ပထွေးခြောက်လန့်နေတဲ့ အိမ်မက်ဆိုး
ပထွေးခြောက်လန့်နေတဲ့ အိမ်မက်ဆိုး
မိုးအနည်းငယ်ဖွဲနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို အဲဒီလူ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့တာပါ။ အမေကတော့ သူ့ကို ကိုထွန်းနိုင်လို့ ခေါ်တယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ အဖေတစ်ယောက်လို နွေးထွေးမှုမျိုး ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မ အသက် နှစ်အရွယ်၊ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း အောင်မြင်ပြီးစ အချိန်မှာ အမေက ဒုတိယအကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းသာခဲ့မိတယ်။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အဖေမရှိဘဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ အမေ့ကို အနားယူစေချင်ခဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတစ်ခုဖြစ်ခဲ့မှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
"သမီး... ကိုထွန်းနိုင်က လူကောင်းပါ၊ အမေတို့ သားအမိကို စောင့်ရှောက်မှာပါ" လို့ အမေက ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ အပြုံးနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးထဲမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိနပ်သံ၊ ရယ်မောသံတွေ ပေါ်လာတာဟာ ကောင်းသောပြောင်းလဲခြင်းလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကိုထွန်းနိုင်က အစပိုင်းမှာ တကယ့်ကို သူတော်စင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မအတွက် လိုလေသေးမရှိအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။ အမေ့ကိုလည်း အလိုလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မဆီမှာ ခဏခဏ ရပ်တန့်နေတတ်တာကိုတော့ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သတိထားမိခဲ့ရင်တောင် ဒါဟာ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုလို့ပဲ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့မိမှာပါ။
ကျွန်မရဲ့
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကိုထွန်းနိုင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးက တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာလေလေပါပဲ။ သူဟာ အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်လာတတ်တယ်။ အမေနဲ့ စကားများတဲ့ အသံတွေဟာ ညတိုင်းလိုလို အိမ်ထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့
"သမီး... စာကျက်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီလား၊ ပခုံးလေး ဘာလေး နှိပ်ပေးရမလား" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့
"အမေ... သမီး ကြောက်တယ်၊ ကိုထွန်းနိုင်က တစ်မျိုးကြီးပဲ" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောမိတဲ့အခါ အမေ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားတယ်။ ပြီးတော့ အမေက ကျွန်မကို ပြန်ပြောတယ်... "သမီးရယ်... သူက အရက်မူးလို့ နေမှာပါ၊ နင်ကလည်း လူကြီးကို အဲလို မထင်ပါနဲ့၊ အမေတို့မှာ သူပဲ အားကိုးရှိတာလေ" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ အမေဟာ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ မသိတာလားဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။
ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာတယ်။ အမေကလည်း ကျွန်မကို တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်မကလည်း အမေ့ဆီက အကူအညီ မတောင်းတော့ဘူး။ ဖုန်းထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေဆီ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရိုက်ပြီး ပို့ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့လည်း "ဒါ ငါ့မိသားစု ကိစ္စပဲ၊ သူများကို ပြောပြလို့ မဖြစ်ဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ပြန်ဖျက်ပစ်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ဘာကိုယ် အကျဉ်းချထားတဲ့ အိမ်မက်ဆိုးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်လာခဲ့ရတယ်။
တစ်ညမှာတော့ အခြေအနေတွေက လုံးဝ ထိန်းမရတော့တဲ့အထိ ဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။ အမေက မြို့ထဲကို ဈေးသွားဝယ်နေတဲ့အချိန်၊ ကျွန်မ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတုန်း ကိုထွန်းနိုင်က အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ လမ်းလျှောက်တာ ယိုင်နဲ့နေပြီး မျက်လုံးတွေက နီရဲနေတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့
"သမီး... ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ၊ ဦးလေးက သမီးကို ချစ်လို့ပါ" ဆိုတဲ့ စက်ဆုပ်ဖွယ် စကားသံက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေဟာ အိမ်ရဲ့ နံရံတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေ့ဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဖုန်းက ဝင်နေပေမဲ့ အမေ မကိုင်ဘူး။ ဆယ်ကြိမ်မက ဆက်ခဲ့ပေမဲ့ အမေက လုံးဝ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားရတဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ နာကျင်မှုဟာ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်အောင်ပါပဲ။ အမေ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးက ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားရစေတယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက်က ဆူညံသံတွေကြောင့် ရောက်လာလို့သာ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အမေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အမေက ဘာမှ မသိသလိုပဲ။ "အမေ ဖုန်းမကိုင်ဘူးနော်" လို့ ကျွန်မက ငိုယိုပြီး ပြောတော့ အမေက "အမေ ဖုန်းကို အိတ်ထဲ ထည့်ထားတာ မေ့သွားလို့ပါ သမီးရယ်" လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရပြီ။ အမေဟာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ထက် သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ဘဝအတုအယောင်လေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ကိုပဲ ပိုစိတ်ဝင်စားနေတာလားဆိုတာ။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ အမေ့ကို စကားမပြောတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ မြင်မရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ညတွေဟာ အိမ်မက်ဆိုးတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရတယ်။ ကိုထွန်းနိုင်ရဲ့ ခြေသံကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို တုန်ယင်လာတတ်တယ်။ ဒါဟာ အိမ်မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါဟာ သားရဲတွင်းတစ်ခုပဲ။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အဖြစ်မှန်က ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားတဲ့ဘက်ကို လှည့်သွားခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာ ကိုထွန်းနိုင်က အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူ့အဝတ်အစားတွေ၊ သူ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာလုံးဆို့ပြီး အမေ့ကို မေးလိုက်မိတယ်... "သူ ထွက်သွားပြီလား အမေ" လို့။
အမေက ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်မကို ငေးကြည့်နေတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာက အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ အဲဒီညမှာပဲ အမေက ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကိုထွန်းနိုင်ကို ပေးလိုက်ရတဲ့ အမေ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ၊ အိမ်ဂရန်တွေနဲ့ အမေ့ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ရှိနေတယ်။
ကျွန်မ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ အမေက ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ခံစားနေရတာပါ။ ကိုထွန်းနိုင်က အဲဒါကို သိသွားတဲ့အခါ အမေ့ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူသွားတာ။ အဆိုးဆုံး အမှန်တရားကတော့... ကိုထွန်းနိုင်က ကျွန်မကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း အမေက ကြားကနေ တောင်းပန်ပြီး သူ့ရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ အလဲအထပ် လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ညတွေမှာ၊ ကျွန်မ စာကျက်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ အမေဟာ ကျွန်မအတွက် ငရဲကို တစ်ယောက်တည်း ဆင်းခဲ့တာပါ။
"သမီးကို အမေ မပြောခဲ့တာက... သမီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ၊ ပြီးတော့ အမေ မရှိတော့ရင် သမီးကို သူက ရန်မူမှာ စိုးလို့ အမေ အကုန်ပေးပြီး သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာ" လို့ အမေက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောပြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကတော့ အမေ့ကို အမုန်းပွားခဲ့တယ်၊ အမေ ကျွန်မကို မကာကွယ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အမေဟာ ကျွန်မရဲ့ အိမ်မက်ဆိုးတွေကို သူ့ရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ထုတ်ပေးခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေပြီး အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေပြီ။ "အမေ... သမီး မှားသွားတယ်၊ သမီး အမေ့ကို အထင်လွဲခဲ့တာ" လို့ ပြောပေမဲ့ အမေကတော့ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း ပြုံးနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။
အခုဆိုရင် အမေ မရှိတော့တာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အဲဒီ အိမ်မက်ဆိုးက အမြဲတမ်း ခြောက်လန့်နေတုန်းပါပဲ။ ကိုထွန်းနိုင်ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာထက်၊ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကို အချိန်မီ နားမလည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပိုပြီး မုန်းတီးမိတယ်။
ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း အမြဲတမ်း တောင်းပန်နေမိတယ်။ "အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့။ အမေက ကျွန်မကို ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့တာလဲဆိုတဲ့ အဖြေကိုလည်း နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနေ့က ကိုထွန်းနိုင်က အမေ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး ဖုန်းကို သိမ်းထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကတော့ အမေ ကျွန်မကို ပစ်ထားတယ်လို့ပဲ တစ်ဖက်သတ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။
အခု ကျွန်မ ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ အမေနဲ့အတူ ထိုင်ပြီး ထမင်းတစ်နပ် စားခွင့်ရဖို့ကိုပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တဲ့ အသိတရားတွေက လူကို သေအောင် သတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့ မေတ္တာစစ်တွေကို တစ်ခါတလေမှာ အတ္တတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ပြီး အမုန်းတွေနဲ့ တုံ့ပြန်မိတတ်ကြတယ်။
အမေဟာ ကျွန်မအတွက် အလင်းရောင်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အမေ့ကို အမှောင်ထုထဲမှာပဲ ထားရစ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ ညနေခင်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ အမေ့ရဲ့ အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်ယောင်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက
ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာက အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမေနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့ရတာမို့လို့ပါ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အတိတ်ရဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်အဖြစ်၊ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်လို့ မကုန်နိုင်တဲ့ နောင်တတွေနဲ့အတူ အသက်ရှင်နေရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - မိဘတို့၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေးဆပ်မှုကို အချိန်မီ တန်ဖိုးမထားတတ်ခြင်းသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကုစား၍မရနိုင်သော အနာကျင်ဆုံး နောင်တကို ဖြစ်စေတတ်သည်။