ချစ်လျက်ခွဲခွာ

 ချစ်လျှက်ခွဲခွာ

ကျွန်မ၏ ဘဝသည် တစ်ချိန်က ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းနားက ညောင်ပင်ကြီးလို အားကိုးချင်စဖွယ် ခိုင်ခန့်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒေါ်ပွင့်နီဆိုလျှင် မသိသူမရှိ၊ ရက်ရောလိုက်တာ၊ သဘောကောင်းလိုက်တာ၊ သနားတတ်လိုက်တာဟု တစ်ရွာလုံးက ချီးမွမ်းကြသည့် အသံများသည် ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ပျားရည်စက်များကဲ့သို့ ချိုမြိန်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုချိုမြိန်မှုများသည် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိချေ။ လင်ယောက်ျား စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သားသမီး သုံးယောက်ကို မျက်နှာမငယ်စေရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် ဘဝတွင် ကျွန်မအတွက် အားအကိုးရဆုံးနှင့် အချစ်ရဆုံးမှာ သမီးကြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သိမ်မွေ့သည်၊ အေးဆေးသည်၊ ကျွန်မ၏ အရိပ်ကို ကြည့်တတ်သည်။ သမီး အိမ်ထောင်ကျတော့လည်း သမီးနှင့်အတူ နေထိုင်ရင်း မြေးလေးတွေကို ပြုစုရသည့်ဘဝမှာ ကျွန်မအတွက် နိဗ္ဗာန်တစ်ခုပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

နံနက်ခင်းတိုင်းတွင် "အဖွား... အဖွား..." ဟု ခေါ်ကာ ကျွန်မ၏ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာတတ်သည့် မြေးလေးများ၏ အထိအတွေ့သည် ကျွန်မဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ကို မူကြိုပို့ရသည်၊ ကျောင်းရှေ့တွင် ထိုင်စောင့်ရသည်။ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် စာသင်ခန်းဝမှနေ၍ ကျွန်မကို အကဲခတ်ကြည့်တတ်သော မြေးလေးများ၏ မျက်ဝန်းတောက်တောက်လေးများကို မြင်ရလျှင်ပင် တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းသမျှသည် နှင်းဆီပွင့်ပေါ် နှင်းရည်စက်ကျသလို အေးမြသွားရစမြဲ။ ထိုစဉ်က ကျွန်မသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ဆုံး အဖွားအိုတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လောကဓံသည် ရက်စက်တတ်သည်။ သမီးကြီး၏ စီးပွားရေးသည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ အိမ်လခ မပေးနိုင်တော့သည့် အခြေအနေ၊ ကလေးများ၏ ကျောင်းစရိတ်နှင့် သမီး၏ ကျန်းမာရေး ချူချာလာမှုတို့က ကျွန်မကို သမီးနှင့် ဝေးရာသို့ တွန်းပို့ရန် အကြောင်းဖန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မီးခဲကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသလို ပူလောင်လှသည်။

"အမေရယ်... သမီးလည်း မတတ်နိုင်လို့ပါ။ အမေ့ကို ဒီလို ဆင်းရဲတဲ့ကြားထဲ ဆက်ထားရင် သမီး အပြစ်ကြီးမှာစိုးလို့ပါ" ဟု သမီးက ငိုယိုကာ ပြောသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူကတော့ စီးပွားရေး အဆင်ပြေနေသဖြင့် ကျွန်မကို ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုမည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ကျွန်မ စိတ်မပါချေ။ သားအိမ်ကို သွားရမည့်နေ့က အိမ်တိုင်ကို ဖက်ကာ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ သမီးနှင့် မြေးလေးများကို ထားခဲ့ရမည့်အစား ကျွန်မ ငတ်တလှည့် ပြတ်တလှည့်ဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ နေချင်ပါသေးသည်။ လူဆိုသည်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် သံယောဇဉ်က ပို၍ နာကျင်ရမှန်း ထိုနေ့က ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရသည်။

သားအိမ်သို့ ရောက်သည့်အခါ အရာအားလုံးသည် စိမ်းသက်နေသည်။ ချွေးမနှင့် မြေးများသည် ကျွန်မအပေါ် ယဉ်ကျေးကြသော်လည်း ထိုယဉ်ကျေးမှုနောက်တွင် အေးစက်သော စည်းခြားမှုတစ်ခု ရှိနေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်အာရုံတို့သည် သမီးကြီး၏ အိမ်ဆီသို့သာ အမြဲ ရောက်နေတတ်သည်။ သားဖြစ်သူက "အမေ... ဒီမှာ အားလုံး အဆင်ပြေအောင် ထားပေးပါ့မယ်။ အမေ ဘာမှ မပူနဲ့" ဟု ပြောသော်လည်း ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ထိုစကားများသည် အနက်အဓိပ္ပာယ် မရှိသလိုပင်။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း တွေးနေမိသည်မှာ "ငါ့မြေးလေးတွေ ဘာစားနေကြမလဲ၊ သမီးကြီး ကျန်းမာရေးရော သက်သာရဲ့လား" ဆိုသည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျွန်မ၏ သံယောဇဉ်မီးသည် သားအိမ်တွင် ငြိမ်းအေးမှု မပေးနိုင်ဘဲ ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများအဖြစ် ကူးစက်လာခဲ့သည်။

သားနှင့် ချွေးမ၏ ပြုစုမှုတိုင်းကို ကျွန်မသည် အပြစ်မြင်လာသည်။ သူတို့ ကျွေးသည့် အစားအစာများက သမီးကြီးတို့ အိမ်တွင် စားခဲ့ရသည့် ဟင်းလေးတစ်ခွက်လောက် အရသာ မရှိသလို ခံစားရသည်။ "သမီးတို့ဆီမှာဆိုရင်တော့..." ဟု စကားစမိတိုင်း သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားတတ်သည်ကို ကျွန်မ သိသော်လည်း မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ကျွန်မ၏ စိတ်သည် သမီးကြီးအပေါ်ထားသည့် အချစ်ကြောင့် မျက်ကွယ်ပြုခံထားရသလို ဖြစ်နေသည်။ သားက ကျွန်မကို ကောင်းကောင်းထားသော်လည်း ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ရန်သူလို သဘောထားကာ စိတ်ကောက်သည်၊ စကားနာထိုးသည်။ "နင့်အမ အဆင်မပြေတာကို နင်ကတော့ ချမ်းချမ်းသာသာ နေနိုင်တယ်နော်" ဟု ကျွန်မ၏ မဆင်ခြင်သော စကားတစ်ခွန်းက သား၏ ရင်ကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သားဖြစ်သူသည် စိတ်ရှည်သော်လည်း လူသားပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးတွင် ကျွန်မကြောင့် ပြဿနာများ စတင်လာသည်။ သူက ချွေးမနှင့် မြေးများကို အကြောင်းမဲ့ အပြစ်ရှာကာ စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာလာသည်။ ကျွန်မကြောင့် သူတို့ မိသားစုလေး၏ ပျော်ရွှင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားရသည့်အခါ ချွေးမဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျွန်မအပေါ် ငြိုငြင်မှုများ အထင်အသား မြင်လာရသည်။ "အဖွားကြောင့် ဖေဖေက အမေတို့ကို ဆူနေတာ" ဟု မြေးလေးများက တီးတိုး ပြောကြသည်ကို ကြားရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုထက် ဒေါသက ပို၍ ကြီးစိုးလာသည်။ ကျွန်မသည် ဘဝပျက်နေသည့် သမီးကြီးကိုသာ စိတ်ပူနေသဖြင့် လက်ရှိဘဝ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သမီးကြီးဆီမှ ဖုန်းလာသည့် နေ့များတွင်သာ ကျွန်မသည် လူရုပ်ပေါက်လာတတ်သည်။ သမီးက "အမေ... မောင်လေးဆီမှာ အဆင်ပြေအောင် နေပါနော်။ သမီးအတွက် မပူပါနဲ့" ဟု ဖုန်းထဲမှ တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ ပြောသည့်တိုင် ကျွန်မကတော့ "သမီးရယ်... အမေ ပြန်လာချင်ပြီ၊ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ အမေ့ကို မချစ်ကြဘူး" ဟု ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုယိုကာ တိုင်တောမိသည်။ ထိုသို့ တိုင်တောခြင်းသည် သမီးအတွက် မည်မျှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမည်ကို ကျွန်မ လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့မိချေ။ ကျွန်မသည် သမီးအိမ်သို့ ပြန်ရမည့်နေ့ကို မျှော်လင့်ရင်း သမီးကြိုက်သည့် ကွမ်းသီးများကို အထုပ်လိုက် စုဆောင်းထားမိသည်။ သားက ပိုက်ဆံပေးလျှင်လည်း တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ သမီးကို ပေးရန်အတွက် ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

တစ်ရက်တွင်တော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် သားအိမ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သမီးဆီသို့ သွားရန် အထုပ်အပိုးများကို ဆွဲကာ ကားဂိတ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူက ကျွန်မကို လိုက်ရှာတွေ့သွားသည့်အခါ လူကြားထဲတွင် အရှက်ရစွာဖြင့် ကျွန်မကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားရသည်။ ထိုညက အိမ်တွင် စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ "အမေ... အမေ ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ဘာများ လိုလေသေးရှိအောင် ထားလို့လဲ။ အမေ ဒီလို လုပ်နေတာဟာ ကျွန်တော့်ကို သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ" ဟု သားက အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးသည်။ ချွေးမဖြစ်သူကလည်း သူမ၏ အထုတ်များကို သိမ်းကာ "ဒီအိမ်မှာ ဒီလို စိတ်သောကတွေနဲ့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး" ဟု ဆိုကာ ကလေးများကို ခေါ်၍ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ တစ်ဖက်သတ် ဆန်သော အချစ်ကြောင့် သား၏ မိသားစုဘဝသည် ဖုံဖုံဖြဖြ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ။

ကျွန်မသည် အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်လို ငိုင်တိုင်တိုင် ထိုင်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ဖုန်းလာပြန်သည်။ သမီးကြီးဆီမှ မဟုတ်ဘဲ သမီး၏ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ဆီမှ ဖြစ်သည်။ "ဒေါ်ပွင့်နီ... သင့်သမီးတော့ အိမ်လခ မပေးနိုင်လို့ အိမ်က နှင်ချခံရပြီ။ ကလေးတွေကိုလည်း သူ့ယောက္ခမတွေဆီ ပို့လိုက်ရတယ်။ သမီးကြီးကတော့ အကြွေးရှင်တွေရန်ကနေ လွတ်အောင် ဘယ်ပြေးသွားမှန်း မသိတော့ဘူး" ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် လုံးဝဥဿုံ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့သော၊ ကျွန်မ ချစ်လှစွာသော သမီးသည် ယခုအခါ လိပ်စာမရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ စုဆောင်းထားသော ကွမ်းသီးထုပ်လေးနှင့် ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မသည် လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ပစ်ချခံလိုက်ရသည့် အမှိုက်တစ်ခုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ကျွန်မသည် သားဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင်ပင် ရှိနေသေးသော်လည်း ဤအိမ်သည် အိမ်နှင့် မတူတော့ချေ။ သားသည် ကျွန်မကို စကားမပြောတော့ဘဲ အရက်ထဲတွင်သာ နစ်မွန်းနေတတ်သည်။ ချွေးမနှင့် မြေးများလည်း ပြန်မလာတော့ချေ။ ကျွန်မသည် တိတ်ဆိတ်အေးစက်သော အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း သမီးကြီး၏ ဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေမိသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှ ထွက်လာသည်မှာ "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုသည့် အသံအေးစက်စက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ စုဆောင်းထားသော ကွမ်းသီးထုပ်လေးများသည်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မှိုတက်ကာ ပုပ်သိုးကုန်ပြီ။

ကျွန်မ နားလည်လိုက်သည့် အချိန်တွင်တော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ အတ္တဆန်သော၊ အစွန်းရောက်သော အချစ်သည် ကျွန်မ အားကိုးခဲ့သည့် သမီးကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သလို၊ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့သည့် သား၏ ဘဝကိုလည်း မြေလှန်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ အချစ်ကြောင့် ခွဲခွာရသည်ဟု ကျွန်မ ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာ ကျွန်မ၏ မပြည့်စုံသော စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့်သာ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ကျွန်မသည် ချစ်ရသူများမရှိသော၊ နွေးထွေးမှုမရှိသော ဘဝပျက်ခြင်း၏ အောက်ခြေတွင် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နာကျင်နေရပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - သံယောဇဉ်ဟူသည် ရရှိထားသော ပစ္စုပ္ပန်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်ပါက ရယူလိုသော အနာဂတ်နှင့်အတူ ရှိသမျှအရာအားလုံးကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးသွားတတ်သော မီးတစ်ပွင့်သာ ဖြစ်သည်။