ဖြတ်နိုင်အောင်ကြိုးစားခဲ့သူ
ဖြတ်နိုင်အောင်ကြိုးစားခဲ့သူ
ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် မွန်းကြပ်မှုနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ ရောထွေးနေသည်။ တာမွေမြို့နယ်၏ လမ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ကျွန်တော် ခြေလှမ်းမိသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသည်။ ကိုလှမြတ်နှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ကျော်ခဲ့ပြီ။ တစ်ချိန်က တရားခွင်ထဲတွင် လွှတ်တော်ရှေ့နေတစ်ဦးအဖြစ် ထက်ထက်မြက်မြက် စကားပြောခဲ့သော၊ ဥပဒေအကြောင်းအရာများကို ရေပန်းပမာ ရွတ်ဆိုနိုင်ခဲ့သော ကိုလှမြတ်သည် ယခုအခါ ဖျားနာနေသည်ဟူသော သတင်းက ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဦးခင်သောင်း ပြောပြချက်အရ ကိုလှမြတ်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ကျန်းမာသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု ချို့ယွင်းနေပြီဟု ဆိုသည်။
သူနေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းလေးထဲ ရောက်သွားသည့်အခါ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ရင်ကို နင့်ကနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ ကိုလှမြတ်သည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ ကုလားထိုင်အိုကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် အပြင်ဘက်က သစ်ပင်တန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်နေပုံမရ။ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ထိုမျက်ဝန်းများတွင် အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့သယောင်။ ကျွန်တော် အနားကို တိုးသွားပြီး ခေါ်လိုက်သော်လည်း သူက ကျွန်တော့်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ကြည့်သည်။
"ကိုလှမြတ် ... ကျွန်တော့်ကို သိလား" ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီးမှ "တရားရုံးက စာရေးကြီး မဟုတ်လား" ဟု ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောသည်။ သူ့အသံက အရင်ကလို သြဇာမရှိတော့ဘဲ တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့။ သူ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် ကျွန်တော်သည် သူနှင့် အလုပ်တွဲလုပ်ခဲ့ဖူးသော မိတ်ဆွေတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ အဝေးက သူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။
ထိုစဉ် သူက အနားရှိ ချွေးမဖြစ်သူကို ထမင်းကျွေးရန် ပူဆာပြန်သည်။ ခုလေးတင် စားပြီးထားသည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူက မမှတ်မိ။ ထို့နောက် ကျွန်တော် ဝယ်လာသော ပန်းသီးကို ပြသည့်အခါ "တစ်လုံး ငါးကျပ် မဟုတ်လား ... ဈေးကြီးတယ် မစားဘူး" ဟု ငြင်းသည်။ ကျွန်တော် ကမ်းပေးသော တစ်ထောင်တန်ကိုလည်း အမေရိကန်ဒေါ်လာဟု ထင်မှတ်ပြီး တရားမဝင်သဖြင့် မကိုင်ရန် တားမြစ်ပြန်သည်။ သူ့ဦးနှောက်သည် တစ်နေရာရာတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီ။ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့သော လူတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလှသည်။
လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတွင် ကျွန်တော်နှင့် မောင်မောင်သွင်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံနေသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းတွင်မူ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေသည်။ မောင်မောင်သွင်သည် သူ့ဖခင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။ သူ့လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငေးကြည့်နေရင်းမှ သူက စကားစလာသည်။
"ဦးကို ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးစရာ ရှိလို့ပါ"
"ဘာများလဲ ကွ ... မေးပါ" ဟု ကျွန်တော်က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
မောင်မောင်သွင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချသည်။ "ဦးက အဖေ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းဆိုတော့ သိမလားလို့ပါ။ အဖေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း 'ငါးကျပ်' ဆိုတဲ့ ဂဏန်းကို စွဲလမ်းနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ ခဏခဏ ပြောနေတဲ့ 'ဖြတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်' ဆိုတာကကော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
ကျွန်တော် အံ့သြသွားမိသည်။ ကိုလှမြတ် အိမ်မှာ ရှိစဉ်ကလည်း "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အကြွေး ငါးကျပ် မပေးရသေးဘူး" ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ထို "ငါးကျပ်" ဆိုသည့် ပမာဏသည် ယနေ့ခေတ်တွင် ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိတော့သော်လည်း ကိုလှမြတ်အတွက်မူ တစ်သက်လုံး ဖျောက်ဖျက်၍ မရသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။ ကျွန်တော် ကိုလှမြတ်နှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည့် ကာလများကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုငါးကျပ်အကြောင်းကို မမှတ်မိ။
"ဦးလည်း မသိဘူးကွ။ ငါတို့ သိခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူက အောင်မြင်နေတဲ့ ရှေ့နေတစ်ယောက်ပဲ။ စီးပွားရေးလည်း အဆင်ပြေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ပြောမိသည်။
မောင်မောင်သွင်က ခေါင်းခါပြသည်။ "အပြင်ပန်းကတော့ ဟုတ်ပါတယ် ဦး။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ညညဆို အိပ်မက်ယောင်ပြီး ငိုတတ်တယ်။ အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တောင်းပန်နေသလိုပဲ။ 'ငါ ဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ငါ ဖြတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေတယ်' လို့ပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတာ။ သူ ဘာကို ဖြတ်ချင်နေတာလဲ ဦး။ သူ့အတိတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ မသိတဲ့ ဘာအမှားတွေ ရှိခဲ့လို့လဲ"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ကိုလှမြတ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှသော လူတစ်ယောက်သည် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဒဏ်ရာကြီးစွာ ရနေရသနည်း။ မောင်မောင်သွင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အဖြေကို သိချင်နေသော တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျွန်တော်သည် ကိုလှမြတ်၏ အကြောင်းကို ပိုမို သိရှိနိုင်ရန် ရှေ့နေကြီး ဦးခင်သောင်းထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဦးခင်သောင်းသည် ကိုလှမြတ်နှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိနိုင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ ဦးခင်သောင်းက ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။
"ကိုလှမြတ် အခြေအနေကို သိပြီးပြီလား" ဟု သူက မေးသည်။
ကျွန်တော်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း မောင်မောင်သွင် မေးခဲ့သည့် မေးခွန်းများကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဦးခင်သောင်း၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ညှိုးငယ်သွားသည်။ သူက စားပွဲပေါ်ရှိ ဖိုင်တွဲဟောင်းကြီး တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်များကို ခါလိုက်သည်။
"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်က ကိစ္စတစ်ခုပါ ကိုမင်းဝေ။ လှမြတ်က အခုမှ သတိမကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အဲဒီကိစ္စကို မေ့ပစ်နိုင်အောင် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာက ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ် ဘယ်တော့မှ လိမ်လို့မရဘူးလေ"
ဦးခင်သောင်း၏ စကားများက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်စေသည်။ သူ ပြောပြချက်အရ ကိုလှမြတ်သည် လူပျိုဘဝက နယ်မြို့လေး တစ်မြို့တွင် တာဝန်ကျခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အလွန် ဆင်းရဲသော်လည်း ပညာတတ်လိုစိတ် ပြင်းပြသူ ဖြစ်သည်။ ထိုမြို့တွင် သူသည် မိန်းကလေး တစ်ဦးနှင့် ချစ်ကြိုက်ခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ မြို့ငယ်လေးက ကျောင်းဆရာမလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုလှမြတ် ရှေ့နေ ဖြစ်လာစေရန် သူမ၏ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။
"တစ်နေ့မှာ လှမြတ်က ရန်ကုန်ကို တက်ပြီး ရှေ့နေ လိုက်တော့မယ်ဆိုတော့ အဲဒီ မိန်းကလေးက လိုက်ပို့တယ်။ ကားဂိတ်မှာ လှမြတ်ကို ကားခပေးဖို့ သူမဆီမှာ ငွေအလုံအလောက် မရှိတော့ဘူး။ သူမ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ နောက်ဆုံး ကျန်နေတာက ငါးကျပ်တန် တစ်ရွက်ပဲ။ အဲဒီ ငါးကျပ်တန်လေးကို လှမြတ်လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး 'ရှင် အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားပါ' လို့ မှာခဲ့တယ်"
ကျွန်တော် ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုငါးကျပ်တန်လေးသည် ကိုလှမြတ်၏ အောင်မြင်မှု လမ်းစ ဖြစ်ခဲ့သလို တစ်သက်လုံး မေ့မရနိုင်မည့် အကြွေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် ကိစ္စက ထိုမျှနှင့် မပြီးခဲ့။
ဦးခင်သောင်းက ဆက်လက်ပြောပြသည်။ ကိုလှမြတ်သည် ရန်ကုန်တွင် အောင်မြင်သော ရှေ့နေတစ်ဦး ဖြစ်လာသည့်အခါ သူ၏ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ သမီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အာဏာနောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ ထိုကျောင်းဆရာမလေးကိုမူ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာ အကြောင်းမပြန်ဘဲ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့သည်။
"သူမက လှမြတ်ဆီကို စာတွေ အကြိမ်ကြိမ် ရေးခဲ့တယ်။ လှမြတ်က အဲဒီစာတွေကို တစ်စောင်မှ မဖတ်ဘဲ မီးရှို့ပစ်ခဲ့တာ။ သူက သူ့ဘဝသစ်မှာ အဲဒီ ဆင်းရဲတဲ့ အတိတ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ချင်ခဲ့တာ။ သူ ဖြတ်နိုင်အောင် အရမ်း ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ရောက်လာတဲ့ စာတစ်စောင်မှာတော့ သူမက ပြောထားတယ် ... သူမမှာ လှမြတ်ရဲ့ သွေးပါတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီတဲ့။ အဲဒီကလေးကို သူမ တစ်ယောက်တည်း မွေးမြူနေရတယ်တဲ့"
ကျွန်တော် အသက်ရှူ မှားသွားမိသည်။ "ဒါဆို မောင်မောင်သွင်က ..."
"မဟုတ်ဘူး ... မောင်မောင်သွင်က လှမြတ်ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးနဲ့ ရတဲ့ သား။ အဲဒီ ကျောင်းဆရာမလေးနဲ့ ရတဲ့ ကလေးကတော့ မွေးပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဆေးကုဖို့ ငွေမရှိလို့ ဆုံးသွားခဲ့ရှာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လှမြတ်က ပါတီပွဲတွေ တက်ပြီး ပျော်ပါးနေတဲ့ အချိန်ပေါ့။ သူမက လှမြတ်ဆီကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အကူအညီ တောင်းခဲ့သေးတယ်။ ကလေး အသုဘ ချဖို့အတွက် ငါးကျပ်လောက်တောင် သူမဆီမှာ မကျန်တော့လို့ ငွေနည်းနည်းလောက် ပို့ပေးပါဆိုပြီး ကြေးနန်းရိုက်ခဲ့တာ။ လှမြတ်က အဲဒီ ကြေးနန်းကိုလည်း လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်"
ဦးခင်သောင်း၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ကိုလှမြတ်သည် ထိုသတင်းကို သိလိုက်ရသည့် နေ့မှစ၍ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တမီးများ စတင် လောင်မြိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် ဂုဏ်ရှိန်ကြီးစွာဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ညတိုင်းတွင် ထိုငါးကျပ်တန်လေးနှင့် ကလေးငယ်၏ ငိုသံကို ကြားနေရသည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် အတိတ်ကို မေ့ပစ်နိုင်ရန်၊ ထိုနောင်တများကို ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ရန် အလုပ်ထဲတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ဖြတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားလေလေ၊ ထိုမှတ်ဉာဏ်များက သူ့ကို ပိုမို ညှဉ်းပန်းလေလေ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူ သတိမကောင်းတော့သည့် အချိန်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်က မလိုအပ်သော အရာအားလုံးကို ဖျက်ချပစ်လိုက်သော်လည်း သူ အလိုအပ်ဆုံးနှင့် အကြောက်ဆုံး ဖြစ်သော ထို "ငါးကျပ်" နှင့် "ဖြတ်တောက်ပစ်ချင်စိတ်" ကိုမူ ဖျက်မပစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် လူများကို မမှတ်မိတော့သော်လည်း သူ၏ အပြစ်ကိုမူ မသိစိတ်က စွဲလန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကိုလှမြတ်၏ အိမ်သို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ရောက်သွားသည့်အခါ မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုလှမြတ်သည် စောစောကအတိုင်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲ။ ကျွန်တော် သူ့အနားကို သွားပြီး သူ့လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ကိုလှမြတ် ... ကျွန်တော်ပါ"
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ "ငါးကျပ် ... မင်း ငါ့ကို ငါးကျပ် ပေးရဦးမယ်။ အဲဒါမှ ငါ ဖြတ်လို့ရမှာ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ကျွန်တော် မျက်ရည် ဝဲလာမိသည်။ သူ ဖြတ်ချင်နေသည်မှာ သူ၏ အကြွေးများ မဟုတ်၊ သူ၏ ရင်ထဲက နောင်တမီးများကို ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး အတိတ်ကို ဖြတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားက သူ့ကို အရိပ်လို လိုက်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မေ့သွားသည့်တိုင်အောင် သူ၏ အမှားကိုမူ မေ့မရနိုင်ရှာပေ။
ကျွန်တော် အိတ်ထဲမှ ငါးကျပ်တန် အဟောင်းလေး တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ (ဤငါးကျပ်တန်ကို ကျွန်တော် ဦးခင်သောင်းဆီမှ ရှာဖွေ တောင်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်)။ ထိုငါးကျပ်တန်လေးကို ကိုလှမြတ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ အရောင်တောက်သွားသည်။
"ရပြီ ... ရပြီ။ အခုတော့ ငါ ဖြတ်လို့ ရပြီ" ဟု သူက ဆိုကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။
သူ့မျက်တောင်ဖျားတွင် မျက်ရည်စတစ်စ တွဲခိုနေသည်။ ထိုညက ကိုလှမြတ်သည် အေးချမ်းစွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအိပ်စက်ခြင်းသည် ထာဝရအတွက် ဖြစ်မလား သို့မဟုတ် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးနိုင်မလား ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ပေ။
ကျွန်တော် တိုက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း ရန်ကုန်ည၏ လေထုကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် မိမိ၏ အတိတ်နှင့် အမှားများကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားနိုင်သော်လည်း၊ လိပ်ပြာသန့်မှု မရှိလျှင် ထိုဖြတ်တောက်မှုသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် သတ်ဖြတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။
သင်ခန်းစာ - "လူတစ်ယောက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားတာထက်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတာက ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ အတိတ်ကို ပိုပြီး ထင်ရှားစေရုံသာ ရှိတတ်ပါတယ်။"