နှိပ်စက်တဲ့ ယောကျာ်း
နှိပ်စက်တဲ့ ယောကျာ်း
မင်္ဂလာဦးညက ဆွတ်ပျံ့ပျံ့နှင်းဆီနံ့တွေဟာ ကျွန်မနှာခေါင်းထဲမှာ အခုထိ စွဲကျန်နေတုန်းပဲလို့ ထင်မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ လောကမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မနာမည်က သန္တာဝင်း။ ပုဂ္ဂလိကဘဏ်တစ်ခုရဲ့ အငယ်တန်းမန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နေနိုင်တဲ့ သက္ကလတ်ရောင် တောက်ပနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းခန့်နဲ့ ဆုံခဲ့တာက ကျွန်မတို့ဘဏ်ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်ပွဲတစ်ခုမှာ။ သူက ချောမောတယ်၊ စကားပြောပြေပြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဂရုစိုက်တတ်လွန်းတယ်။
"သန္တာက အရမ်းတော်တဲ့ မိန်းကလေးပဲ.. ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် နားနားနေနေ နေပါဦးလား"
သူ့ရဲ့ အဲဒီလို အပြောလေးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နွေးထွေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အပေါ် ထားတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေကို သူက အသိအမှတ်ပြုပေးတယ်၊ အားပေးတယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ မင်္ဂလာပွဲက ခမ်းနားလိုက်တာ။ ကျွန်မမိဘတွေကလည်း သမီးအတွက် အားကိုးရမယ့် ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက် ရပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပေါ့။
လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံး လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ပန်းခင်းလမ်းလေးတစ်ခုလိုပါပဲ။ မင်းခန့်က မနက်တိုင်း ကျွန်မအတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးတယ်၊ ရုံးသွားရင် လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ အရာအားလုံးကို ပုံအောပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အသုံးစရိတ်တွေ အားလုံးကို သူပဲ စီမံခန့်ခွဲခွင့် ပေးခဲ့တယ်။ "ငါတို့က တစ်သားတည်းပဲလေ" လို့ သူပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြည်နူးမှုတွေက မြူနှင်းတွေလိုပဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အချစ်တွေက ကျွန်မကို ချုပ်နှောင်မယ့် သံကြိုးတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့လည်း တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ ယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ ညအိပ်ရာဝင်တိုင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုလှုံရင်း "ဒီလူက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး၊ ငါ့ကို အမြဲကာကွယ်ပေးမှာ" လို့ တွေးခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အခုပြန်တွေးကြည့်ရင် သနားမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းတတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မအတွက်တော့ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ကျော်လာတဲ့အခါ မင်းခန့်ဆီကနေ ကျွန်မ မမြင်ဖူးတဲ့ အမူအရာတွေ မြင်လာရတယ်။ ပထမဆုံး စတင်တာက ဝန်တိုမှု။ ကျွန်မ ရုံးမှာ အလုပ်များလို့ ဖုန်းမကိုင်နိုင်တဲ့အခါ သူက ဒေါသတကြီး ဖုန်းတွေ ဆက်တိုက်ခေါ်တော့တာပဲ။ တစ်ခါက အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုမှာ ကျွန်မ ဖုန်းကို လုပ်ထားမိတယ်။ အစည်းအဝေးပြီးလို့ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ပေါင်း ကျော်။ ကျွန်မ ရင်တုန်သွားတယ်။ အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်လာတော့ သူက ဧည့်ခန်းထဲမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းနဲ့ ထိုင်နေတယ်။
"သန္တာ.. မင်း ငါ့ကို အလေးမထားတော့ဘူးလား။ ဘယ်ကောင်နဲ့ အပျော်ကြူးနေလို့ ငါ့ဖုန်းကို မကိုင်တာလဲ"
သူ့စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ ရှင်းပြပေမဲ့ သူက နားမထောင်ဘူး။ အဲဒီညကစပြီး သူက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမျိုးသားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမျိုးမျိုး စွပ်စွဲတော့တာပဲ။
"မင်း အလုပ်ထွက်လိုက်ရင် ကောင်းမယ် သန္တာ။ ငါ ရှာကျွေးနိုင်ပါတယ်။ မင်းကို တခြားယောကျာ်းတွေ ကြည့်နေတာ ငါမကြိုက်ဘူး"
သူက အဲဒီလို ပြောလာတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မက ဒါကို ချစ်လို့ ချုပ်ချယ်တယ်လို့ပဲ မှတ်ယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို နှိပ်စက်လာတယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရအောင် သူက ဖန်တီးတယ်။ ဥပမာ - ကျွန်မ ချက်တဲ့ ဟင်းက ငန်နေရင် သူက ထမင်းဝိုင်းကို မှောက်ချပစ်တတ်တယ်။ ပြီးရင်တော့ "ငါ စိတ်တိုသွားလို့ပါ ကလေးရယ်.. မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ပါ" ဆိုပြီး ပြန်ချော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်အပြောင်းအလဲတွေကြားမှာ လမ်းပျောက်နေခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း ပြဿနာတွေ တက်လာတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို အမြဲစစ်ဆေးတယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မ ရုံးကို ဖုန်းဆက်ပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ရုံးမှာ ကျွန်မကို အားလုံးက ရှောင်ဖယ်လာကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေဟာ တစ်စစနဲ့ ပြိုလဲစပြုလာပြီ။ ညဘက်ဆိုရင် သူက ကျွန်မကို အိပ်ခွင့်မပေးဘဲ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်မေးပြီး ရန်ရှာတတ်တယ်။ ကျွန်မဟာ အိပ်ရေးမဝတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ စိတ်အစုံနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ အဲဒါဟာ ငရဲရဲ့ အစပျိုးခြင်းဆိုတာ ကျွန်မ သိသင့်ခဲ့တာပါ။
တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ ဘဝမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဘဏ်ကနေ ကျွန်မကို အလုပ်ထုတ်ပယ်လိုက်တယ်။ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ဘဏ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ပေါက်ကြားမှုမှာ ကျွန်မရဲ့ အကောင့်ကနေ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်ပဲ။ ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အိမ်ပြန်လာပြီး မင်းခန့်ကို ပြောပြတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး "မစိုးရိမ်နဲ့.. ငါရှိတယ်" လို့ ပြောတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူဟာ ပိုပြီးတော့ ရက်စက်လာတယ်။ ကျွန်မမှာ ဝင်ငွေမရှိတော့တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ငွေကြေးအရပါ ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီကို သူက ဖုန်းဆက်ပြီး ကျွန်မဟာ အလုပ်မှာ ငွေလွဲလို့ အလုပ်ထုတ်ခံရတာဖြစ်ကြောင်း၊ အခုလည်း အိမ်မှာ သောက်စားမူးယစ်နေကြောင်း လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မိဘတွေကလည်း သူ့စကားကို ယုံသွားကြတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ဆီ ဖုန်းဆက်ရင် သူတို့က ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ "မင်းလို သမီးမျိုး ငါတို့မှာ မရှိဘူး" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်က ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပဲ။
ကျွန်မဟာ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ လူမမာတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကိုလည်း သူ သိမ်းထားလိုက်တယ်။ တစ်နေ့ တစ်နေ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ စိတ်ကြည်နူးအောင် နေရတာက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ သူက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်တာမျိုး သိပ်မလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူ့ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုတွေက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေသလိုပဲ။
"မင်းမှာ ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး သန္တာ။ မင်း မိဘတွေတောင် မင်းကို စွန့်ပစ်သွားပြီ။ မင်းက တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ"
အဲဒီစကားကို သူက နေ့တိုင်း ရွတ်ပြတယ်။ ကျွန်မ စိတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမှောင်ဖုံးလာတယ်။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့လူလို့ ယုံကြည်လာမိတယ်။ တစ်ခါတလေ ညသန်းခေါင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုမိတယ်။ အရင်က တောက်ပခဲ့တဲ့ သန္တာဝင်းဆိုတာ အခုတော့ အရိုးပေါ် အရေတင်နေတဲ့၊ မျက်တွင်းဟောက်ပက်နဲ့ အဝတ်စုတ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။ ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ လက်တွေ့သိလာရတယ်။
ကျွန်မ ဒီလိုပဲ ဆက်နေသွားရင် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ တစ်နေ့ မင်းခန့် အပြင်သွားတုန်း သူ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ ကို ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ တွေကို ကျွန်မ မသိအောင် အမြဲ ဝှက်ထားတတ်ပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကတော့ ကံတရားက ကျွန်မဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်ထင်ပါရဲ့။ ထဲမှာ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့ အရာတွေက ကျွန်မကို အသက်ရှူရပ်သွားစေခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ တွေထဲမှာ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဘဏ်က မန်နေဂျာတစ်ယောက်နဲ့ အပေးအယူ လုပ်ထားတဲ့ စာတွေရှိနေတယ်။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မရဲ့ အကောင့်ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူကိုယ်တိုင် ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို အလုပ်ပြုတ်အောင် သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့တာ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီကိုလည်း ကျွန်မ နာမည်နဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စာတွေ၊ လိမ်ညာထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေကို သူက ပို့ခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မ အချစ်ဆုံး၊ ကျွန်မ အယုံကြည်ဆုံး ယောကျာ်းက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာတဲ့လား။ ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာအတွက်ကြောင့်လဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ကို မြင်တော့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးတယ်။
"သိသွားပြီပေါ့.. သန္တာ"
"ဘာလို့လဲ မင်းခန့်.. ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ" ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။
"မင်းက အရမ်းတော်လွန်းတယ် သန္တာ။ မင်း ဘေးနားမှာရှိရင် ငါက မင်းရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ နေနေရသလို ခံစားရတယ်။ မင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်မှ မင်းက ငါ့ကိုပဲ အားကိုးတော့မှာလေ။ မင်းမှာ ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ငါ့ကို စိတ်ချမ်းသာစေတယ်"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ စကားတွေထက် ပိုပြီး အေးစက်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ထပ် အမှန်တရားတစ်ခုကို သူက ထပ်ပြောတယ်။ "တကယ်တော့ မင်းအဖေက ငါ့အဖေ စီးပွားပျက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့လူပဲ။ ငါ မင်းကို လက်ထပ်ခဲ့တာ အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဒီလို အခြေအနေအထိ နှိပ်စက်ရတာကတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝါသနာပါ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီ။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူဟာ မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားမိတာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး အိမ်ထဲကနေ ပြေးထွက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ဆွဲလှဲလိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်း ဘယ်ကိုမှ သွားလို့မရဘူး သန္တာ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အရုပ်ပဲ"
အဲဒီညက ကျွန်မအတွက်တော့ အမှောင်ဆုံး ညတစ်ညပါပဲ။ ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နင်းခြေပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မဟာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ မင်းခန့်ဆီကနေ ကျွန်မ ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာခဲ့သလဲဆိုတာကတော့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ ရဲတွေက သူ့ကို အခြားသော ငွေကြေးလိမ်လည်မှုတွေနဲ့ လာဖမ်းတဲ့အခါမှ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လွတ်မြောက်လာတယ်ဆိုတာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပြီ။
ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ပြန်ဆုံခဲ့ပေမဲ့ အရင်လို နွေးထွေးမှုမျိုး မရှိတော့ဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို သနားကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို မယုံကြည်ခဲ့တဲ့အတွက် ဖြစ်ပေါ်တဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေကို မြင်နေရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ အရင်ကလို တောက်ပတဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ လူတွေနဲ့ စကားပြောရင်တောင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲတော့တဲ့အထိ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ။
တစ်ခါတလေကျရင် မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက ကျွန်မနဲ့ မတူတော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အသက်ဓာတ် မရှိတော့ဘူး။ "နှိပ်စက်တဲ့ ယောကျာ်း" ဆိုတာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တဲ့သူတင် မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ကိုပါ ပြာဖြစ်အောင် ရှို့ပစ်တဲ့သူပါ။
ကျွန်မ မင်းခန့်ကို မုန်းသလားလို့ မေးရင်.. မုန်းဖို့တောင် ကျွန်မမှာ ခွန်အားမရှိတော့ဘူးလို့ပဲ ဖြေရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ နောင်တရတာက သူ့ကို ချစ်ခဲ့မိတာထက်၊ သူ့ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးရှုံးခံခဲ့မိတာကိုပါ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အချစ်ထက် အရေးကြီးတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မ သိပ်နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ အဖော်ပြုရင်း ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝ
"သင်ဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သိပ်ချစ်လို့ ကိုယ့်ရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ရိုက်ချိုးခွင့် ပေးလိုက်ပြီဆိုတာနဲ့၊ အဲဒီလူဟာ သင့်ကို ပျံသန်းခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။"
ဘဝဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့ မရတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ပန်းချီကားကတော့ အရောင်တွေ မှိန်ဖျော့ပြီး စုတ်ပြဲနေခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စုတ်ပြဲနေတဲ့ ပန်းချီကားကိုပဲ ကျွန်မ ဆက်ပြီး ကိုင်ထားရဦးမှာပါ။ အချစ်ကြောင့် ဘဝပျက်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ မာနဆိုတာ ဒါပဲ ရှိတော့တာကိုး။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ ပျောက်ဆုံးသွားစေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သော လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခြင်းသာ ဖြစ်သင့်သည်။ မိမိ၏ တန်ဖိုးကို တစ်ပါးသူ၏ လက်ထဲတွင် အပ်နှင်းလိုက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။