တဏှာကြီးတဲ့ ပထွေး
တဏှာကြီးတဲ့ ပထွေး
မိုးအေးအေးတွင် အိမ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်နေသော မိုးစက်သံများက ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထက် ပိုသော အထီးကျန်မှုကို ဖန်တီးနေသည်။ ကျွန်မ အသက် နှစ်။ နုပျိုမှုတွေက အရည်ပျော်စပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်၏ လိုအင်ဆန္ဒများကတော့ ငြိမ်းသတ်၍ မရနိုင်သေးသော မီးခဲများလိုပင်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ခင်ပွန်းဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာသည် သမီးလေး ဖြူဖြူနှင့်အတူ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှု၊ အားကိုးရာ ရင်ခွင်တစ်ခုကို တောင့်တသည့် စိတ်က ကျွန်မကို ဒုတိယအိမ်ထောင်ပြုရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။
ထိုသူက ကိုကို။ ကျွန်မထက် နှစ်ခန့်ကြီးပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်သည်။ စကားပြောလျှင် အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ကျွန်မအပေါ်ရော၊ သမီးအပေါ်မှာပါ ဂရုစိုက်လွန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသူ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြသည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ လိုအင်တွေ၊ အထီးကျန်မှုတွေကို သူက အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဖြည့်ဆည်းမှုတွေ၏ နောက်ကွယ်မှာ မြွေဟောက်တစ်ကောင်၏ အဆိပ်စွယ်တွေ ရှိနေမှန်း ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့။
ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်က အချစ်ကို ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်ခြင်းပင်။ ကိုကို့ကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သမီးလေး ဖြူဖြူက အသက် နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်က ကျွန်မထက်ပင် ပို၍ တောက်ပြောင်လာသည်။ သမီးသည် ကိုကိုနှင့် ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အရင်လို ဆော့ဆော့ကစားကစား မနေတော့ဘဲ သူမ၏
"ဖြူဖြူ... သမီး ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား" ဟု ကျွန်မ မကြာခဏ မေးဖူးသည်။
သူမက ကျွန်မကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ပြီးမှ "မေမေ့ကို သမီး ပြောစရာ ရှိတယ်" ဟု ဆိုကာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတတ်သည်။
ထိုအချိန်မျိုးတွင် ကိုကိုက
ကိုကို့၏ လက်များက သမီး၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ချိန်တွင် သမီး၏ ကိုယ်လေး တုန်တက်သွားသည်ကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ဦးနှောက်က ထိုအချက်ပေးသံကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။ "သူက သမီးအရင်းလို ချစ်လို့ပါ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ တဏှာနှင့် မောဟက သမီး၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မျက်ကွယ်ပြုစေခဲ့သည်။
ညများတွင် ကိုကိုက ကျွန်မကို အချစ်စမ်းနေချိန်၌ သမီးဖြစ်သူ၏
ပြဿနာတွေက တဖြည်းဖြည်းနှင့် သိသာလာသည်။ သမီး၏ မျက်လုံးအိမ်များက ညိုမည်းလာပြီး ကျောင်းစာတွင်လည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့။ တစ်ခါတွင် သမီး၏ ကျောင်းဝတ်စုံ အင်္ကျီရင်ဘတ်၌ ကြယ်သီးတစ်လုံး ပြုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သမီး... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"
ဖြူဖြူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟုသာ ဖြေသည်။ သူမ၏ လက်ဖျံပေါ်တွင် နီမြန်းနေသော အစင်းကြောင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်မ စိတ်ပူသွားသည်။ သို့သော် ထိုနေ့ညနေမှာပင် ကိုကိုက ကျွန်မကို စိန်နားကပ်တစ်စုံ လက်ဆောင်ပေးလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတွေက သမီး၏ ဒဏ်ရာအပေါ် ထားရှိသော စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
"ကိုကို... သမီးကို အရမ်း ဂရုစိုက်တာပဲနော်။ ဒါပေမဲ့ ဖြူဖြူက ဒီရက်ပိုင်း ကိုကို့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက တစ်မျိုးပဲ" ဟု ကျွန်မ စမ်းတဝါးဝါး ပြောမိသည်။
ကိုကိုက ကျွန်မကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး "သူက အရွယ်ရောက်လာပြီလေ သုဇာ။ လူပျိုကြီး တစ်ယောက်နဲ့ အတူနေရတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ရှက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကတော့ သူ့ကို သမီးအရင်းထက်မက ချစ်တာ သုဇာ အသိဆုံးပါ" ဟု ချိုသာစွာ ပြောသည်။
ထိုစကားထဲက "သမီးအရင်းထက်မက" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ အကောင်းဘက်ကပဲ တွေးခဲ့မိသည်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေးသည် အပြင်ပန်းတွင် သာယာနေသော်လည်း အတွင်း၌မူ အက်ကြောင်းများက ဟနေပြီဖြစ်သည်။
တစ်ညတွင် ကျွန်မ ရေသောက်ရန် ညသန်းခေါင်ယံ၌ နိုးလာခဲ့သည်။ ကိုကို ကုတင်ပေါ်မှာ မရှိ။ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားသည်။ ကျွန်မ
"ကိုကို... ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ကျွန်မ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူက လန့်သွားခြင်းမရှိဘဲ ကျွန်မဘက်သို့ လှည့်လာကာ "ဪ... သုဇာ။ ဖြူဖြူ့
ကျွန်မ သမီး၏
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မ အလုပ်မှ စောစောပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ကိုကို့၏ ဆိုင်ကယ်ကို တွေ့ရသည်။ သူ အလုပ်မသွားဘဲ အိမ်မှာ ရှိနေသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ အိမ်ထဲသို့ ခြေသံဖွဖွဖြင့် ဝင်လာစဉ် သမီး၏
"လွှတ်... ဦးဦး... သမီးကို လွှတ်ပါ။ မေမေ သိသွားလိမ့်မယ်"
သမီး၏ တိုးညှင်းသော ငိုသံနှင့် တောင်းပန်သံက ကျွန်မ၏ နားထဲသို့ မြားတစ်စင်းလို စိုက်ဝင်သွားသည်။
"မင်းအမေက ဘာမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူက ငါ့ကို သိပ်ချစ်တာ။ မင်း ပြောရင်တောင် သူက မင်းကိုပဲ ရူးနေတယ်လို့ ထင်မှာ... လာစမ်းပါ ဖြူဖြူရယ်"
ကိုကို့၏ အသံက ကျွန်မသိသော ယဉ်ကျေးသည့် အသံမဟုတ်တော့။ တဏှာရမ္မက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အသံ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။
"တောက်... ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ" ကျွန်မ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကိုကိုက လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြောင်းသွားသည်။ "သုဇာ... မင်း ထင်သလို မဟုတ်ဘူး။ ဖြူဖြူက ငါ့ကို အရင် လာဖျားယောင်းတာ။ သူက ငါ့ကို ပိုက်ဆံတောင်းနေလို့ ငါက ဆုံးမနေတာ"
သမီးက အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို စုစည်းပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေယိုင်ကာ ငိုနေသည်။ "မေမေ... သမီးကို သူ အမြဲတမ်း နှိပ်စက်နေတာ။ မေမေ့ကို ပြောရင် သမီးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ထားတာ..."
ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်က သမီး၊ တစ်ဖက်က ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်ရသော ခင်ပွန်း။ ကိုကိုက ကျွန်မအနားသို့ လာပြီး ပခုံးကို ကိုင်ကာ "ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲ မင်းအသိဆုံးပါ။ ကိုယ် ဘာလို့ ဒီလို ကလေးမလေးကို လုပ်မှာလဲ။ သူက အခုတလော စိတ်မမှန်ဘူးဖြစ်နေတာ သုဇာ" ဟု ချော့မော့ပြောဆိုသည်။
ကျွန်မ၏ အောက်တန်းကျသော စိတ်က ကိုကို့ဘက်သို့ ယိမ်းသွားခဲ့သည်။ သမီးကို စိမ်းစိမ်းကြီး ကြည့်ပြီး "ဖြူဖြူ... သမီး ဘာလို့ ဒီလောက် ယုတ်မာရတာလဲ။ ငါ့ကို မပျော်စေချင်လို့ ဒီလို လိမ်တာလား" ဟု အော်ဟစ်မိသည်။ သမီး၏ မျက်လုံးထဲမှ မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်လေး ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်မ မမြင်ခဲ့။ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ငိုနေရုံသာ။
ထိုညက ကျွန်မ ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။ သမီးကိုတော့
ရက်အနည်းငယ် ကြာသည်။ အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးနေသည်။ သမီးက ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့သလို၊ ကိုကိုကလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ကျွန်မအပေါ် ဂရုစိုက်ပြနေသည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက မုန်တိုင်းမလာမီက ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့။
တစ်ရက်တွင် ကျွန်မ အလုပ်ကအပြန် ဈေးဝင်ဝယ်နေစဉ် ဖုန်းဝင်လာသည်။ အိမ်နီးနားချင်း တစ်ယောက်ဆီမှ ဖြစ်သည်။
"မသုဇာ... မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ဦး။ ရှင့်အိမ်မှာ လူနာတင်ကား ရောက်နေတယ်။ ဖြူဖြူလေး... ဖြူဖြူလေး တစ်ခုခုဖြစ်လို့ ထင်တယ်"
ကျွန်မ လက်ထဲက ဈေးခြင်းတောင်း ပြုတ်ကျသွားသည်။ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းနေသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ကိုကိုက ခေါင်းကို လက်နှင့်အုပ်ပြီး ငိုဟန်ဆောင်နေသည်။
ကျွန်မ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားစဉ် မြင်လိုက်ရသည်မှာ သမီး၏
ကျွန်မ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုစာကို ကောက်ဖတ်လိုက်သည်။
"မေမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မေမေ ပျော်နေတာကို သမီး မဖျက်ဆီးချင်လို့ သည်းခံခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက သမီးကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်နေတယ်။ မေမေ မရှိတဲ့အချိန်တိုင်း သမီးဟာ ငရဲကျနေရတာပါ။ မေမေက သမီးထက် သူ့ကို ပိုယုံနေတော့ သမီးမှာ ထွက်ပေါက်မရှိတော့ဘူး။ သမီး သေမှပဲ မေမေ သူ့အကြောင်းကို သိတော့မယ် ထင်တယ်။ သမီး မေမေ့ကို ချစ်ပါတယ်..."
စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ ကျွန်မ သမီး၏ အလောင်းကို ဖက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုမိသည်။ ကိုကို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက လူအုပ်ကြားထဲကနေ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီမှာ လူသတ်သမား... ဖမ်းကြပါဦး။ သူ ကျွန်မသမီးကို သတ်တာ" ဟု ကျွန်မ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရဲများ ရောက်လာပြီး ကိုကို့ကို ဖမ်းဆီးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကတော့ ဘာနှင့်မှ အစားထိုး၍ မရတော့။ ကျွန်မသည် သမီးကို သတ်ခဲ့သော လက်သည် တရားခံစစ်စစ် ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မ၏ တဏှာ၊ ကျွန်မ၏ အယုံလွယ်မှုနှင့် ကျွန်မ၏ အတ္တက သမီးလေး၏ အသက်ကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုဆိုလျှင် သမီးလေး ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုကို့ကို ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်လိုက်သော်လည်း ကျွန်မအတွက်တော့ ထိုအရာက တရားမျှတမှု မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မသည် ယခုအခါ အထီးကျန်စွာဖြင့် အိမ်ဟောင်းလေးထဲတွင် နေထိုင်နေရသည်။
ညတိုင်း ညတိုင်း သမီး၏
"မေမေ... ဒီနေ့ စောစောပြန်လာမလား"
"မေမေ... သမီး ကြောက်တယ်"
ထိုစဉ်က ကျွန်မ ထိုမက်ဆေ့ခ်ျများကို ဖတ်ခဲ့သော်လည်း "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဆိုသော အတွေးဖြင့် လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည်။ "" ပြပြီး ပြန်စာမပို့ခဲ့သော အချိန်များအတွက် ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။ အခုတော့ ကျွန်မ မည်မျှပင် ခေါ်နေပါစေ၊ မည်မျှပင် တောင်းပန်နေပါစေ သမီးက ပြန်မထူးတော့ပါ။
ကျွန်မ မှားခဲ့သည်။ အချစ်ကို ရှာဖွေရင်း ဘေးနားက တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နောင်တက နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ သာယာမှုအတွက် သူတစ်ပါးရဲ့ ဒုက္ခကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့ခြင်းတွေက ကျွန်မကို ထာဝရ ငရဲထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းပင်။
အိမ်ရှေ့က သစ်ပင်ကြီးပေါ်မှာ ငှက်ကလေးတွေ တွန်ကျူးနေကြသည်။ သမီးလေး သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေစဉ်က ထိုအသံတွေကို သူမ သိပ်ကြိုက်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အားလုံးက ခြောက်ကပ်လို့။ ကျွန်မ ရေမွှေးနံ့တွေကို မုန်းတီးသွားခဲ့ပြီ။ အထူးသဖြင့် ကိုကို သုံးတတ်သော အမျိုးသားရေမွှေးနံ့ကို ကြားလိုက်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတတ်သည်။
ကျွန်မသည် အပြစ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရှိနေသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နောင်တမီးများဖြင့် လောင်မြိုက်နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သမီးလေး၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရင်း ကျွန်မ ပြောနိုင်ခဲ့သည်မှာ တစ်ခွန်းတည်းသာ ရှိသည်။
"မေမေ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့ သမီးရယ်... မေမေဟာ မိခင်ကောင်း တစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့လို့ပါ..."
လေပြေအေးလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားသည်။ သမီးလေး၏ ခွင့်လွှတ်မှုလား၊ သို့မဟုတ် ကျိန်စာလား ကျွန်မ မခွဲခြားတတ်တော့ပါ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်မတို့၏ "အချစ်" ဆိုသော အရာသည် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေတတ်ကြောင်းပင်။
သင်ခန်းစာ - မိမိ၏ လိုအင်ဆန္ဒများက ချစ်ရသူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုထက် ပို၍ အရေးမကြီးပါစေနှင့်။ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသော နှလုံးသားကို အတ္တဖြင့် မဖုံးကွယ်ပါနှင့်။ တစ်ခါတစ်ရံ နောင်တသည် ပြန်ပြင်ရန် အခွင့်အရေး မပေးတတ်ပါ။