မိန်းမပျက်ရဲ့ ထောင်ချောက်
မိန်းမပျက်ရဲ့ ထောင်ချောက်
ညနေခင်းရဲ့ နေရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ရန်ကုန်မြစ်ဘေးမှာ ထိုင်နေခဲ့ကြဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဥက္ကာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးတွေကို သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကြီးကြီးတွေထဲ ထည့်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူက ဂတိတွေ အထပ်ထပ်ပေးခဲ့တယ်။ "နှင်း... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ အတိတ်က ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ အခု မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ကမ္ဘာပဲ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထစ်သွားခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ကြောက်စိတ်တွေက အရိပ်လို လိုက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မဆိုတဲ့ မိန်းမက လောကရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ကျင်လည်ခဲ့ရတဲ့သူ။ နာမည်ပျက်တွေ၊ အတင်းအဖျင်းတွေနဲ့ ဝိုင်းရံထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တက်လူဖြစ်နေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်က ချစ်တယ်ဆိုတာဟာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုပဲ။
ဥက္ကာက ကျွန်မအတွက်တော့ အမှောင်ထဲက အလင်းတန်းလေးပါ။ သူနဲ့တွေ့မှ ကျွန်မရဲ့ ညစ်နွမ်းခဲ့တဲ့ ဘဝမှာ သန့်စင်တဲ့ မေတ္တာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိခွင့်ရခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ရိုးရှင်းပေမဲ့ နက်ရှိုင်းခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ခေါ်သွားတတ်တယ်၊ ကျွန်မ ကြိုက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးမှာ အကြာကြီး ထိုင်ပေးတတ်တယ်။ သူနဲ့ရှိနေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ကျွန်မဟာ "မိန်းမပျက်" မဟုတ်ဘဲ "မေနှင်းဖြူ" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မတို့ကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။
ဥက္ကာရဲ့ မိသားစုက ကျွန်မကို သိသွားတဲ့နေ့ကစပြီး အရာအားလုံးက စပြောင်းလဲခဲ့တာ။ သူ့အမေက ကျွန်မဆီ လာပြီး ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။ "ငါ့သားရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးမယ့် မိန်းမပျက်... မင်းမှာ အရှက်မရှိဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဥက္ကာက ကျွန်မဘက်က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခဲ့တယ်။ "မေမေ... နှင်းက ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့သူပါ။ သူ့မှာ အမှားမရှိဘူး" လို့ သူက တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ သိလိုက်တယ်၊ ဒီယောကျ်ားကို ကျွန်မ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူးဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအတ္တကပဲ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ကြီးမားတဲ့ သောကတွေကို သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က လူတွေကဲ့ရဲ့တဲ့ကြားမှာပဲ ပိုပြီး ခိုင်မြဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အကောင်းဆုံးတွေပဲ ပေးချင်ခဲ့တာ။ သူက သူ့အလုပ်မှာ အရမ်းတော်တဲ့သူ၊ အနာဂတ်မှာ နာမည်ကြီး အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ။ ကျွန်မလို အတိတ်မလှတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာဟာ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေမလားဆိုတာ ကျွန်မ ညတိုင်း တွေးပြီး ပူလောင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥက္ကာကတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အမြဲတင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း အဲ့ဒီလက်ကို ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့မိတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အမှားပဲ ဖြစ်မှာပါ။
ပြဿနာက ဥက္ကာရဲ့ ကုမ္ပဏီကနေ စတာ။ ဥက္ကာက အလုပ်မှာ အရမ်းရိုးသားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အထက်လူကြီး ဦးနေလင်းကတော့ မရိုးသားဘူး။ ဦးနေလင်းက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သိနေတဲ့သူ၊ ကျွန်မ အရင်က ကျင်လည်ခဲ့ရတဲ့ ကလပ်က ပုံမှန်ဖောက်သည်တစ်ယောက်။ သူက ဥက္ကာကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တယ်။ ဥက္ကာ လက်မှတ်ထိုးခဲ့တဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခုမှာ ငွေစာရင်းတွေ အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတာကို ဥက္ကာရဲ့ အမှားဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့တာ။
"မင်း ငါ့ဆီ ပြန်လာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ချစ်သူကို ထောင်ထဲ ပို့မလား နှင်းဖြူ" ဆိုတဲ့ ဦးနေလင်းရဲ့ စကားသံက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းနေခဲ့တယ်။ ဥက္ကာက ဒီအကြောင်းတွေကို ဘာမှမသိဘူး။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ စီမံကိန်း အောင်မြင်သွားပြီဆိုပြီး ပျော်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက အညှပ်ခံထားရတဲ့ သားကောင်ဖြစ်နေပြီ။ ဦးနေလင်းက ကျွန်မကို ဖိအားပေးလာတယ်။ ဥက္ကာရဲ့ နာမည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်၊ သူ့ကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ဘဝပျက်အောင် လုပ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ဥက္ကာက ထောင်ထဲရောက်သွားရင်၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ပျက်စီးသွားရင် သူရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကတော့ အသားကျနေတဲ့ အပုပ်နံ့တွေထဲကို ပြန်ဝင်သွားလို့ ရပေမဲ့ ဥက္ကာကတော့ အဖြူထည်လေးပါ။ ကျွန်မ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာလား။ တကယ်ချစ်ရင် သူ့ဘဝကို ကယ်တင်ရမယ်။
အဲ့ဒီညက ဥက္ကာဆီက ဖုန်းတွေ အထပ်ထပ်လာတယ်။ ကျွန်မ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ "နှင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကိုယ် စိုးရိမ်နေပြီ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ရပြီ။ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်မကို "မိန်းမပျက်" ဆိုတဲ့ နာမည်ထက် ပိုပြီး ဆိုးရွားတဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥက္ကာရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးထဲကို လွှတ်ပစ်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ။
နောက်တစ်နေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို စကခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အပြင်အဆင်တွေကို ပြောင်းလိုက်တယ်။ ဝတ်နေကျ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် အဝတ်အစားတွေအစား ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်လိုက်တယ်။ မျက်နှာမှာ မိတ်ကပ်တွေ အထူကြီး လိမ်းလိုက်တယ်။ ဥက္ကာက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မက ဦးနေလင်းရဲ့ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။
ဥက္ကာရဲ့ မျက်နှာမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အံ့အားသင့်မှုနဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်မ အခုထိ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ "နှင်း... ဒါ ဘာလဲ" လို့ သူက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ခပ်အေးအေးပဲ ကြည့်ပြီး ရယ်ပြလိုက်တယ်။ "တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲလေ ဥက္ကာ... ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ။ မင်းလို အင်ဂျင်နီယာပေါက်စတစ်ယောက်နဲ့ နေရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာကြီး။ ဦးနေလင်းက ကျွန်မကို လိုချင်တာမှန်သမျှ ပေးနိုင်တယ်။ မင်းကတော့ ဘာပေးနိုင်လို့လဲ" လို့ ကျွန်မရဲ့ လျှာဖျားကနေ အဆိပ်ရှိတဲ့ စကားလုံးတွေကို ထုတ်လိုက်တယ်။
ဥက္ကာက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ကိုင်ပြီး လှုပ်ခါခဲ့တယ်။ "မဟုတ်ဘူး... မင်း ဟန်ဆောင်နေတာ။ မင်း ကိုယ့်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။ ဦးနေလင်းက မင်းကို ဘာနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ထားတာလဲ" လို့ သူက အော်မေးတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းတွေကနေ ရွံရှာမှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီရွံရှာမှုက ကျွန်မအတွက်တော့ အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ။ သူ ကျွန်မကို မုန်းမှ ကျွန်မဘေးကနေ ထွက်သွားမှာ။ သူ ကျွန်မကို မုန်းမှ သူ့ဘဝကို သူ ပြန်တည်ဆောက်နိုင်မှာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တယ်။ "မင်းက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမပဲ" လို့ ပြောပြီး သူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေကျပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့မိတယ်။ ဥက္ကာရယ်... မင်းကို ကယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အသည်းကို ကိုယ်တိုင် ခွဲပစ်လိုက်ရပြီ။
လတွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ဥက္ကာက ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်ပြီး ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းလေး တစ်ခုကို စလုပ်နေပြီလို့ ကျွန်မ သတင်းကြားရတယ်။ သူ အရမ်း ကြိုးစားနေတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီသတင်းကို ကြားရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝမ်းသာစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဦးနေလင်းက ကျွန်မကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်မပေးခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ အရုပ်တစ်ခုလို သဘောထားပြီး နှိပ်စက်ခဲ့တယ်။ "မင်း အဲ့ဒီကောင်ကို ကယ်ချင်လို့ ငါ့ဆီလာတာ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီတော့ ငါ့ကို မင်းရဲ့ အရာအားလုံး ပေးရမယ်" လို့ သူက ဆိုတယ်။
ကျွန်မ အားလုံးကို သည်းခံခဲ့တယ်။ ဥက္ကာ့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ အမှားတွေကို ဦးနေလင်းဆီကနေ ပြန်ရအောင် ကျွန်မ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာ ဦးနေလင်း မူးနေတဲ့အချိန်၊ သူ့ရဲ့ မီးခံသေတ္တာထဲကနေ ဥက္ကာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ၊ ပြီးတော့ ဦးနေလင်း ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ငွေစာရင်း အရှုပ်အထွေး အထောက်အထားတွေကို ကျွန်မ ခိုးယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် နောက်ဆုံး ထောင်ချောက်ပဲ။ ကျွန်မ ဒီအထောက်အထားတွေကို ရဲစခန်းကို ပို့လိုက်ရင် ဥက္ကာ လွတ်မြောက်သွားမယ်၊ ဦးနေလင်း ထောင်ထဲ ရောက်သွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း လွတ်လမ်းမရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မ အထောက်အထားတွေကို ရှေ့နေတစ်ယောက်ကနေတစ်ဆင့် ရဲစခန်းကို ပို့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီညမှာပဲ ဦးနေလင်းက သိသွားခဲ့တယ်။ သူ ရူးသွပ်သွားသလိုပဲ။ "မင်း... မင်း ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တာလား နှင်းဖြူ။ မင်းကို ငါ သတ်မယ်" လို့ ဆိုပြီး သူ ကျွန်မကို ကားနဲ့ တိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မပြေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးသွားပြီ။ ဥက္ကာ့ရဲ့ နာမည်က သန့်ရှင်းသွားပြီ။ သူက လူတော်တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ရှင်သန်နိုင်ပြီ။
ကျွန်မ ကားတိုက်ခံရပြီး လမ်းမပေါ်မှာ လဲနေတဲ့အချိန်၊ သွေးတွေ ကြားထဲကနေ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဥက္ကာ... မင်းကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငါက မိန်းမပျက်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ယူခဲ့တယ်။ လူတွေက မင်းကို ထောင်ချောက်ဆင်တဲ့ မိန်းမလို့ ငါ့ကို ပြောကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထောင်ချောက်က မင်းကို ဖမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ဆိုတာ ငါတစ်ယောက်ပဲ သိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်မသွားခင် ဥက္ကာရဲ့ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်ယောင်ခဲ့မိတယ်။
ငါးနှစ် ကြာပြီးနောက်...
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ နာမည်ကြီး အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့ ဥက္ကာဟာ သူ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး ဘုရားဖူးသွားနေခဲ့တယ်။ သူက အောင်မြင်ကျော်ကြားနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမာရွတ်တစ်ခုက ကျန်နေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒါကတော့ သူ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ပိုက်ဆံနောက် လိုက်သွားခဲ့တဲ့ "မေနှင်းဖြူ" ဆိုတဲ့ မိန်းမပျက်အကြောင်းပဲ။ သူက သူမကို အမြဲတမ်း မုန်းတီးခဲ့တယ်။ သူမကြောင့် သူ ဘဝပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့ သူ ယုံကြည်ထားတာ။
တစ်နေ့မှာတော့ သူ့ဆီကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒီစာအိတ်ထဲမှာ နှင်းဖြူရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတွေနဲ့အတူ ဦးနေလင်းရဲ့ ဝန်ခံချက် အသံဖမ်းစက်လေး ပါလာတယ်။ ဥက္ကာ အဲ့ဒီအသံကို နားထောင်ရင်း ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ကျသွားခဲ့တယ်။ "နှင်းဖြူက မင်းကို ကယ်ခဲ့တာ ဥက္ကာ။ သူက ငါ့ဆီမှာ အနှိပ်စက်ခံပြီး မင်းရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ခိုးပေးခဲ့တာ။ သူ မင်းကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ အားလုံးက မင်း သူ့ကို မုန်းသွားအောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပဲ" ဆိုတဲ့ စကားသံတွေက ဥက္ကာ့ရဲ့ ကမ္ဘာကို ပြိုလဲစေခဲ့တယ်။
သူ နှင်းဖြူရဲ့ အုတ်ဂူဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ အုတ်ဂူလေးက မြက်တွေ ဖုံးနေပြီး ဘယ်သူမှ လာမကြည့်တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ပုံစံမျိုး။ ဥက္ကာ အဲ့ဒီအုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့တယ်။ "နှင်း... ကိုယ် မှားသွားတယ်။ ကိုယ် မင်းကို မုန်းခဲ့မိတယ်။ မင်းက ကိုယ့်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ခဲ့တာပဲ" လို့ သူ အော်ပြောနေပေမဲ့ ဘာအသံမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။
ကျွန်မကတော့ အဝေးတစ်နေရာကနေ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမှာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ထောင်ချောက်က အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းခဲ့လို့ပဲ သူ ဒီနေ့လို အောင်မြင်မှုတွေကို ရခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သူသာ အမှန်တရားကို သိခဲ့ရင် သူ ကျွန်မနဲ့အတူ အမှောင်ထဲကို လိုက်လာမှာပဲ။ အခုတော့ သူက အလင်းထဲမှာ၊ ကျွန်မကတော့ အမှောင်ထဲမှာ။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ရွေးချယ်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှုပဲ။ လူတွေက ကျွန်မကို "မိန်းမပျက်" လို့ပဲ ဆက်ခေါ်ကြပါစေ။ သူ ကောင်းစားနေရင် ကျွန်မအတွက် လုံလောက်ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချစ်စစ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားကာ အခြားသူ၏ ဘဝကို လင်းလက်စေရန် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဘဝကိုပင် ပူဇော်တတ်ကြသည်။ လူတိုင်းမြင်ရသော အမှန်တရားသည် အမြဲတမ်း အစစ်အမှန်မဟုတ်နိုင်ပေ။