေက အများကြီးပဲ။ ညည်း အုတ်မစီနိုင်ရင် ငါ တခြားလူ ခေါ်ရလိမ့်မယ်”
ကျွန်မ ရင်ထဲ ဆစ်ခနဲ နာသွားတယ်။ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်မှာကို ကြောက်တဲ့စိတ်က နာကျင်မှုကို ကျော်လွန်သွားတယ်။
“မမထားရယ်... ရပါတယ်၊ ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ခဏနေရင် သက်သာသွားမှာပါ”
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ကားပေါ် အုတ်တင်တဲ့အခါ ကျွန်မ လက်က လုံးဝ မသယ်နိုင်တော့ဘူး။ အုတ်တစ်ချပ်ကို မလိုက်တိုင်း ကြယ်မြင်၊ လမြင်အောင် နာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အုတ်တွေက လက်ထဲကနေ လျှောကျပြီး ကွဲကုန်တော့တယ်။ မမထားလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို အိမ်ပြန်နားဖို့ပဲ ပြောလိုက်တော့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့က အိမ်ကို စောစောပြန်ရောက်ခဲ့တယ်။ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျပြီး လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတယ်။ အိမ်အရောက်မှာတော့ သမီးနဲ့ သမက်က အိမ်ထဲမှာ စကားပြောနေကြတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ အိုတီဆင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလားလို့ တွေးရင်း အသာလေး နားစွင့်မိတယ်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး လုံးခင်။ မင့်အမေကလည်း အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့လစာနဲ့ မင့်လစာပေါင်းမှ ငါတို့အကြွေးတွေတောင် မကျေချင်ဘူး”
သမက်ဖြစ်သူ အောင်ကိုရဲ့ အသံက ခက်ထန်နေတယ်။
“ကျွန်မလည်း သိတာပေါ့ ကိုအောင်ကိုရယ်။ အမေက အသက်ကြီးလာပြီ၊ အလုပ်ကလည်း မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဆေးဖိုးကလည်း ကုန်ဦးမယ်။ ပြီးတော့ ဖိုးရွှေအတွက်လည်း ကျောင်းစရိတ်တွေက ရှိသေးတယ်” သမီးရဲ့ အသံက ကျွန်မ ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။
“ငါတို့ ရန်ကုန်ဘက် ဆင်းသွားရအောင်။ ဟိုမှာ ငါ့သူငယ်ချင်းက အလုပ်ရှာပေးမယ် ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင့်အမေကိုတော့ ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ လူပိုကြီး တစ်ယောက်ကို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကျွေးမလဲ”
ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီး၊ ကျွန်မ အသက်နဲ့လဲပြီး ချစ်ရတဲ့ သမီးက ဘာပြန်ပြောမလဲဆိုတာကို ရင်တုန်တုန်နဲ့ စောင့်နေမိတယ်။
“ဒါဆို... အမေနဲ့ ဖိုးရွှေကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ” လို့ သမီးက မေးတယ်။
“ဖိုးရွှေကတော့ ငါ့သားပဲ၊ ငါခေါ်သွားမှာပေါ့။ မင့်အမေကိုတော့ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ရမှာပဲ။ သူက ဒီမှာ အသိတွေ ရှိတာပဲ၊ တစ်ခုခုတော့ လုပ်စားနိုင်မှာပေါ့”
ကျွန်မ အိမ်တံခါးဝမှာတင် ဒူးညွတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူတို့ဟာ နှောင်ကြိုးတွေပါ။ သူတို့ မရှိရင် ကျွန်မ မရှင်သန်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အတွက်တော့ ကျွန်မက ဖြတ်တောက်ပစ်ရမယ့် နှောင်ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ သမီးက ကန့်ကွက်စကား တစ်လုံးမှ မပြောခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။
ကျွန်မ အိမ်ထဲကို မဝင်ဘဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း တဖွဲဖွဲ ကျနေတုန်း။ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တာ ဒီအတွက်လား။ အသားတွေ မည်းမှောင်ပြီး လက်တွေ ကြမ်းတမ်းလာအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာက သမီးရဲ့ ‘ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး’ ဖြစ်ဖို့အတွက်လား။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ဘာမှမသိသလိုပဲ နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရတယ်။ သမီးနဲ့ သမက်ကလည်း ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ခုခုဆို ငြိုငြင်ချင်နေကြပြီ။
“အမေ... ဟင်းကလည်း အငန်ကြီးပဲ၊ ဘယ်လိုချက်ထားတာလဲ”
အောင်ကိုက ထမင်းပန်းကန်ကို ဘေးကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အရင်ကဆို ကျွန်မ ဘာချက်ချက် အားပေးတမ်း စားခဲ့တဲ့လူက အခုတော့ အပြစ်ရှာဖို့ပဲ စောင့်နေသလိုပဲ။
“အမေ လက်နာနေလို့ နည်းနည်း လွဲသွားတာပါ အောင်ကိုရယ်” ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေတယ်။
သမီးကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။ ထမင်းကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားနေတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို သနားတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ဘူး။ သူတို့တွေ ခိုးပြီး ထုပ်ပိုးနေတာကိုလည်း ကျွန်မ တွေ့တယ်။ အဝတ်အစားတွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေကို အိတ်ထဲ ထည့်နေကြတာ။ ကျွန်မကိုတော့ သူဌေးက နယ်ခိုင်းလို့ ခဏသွားရမယ်လို့ လိမ်ပြောထားကြတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ မြေးလေးကို ဖက်ပြီး အိပ်နေတုန်း မြေးလေးက မေးရှာတယ် “ဘွားဘွား... မေမေတို့က ရန်ကုန်သွားရင် သားကို ခေါ်သွားမှာတဲ့။ ဘွားဘွားကော လိုက်မှာလား” တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီး တစ်ဆို့သွားတယ်။
“လိုက်မှာပေါ့ သားရဲ့... ဘွားဘွားက သားအနားမှာ အမြဲရှိမှာပါ”
ကျွန်မ လိမ်ပြောလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို ထားခဲ့မယ်ဆိုတာကို သိလျက်နဲ့ ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး။ ဆွေမျိုးဆိုလို့လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီအိမ်လေးကလည်း သူတို့ ထွက်သွားရင် ကျွန်မ နေခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘဝက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမှောင်ထဲကို ကျဆင်းသွားသလိုပဲ။ အရင်က အုတ်ဖိုမှာ အုတ်တွေကို ပစ်ပေးရင် မိအောင် ဖမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ အခုတော့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်တောင် မိအောင် မဖမ်းနိုင်တော့ဘူး။
အလုပ်ကလည်း နားလိုက်ရပြီဆိုတော့ ဝင်ငွေက လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းကိုတော့ သမီးကို ကျောင်းထားတုန်းက ကုန်ခဲ့ပြီ။ ကျန်တဲ့ အကြွေလေးတွေကိုတော့ သမီးတို့ လင်မယား မသိအောင် ဖျာအောက်မှာ ဝှက်ထားရတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး ရှင်သန်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်လေးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမျှော်လင့်ချက်လေးကလည်း ကြွေလွင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက် ကျွန်မ အပြင်က ပြန်လာတော့ ဖျာအောက်ကို စမ်းကြည့်မိတယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်လေး မရှိတော့ဘူး။ အောင်ကိုကတော့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတယ်။ သမီးကတော့ ကျွန်မကို မကြည့်ရဲဘူး။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး ရှင်သန်ရာလေးကိုတောင် သူတို့ ခိုးယူသွားကြပြီ။
“လုံးခင်... နင့်အမေ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတောင် နင်တို့ ယူရသလားအေ့” ကျွန်မ အသံက ငိုသံပါနေပြီ။
“အမေကလည်း... အိမ်အတွက် လိုလို့ သုံးလိုက်တာပါ။ နောက်မှ ပြန်ပေးမှာပေါ့” သမီးက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပဲ ပြောတယ်။
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ဘူး။ မိုးသံတွေက ကျွန်မရဲ့ ငိုသံကို ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ နှောင်ကြိုးတွေက ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ပြီး အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေကြပြီ။ ဘဝ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ယုံကြည်ရတဲ့ မိသားစုကတောင် ကိုယ့်ကို ရန်သူလို သဘောထားလာကြပြီ။
ကတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ ညတစ်ညမှာ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီညက မိုးက အရင်နေ့တွေထက် ပိုသည်းတယ်။ လေတွေကလည်း တဝေါဝေါနဲ့ တိုက်နေတယ်။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတုန်း မြေးလေးရဲ့ ငိုသံကြောင့် နိုးလာခဲ့တယ်။
ကြည့်လိုက်တော့ သမီးနဲ့ အောင်ကိုက အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ အိမ်ပြင်ကို ထွက်ဖို့ ပြင်နေကြတယ်။
“လုံးခင်... နင်တို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ” ကျွန်မ အတင်းထပြီး မေးလိုက်တယ်။
အောင်ကိုက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
“ဖယ်စမ်းပါ အဖွားကြီးရာ။ ငါတို့ ဘယ်သွားသွား မင့်အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာနေခဲ့တော့”
ကျွန်မ သမီးရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားမိတယ်။
“သမီးရယ်... အမေတောင်းပန်ပါတယ်။ အမေ့ကို ပစ်မသွားပါနဲ့။ အမေ အလုပ်ပြန်လုပ်ပါ့မယ်။ အမေ့လက်က သက်သာနေပါပြီ။ သမီးတို့ ခိုင်းတာ မှန်သမျှ လုပ်ပါ့မယ်”
သမီးက ကျွန်မကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝေခွဲမရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လိုက်ရပေမဲ့ အောင်ကိုက သမီးလက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားတယ်။
“သွားမယ် လုံးခင်... ကားစောင့်နေပြီ”
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။
“အောင်ကို... ဖိုးရွှေကိုတော့ ခေါ်သွားရအောင်လေ။ သူက မင့်သားအရင်းပဲကို” လုံးခင်က ငိုယိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ဖိုးရွှေက... ငါ့မြေး မဟုတ်ဘူးလား။
“ဘာပြောလိုက်တာလဲ လုံးခင်” ကျွန်မ အသံက တိုးဝင်သွားတယ်။
အောင်ကိုက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်... အဖွားကြီး။ ဖိုးရွှေက လုံးခင်နဲ့ ရတာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့အရင်မိန်းမနဲ့ ရတဲ့သား။ လုံးခင်က ကလေးမရနိုင်လို့ ငါက ဒီကလေးကို သူ့သားလို မွေးခိုင်းထားတာ။ မင့်ကိုလည်း မြေးအရင်းဆိုပြီး လိမ်ထားတာ။ အခုတော့ မင့်ကို လိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါတို့ သွားပြီ”
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ခဲ့တာ၊ ကျွန်မရဲ့ အရိုးတွေ ကျေမတတ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာက သူစိမ်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်လား။ ကျွန်မရဲ့ သမီးက ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ လိမ်ညာခဲ့တာလား။
ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားလို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သမီးက ကျွန်မကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်ခဲ့တယ်။ သူတို့တွေ ကလေးကို ဆွဲပြီး မိုးထဲလေထဲ ထွက်သွားကြတယ်။ ကျွန်မ နောက်ကနေ ပြေးလိုက်ပေမဲ့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ လက်မောင်းနဲ့ အားမရှိတဲ့ ခြေထောက်တွေကြောင့် လဲကျကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
“ဖိုးရွှေ... လုံးခင်... ပြန်လာကြပါဦး”
ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက မိုးသံတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အိမ်လေးကတော့ ချောက်ချားစရာ ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အဲ့ဒီညမှာပဲ အကုန်လုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ နှောင်ကြိုးလို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေက တကယ်တော့ ကျွန်မကို လှည့်စားထားတဲ့ သံကွင်းတွေပဲ။
မနက်ခင်း ရောက်တော့ မိုးက စဲသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကတော့ မှောင်မြဲ မှောင်နေတုန်းပဲ။ အိမ်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ သူတို့ ယူနိုင်သမျှ အကုန်ယူသွားကြပြီ။ ကျွန်မမှာ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်။
မိစန်းတင် အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ သူလည်း ငိုရှာတယ်။
“ဝင်းခင်ရယ်... ညည်း ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ လုံးခင်တို့ကော”
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေက ခြောက်သွေ့နေပြီ။ ငိုရလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် မထွက်တော့ဘူး။
“သူတို့ သွားကြပြီ မိစန်းတင်... ငါ့ကို ထားခဲ့ကြပြီ”
ကျွန်မ အုတ်ဖိုကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ မမထားက ကျွန်မကို သနားလို့ အုတ်စီတဲ့ အလုပ်မဟုတ်ဘဲ အုတ်ဖိုစောင့်တဲ့ အလုပ်လေး ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ လူကတော့ အသက်ရှင်နေပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
တစ်ခါတစ်လေ ညဘက်တွေမှာ မိုးရွာရင် ကျွန်မ မြေးလေး (မြေးမဟုတ်တဲ့ မြေးလေး) ရဲ့ အသံကို ကြားနေရသလိုပဲ။ သမီးရဲ့ ‘အမေ’ ဆိုတဲ့ ခေါ်သံကိုလည်း လွမ်းမိသေးတယ်။ ရက်စက်မှန်း သိပေမဲ့လည်း အဲ့ဒီ နှောင်ကြိုးတွေကို ကျွန်မ မဖြတ်နိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနှောင်ကြိုးတွေက ကျွန်မကို နာကျင်မှုတွေပဲ ပေးခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မ အုတ်ဖိုဘေးက တဲစုတ်လေးမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေတယ်။ လက်မောင်းကတော့ လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဘဝမှာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ကိုယ်က နှောင်ကြိုးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရာတွေဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ကိုယ့်ကို သတ်မယ့် ကြိုးကွင်းတွေ ဖြစ်နေတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မ သမီးကို မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခွင့်လွှတ်ဖို့လည်း ကျွန်မမှာ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ ဘဝရဲ့ ကျိုးပျက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေရတုန်း။ အပြင်မှာ မိုးတွေ ပြန်ရွာလာပြန်ပြီ။ မည်းမှောင်နေတဲ့ ကောင်းကင်က ကျွန်မကို ပြုံးကြည့်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ နှောင်ကြိုးတွေကတော့ အခုအချိန်မှာ
သင်ခန်းစာ - လူဆိုတာ ကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့ နှောင်ကြိုးတွေကြောင့်ပဲ ရှင်သန်ရသလို၊ အဲ့ဒီနှောင်ကြိုးတွေကြောင့်ပဲ ဘဝပျက်တတ်ကြတယ်။ အစစ်အမှန်မဟုတ်တဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်မယ့် ကြိုးကွင်းထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။