အယောင်ဆောင် ဘုန်းကြီး
အယောင်ဆောင် ဘုန်းကြီး
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ရန်ကုန်ရဲ့ ညနေခင်းကို ပိုပြီး မှိုင်းညို့စေပါတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ဆင်းချိန်မှာ ထီးလေးတစ်လက်ကို ဆောင်းပြီး မှတ်တိုင်ဆီကို အပြေးလေး သွားနေမိတယ်။ စက်ရုံက အပြန် လမ်းဘေးက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးမှာ သူ ထိုင်စောင့်နေတတ်တာက ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်နေ့တာရဲ့ အပျော်ဆုံး အချိန်ပေါ့။ သူ့နာမည်က မင်းထက် တဲ့။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ လုံခြုံရာ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ မင်းထက်က စကားပြောရင် အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လူကြီးဆန်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မအပေါ်တော့ အမြဲ ကြင်နာခဲ့ပါတယ်။
“သန္တာ... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းခဲ့လား”
သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲက အထုတ်တွေကို ကူသယ်ပေးရင်း မေးလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မကတော့ ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်ရုံပါပဲ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ကျွန်မ သိထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး သူ့ဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာတယ်။ သူက ဘာသာရေးဘက်ကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားလာသလိုလို၊ လောကီအရေးတွေကို ငြီးငွေ့လာသလိုလို စကားတွေ ပြောလာတယ်။
“သန္တာ... ကိုယ်တို့ ဘဝတွေက တကယ်တော့ အနတ္တတွေပါပဲလား။ ကိုယ် တစ်ခါတလေ ဒီထက်ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားချင်မိတယ်”
သူ အဲဒီလို ပြောတုန်းက ကျွန်မကတော့ သူ ကုသိုလ်ရေး စိတ်ဝင်စားတာပဲဆိုပြီး ဝမ်းသာခဲ့မိတာ။ ကျွန်မက မိဘမဲ့ တစ်ယောက်မို့လို့ သူ့ကိုပဲ အားကိုးချင်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုပဲလေ။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ ကျွန်မကို တိုင်ပင်လာတယ်။ သူ ရက်ရှည် တရားစခန်း ဝင်ချင်တယ်တဲ့။ တောရကျောင်း တစ်ခုမှာ သွားပြီး ဝတ်ချင်တယ်လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကုသိုလ်ရေးကို မတားချင်ခဲ့ဘူး။
“ကိုယ် ရက်ပေါင်း ကိုးဆယ်လောက် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားလိမ့်မယ်။ သန္တာ... ကိုယ့်ကို စောင့်နိုင်မလား”
သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တောင်းဆိုနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲရင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေကို သူ့အတွက် လှူဒါန်းဖို့ ထုတ်ပေးခဲ့သေးတယ်။ သူကတော့ ငြင်းဆန်နေပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံသွားခဲ့တယ်။ သူ သင်္ကန်းဝတ်သွားတဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှု ရောပြွမ်းနေခဲ့တာ။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
သူ သင်္ကန်းဝတ်သွားပြီး နောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ပိုပြီး ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ ဖုန်းခေါ်လို့ မရဘူး။ အဆက်အသွယ် လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ သူ ပြောခဲ့တဲ့ တောရကျောင်းက ဖုန်းလိုင်း မမိတဲ့ နေရာလို့ သူ ပြောခဲ့တာကိုး။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ဘုရားရှိခိုးတိုင်း သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့တယ်။ သူ တရားထူး တရားမြတ်တွေ ရပါစေ၊ ကျန်းမာပါစေလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ တစ်ခုခုက ထူးဆန်းနေသလို ကျွန်မ စခံစားရတယ်။
ကျွန်မတို့ အိမ်နီးချင်း မမအေးက တစ်နေ့မှာ ကျွန်မကို ခေါ်မေးတယ်။
“သန္တာ... မင်းထက်က တောရကျောင်းမှာ ဝတ်နေတာ သေချာလို့လား။ ငါ့မောင်က မနေ့က မြို့ထဲက ဟိုတယ်တစ်ခုနားမှာ သူ့ကို တွေ့လိုက်သလိုပဲတဲ့။ သင်္ကန်းနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ကျွန်မ ရယ်ပဲ ရယ်နေမိတယ်။ “မဖြစ်နိုင်တာ မမအေးရယ်။ သူက အခု မြို့နဲ့ အရမ်းဝေးတဲ့ တောရကျောင်းမှာ။ တရားအားထုတ်နေတာပါ။ တူတဲ့လူ ဖြစ်မှာပါ” လို့ ပြန်ပြောခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အစိုင်အခဲတစ်ခုက စတင် ဖြစ်တည်လာပြီ။ အဲဒီညက ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်မိတယ်။ ‘အော်တို အော်ဖ်’ လုပ်ထားတာပဲ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားပေမဲ့ ဖုန်းက တစ်ခါတည်း ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ဖုန်းဝင်သွားပေမဲ့ မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ခေါ်တယ်၊ ထပ်မကိုင်ဘူး။ စာတိုလေး ပို့ကြည့်မိတယ်။ ‘ကိုကို... နေကောင်းလား။ သန္တာ သတိရလို့ပါ’ ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ခဏကြာတော့ ‘’ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စာ မလာဘူး။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်လာတယ်။ သူ တရားစခန်းမှာ ဖုန်းကိုင်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါဆို ဘယ်သူက ‘’ လုပ်တာလဲ။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုတွေ ပျောက်ဆုံးကုန်တော့တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမရတော့ဘူး။ သူ ပြောခဲ့တဲ့ ကျောင်းရဲ့ အမည်ကို လိုက်စုံစမ်းကြည့်တော့ အဲဒီနယ်မှာ အဲဒီလို နာမည်နဲ့ ကျောင်း မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပဲ။ ဘာကြောင့်လဲ... သူ ဘာလို့ ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလို အဝေးကြီးကို ပို့ထားပြီး သူ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။
ကျွန်မ စုံစမ်းမှုတွေကို ဆက်လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိထားတဲ့ မင်းထက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကို သွားမေးကြည့်တယ်။ သူက ကျွန်မကို တွေ့တာနဲ့ ရှောင်ချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ကျွန်မ ငိုပြီး တောင်းပန်တော့မှ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချပြီး ပြောပြတယ်။
“သန္တာ... နင့်ကို ငါ ပြောရမှာ ခက်တယ်။ မင်းထက်က အခု သင်္ကန်းဝတ်ထားတာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တောရကျောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ မြို့စွန်က ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုမှာ ခဏကပ်နေတာ။ အဲဒါလည်း ဝတ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ အကြွေးတွေ တင်နေလို့ ရှောင်နေတာ”
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အကြွေးတွေ? သူက ကျွန်မကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ စုဗူးလေးကို ခွဲပြီး ပေးခဲ့တာတောင် သူက မလုံလောက်ခဲ့ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးက အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး။
“နောက်ပြီးတော့... သူနဲ့အတူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း အမြဲ ပါတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူ သင်္ကန်းဝတ်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် အဲဒီအမျိုးသမီးက ဆွမ်းလာကပ်သလိုလိုနဲ့ ခဏခဏ လာတွေ့နေတာတဲ့”
အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှမ်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မ ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ ချစ်သူက ဘုရားသားတော် အယောင်ဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ပြီးတော့... တခြား မိန်းမ တစ်ယောက်နဲ့လား။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး လမ်းဘေးမှာပဲ ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတယ်။ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ပါးဖို့အတွက် ဖြစ်နေခဲ့တာလား။
ကျွန်မ မယုံချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထောက်အထားတွေက ခိုင်လုံနေတယ်။ သူ ကျွန်မကို ‘’ ပြပြီး ပြန်စာ မပို့တာဟာ သူ တခြားလူနဲ့ ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ရှိနေတဲ့ နေရာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သွားရမယ်။ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာက ပျောက်ကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။
မြို့စွန်က အဲဒီ ဘုန်းကြီးကျောင်းလေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့ အချိန်က ညနေစောင်းနေပြီ။ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ လူသူ သိပ်မရှိဘူး။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်နေတာကို ထိန်းရင်းနဲ့ မင်းထက် ရှိနိုင်မယ့် ကျောင်းဆောင်လေးဆီကို လျှောက်သွားမိတယ်။ ဓမ္မာရုံ နောက်ဘက်က သစ်သားအိမ်လေး ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ အထဲက ထွက်လာတဲ့ ရယ်သံလေးတွေကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။
အဲဒီရယ်သံ... ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ မင်းထက်ရဲ့ ရယ်သံ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရယ်သံက အရင်ကလို အေးချမ်းတဲ့ ရယ်သံ မဟုတ်ဘူး။ လှောင်ပြောင်သလိုလို၊ ကျေနပ်နေသလိုလို ရယ်သံမျိုး။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ မင်းထက်က သင်္ကန်းကို ခါးပုံချပြီး ရိုးရိုးပုဆိုးလို ဝတ်ထားတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတာက ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း မိုးမိုး။ သူတို့နှစ်ယောက်က အရက်ပုလင်း တစ်ပုလင်းကို အလယ်မှာ ထားပြီး စကားတွေ ပြောနေကြတာ။
“ကိုကိုရာ... သန္တာကတော့ အခုထိ ကိုကို့ကို တောရကျောင်းမှာ တရားအားထုတ်နေတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီလောက် အူအတဲ့ မိန်းမမျိုးကို ကိုကို ဘယ်လိုများ သည်းခံခဲ့တာလဲ” မိုးမိုးက ရယ်ရင်း ပြောနေတယ်။
မင်းထက်က သူ့လက်ထဲက ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့လိုက်ပြီးမှ ပြန်ပြောတယ်။
“သူက အူအတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါ့ကို အရူးအမူး ချစ်နေတာလေ။ သူ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိလို့ပေါ့ မဟုတ်ရင် ငါ အကြွေးရှင်တွေ လက်ထဲမှာ သေနေတာ ကြာပြီ။ အခုလည်း သူ့ဆီက နောက်ထပ် တစ်သုတ် ထပ်တောင်းရဦးမယ်။ ဒီမှာ နေရတာ ငြီးငွေ့လှပြီ”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အက်ကွဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝ... အားလုံးဟာ သူတို့အတွက်တော့ လှောင်ပြောင်စရာ အကြောင်းအရာ တစ်ခုပဲလား။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှဟာ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ သစ္စာဖောက်မှုအတွက်လား။
ကျွန်မ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကျွန်မကို ကြည့်ကြတယ်။ မင်းထက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ခဏတာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ဖြတ်ပြေးသွားပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်စက် အကြည့်တွေ ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။
“သန္တာ... နင် ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ” သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ မေးတယ်။ ဘာနောင်တမှ မရှိတဲ့ အသံမျိုး။
“ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာပဲ မင်းထက်။ ရှင် ဒီသင်္ကန်းကို သုံးပြီး ကျွန်မကိုရော၊ ဘာသာရေးကိုရော စော်ကားရက်တယ်လား” ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေတယ်။
“တော်စမ်းပါ သန္တာရယ်။ လောကမှာ အသက်ရှင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ နင်က ငါ့ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် ဒါလေးကိုတော့ နားလည်ပေးသင့်တာပေါ့။ အခုလည်း တွေ့သွားပြီဆိုတော့ အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့။ ငါ နင့်ကို ဆက်ပြီး မချစ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့မှာ မိုးမိုး ရှိနေပြီ”
မိုးမိုးကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်မကို မဲ့ပြုံး ပြုံးပြနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက အချစ်တွေအားလုံးဟာ ပြာအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တယ်။ သူက ဘာမှ ပြန်မလုပ်ဘူး။ ကျွန်မကို ရွံရှာသလို ကြည့်ရုံပဲ။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံး... ငရဲကျလိမ့်မယ်” လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ အဲဒီနေရာကနေ ပြေးထွက်ခဲ့မိတယ်။ အနောက်ကနေ သူတို့ရဲ့ ရယ်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ဓားနဲ့ မွမ်းနေသလို လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။
တစ်လ ကြာသွားခဲ့ပြီ။
မင်းထက်နဲ့ မိုးမိုးကို ရဲက ဖမ်းသွားခဲ့တယ်။ မင်းထက်က ဘုန်းကြီးအယောင်ဆောင်ပြီး ငွေလိမ်လည်မှု၊ အကြွေးမဆပ်မှုတွေနဲ့ အမှုဖွင့်ခံရတာ။ မိုးမိုးကလည်း အားပေးကူညီမှုနဲ့ ပါသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်မျိုး မရှိပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ မှိတ်လိုက်တိုင်း မြင်နေရတာက သင်္ကန်းကို အရောင်တင်ပြီး လူလိမ်တစ်ယောက်လို နေခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မ သူ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက ဒီလောက်တောင် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေခဲ့တာလား။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ စက်ရုံကအပြန် အဲဒီ ဘုန်းကြီးကျောင်းလေးကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားမိတယ်။ ကျောင်းကတော့ အရင်လိုပဲ အေးချမ်းနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီနေရာဟာ အိပ်မက်ဆိုးတွေရဲ့ အစပဲ။ ကျွန်မ မင်းထက် နေခဲ့တဲ့
အဲဒီ သင်္ကန်းကို ကျွန်မ ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ သင်္ကန်း။ ဒါပေမဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ဒါဟာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားဖို့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီသင်္ကန်းကို ဖက်ပြီး အားရပါးရ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ ငိုတာက သူ့ကို သတိရလို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ သေဆုံးသွားလို့ ငိုတာ။
လောကကြီးမှာ အကြောက်ရဆုံး အရာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အယောင်ဆောင်မှုပဲ။ သင်္ကန်းဝတ်ထားတိုင်း ဘုရားသားတော် မဟုတ်သလို၊ အပြုံးတွေ ပြတိုင်းလည်း စေတနာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရလိုက်တယ်။ ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်စိမှိတ်ပြီး မယုံတော့ဘူး။
ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာကတော့ အချိန်ကြာရင် ကျက်သွားနိုင်ပေမဲ့ အမာရွတ်ကတော့ ထင်ကျန်နေဦးမှာပါ။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းတွေမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားမကိုးတော့ဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ ဓားတစ်စင်းလိုပါပဲ။ အနီးဆုံးလူက ထိုးလိုက်တဲ့အခါ ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားရတတ်တယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သူဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ အတောက်ဆုံးသော အလင်းရောင် နောက်ကွယ်မှာ အမှောင်ဆုံးသော အရိပ်တွေ ရှိနေတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။