သမီးဖြစ်သူ အပျော်မယားဖြစ်တဲ့အခါ

 သမီးဖြစ်သူ အပျော်မယားဖြစ်တဲ့အခါ

နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့၏ အိမ်ကလေးအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။ 

"မေမေ... သမီး ရုံးသွားတော့မယ်နော်"

သန္တာ့၏ ချိုသာသော အသံလေးကြောင့် ကျွန်မ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူမသည် လှပကျော့ရှင်းသော ရုံးဝတ်စုံလေးဖြင့် ကျွန်မအနားသို့ လာကာ ပါးကို ခပ်ဖွဖွနမ်းသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် နုပျိုဝင်းပနေပြီး ကိုယ်သင်းနံ့လေးက ဆန်းသစ်သည့် ရေမွှေးနံ့တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"အေးအေး သမီး... အလုပ်မှာ ဂရုစိုက်ဦး။ နေလည်း ပူတယ်၊ ထီးလေး ဆောင်းသွားဦးနော်"

ကျွန်မက မှာရှာသော်လည်း သူမက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြသည်။ သန္တာသည် မြို့ပေါ်ရှိ နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုတွင် အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်၏ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် အလုပ်ရခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။ လစာကောင်းသလို အလုပ်အကိုင်ကလည်း ဂုဏ်ရှိသဖြင့် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ကျွန်မ မျက်နှာပွင့်ရသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများက "ဒေါ်မြင့်မြင့်ရဲ့ သမီးကတော့ တကယ်ကို အားကိုးရတာပဲ၊ လိမ္မာလိုက်တာ" ဟု ချီးမွမ်းကြလျှင် ကျွန်မမှာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရသည်။

သို့သော် ထိုနေ့ရက်များတွင် ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့သော အပြောင်းအလဲများက သန္တာ့ဆီတွင် တဖြည်းဖြည်း မြစ်ဖျားခံနေခဲ့သည်။ သန္တာသည် အရင်ကထက် ပို၍ အပြင်အဆင် များလာသည်။ သူမ ကိုင်ဆောင်သော လက်အိတ်များ၊ ဝတ်ဆင်သော ဖိနပ်များသည် သာမန်လစာဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သော ပစ္စည်းများ မဟုတ်သည်ကို ကျွန်မ၏ မပြည့်စုံသော ဘဝအတွေ့အကြုံက သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ကျွန်မ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သန္တာသည် အမြဲတမ်း ရိုးသားဖြူစင်သော ကလေးမလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျွန်မတို့၏ ဘဝသည် ထိုစဉ်က အေးချမ်းလှသည်။ ညစာကို နှစ်ယောက်အတူ စားရင်း သမီးက ရုံးက အကြောင်းတွေ ပြောပြတတ်သည်။ ကျွန်မကလည်း ရပ်ကွက်ထဲက အကြောင်းအရာလေးတွေကို ပြန်ပြောပြရင်း ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုရယ်မောသံများ နောက်ကွယ်တွင် ပုပ်ပွနေသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပါ။ ကျွန်မသည် သမီးကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုယုံကြည်မှုသည်ပင် ကျွန်မ၏ အားနည်းချက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့ ဘဝကို ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့မည့် ပထမဆုံး ခြေလှမ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ သန္တာ့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမ အိမ်ပြန်နောက်ကျသည့် ရက်တွေ ပိုများလာသည်။ ဖုန်းဆက်လျှင်လည်း မကိုင်တော့ဘဲ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ မေမေ" ဆိုသည့် စာတိုလေးတစ်စောင်ကိုသာ ပို့တတ်တော့သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စိုးရိမ်စိတ်များ စတင်အခြေချလာသည်။

တစ်ညတွင် သန္တာ အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တန်ဖိုးကြီး လည်ဆွဲတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သမီး... ဒါက ဘယ်ကရတာလဲ။ တော်တော် တန်ဖိုးကြီးပုံရတယ်"

ကျွန်မ၏ အမေးကို သန္တာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် ပြန်ဖြေသည်။

"မေမေကလည်း... ဒါက ကုမ္ပဏီက ဆုပေးတာပါ။ သမီး အလုပ်ကြိုးစားလို့ ပေးတာ။ ဘာလို့ အမြဲ စစ်ဆေးနေတာလဲ"

သူမ၏ လေသံသည် အရင်ကကဲ့သို့ မနူးညံ့တော့ဘဲ ခပ်စိမ်းစိမ်း ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရသည်။ ကျွန်မသည် သမီးကို ချစ်လွန်း၍ မေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်မူ နှောင့်ယှက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီလား။

ထိုညက ကျွန်မ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သန္တာ့၏ 

ကျွန်မ၏ အတွင်းစိတ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ တိုးပွားလာသည်။ ကျွန်မသည် သမီးကို အနားတွင် ထားကာ စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများက ခံတပ်တစ်ခုလို ခြားနားလာသည်။ သူမသည် ကျွန်မ မြင်ဖူးနေကျ သန္တာ မဟုတ်တော့ဘဲ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာသည်။ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိလျှင်ပင် သူမက အကြည့်လွှဲသွားတတ်သည်။

ကျွန်မ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း စတင် ပြောင်းလဲလာသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများ၏ အကြည့်များသည် အရင်လို မကြည်လင်တော့ပေ။ လမ်းသွားလျှင် ကျွန်မ၏ နောက်ကျောဘက်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောသံများကို ကြားရသည်။ "သမီးက အပျော်မယား ဖြစ်နေတာကို မိခင်ဖြစ်သူက မသိတာလား၊ သိသိကြီးနဲ့ လွှတ်ထားတာလား" ဆိုသည့် ကဲ့ရဲ့သံများက ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရသော်လည်း သမီးကို ယုံကြည်ချင်သည့် စိတ်ဖြင့်သာ အားတင်းထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုယုံကြည်မှုသည် ကြိုးတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် လျှောက်နေရသလို ဗယိမ်းဗယိုင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ဘဝ၏ ပြိုလဲမှုသည် ရုတ်တရက် ဆိုသလို ရောက်ရှိလာသည်။ ကျွန်မသည် ကျောင်းဆရာမအလုပ်မှ အနားယူပြီးနောက် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ကလေးများကို စာပြပေးရင်း ဝင်ငွေရှာနေသူ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်တွင် ကလေးမိဘတစ်ဦးက ကျွန်မထံ လာကာ စာသင်တာကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း လာပြောသည်။

"ဆရာမကိုတော့ လေးစားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမ အိမ်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေက ကလေးတွေအတွက် စံနမူနာ မကောင်းလို့ပါ"

ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ ကျွန်မ၏ သိက္ခာသည် သမီးဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ဖုန်မှုန့်လို လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုနေ့မှာပင် ကျွန်မ၏ အိမ်ရှေ့သို့ လူမည်းကြီးနှစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူတို့က သန္တာ့ကို ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သန္တာ့အမေလား... ခင်ဗျားသမီးက ကျွန်တော်တို့ သူဌေးဆီက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ယူထားတာ။ အခု သူဌေးကိစ္စတွေ ပေါ်ကုန်တော့ ခင်ဗျားသမီးလည်း ထွက်ပြေးနေပြီ"

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ချာချာလည်သွားသည်။ သန္တာသည် အလုပ်သွားသည်ဟု ဆိုကာ အိမ်မှ ထွက်သွားသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဖုန်းကိုလည်း ခေါ်၍ မရ။ ကျွန်မ၏ အိမ်တွင် သန္တာ့အတွက် ဝယ်ပေးထားသော တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများ၊ အဝတ်အစားများကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုရင်း ကျွန်မ ငိုကြွေးမိသည်။ ကျွန်မ ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့သော၊ ကျွန်မ ဂုဏ်ယူခဲ့သော သမီးလေးသည် တစ်ပါးသူ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးသူ၊ ငွေမက်၍ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ရောင်းစားသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်လား။

ရပ်ကွက်ထဲတွင် ကျွန်မ၏ အရှက်တရားသည် မြေလှန်ခံလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ လမ်းမပေါ် ထွက်ရဲတော့ပေ။ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ကာ မှောင်မည်းနေသော 

"သမီးလေး... မေမေ့ကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ မေမေက သမီးကို ဒီလို ဖြစ်အောင် သင်ပေးခဲ့လို့လား"

ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှ အော်ဟစ်သံများကို ဘုရားစင်ရှေ့တွင်သာ ရင်ဖွင့်မိသည်။ ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာသည်။ စားမဝင် အိပ်မပျော်ဘဲ သမီးကို စောင့်မျှော်နေခြင်းက ကျွန်မကို သေမင်းထံသို့ တွန်းပို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် သန္တာသည် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမှောင်ထုကသာ ပို၍ ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။

နှစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် တစ်ညသန်းခေါင်တွင် အိမ်တံခါးကို လာခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲနေပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော သန္တာ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာအချို့ရှိနေပြီး မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသည်။

"မေမေ... သမီးကို ကယ်ပါဦး"

သူမသည် ကျွန်မ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ငိုယိုလေတော့သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် သံယောဇဉ်တို့ ဒွန်တွဲနေသည်။ ကျွန်မ သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်ချင်သော်လည်း မိခင်စိတ်က အနိုင်ရသွားသည်။ သူမကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ကာ အဝတ်အစားများ လဲပေးပြီး စကားပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"သမီး... ပြောစမ်း။ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲ။ မေမေ့ကို ဘာလို့ အရှက်ခွဲရတာလဲ"

သန္တာသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလေတော့သည်။

"မေမေ... မေမေ နှလုံးခွဲစိတ်ဖို့ ပိုက်ဆံ လိုနေတုန်းက သမီး ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ မေမေ သိလား။ သမီး ကုမ္ပဏီက သူဌေးဆီမှာ ပိုက်ဆံချေးခဲ့တာ။ သူက သမီးကို ကူညီမယ် ပြောပြီး သမီးရဲ့ ဘဝကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာ။ သမီးက သူ့ရဲ့ အပျော်မယား ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး မေမေ... သမီးက သူ့ရဲ့ အကြွေးနွံထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ သားကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အခု သူက လူကုန်ကူးတဲ့ ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ပေါ်သွားတော့ သမီးကိုပါ လိုက်ဖမ်းနေကြတာ"

ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ကျန်းမာရေးအတွက် သမီးဖြစ်သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် စတေးခဲ့ခြင်းလော။ ကျွန်မသည် သမီးကို အပြစ်တင်ခဲ့မိသော်လည်း အမှန်တကယ် အပြစ်ရှိသူမှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းသော ကျန်းမာရေး၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်လိုသော သမီး၏ မိုက်မဲသော မေတ္တာက သူမကို ငရဲတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သမီးရယ်... ဘာလို့ မေမေ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ။ မေမေ သေသွားပါစေတော့လား... သမီးဘဝကို ဒီလို အပျက်စီး မခံသင့်ဘူး"

ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက် ဖက်လဲတကင်း ငိုကြွေးနေမိသည်။ သို့သော် ထိုငိုသံများသည် နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ။ အိမ်ပြင်တွင် ကားဘရိတ်အုပ်သံနှင့် လူအုပ်စုတစ်စု၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အထဲမှာ ရှိတာ သိတယ်... ထွက်ခဲ့စမ်း"

သန္တာသည် တုန်ရင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်း မရှိတော့ပေ။ ကျွန်မသည် သမီးကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားမတန်၍ မာန်လျှော့ခဲ့ရသည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ပါလာသော လူများက သန္တာ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သန္တာသည် နောက်လှည့်ကြည့်ရင်း "မေမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု အော်ဟစ်ကာ ပါသွားတော့သည်။ ကျွန်မသည် လမ်းမပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။

ယခုဆိုလျှင် ကျွန်မသည် ထိုအိမ်အိုလေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သန္တာသည် အမှုများစွာဖြင့် ထောင်ဒဏ် ကျခံနေရသည်။ ကျွန်မသည် တစ်လတစ်ခါ သမီးကို သွားကြည့်တတ်သည်။ ထောင်ဝင်စာတွေ့ရသည့် အချိန်တိုလေးအတွင်းတွင် ကျွန်မတို့ ဘာစကားမှ အများကြီး မပြောဖြစ်ကြပေ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်ရည်ကျရုံသာ ရှိသည်။

ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ အိမ်နီးနားချင်းများ၏ ကဲ့ရဲ့သံများကတော့ အခုထိ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဒဏ်ရာမှာ သမီးကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော၊ သမီးကို ဒီလမ်းထဲသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့မိသော မိခင်တစ်ဦး၏ နောင်တပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်မသည် ညနေစောင်းလျှင် အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပစ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ငေးကြည့်နေတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးမလေးတွေ ကျောင်းကပြန်လာတာ မြင်လျှင် သန္တာ့ကို သတိရမိသည်။ လှပသော ပန်းကလေးများသည် အချိန်မတိုင်မီ ကြွေလွင့်သွားတတ်သည်ကို ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့ရသည်။ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အသက်ရှင်သန်မှုအတွက် လဲလှယ်လိုက်ရသော သိက္ခာတရားသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့သော အရာ ဖြစ်သည်။

သမီးဖြစ်သူ အပျော်မယား ဖြစ်သွားသည့်အခါ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားရသော ဝေဒနာသည် သေရသည်ထက် ပို၍ နာကျင်ရသည်။ သမီးကတော့ ထောင်ထဲမှာ ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေရမည်၊ ကျွန်မကတော့ အပြင်လောကကြီးမှာ အသက်ရှင်လျက်နှင့် သေဆုံးနေသူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ ဘဝ၏ အမှားသည် ဘယ်အရာ ဖြစ်သနည်းဟု ပြန်စဉ်းစားတိုင်း ကျွန်မ အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။ အချစ်ကြောင့်လား၊ အကြောက်တရားကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာရဲ့ ရက်စက်မှုကြောင့်လား။

ယခုတော့ ကျွန်မသည် သန္တာ လွတ်မြောက်လာမည့် ရက်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေသည်။ ထိုနေ့ရောက်လျှင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဝေးရာတစ်နေရာသို့ ထွက်သွားကြမည်။ ဘယ်သူမှ မသိသော၊ ဘယ်သူမှ မကဲ့ရဲ့နိုင်သော နေရာတစ်ခုမှာ ဘဝသစ်ကို ပြန်စချင်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့ရောက်သည့်အထိ ကျွန်မ အသက်ရှင်ပါဦးမည်လား မသိပေ။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ဘဝနှင့်အတူ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတစ်ရံ မိမိချစ်ရသူကို ကာကွယ်လိုသည့် စေတနာသည် လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားတတ်ပြီး၊ ဆုံးရှုံးသွားသော သိက္ခာတရားကို မည်သည့် ငွေကြေးဖြင့်မျှ ပြန်လည် မဝယ်ယူနိုင်ပေ။