တတိယလူကြောင့်ကွဲရတဲ့အိမ်ထောင်ရေး
တတိယလူကြောင့်ကွဲရတဲ့အိမ်ထောင်ရေး
နောင်တဟူသည် ရှေ့၌မရှိ၊ နောက်၌သာ အမြဲတမ်းရှိနေတတ်ကြောင်းကို ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ချိန်မှာတော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးဟာ ပြာကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကျရောက်နေသည်။ ဘေးနားက နေရာလွတ်လေးသည် အေးစက်နေဆဲ။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရရှိလိုက်သော အထိအတွေ့မှာ သင်းပျံ့သော စံပယ်ပန်းနံ့ မဟုတ်တော့ဘဲ ဖုန်နံ့သင်းသင်းနှင့် အထီးကျန်မှုသာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်က ဤအိမ်လေးထဲကို ကျွန်တော်နှင့် မေ စတင်ဝင်ရောက်လာစဉ်က အရာအားလုံးသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပခဲ့ဖူးသည်။
မေသည် အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်၏ အကြိုက်ကို သိလွန်းသူ၊ ကျွန်တော် စိတ်ညစ်နေလျှင် စကားတစ်လုံးမှ မဆိုဘဲ ဘေးနားမှာ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်နေပေးတတ်သူ။ ကျွန်တော်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အခြားသူများ အားကျရလောက်အောင်ပင် ချောမွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုချောမွေ့မှုကပင် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငြီးငွေ့စရာ ဖြစ်လာခဲ့မှန်း ထိုစဉ်က မသိခဲ့ပါ။ အရာအားလုံးက ပုံသေကားချပ်ကြီးလို ဖြစ်နေသည်။ မနက်စာ အတူစားသည်၊ အလုပ်သွားသည်၊ ညနေပြန်လာလျှင် မေက ပြုံးလျက် ကြိုဆိုသည်။ ဒီစက်ဝန်းထဲမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူကျပ်လာသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို၊ ရင်ခုန်သံအသစ်တွေ တမ်းတနေသလို ခံစားချက်မျိုးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။ မေ့ကို မချစ်တော့လို့လားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အမြဲတမ်း ရှိနေမည့် 'သေချာခြင်း' တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဲဒီ သေချာခြင်းတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို လုံခြုံမှုပေးရာကနေ တဖြည်းဖြည်း ပျင်းရိမှုဆီသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမကို ဂရုစိုက်ဖို့ မေ့လျော့လာသည်။ သူမ ဝတ်ထားသော အင်္ကျီအသစ်ကို သတိမထားမိတော့သလို၊ သူမ ချက်ကျွေးသော ဟင်းလျာတွေရဲ့ အရသာကိုလည်း အသိအမှတ်မပြုမိတော့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားက စကားပြောသံတွေက တိုတောင်းလာပြီး တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုရှည်လျားလာခဲ့သည်။
နွေဆိုတာ ကျွန်တော့်ရုံးကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ ကောင်မလေး။ သူမက မေနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်။ တက်ကြွတယ်၊ ပွင့်လင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စိန်ခေါ်မှုတွေ ပေးတတ်တယ်။ နွေနှင့် စကားပြောရတာက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ ဘဝထဲကို ရောက်လာတဲ့ လေပြေအေးလေးတစ်ခုလိုပဲ။ အစကတော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ထက် မပိုပါဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာ မေ့ဘေးမှာ အိပ်နေရင်း ဖုန်းထဲကနေ နွေနဲ့ စာပို့ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတတ်တာကိုတော့ ဖုံးကွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။
"အစ်ကို ဒီနေ့ ပင်ပန်းနေလား" ဆိုတဲ့ နွေရဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းက မေ့ရဲ့ တစ်နေကုန် ပြုစုယုယမှုတွေထက် ကျွန်တော့်အတွက် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသလို ခံစားလာရတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို 'အိမ်' လို့ မြင်ပေမဲ့ နွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို 'ယောက်ျားတစ်ယောက်' လို့ မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို လူမမြင်အောင် ဝှက်ကိုင်လာတယ်။ စကားပြောရင်လည်း မေ့ကို မျက်လုံးချင်း မဆိုင်မိအောင် ရှောင်လာတယ်။
"မောင်... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ အဆင်မပြေတာ ရှိလို့လား" လို့ မေက နူးညံ့စွာ မေးတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော် စိတ်မရှည်သလို ပြန်ဖြေမိတယ်။ "မရှိပါဘူး မေရာ၊ မောင် ပင်ပန်းလို့ပါ၊ စကားတွေ အများကြီး မပြောချင်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက မေ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဘယ်လောက် နာကျင်စေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ထည့်မတွက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောကသစ်ထဲမှာ နွေပေးတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ယစ်မူးနေခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ချိန်တွေ နောက်ကျလာတယ်၊ အကြောင်းပြချက်မရှိတဲ့ ခရီးတွေ များလာတယ်။ မေကတော့ ဘာမှမမေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အရင်ကလို တောက်ပမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ ဝေဝါးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့မိတယ်။
တစ်ညမှာတော့ အရာအားလုံးက ပေါက်ကွဲထွက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နွေနဲ့ အတူတူ ညစာစားပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန် အိမ်က မှောင်မည်းနေတယ်။ မေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ မီးမဖွင့်ဘဲ ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်တော် မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မေ့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး မျက်ရည်တွေ စိုရွှဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းက ပွင့်လျက်သား။ နွေနဲ့ ကျွန်တော် ပို့ထားတဲ့ အချစ်ကဗျာတွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေက သက်သေအဖြစ် ရှိနေတယ်။
"ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ မောင်..." သူမရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ဒေါသက ရှက်စိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ "မေ... မောင် ရှင်းပြပါရစေ၊ ဒါက ဒီလို..."
"ရှင်းမပြပါနဲ့တော့၊ မေ အားလုံး သိပြီးသားပါ" သူမက ခါးခါးသီးသီး ပြန်ပြောတယ်။ "မေ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့တာပါ။ မောင် နောင်တရပြီး မေ့ဆီ ပြန်လာမလားလို့ စောင့်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မောင်ကတော့ မေ့ကို လူတစ်ယောက်လို့တောင် မထင်တော့ဘူးပဲ။"
ထိုညက ကျွန်တော်တို့ စကားအများကြီး မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မေက သူမရဲ့ အဝတ်အစားတချို့ကို အိတ်ထဲ ထည့်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမှားကို အမှားမှန်း သိပေမဲ့ မာနကြောင့် တားဖို့ ဝန်လေးနေခဲ့တယ်။ "မေ... ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သွားမှာလဲ" လို့ မေးမိတော့ သူမက တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ ထိုအကြည့်က နာကျင်မှုတွေထက် သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်မျိုး။ "မောင် လိုချင်တဲ့ လွတ်လပ်မှုကို မေ ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ မောင် တကယ် ပျော်နိုင်ပါစေ" တဲ့။
မေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာကတော့ နွေနဲ့ ပေါင်းရရင် ပိုပျော်မယ်လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ စတင်ခဲ့တာကို မသိခဲ့ဘူး။
မေ ထွက်သွားပြီး တစ်လအကြာမှာ ကျွန်တော် နွေနဲ့ အတူတူ နေဖြစ်တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ လွတ်လပ်ပြီး ပျော်စရာကောင်းသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နွေရဲ့ စရိုက်တွေက ပေါ်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မေလိုမျိုး နားမလည်ဘူး။ သူမ လိုချင်တာကိုပဲ အဓိကထားတယ်။ ကျွန်တော် ပင်ပန်းတဲ့အခါ မေကလို ဘေးနားမှာ တိတ်တိတ်လေး နေပေးမယ့်အစား သူမက ပါတီသွားဖို့ပဲ ပူဆာတတ်တယ်။ ကျွန်တော် စားချင်တဲ့ ဟင်းကို မေ့လိုမျိုး အရသာရှိအောင် ဘယ်သူမှ မချက်ပေးနိုင်တော့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အရင်အိမ်ဟောင်းကို ပစ္စည်းတချို့ သွားယူရင်း မေ့ရဲ့ စာရေးစားပွဲ အောက်က
ကျွန်တော် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှမ်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ စာအိတ်ထဲမှာ မေ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင်လည်း ပါသေးတယ်။
"မောင်... မေ ဒီရောဂါအကြောင်း သိရတဲ့နေ့က မောင့်ကို ပြောပြဖို့ အိမ်ပြန်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့မှာပဲ မောင့်ဖုန်းထဲက နွေရဲ့ စာတွေကို မေ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ မေ စဉ်းစားခဲ့တယ်... မေ သေရတော့မှာမို့လို့ မောင့်ကို မေ့နားမှာ အတင်းဆွဲထားရင် ဒါဟာ မောင့်အတွက် ငရဲတစ်ခု ဖြစ်သွားမလားလို့။ မောင် ပျော်နေတာကို မေ မြင်ရတော့ မေ့စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မောင့်ကို သံယောဇဉ် ဖြတ်နိုင်အောင် မေပဲ အမုန်းခံပြီး ထွက်သွားပေးမယ်။ မောင် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားရဖို့က မေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒပဲ။"
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ကိုင်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ သူမ သေလုမျောပါး ဝေဒနာ ခံစားနေရချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေခဲ့တာလား။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမက ကျွန်တော့်အတွက် သူမရဲ့ နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ အနစ်နာခံသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ မေ့ဆီကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ မရဘူး။ သူမရဲ့ မိဘတွေဆီကို လိုက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် မေ့ဆီ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူမက ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးက အေးချမ်းနေသော်လည်း ပါးပြင်ပေါ်မှာတော့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မျက်ရည်စတွေ ရှိနေဆဲ။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။
"မေ... ထပါဦး။ မောင် မှားသွားပြီ။ မောင် တောင်းပန်ပါတယ်။ မောင့်ကို ဆူပါ၊ ရိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မောင့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားမသွားပါနဲ့ဦး"
ဒါပေမဲ့ ဘာအသံမှ ပြန်မလာတော့ဘူး။
အခုဆိုရင် မေ မရှိတော့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ခြောက်ကပ်နေတယ်။ နွေနဲ့လည်း လမ်းခွဲခဲ့ပြီးပါပြီ။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ဝေမျှပေးနိုင်သူ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း မေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ ချက်ကျွေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဟင်းတွေရဲ့ အရသာကို ပြန်တမ်းတနေမိတယ်။
ဘဝမှာ တတိယလူဆိုတာ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးဖို့ လာတဲ့သူတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မရောင့်ရဲနိုင်မှု၊ ငြီးငွေ့မှုနဲ့ မာနတွေကလည်း အဓိက တရားခံတွေပဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနားလည်မှုက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရမ်းကို နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ပျော်ရွှင်နေချိန်မှာ အတူရှိနေဖို့ထက်၊ ခက်ခဲနေချိန်မှာ လက်ချင်းမြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ဆိုတာကို ကျွန်တော် မေ့လျော့ခဲ့မိတဲ့အတွက် ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မှာ အဖော်အဖြစ် 'နောင်တ' တစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်တော့တယ်။
အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာနေတယ်။ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ရင်း မေ့ရဲ့ အသံလေးကို ကြားယောင်နေမိတုန်း... "မောင်... မိုးရွာရင် အေးတတ်တယ်၊ အင်္ကျီထူထူလေး ဝတ်ထားဦးနော်" တဲ့။ အဲဒီ အသံလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြားရဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ လဲရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် လဲချင်မိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့... အချိန်ဆိုတာ နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတဲ့ မြစ်တစ်စင်းလိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အနားမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို မပျောက်ကွယ်သွားခင်အထိ တန်ဖိုးမထားတတ်တာဟာ လူသားတွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။