မာန(စ/ဆုံး)
မာန (စ/ဆုံး)
ဆိုင်အတွင်း ထမင်းစားချိန်ဖြစ်သောကြောင့် လူကျသည်။ ဟင်းနံ့များ၊ ဆူညံသံများနှင့်အတူ လူအများ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ဆိုင်လေးကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေစေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ခရီးထွက်လာရင်း လမ်းဘေးက ဒီဆိုင်လေးမှာ ခေတ္တဝင်နားမိခြင်းဖြစ်သည်။ ဗိုက်ကလည်း တော်တော်ဆာနေပြီဖြစ်၍ တစ်နေရာလေး ရအောင်စောင့်ရသည်။
“ဦးလေး … ဒီမှာ တစ်နေရာလွတ်ပြီ”
ဆိုင်ရှင်ကောင်မလေးက လှမ်းခေါ်သဖြင့် ကျွန်တော်က ဆိုင်ခုံနှင့် အနီးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ဖြစ်နေသည်။ ဒီဆိုင်လေးက သိပ်မကြီးသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်။
“ဘာနဲ့စားမလဲဦးလေး”
“ငါးကြော်နဲ့ ပဲဟင်းပေးကွာ”
ဆိုင်ရှင်က သဘောကောင်းသည်။ ပန်းကန်ထဲတွင် ပဲပင်ပေါက်ကြော်ရော၊ အာလူးကြော်ပါ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဆာဆာရှိသည်နှင့် ကျွန်တော် အားရပါးရ စားနေမိသည်။ ထမင်းစားနေစဉ်မှာပဲ ဘေးနားက ခုံမှာ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
“ထမင်းတစ်ထုပ်ပေးပါ”
အသံက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော်လည်း ပြတ်သားသည်။
“ဟင်းပါသေးလားဆရာ” ဟု ဆိုင်ရှင်ကောင်မလေးက မေးလိုက်သည်။
“ဟင်းတစ်ပွဲ ဘယ်လောက်လဲ”
“ဘာဟင်းစားမလဲဆရာ”
“ဘဲဥဆိုရင်ရော”
“တစ်လုံး သုံးရာ၊ နှစ်လုံးတစ်ပွဲ ငါးရာ”
သူက ခဏမျှ စဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချကာ “တစ်လုံးပဲပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟာ … ဘဲဥကုန်နေပါလား … ဆရာ ခဏလေး ထိုင်စောင့်ပေးပါနော် … ဘဲဥဟင်း ကုန်နေလို့ သွားယူခိုင်းထားတယ်”
ဈေးဝယ်သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှ ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာကြည့်မိသည်။ လူက အတော်လေး ပိန်သည်။ ပါးချိုင့်များ ခွက်ဝင်နေပြီး အသားအရေက ညိုမှောင်နေသည်။ အဝတ်အစားကလည်း နွမ်းဖတ်နေပြီး နေရာအချို့မှာ ဖာထေးထားရသည်။ သို့သော် သူ၏ ထိုင်ပုံထိုင်နည်းက မတ်မတ်ရှိလှသည်။ သူက ဆေးလိပ်ကို အိတ်ထဲက ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အားနာဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ “ဆေးလိပ်သောက်မယ်နော်” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက ဆေးလိပ်ကို မီးခြစ်နှင့် ညှိကာဖွာလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် ထမင်းထုပ်လေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကိုင်ထားသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သနားစိတ်က ဖျတ်ခနဲ ဝင်လာသည်။ ထမင်းကတစ်ထုပ်၊ ဘဲဥလေးတစ်လုံးတည်း ဝယ်တာ မတတ်နိုင်လို့လားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အကယ်၍များ သူက လက်ခံမည်ဆိုလျှင် ထမင်းဖိုးနှင့် ဟင်းကောင်းကောင်းတစ်ပွဲဖိုးကို ဒါနလုပ်ချင်သည်။ သို့သော် လူ့အရိပ်အကဲလည်း ကြည့်ရသေးသည်။ နေရာတိုင်း လိုက်လှူ၍မဖြစ်။ အချို့သော သူတွေမှာ ပစ္စည်းမဲ့မာနလေးတွေရှိကြသည်။ ပြီးတော့ ဆိုင်ရှင်ကောင်မလေးက “ဆရာ” ဟု ခေါ်ထားသဖြင့် ဆင်ခြင်နေရသည်။ ဘာဆရာမှန်းတော့ ကျွန်တော်မသိ။
သူ့မျက်ဝန်းတွေက လေထဲမှာ တစ်ခုခုကို လွင့်မျောရှာဖွေနေသလိုမျိုး။ ငွေကြေးချို့တဲ့မှုဒဏ်ကို ခါးစည်းခံနေရတာ သိသာသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်မှုက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေသည်။
ဆိုင်ရှင်ကောင်မလေးက အိတ်ကလေးနှင့် ထုပ်ထားသော ဘဲဥဟင်းကို လာပေးသည်။ သူက ဘဲဥထုပ်လေးကို ယူလိုက်ပြီး အိတ်ထဲက တစ်ထောင်တန်လေးတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုတစ်ထောင်တန်လေးမှာ အတော်ပင် နွမ်းကြေနေပြီး စနစ်တကျ ခေါက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်က လူများနေသောကြောင့် ပိုက်ဆံကို လှမ်းမယူနိုင်သေး။ သူက ပိုက်ဆံလေးကိုင်ကာ လှမ်းပေးနေသည်။
ဆိုင်ရှင်က သူ့ပိုက်ဆံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိုက်ဆံပြန်အမ်းသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ထမင်းစားရင်း ကြည့်နေမိသည်။
“ဒီမှာ ဆရာ”
ဆိုင်ရှင်ပေးသော ပိုက်ဆံကို သူက ကိုင်ကြည့်နေသည်။ သူက ပိုက်ဆံကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် “ဒီမှာ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
“ဘာယူဦးမလို့လဲဆရာ”
“ပိုက်ဆံအမ်းတာ မှားနေတယ် … ဘဲဥနဲ့ ထမင်းတစ်ထုပ် ဘယ်လောက်လဲ”
ဆိုင်ရှင်က ပြုံးရင်း “ထမင်းက နှစ်ရာ၊ ဘဲဥက သုံးရာ၊ ငါးရာဖိုးပါ ဆရာ၊ ကျွန်မ ငါးရာ အမ်းလိုက်တယ်လေ” ဟု ပြောသည်။
သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး … မင်း ငါ့ကို ခုနစ်ရာ အမ်းလိုက်တာ၊ ဒီမှာ ကြည့်၊ နှစ်ရာတန် နှစ်ရွက် ပိုနေတယ်၊ ငါးရာပဲ အမ်းရမှာ”
သူက ပိုနေသော ပိုက်ဆံနှစ်ရာကို ဆိုင်ရှင်လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူ သိပ်ဆင်းရဲနေတာ ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ ဒီနှစ်ရာတန် နှစ်ရွက်က သူ့အတွက် နောက်ထပ် ထမင်းတစ်ထုပ် ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောက်ထပ် ဘဲဥတစ်လုံးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ မယူခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ မာနက ငွေနှစ်ရာအောက်မှာ ဒူးမထောက်ခဲ့ဘူး။
သူ ဆိုင်ထဲက ထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်လည်း ထမင်းစားတာ အမြန်လက်စသတ်ပြီး နောက်က လိုက်သွားမိသည်။ ကျွန်တော့်မှာ သိချင်စိတ်က တားမရတော့။ သူ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ဆင်းရဲခံနေရတာလဲ။
သူက လမ်းမကြီးအတိုင်း တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားသည်။ လမ်းလျှောက်တာတောင် တစ်ချက်တစ်ချက် ယိုင်သွားတတ်သည်။ ကျွန်တော် သူ့နောက်ကနေ ခပ်လှမ်းလှမ်းက လိုက်လာရင်း သူ ဝင်သွားတဲ့ ခြံဝင်းလေးတစ်ခုရှေ့မှာ ရပ်လိုက်မိသည်။ ထိုခြံဝင်းထဲမှာတော့ တဲအိုလေးတစ်လုံး ရှိသည်။ သူက ထိုတဲရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ထမင်းထုပ်ကို ဖြေသည်။
ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် … ခင်ဗျားကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ” ဟု ကျွန်တော်က စကားစလိုက်သည်။
သူက ပြုံးသည်။ ထိုအပြုံးက အေးချမ်းသလိုလိုနှင့် နာကျင်မှုတွေ ပါနေသည်။ “ထိုင်ပါဦး … ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ”
ကျွန်တော်က သူ စားမည့် ထမင်းထုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ခုနက ဆိုင်မှာ ပိုက်ဆံပိုတာကို ဘာလို့ ပြန်ပေးခဲ့တာလဲ၊ ခင်ဗျားမှာ ဒီထက်ပိုပြီး လိုအပ်နေတာ ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်”
သူက ထမင်းကို တစ်လုတ်ယူစားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ငွေဆိုတာ ရှာရင် ရနိုင်တယ် လူလေး … ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မာနကို တစ်ခါ ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရတော့ဘူး၊ ငါက ဆရာတစ်ယောက်ပါ၊ ငါ့တပည့်တွေကို မခိုးမဝှက်ဖို့၊ ရိုးသားဖို့ သင်ပေးခဲ့တဲ့သူ၊ အခု ငါဆင်းရဲနေလို့ ဆိုပြီး ငါ့သင်ကြားမှုတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ပြန်မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူက ဆရာကြီး ဦးမြတ် ဆိုသူ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်က မြို့မှာ နာမည်ကြီးခဲ့သော ဂုဏ်ထူးဆောင် အထက်တန်းပြ ဆရာကြီး။
ကျွန်တော် ဆရာကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဆရာကြီးက သူ့ရဲ့ ထမင်းထုပ်လေးကို အားရပါးရ စားနေရှာသည်။ ဘဲဥလေး တစ်လုံးကိုတောင် ခြွေတာပြီး စားနေတာ မြင်ရတာ ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။
“ဆရာကြီး … ဆရာကြီးမှာ သားသမီးတွေ မရှိဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးမိသည်။
ဆရာကြီးက ထမင်းလုတ်ကို မြိုချလိုက်ပြီး ဝေးလွင့်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်သည်။ “ရှိတာပေါ့ … သမီးလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ အခု သူက နိုင်ငံခြားမှာ အထူးကုဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်နေပြီ”
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။ “ဗျာ … အဲ့ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဆရာကြီးကို အခုလို ပစ်ထားရတာလဲ၊ ဒါ မတရားဘူး ဆရာကြီး”
ဆရာကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သူ ပစ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့တာ၊ သူ သိတာကတော့ ငါက ရွာမှာ ခြံကြီးနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေတယ်လို့ပဲ၊ ငါက သူ့ကို ပိုက်ဆံတွေ အမြဲပို့ပေးနေတယ်လို့ သူ ထင်နေတာ”
“ဘာလို့လဲ ဆရာကြီး”
ဆရာကြီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က … သမီးလေး ဆေးကျောင်းတက်ဖို့ ငွေတွေ အများကြီး လိုခဲ့တယ်၊ ငါ့မှာ ရှိတဲ့ အိမ်ရော၊ ခြံရော အကုန်ရောင်းလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့သူငယ်ချင်းဆီကနေ ငွေတွေ အများကြီး ချေးခဲ့ရတယ်၊ သမီးလေးကိုတော့ ငါ အမွေရလို့ ဆိုပြီး လိမ်ပြောခဲ့တာ၊ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့၊ သူ စာမေးပွဲတွေ မထိခိုက်စေချင်လို့”
ဆရာကြီးရဲ့ အသံက တုန်ရီလာသည်။ “သူ ကျောင်းပြီးသွားတော့ ငါ့မှာ အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေပြီ၊ အိမ်ကလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သမီးလေးက သူ့ဘာသာသူ ရုန်းကန်ပြီး နိုင်ငံခြားအထိ ပညာသင်သွားနိုင်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါက အကြွေးရှင်တွေကို ရှောင်ရင်း၊ ရသမျှ ငွေနဲ့ အကြွေးဆပ်ရင်း ဒီတဲစုတ်လေးထဲ ရောက်လာတာ၊ သမီးလေးကို ငါ့အခြေအနေ အမှန်ကို မပြောခဲ့ဘူး၊ သူက အခု ဂုဏ်သရေရှိ လူတန်းစားထဲ ရောက်နေပြီ၊ ငါက ဒီလို အဖေမျိုးဆိုတာ သူ သိသွားရင် သူ မျက်နှာငယ်ရလိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေမှာ ငါက အမည်းစက် ဖြစ်မခံနိုင်ဘူး”
ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါက ဆရာကြီးရဲ့ စတေးမှုပဲ။ သမီးဖြစ်သူရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ့်ဘဝကို မြေမြှုပ်လိုက်တာ။
“ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးရယ် … ဒါက သမီးတစ်ယောက် သိသင့်တဲ့ အမှန်တရားပဲလေ၊ သူက ဆရာဝန်မကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုရင် ဆရာကြီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်မှာပေါ့”
ဆရာကြီးက ပြုံးပြန်သည်။ “သူက ပြုစုချင်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မာနက အဲ့ဒါကို ခွင့်မပြုဘူး၊ ငါ့သမီးကို ငါ ပညာတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တာ၊ သူ ငါ့ကို ပြန်ကျွေးဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ လူတောတိုးဖို့ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဆင်းရဲမှုတွေက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး၊ ငါ အခုလို နေရတာ ဂုဏ်ယူတယ်၊ ငါ့ကြောင့် သမီးလေး ဘဝမြင့်မားသွားတာကိုပဲ ငါ ကျေနပ်တယ်”
ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ ဆရာကြီးရဲ့ မာနက သိပ်ကို မြင့်မြတ်လွန်းနေသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော် ဆရာကြီးထံ တစ်ခေါက် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် လက်ချည်းဗလာ မဟုတ်ဘဲ အားဆေးအချို့နှင့် စားစရာအချို့ ဝယ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲ ရောက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
တဲရှေ့မှာ လူနာတင်ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ လူအချို့က ဆရာကြီးကို ထမ်းစင်နှင့် သယ်ထုတ်နေကြသည်။ ဆရာကြီးရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေပြီး သတိမေ့နေဟန် ရှိသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲခင်ဗျ” ဟု ကျွန်တော် အနီးက လူတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး မူးလဲသွားတာဗျ၊ အာဟာရ ပြတ်တာလည်း ပါမယ် ထင်တယ်၊ နှလုံးကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး ပြောတယ်”
ကျွန်တော်လည်း ဆရာကြီးနောက်ကို ဆေးရုံအထိ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာကြီးရဲ့ အိတ်ထဲက ဖုန်းဟောင်းလေးကို ဆရာဝန်က စစ်ဆေးနေသည်။
“သူ့ရဲ့ မိသားစုကို အကြောင်းကြားရမယ်၊ ဒီဖုန်းထဲမှာ 'သမီးလေး' ဆိုတဲ့ နာမည် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်” ဟု သူနာပြုမလေးက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။ ဒါ ဆရာကြီး လျှို့ဝှက်ထားချင်တဲ့ အမှန်တရားကို ဖွင့်ချရမယ့် အချိန်ပဲ။ ဆရာဝန်က ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ ဟိုဘက်က အသံထွက်လာသည်။
“ဟယ်လို … ဖေဖေလား၊ သမီး အခုပဲ ဖေဖေ့ဆီ ပိုက်ဆံထပ်လွှဲပေးမလို့၊ ဖေဖေ ခြံထဲမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား”
အသံက ချိုသာပြီး နွေးထွေးသည်။ ဆရာဝန်က အကျိုးအကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါ ဟိုဘက်က ငိုသံနှင့်အတူ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။
ညနေစောင်းတွင် ဆေးရုံရှေ့သို့ ကားအကောင်းစားတစ်စီး ဆိုက်လာသည်။ ကားပေါ်ကနေ အသက် ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးချောချောလေးတစ်ယောက် ပြေးဆင်းလာသည်။ သူမက ဆရာကြီးရဲ့ သမီး ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ သူမ ဆရာကြီးရဲ့ ကုတင်နားကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဆရာကြီးက သတိရနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးက သမီးဖြစ်သူကို မြင်တော့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားသည်။ “သမီး … သမီး ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ၊ ဖေဖေ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ခဏ မူးသွားတာပါ၊ သမီး အလုပ်တွေ ပျက်ကုန်ပါဦးမယ်”
သမီးဖြစ်သူက ဆရာကြီးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။ “ဖေဖေ … သမီးကို ဘာလို့ လိမ်ခဲ့တာလဲ၊ ဖေဖေ ခြံကြီးနဲ့ နေနေတယ်ဆိုတာ ဒါလား၊ သမီးဆီကို ပိုက်ဆံတွေ ပို့ပို့ပေးနေတာ ဒီလို နေပြီး စုထားတာလား၊ ဖေဖေ သမီးကို ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ နာကျင်အောင် လုပ်ရတာလဲ”
ဆရာကြီးက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ် … ဖေဖေက အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လို့ပါ၊ သမီးကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ”
“အနှောင့်အယှက်လား ဖေဖေ … ဖေဖေ့ကြောင့် သမီး အခုလို ဖြစ်လာတာလေ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ မာနက သမီးရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် ပိုကြီးနေတာလား”
ထိုစကားက ဆရာကြီးကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ ဆရာကြီးရဲ့ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ လိမ့်ဆင်းလာသည်။ တစ်သက်လုံး တင်းခံထားခဲ့သမျှ မာနတရားတွေက သမီးဖြစ်သူရဲ့ မျက်ရည်တွေရှေ့မှာ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပြီ။
တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် …
ကျွန်တော် ဆရာကြီးတို့ဆီကို တစ်ခေါက် ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ တဲစုတ်လေးထဲမှာ မဟုတ်တော့ဘဲ မြို့ပြက လှပတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာပါ။ ဆရာကြီးက ဧည့်ခန်းထဲမှာ သတင်းစာ ဖတ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အတော်လေး ကောင်းမွန်လာပြီး မျက်နှာကလည်း ကြည်လင်နေသည်။
“ဟာ … လာလေ လူလေး၊ ထိုင်ပါဦး” ဆရာကြီးက ပြုံးရွှင်စွာ ခရီးဦးကြိုပြုသည်။
“ဆရာကြီး အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီနော်”
ဆရာကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည်။ “အေး … ပြေတော့ ပြေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးတော့ ဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ ငါက သမီးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမလားလို့ အမြဲတွေးနေမိတယ်”
ကျွန်တော်က ပြုံးလိုက်သည်။ “မဟုတ်တာ ဆရာကြီးရယ်၊ ဆရာကြီးရဲ့ မာနက သမီးကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သလို၊ အခု သမီးရဲ့ မေတ္တာက ဆရာကြီးကို ပြန်စောင့်ရှောက်တာပါ၊ ဒါကို လက်ခံလိုက်တာကပဲ အစစ်မှန်ဆုံး မာနပါပဲ”
ထိုစဉ် သမီးဖြစ်သူက ကော်ဖီလင်ဗန်းလေး ကိုင်ပြီး ထွက်လာသည်။ “ဖေဖေ … ဧည့်သည်ကို ကော်ဖီတိုက်ဦးလေ၊ သမီး အပြင်ခဏ သွားဦးမယ်၊ ဖေဖေ ဆေးသောက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်”
သူမက ဆရာကြီးကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ဆရာကြီးက သူ့သမီးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းတွေက တောက်ပနေသည်။
ကျွန်တော် ဆရာကြီး အိမ်ကနေ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ လမ်းမှာ ခုနက စားသောက်ဆိုင်လေးကို ဖြတ်သွားမိသည်။ ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေကတော့ အမြဲလိုလို စည်ကားနေတုန်း။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီနေ့က ဆရာကြီး ပိုက်ဆံပြန်အမ်းခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ယောင်မိသည်။
ဆရာကြီးရဲ့ မာနက သူ့ကို ဆင်းရဲတွင်းထဲမှာ သိက္ခာရှိရှိ ရှင်သန်စေခဲ့သလို၊ သူ့ရဲ့ စတေးမှုက သမီးဖြစ်သူကို အမြင့်ဆုံးနေရာကို ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ မာနက တစ်ခါတလေမှာ ချစ်ရသူတွေကို နာကျင်စေတတ်တာကိုလည်း ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရလိုက်သည်။
လောကမှာ မာနဆိုတာ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ လိုအပ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုမာနသည် မိမိကို ချစ်သောသူများ၏ မေတ္တာကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် တံတိုင်းကြီး ဖြစ်မသွားစေရန် ဆင်ခြင်ရပေလိမ့်မည်။
ဆရာကြီး ဦးမြတ်၏ ဇာတ်လမ်းက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မေ့မရနိုင်သော ဘဝသင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့သည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အစစ်မှန်ဆုံးသော မာနဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ သိက္ခာရှိရှိ ရပ်တည်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ပါးသူ၏ စစ်မှန်သော မေတ္တာကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် မာနမဟုတ်ဘဲ အတ္တသာ ဖြစ်ပေသည်။