ဆိုးသွမ်းဆဲ့ မိထွေးကိုထားခဲ့တဲ့သမီး

 ဆိုးသွမ်းဆဲ့ မိထွေးကိုထားခဲ့တဲ့သမီး

မိုးအုံ့မှိုင်းနေသော ညနေခင်းတစ်ခု၏ လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုသည် ကျွန်မတို့အိမ်လေးအတွင်း၌ အမြဲတမ်းလိုလို စိုးမိုးနေတတ်သည်။ ကျွန်မအမည်က 'မိုး'။ နာမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် ကျွန်မဘဝသည် အမြဲတမ်း ရွှဲစိုအေးစက်နေခဲ့ရသည်။ အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် ကျွန်မနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သူမှာ 'ဒေါ်ချို' ဆိုသည့် မိထွေးဖြစ်သူသာ ရှိတော့သည်။ သူမသည် ကျွန်မထက် အသက် နှစ်ခန့်သာ ကြီးသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှိနေသော အမုန်းတရားနှင့် မာနများမှာမူ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

"မိုး... နင် အလုပ်မပြီးသေးဘူးလား။ အိမ်ထဲမှာ ဖုန်တွေ တက်နေတာကို မမြင်ဘူးလား။ နင်ကတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောဖို့ပဲ သိတယ်"

ဒေါ်ချို၏ စူးရှသော အသံသည် ဧည့်ခန်းထဲမှ လွင့်ပျံလာသည်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို အမြန်ဝှက်လိုက်သော်လည်း နှလုံးခုန်သံမှာမူ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ တုန်သွားရသည်။ ကျွန်မ ချစ်ရသူ 'မင်းခန့်' နှင့် စာပို့နေခြင်းကို သူမ သိသွားမှာကို ကျွန်မ အကြောက်ဆုံးပင်။ ဒေါ်ချိုသည် ကျွန်မ၏ ဘဝကို ချုပ်ကိုင်ထားရုံမက ကျွန်မ၏ ပျော်ရွှင်မှုဟူသမျှကိုလည်း ရေနှင့်ပက်၍ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်မကို အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခိုင်းစေပြီး ကျွန်မ၏ အလှအပကိုပင် ငြူစူတတ်သူဖြစ်သည်။

"အခု သွားသန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူမကို သေလောက်အောင် မုန်းတီးနေမိသည်။ အဖေသာ ရှိနေသေးလျှင် ဤမိန်းမ ကျွန်မအပေါ် ဤမျှ ရက်စက်ရဲပါမည်လား။ အဖေ မရှိတော့သည့်နောက်ပိုင်း ဒေါ်ချိုသည် အိမ်မှ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းချကာ သူမ၏ လိုအင်များအတွက် သုံးစွဲခဲ့သည်။ ကျွန်မအတွက်ကမူ ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများနှင့် အကြွင်းအကျန် အစားအသောက်များသာ အမြဲတမ်း ဝေစုရခဲ့သည်။ 

ထိုညက ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မင်းခန့်ဆီမှ စာကို စောင့်နေမိသည်။ မင်းခန့်သည် ကျွန်မဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးပင်။ သူက ကျွန်မကို ဤငရဲတွင်းမှ ကယ်ထုတ်မည်ဟု ကတိပေးထားသူဖြစ်သည်။

'မိုး... ကိုယ်တို့ ဒီလိုပဲ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မိုးရဲ့ မိထွေးက မိုးကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးနေတာ။ ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တော့မလား'

စာလေးကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်များ ဝဲလာရသည်။ ကျွန်မတွင် အားကိုးစရာဆို၍ သူတစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်တစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေဆဲ။ ဒေါ်ချိုက ကျွန်မကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည့်သူ မဟုတ်သည်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်းသိနေသည်။ ကျွန်မဘဝသည် လှောင်အိမ်ထဲမှ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတောင်ပံများ ကျိုးပဲ့နေခဲ့ရသည်။

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျွန်မနှင့် မင်းခန့်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေါ်ချို၏ စောင့်ကြည့်မှုများကလည်း ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ တစ်ရက်တွင် မင်းခန့်က ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သော နာရီလေးကို ဒေါ်ချို တွေ့သွားခဲ့သည်။

"ဒါ ဘယ်ကရတာလဲ"

သူမသည် ကျွန်မ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ အတင်းအကြပ် မေးမြန်းတော့သည်။ နာရီလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ မှန်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း ထိုမှန်စများ စိုက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ သူငယ်ချင်း ပေးတာပါ"

"လိမ်မနေနဲ့! နင် ဟိုကောင်နဲ့ ပတ်သက်နေတာ ငါမသိဘူး ထင်နေလား။ နင်က အဖေတူ သမီးပဲ။ အရှက်မရှိ အပြင်ထွက်ဖို့ပဲ သိတယ်"

ဒေါ်ချို၏ စကားလုံးများက ကျွန်မ၏ သိက္ခာကို ဓားနှင့်မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ကျွန်မကို 

'ဘာကြောင့်လဲ... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက်ထိ နှိပ်စက်နေရတာလဲ။ ရှင်ဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ ငရဲပဲ ဒေါ်ချို'

ကျွန်မ တံခါးကို ထုရိုက်ကာ ငိုကြွေးနေမိသော်လည်း ဒေါ်ချို၏ အေးစက်သော ရယ်မောသံကိုသာ တစ်ဖက်မှ ကြားနေရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်မိသည်။ ဤအိမ်မှ ကျွန်မ ထွက်သွားရမည်။ မည်သို့သော နည်းနှင့်ဖြစ်စေ ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရှာဖွေရမည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေါ်ချို အပြင်သွားခိုက် ကျွန်မ 

'မင်း... ကျွန်မကို လာခေါ်တော့။ ကျွန်မ ဒီမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် ထပ်မနေနိုင်တော့ဘူး'

မင်းခန့်ဆီမှ ပြန်စာက ချက်ချင်းရောက်လာသည်။ 'ည နာရီမှာ အိမ်ရှေ့ကို ကိုယ်လာခဲ့မယ်။ အားလုံး အသင့်ပြင်ထားပါ'။ ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံများက စည်းချက်မမှန်တော့။ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် အချစ်ဆီသို့ သွားရတော့မည့် လမ်းကြောင်းသည် နီးကပ်လာပြီဟု ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကျွန်မ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်ကာ အိမ်အောက်ထပ်သို့ တိုးတိုးလေး ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဒေါ်ချို အိပ်ပျော်နေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ ထင်ခဲ့သော်လည်း ဧည့်ခန်းထဲရှိ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဒေါ်ချိုပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ထဲတွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

"နင် သွားတော့မလို့လား မိုး"

သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားရသည်။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တံခါးဆီသို့သာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲ လျှောက်သွားမိသည်။

"နင် သွားရင် နောက်ကြောင်း ပြန်မလှည့်နဲ့နော်။ နင် ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ လူက နင့်ကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်မယ် ထင်နေလား။ နင်ဟာ တကယ်ကို နူးညံ့လွန်းတဲ့ ငတုံးမလေးပဲ"

သူမ၏ စကားလုံးများကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ လမ်းထိပ်တွင် မင်းခန့်၏ ကားလေး ရှိနေသည်။ ကျွန်မ ကားထဲသို့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝင်ထိုင်လိုက်စဉ် မင်းခန့်၏ နွေးထွေးသော လက်များက ကျွန်မကို ဆီးကြိုနေသည်။

"ကိုယ်တို့ လွတ်ပြီ မိုး... ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ နေရာကို သွားကြမယ်"

မင်းခန့်၏ အပြုံးများက ကျွန်မ၏ စိုးရိမ်မှုများကို အရည်ပျော်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ကားမှန်မှတစ်ဆင့် နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိစဉ် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ရပ်ကာ ကျွန်မတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဒေါ်ချို၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ဒေါသများ မရှိတော့ဘဲ ထူးဆန်းသော ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို ကျွန်မ ခဏတာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် ကျွန်မ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူမသည် ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ၊ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မ ထပ်မမြင်ချင်တော့။

ကျွန်မတို့၏ ခရီးလမ်းသည် မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်နေသည်။ မင်းခန့်က စကားသိပ်မပြောဘဲ ကားကိုသာ အာရုံစိုက် မောင်းနေသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒေါ်ချိုဆီမှ စာတိုလေး တစ်စောင် ဝင်နေသည်။

'မိုး... ငါ့ကို နင် မုန်းတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် လွယ်လွယ်နဲ့တော့ လူတစ်ယောက်ကို မယုံလိုက်ပါနဲ့။ ငါ့

ကျွန်မ စာကို ဖတ်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်မတို့ကြားကို သွေးခွဲချင်နေတုန်းပင်။ ကျွန်မ ထိုစာကို ဖျက်ပစ်လိုက်ကာ မင်းခန့်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်သည်။ ကျွန်မ မသိခဲ့သည်မှာ ထိုစာသည် ဒေါ်ချို၏ နောက်ဆုံး သတိပေးချက် ဖြစ်နေခဲ့သည်ကိုပင်။

ခရီးက တော်တော်ဝေးလာခဲ့ပြီ။ မြို့ပြ၏ မီးရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တောလမ်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးထူးဆန်းလာသည်။

"မင်း... ကိုယ်တို့ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ။ ဒါက မြို့ကို သွားတဲ့ လမ်းမဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

မင်းခန့်က ဘာမှပြန်မပြော။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့မှု မရှိတော့ဘဲ တည်တင်းနေသည်။ သူ ကားကို လမ်းဘေး တစ်နေရာတွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မည်းနေကာ လေတိုးသံမှအပ ဘာမှမကြားရ။

"ကိုယ် မင်းကို တစ်ခု ပြောရမယ် မိုး။ ကိုယ် မင်းကို ခေါ်လာတာက အချစ်ကြောင့်ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး"

မင်းခန့်၏ စကားကြောင့် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ရှင်... ရှင် ဘာပြောတာလဲ"

"မင်းအဖေ... သူ ကျန်ခဲ့တဲ့ လယ်ယာမြေတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးက မင်းနာမည်နဲ့ မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေကို ဒေါ်ချိုက ထိန်းထားတာ။ မင်းကို ငါ့လက်ထဲ ရောက်အောင် ခေါ်လာရင် အဲဒီ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူ လွှဲပေးမယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူထားတာ"

ကျွန်မ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မင်းခန့်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ စကားလုံးများက ကျွန်မကို နက်ရှိုင်းသော ချောက်ထဲသို့ တွန်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"ဒါဆို... ဒေါ်ချိုက ရှင်နဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို ရောင်းစားလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား"

မင်းခန့်က လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ "ရောင်းစားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက မင်းကို ငါနဲ့ ပေးစားချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ တောင်းဆိုတဲ့ အချက်က တစ်ခုပဲ။ မင်းကို ငါ တကယ် ချစ်ပေးဖို့တဲ့။ ဒါပေမဲ့ မိုး... ငါက အချစ်ကို ယုံတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ လိုချင်တာက ပိုက်ဆံပဲ"

ထိုစဉ် မင်းခန့်၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်စဉ် တစ်ဖက်မှ ကြားလိုက်ရသော အသံမှာ ဒေါ်ချို၏ အသံ မဟုတ်ဘဲ ရဲအရာရှိ တစ်ဦး၏ အသံ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းခန့်... မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။ ဒေါ်ချိုက မင်းကို လူပေးပြန်ပေးဆွဲမှုနဲ့ တိုင်ချက်ဖွင့်ထားတယ်။ သူ အခုပဲ အဆိပ်သောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပြီ။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သေတမ်းစာထဲမှာ မင်းရဲ့ ရာဇဝင်တွေ အကုန် ပါတယ်"

မင်းခန့်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူ ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ကျွန်မ၏ လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်တော့သည်။

"အဲဒီ မိန်းမကြီး... သူ ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တာပဲ။ သူက မင်းကို ငါ့လက်ထဲက ကယ်ဖို့အတွက် သူ့အသက်ကိုတောင် ရင်းသွားတာလား"

ကျွန်မ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာကာ မျက်လုံးများ ပြာဝေလာခဲ့သည်။ ဒေါ်ချို... သူမသည် ဆိုးသွမ်းသော မိထွေး တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား။ သူမသည် ကျွန်မကို မင်းခန့်၏ လက်ထဲမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းလော။ ကျွန်မကို 

မင်းခန့်က ကျွန်မကို ကားပေါ်မှ တွန်းချလိုက်ကာ ကားကို အမြန်မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ဖုန်တောထဲတွင် လဲကျကျန်ရစ်ခဲ့ရင်း အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ကားမီးရောင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုထက် နောင်တများက ပို၍ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျွန်မ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ကြီးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်အေးစက်နေသည်။ ဒေါ်ချို မရှိတော့။ သူမ၏ 

စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်စဉ် မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာခဲ့သည်။ ထိုစာထဲတွင် မင်းခန့်၏ အကြောင်းများသာမက ကျွန်မအဖေနှင့် ဒေါ်ချိုတို့ကြားက ကတိစကားများလည်း ပါဝင်နေသည်။

'မိုး... နင် ငါ့ကို မုန်းမှာ ငါသိပါတယ်။ နင့်အဖေ ဆုံးခါနီးမှာ ငါ့ကို တစ်ခုပဲ မှာသွားခဲ့တယ်။ နင့်ကို ဘယ်လို လူမျိုးနဲ့မှ မမှားစေနဲ့တဲ့။ အထူးသဖြင့် နင့်အဖေရဲ့ စီးပွားပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ မင်းခန့်လို လူမျိုးနဲ့ပေါ့။ ငါ နင့်ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဆက်ဆံခဲ့တာက နင် ငါ့ကို မုန်းပြီး အိမ်မှာပဲ နေစေချင်လို့ပါ။ နင် အပြင်ထွက်ရင် အန္တရာယ်ရှိမယ်ဆိုတာ ငါသိနေလို့ပါ။ အခု နင် ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ နင့်ကို ငါ့အသက်နဲ့ လဲပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ တစ်နေ့နေ့တော့ နင် သိမှာပါ'

ကျွန်မ စာရွက်လေးကို ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေမိသည်။ ကျွန်မ စွန့်ခွာခဲ့သော၊ မုန်းတီးခဲ့သော ထို 'ဆိုးသွမ်းလှသည်' ဆိုသည့် မိထွေးမှာ ကျွန်မအတွက် အကာအကွယ် အပေးနိုင်ဆုံးသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ ရှာဖွေခဲ့သော အချစ်စစ်ဆိုသည်မှာ လှပသော စကားလုံးများနောက်က မင်းခန့် မဟုတ်ဘဲ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများနောက်က ဒေါ်ချိုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခုတော့ ကျွန်မတွင် ဘာမှ မရှိတော့။ ချစ်ရသူ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံခဲ့ရသလို၊ မိမိအပေါ် အစစ်အမှန် စေတနာထားသူကိုလည်း ကိုယ်တိုင် လက်လွှတ်ခဲ့ရပြီ။ အိမ်ကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဒေါ်ချို စိုက်ခဲ့သော ပန်းအိုးလေးမှာ ရေမလောင်းသူမရှိသဖြင့် ညှိုးနွမ်းနေရှာသည်။ ကျွန်မ ထိုပန်းအိုးလေးကို ပွေ့ပိုက်ရင်း အထီးကျန်စွာဖြင့် ရေရွတ်နေမိသည်။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် အမေ..."

ကျွန်မ၏ အသံမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တုံ့ပြန်မည့်သူ မရှိတော့သော ဤအိမ်ကြီးတွင် ကျွန်မသည် နောင်တများစွာဖြင့် ရှင်သန်နေရဦးမည်ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားကို သိရှိချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် မိုးရွာပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရွှံ့ဗွက်အိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် နောက်ကျိကာ နာကျင်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် စေတနာအစစ်အမှန်သည် လှပသော မျက်နှာဖုံးကို မတပ်ဆင်ထားတတ်ဘဲ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူများနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေတတ်သည်။ လောကတွင် အယုံလွယ်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို အဆိပ်ခတ်ခြင်းနှင့် တူပေသည်။