ခေတ်ပျက်သူဌေး
ခေတ်ပျက်သူဌေး
ကျွန်တော့်အဘိုးလေး ဦးဘတင်သည် ဘဝကို စည်းကမ်းအလွန်ကြီးသူ၊ အသုံးအစွဲတွင် လက်ကြောတင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ သူသည် ဗြိတိသျှခေတ်နှောင်းပိုင်းနှင့် ဂျပန်ခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဏ်ဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အသက်အရွယ်ရလာသည့်တိုင် သူ၏ တွက်ချက်မှုများက တိကျဆဲ၊ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များက ကြည်လင်ဆဲပင်။ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည့် အဘိုးလေး၏ ပုံရိပ်မှာ ညနေစောင်းလျှင် ဝရန်တာတွင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းသောက်ရင်း အတိတ်ဟောင်းများကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေတတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
အဘိုးလေးသည် လူပျိုကြီးဖြစ်သည့်အလျောက် တစ်ကိုယ်ရေတစ်ကာယ ချွေတာလွန်းလှသည်။ အစားအသောက်ဆိုလျှင်လည်း ဆီဦးထောပတ်ထက် ကုလားပဲသုပ်တစ်ပွဲကိုသာ အရသာတွေ့လှသည်။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က အဘိုးလေးကို မေးဖူးသည်။ "အဘိုးလေးက ဘဏ်မှာ အကြီးတန်းစာရေး လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ချွေတာနေတာလဲ" ဟု။ ထိုအခါ အဘိုးလေးက ပြုံးရင်း "ငါက ချွေတာတာမဟုတ်ဘူး မြေးရဲ့၊ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ လူတွေ ဘယ်လိုသေပြီး ဘယ်လို ငွေတွေ ပျောက်ပျက်သွားတာကို မြင်ဖူးခဲ့လို့ စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ နေတတ်သွားတာပါ" ဟု ပြန်ပြောလေ့ရှိသည်။
ထိုစကားထဲတွင် "မောင်အုန်း" ဆိုသည့် အမည်တစ်ဦး အမြဲပါလာတတ်သည်။ မောင်အုန်းဆိုသည်မှာ အဘိုးလေးအလုပ်လုပ်သည့် ဘဏ်ရှေ့တွင် ကုလားပဲသုပ်ရောင်းသည့် အညာသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အဘိုးလေး၏ ပြောပြချက်အရ မောင်အုန်းသည် ဘဝကို အောက်ခြေမှ စတင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ အညာမှ တက်လာစတွင် ဝတ်စရာမရှိ၊ စားစရာမရှိဘဲ လမ်းဘေးတွင် မျောပါနေသူလေးကို ကဘာဒီဆိုသည့် ကုလားကြီးက ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကဘာဒီသည် ဘဏ်ရှေ့တွင် ကုလားပဲသုပ်ရောင်းသူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စေတနာကြောင့် မောင်အုန်းသည် ပဲသုပ်ရောင်းနည်းနှင့်အတူ နေစရာ ဓနိမိုးထရံကာတဲလေးတစ်လုံးကို ရရှိခဲ့သည်။
"မောင်အုန်းက အေးဆေးတယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ လူယုံလည်း အတော်ခံရတာ" ဟု အဘိုးလေးက ပြောပြတတ်သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မီး တောက်လောင်လာချိန်တွင် ကဘာဒီသည် အိန္ဒိယသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လုပ်ငန်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို မောင်အုန်းထံ လွှဲပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မောင်အုန်းသည် ဘဏ်ရှေ့တွင် ပဲသုပ်ရောင်းသည့် "မောင်အုန်း" ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အဘိုးလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုစဉ်က မောင်အုန်းကို မြင်ယောင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းနေတတ်သည်။ အဘိုးလေးက မောင်အုန်း၏ ငွေသိန်း အကြောင်းကို ပြောပြတိုင်း ကျွန်တော်သည် နားမလည်နိုင်သော သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထိုခေတ်က သိန်း ဆိုသည်မှာ ယခုခေတ် သိန်းပေါင်းသောင်းချီသော တန်ဖိုးရှိသည့် သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမျိုး မဟုတ်ပါလား။
"အဘိုးလေး ... မောင်အုန်းက ပဲသုပ်ရောင်းတာ သုံးနှစ်ပဲရှိသေးတာ၊ သိန်း ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ကျွန်တော်က ထပ်မံ ငြင်းဆိုမိသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် မောင်အုန်းသည် တစ်ခုခုကို လိမ်လည်ထားသည် သို့မဟုတ် မတရားသောနည်းဖြင့် ရယူထားသည်ဟုသာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။
အဘိုးလေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ "ငါလည်း မင်းလိုပဲ တွေးခဲ့ဖူးတယ် မြေး။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ဘဏ်စာရင်းတွေကို စစ်ကြည့်တဲ့အခါမှာ မောင်အုန်းရဲ့ နာမည်နဲ့ သိန်း ဆိုတာ တကယ်ရှိနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ထီအမြင့်ဆုံးဆုတောင် တစ်သိန်းပဲ ရှိတာကွ။" အဘိုးလေး၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခုခု ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
အဘိုးလေး ပြောပြချက်အရ မောင်အုန်းသည် သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဆန်စက်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဂျစ်ကားတစ်စီးနှင့် ဘဏ်သို့ ငွေသွင်းငွေထုတ် လာလုပ်တတ်သည်။ ပဲသုပ်ရောင်းသူဘဝမှ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဖြစ်သွားသည့် ဖြစ်ရပ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မသိခဲ့ကြပေ။
"မောင်အုန်းက ကဘာဒီရဲ့ ငွေတွေကို ခိုးထားတာလား" ဟု ကျွန်တော်က မေးသည့်အခါ အဘိုးလေးက ခေါင်းယမ်းသည်။ "မဟုတ်ဘူး ... ကဘာဒီက သူ့ဆီမှာရှိတဲ့ ရွှေတွေအကုန် ယူသွားတာ။ မောင်အုန်းရဲ့ ငွေတွေက သူ့ဘာသာသူ ရှာထားတာလို့ သူက ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ပဲသုပ်ရောင်းရုံနဲ့ ဒီလောက်မချမ်းသာနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါတို့ အားလုံး သိတာပေါ့။"
အဘိုးလေးသည် ထိုနေ့က စကားကို ဆက်မပြောဘဲ ရေနွေးကြမ်းကိုသာ တစ်ငုံချင်း သောက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အတိတ်ကို ငေးကြည့်နေသကဲ့သို့ မှေးစက်နေသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သိန်း ဆိုသော ငွေသည် မောင်အုန်းအတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာလား၊ သို့မဟုတ် ကျိန်စာတစ်ခုလား။ အဘိုးလေးက ဘာကြောင့် မောင်အုန်းအကြောင်း ပြောတိုင်း မျက်နှာပျက်ရတာလဲ။ ညဘက်များတွင် အဘိုးလေး အိပ်မက်ယောင်ကာ "မောင်အုန်း ... မင်းဒါမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး" ဟု ရေရွတ်တတ်ခြင်းမှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်သည် ကျွန်တော့်ကို အိပ်မပျော်အောင် နှိပ်စက်နေခဲ့သည်။
အဘိုးလေး၏ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ယိုင်နဲ့လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် အဘိုးလေးက ကျွန်တော့်ကို အနီးသို့ခေါ်ပြီး အဝါရောင်သန်းနေသော မှတ်တမ်းစာအုပ်ဟောင်းလေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ခေတ်ပျက်ကာလက ဘဏ်၏ ငွေစာရင်းအချို့နှင့်အတူ မောင်အုန်း၏ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတစ်ပုံ ပါရှိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် မောင်အုန်းသည် ညှိုးငယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဘဏ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
"အဘိုးလေး ... အခုတော့ ပြောပြပါတော့။ မောင်အုန်း ဘယ်လို ချမ်းသာလာတာလဲ" ဟု ကျွန်တော်က တိုးတိုးလေး မေးမိသည်။ အဘိုးလေးက မျက်လုံးမှိတ်ကာ အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဆွလေတော့သည်။
"ဂျပန်ခေတ် ခေတ်ပျက်ကြီးမှာ လူတွေက အသက်ရှင်ဖို့ထက် ငွေကို ပိုမက်မောခဲ့ကြတယ် မြေး။ မောင်အုန်းက ပဲသုပ်ရောင်းနေရင်းနဲ့ တစ်နေ့မှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားတဲ့ လူတစ်စုကို သူ့တဲထဲမှာ ဝှက်ထားပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလူတွေက အိန္ဒိယကို ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သူဌေးမိသားစုတစ်စုပဲ။ သူတို့မှာ ပါလာတဲ့ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေကို ဂျပန်တွေ လက်ထဲ မပါသွားအောင် မောင်အုန်းကို အပ်ခဲ့ကြတယ်။" အဘိုးလေး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။
"အဲဒီမိသားစုက မောင်အုန်းကို ပြောခဲ့တယ် ... 'ငါတို့ အသက်ရှင်လို့ ပြန်လာနိုင်ရင် ဒီငွေတွေကို ပြန်ယူမယ်၊ မပြန်လာနိုင်ရင်တော့ မင်းပဲ ယူလိုက်တော့' တဲ့။"
ကျွန်တော် ရင်ထိတ်သွားသည်။ "အဲဒီတော့ ... အဲဒီမိသားစုက သေသွားကြတာလား အဘိုးလေး။"
အဘိုးလေးက ခေါင်းယမ်းရင်း မျက်ရည်တစ်စ ဝေ့တက်လာသည်။ "မသေဘူး မြေး ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပြန်မလာနိုင်အောင် မောင်အုန်းက တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်။ ခေတ်ပျက်ကြီးမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်းမသိပါဘူး။ မောင်အုန်းဟာ အဲဒီမိသားစုကို ဂျပန်ကင်ပေတိုင်ဆီ သတင်းပေးခဲ့တယ်။ သူတို့ကို ဖမ်းသွားတဲ့အချိန်မှာ မောင်အုန်းက သူတို့အပ်ထားတဲ့ ငွေတွေကို မြေမြှုပ်ထားလိုက်တယ်။"
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သော မောင်အုန်းသည် ရိုးသားသော ပဲသုပ်သည်လေး မဟုတ်ဘဲ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုသိန်း သည် လူတစ်မိသားစုလုံး၏ သွေးနှင့် မျက်ရည်များဖြင့် ရင်းထားသော ငွေများဖြစ်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဘိုးလေး ... မောင်အုန်းက ဘာလို့ အဘိုးလေးကို ဒါတွေ လာပြောပြတာလဲ" ဟု ကျွန်တော်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးမိသည်။
အဘိုးလေးက ပြုံးသော်လည်း ထိုအပြုံးသည် အလွန်ပင် ခါးသက်လှသည်။ "သူက ငါ့ကို လာပြောပြတာ မဟုတ်ဘူး မြေး။ သူ ချမ်းသာလာပြီးတဲ့နောက် အိပ်မက်ဆိုးတွေက သူ့ကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်လာတယ်။ အဲဒီမိသားစုရဲ့ ကလေးငယ်လေးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်လို့ သူ အမြဲမြင်နေရတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူဟာ ဘဏ်ကိုလာပြီး ငွေတွေ အပ်လိုက်တာဟာ သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ချင်လို့ပဲ။ ငါက ဘဏ်ဝန်ထမ်းဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ငွေရင်းမြစ်ကို စစ်ဆေးရင်းနဲ့ သူကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့တာ။"
ထိုစဉ်က အဘိုးလေးသည် မောင်အုန်းကို အရေးမယူခဲ့ဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဆန်စက်သူဌေးဖြစ်အောင် ကူညီပေးခဲ့သနည်းဆိုသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် ပဟေဠိဖြစ်နေဆဲပင်။
"အဘိုးလေးက ဘာလို့ သူ့ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့တာလဲ"
အဘိုးလေး၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရိပ်များ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ "ငါလည်း ခေတ်ပျက်ရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့လို့ပါ မြေးရာ။ ထိုစဉ်က မောင်အုန်းက ငါ့ကို သိန်း ထဲက သိန်း , ပေးပြီး နှုတ်ပိတ်ခဲ့တယ်။ ငါ့မိဘတွေ ငတ်ပြတ်နေချိန်၊ ငါ့ညီမလေး ဆေးကုဖို့ ငွေလိုနေချိန်မှာ ငါဟာ မောင်အုန်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုမှာ ကြံရာပါ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီ သိန်း ကို ဘဏ်မှာ အပ်နိုင်အောင်၊ သူဟာ ပဲသုပ်ရောင်းပြီး စုထားတဲ့ ငွေဖြစ်ပါတယ်လို့ ထောက်ခံပေးခဲ့တာ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။"
ကျွန်တော် ထိုင်နေရာမှ မတ်တတ်ရပ်မိသွားသည်။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ကြည်ညိုလေးစားခဲ့သော အဘိုးလေးသည်လည်း ဤညစ်ပတ်သော ငွေများထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့သည်လား။ အဘိုးလေး၏ ခြိုးခြံချွေတာမှုများသည် အမှန်စင်စစ်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ဒဏ်ခတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုညစ်ပတ်သော ငွေများကို မသုံးရက်ဘဲ သိမ်းထားခဲ့ကာ၊ ပဲသုပ်တစ်ပွဲ ပြားဖြင့်သာ တစ်သက်လုံး နေထိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့အပြစ်များကို ဆေးကြောရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
"မောင်အုန်းက နောက်ဆုံးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ" ဟု ကျွန်တော် တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မောင်အုန်းဟာ ဆန်စက်သူဌေးကြီး ဖြစ်လာပေမယ့် ဘယ်တော့မှ မပျော်ရွှင်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ ဂျစ်ကားကြီး မောင်းလာတိုင်း သူ့ကားဘီးအောက်မှာ သွေးတွေ ပါလာတယ်လို့ အော်ဟစ်တတ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ ရူးသွပ်ပြီး လမ်းဘေးမှာပဲ ပဲသုပ်ပန်းကန်တွေကို လိုက်ဆေးရင်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူရှာခဲ့တဲ့ သိန်း ဟာ သူ့အတွက် အုတ်ဂူတစ်ခုပဲ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်" ဟု အဘိုးလေးက မျက်ရည်များကြားမှ ပြောပြလေသည်။
အဘိုးလေးသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူ ကွယ်လွန်ချိန်တွင် ကျွန်တော့်အတွက် သေတ္တာအိုလေးတစ်လုံး ချန်ထားခဲ့သည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် အဘိုးလေး တစ်သက်လုံး စုဆောင်းခဲ့သော ငွေများနှင့်အတူ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသည်။
"မြေး ... ဒီငွေတွေဟာ ငါ့ရဲ့ သွေးနဲ့ ရင်းထားတဲ့ လုပ်ခလစာတွေပဲ။ မောင်အုန်းဆီက ရခဲ့တဲ့ သိန်း , ကိုတော့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မသုံးခဲ့ဘူး။ အဲဒီငွေတွေကို ငါ မောင်အုန်း နာမည်နဲ့ပဲ ပရဟိတ ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ လှူခဲ့ပြီးပြီ။ ငါဟာ ခေတ်ပျက်သူဌေး တစ်ယောက်ရဲ့ ကြံရာပါ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်၊ မင်းကိုတော့ စိတ်ဓာတ်ဖြူစင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တယ်။ ငွေနောက်ကို လိုက်ရင်း လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မရောင်းစားပါနဲ့။"
ကျွန်တော်သည် သေတ္တာလေးကို ဖက်ကာ ငိုကြွေးမိသည်။ ခေတ်ပျက်ကြီးသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုခေတ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော အနာရွတ်များသည် ယနေ့တိုင် နာကျင်နေဆဲပင်။ မောင်အုန်းသည် သူဌေးကြီး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ချမ်းသာမှု တစ်စက်မှ မရခဲ့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ အဘိုးလေးသည်လည်း တစ်သက်လုံး နောင်တမီးဖြင့် လောင်မြိုက်ရင်း နေထိုင်သွားခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော်သည် အဘိုးလေး၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ လောကတွင် ငွေထက် အရေးကြီးသောအရာမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားသာ ဖြစ်သည်။ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲတွင် သူဌေးဖြစ်ဖို့ လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း၊ လူပီသသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ရပ်တည်ဖို့မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
မောင်အုန်း၏ သိန်း သည် သမိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ သစ္စာဖောက်မှုနှင့် အဘိုးလေး၏ နောင်တသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ သင်ခန်းစာအဖြစ် ကျန်ရစ်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။
သင်ခန်းစာ။ ။ မတရားသောနည်းဖြင့် ရရှိသော စည်းစိမ်သည် ပိုင်ဆိုင်သူကို ချမ်းသာမှု မပေးနိုင်ဘဲ၊ ထာဝရ လောင်မြိုက်မည့် နောင်တမီးကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးတတ်သည်။