ပုဏ္ဏကတိုက်တဲ့အိမ်(စ/ဆုံး)
ပုဏ္ဏကတိုက်တဲ့အိမ်
မိုးဦးအစ ရနံ့က မြေကြီးထဲက တိုးထွက်လာတဲ့ ဝေဒနာတစ်ရပ်လိုပါပဲ။ ကျွန်မ နှာခေါင်းထဲမှာ အသည်းယားစရာ မြေသင်းနံ့တွေက စွဲကပ်နေတယ်။ မိုးသားတိမ်လိပ်တွေ အုံ့မှိုင်းပြီး ဝေရီနေတဲ့ အချိန်၊ မိုးခြိမ်းသံ တစ်ချက်တစ်ချက်က ရင်ထဲကို ဒိန်းခနဲ တုန်သွားစေတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထမင်းအိုး တည်နေတုန်းပေါ့။ သားလေး မောင်စိုး ကြိုက်တတ်တဲ့ ငါးဖယ်ဟင်းလေး ချက်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ ကျွန်မတို့ လင်မယားအတွက် မောင်စိုးဆိုတာ အသက်ထက်တောင် ပိုချစ်ရတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပါ။ ကိုစိုးနိုင်နဲ့ ကျွန်မမှာ သားသမီးဆိုလို့ ဒီတစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ။
“မကြည်အေး... မကြည်အေး...”
အိမ်ရှေ့က တစ်ကြော်ကြော် ခေါ်သံကြောင့် ကျွန်မ လက်ထဲက ယောက်မကို ချပြီး အပြေးအလွှား ထွက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အသံရှင်က အိမ်နီးချင်း မစန်းမြင့်။ သူ့မျက်နှာက ပျာယာခတ်လို့။
“ဘာဖြစ်လို့တုန်း တော့်... မစန်းမြင့်ရဲ့... အသည်းအသန်နဲ့”
“မကြည်အေးရေ... တော့်သားကို... ချက်ကြီးတို့အဖွဲ့ ဝိုင်းထိုးကြတာ... ရွာမြောက်ပိုင်းက နတ်စင်ဘေးမှာ... ထတောင် မထနိုင်တော့ဘူးတဲ့... တော် သွားကြည့်ဦး”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ဘာကိုမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘူး။ သားလေး မောင်စိုးကို ထိရင် ကျွန်မကတော့ မြွေပွေးမထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမေမျိုး။ ကိုစိုးနိုင်သာ သိရင် မလွယ်ဘူး။ သူက အလုပ်သွားနေလို့သာ။ ကျွန်မ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်၊ ခန်းစီးနောက်မှာ အမြဲချိတ်ထားတဲ့ ငှက်ကြီးတောင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိတယ်။ ဒေါသက ငယ်ထိပ်ကို တက်နေပြီ။ လူသတ်မိမလား၊ အသေခံမလားဆိုတာ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။
ရွာမြောက်ပိုင်း နတ်စင်ဆီကို ကျွန်မ အပြေးရောက်သွားတော့ လူကြီး သုံးယောက်လောက်က သားလေးကို ဝိုင်းပြုစုပေးနေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ သားလေးရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းယောင်ကိုင်းနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
“သား... ငါ့သားလေး... ဘာဖြစ်သွားလဲ”
ကျွန်မ ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ မောင်စိုးက နာကျင်နေတဲ့ ကြားက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာပျက်ရှာတယ်။ သူက သူ့မိဘတွေ ဘယ်လောက် စိတ်တိုတတ်လဲဆိုတာ သိတာကိုး။
“ဘာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အမေ... နည်းနည်းပဲ ထိတာပါ”
“ငါ့သားကို အုပ်စုဖွဲ့ပြီး အနိုင်ကျင့်တဲ့ကောင်တွေ ဘယ်မှာလဲ... နင်တို့ကို ငါ အရှင်မထားဘူး”
ကျွန်မ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ချက်ကြီးတို့ အုပ်စုက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ လူကြီးတွေက ဝိုင်းတားကြတယ်။ “စိတ်လျှော့စမ်းပါ မကြည်အေးရယ်... ရွာလူကြီးဆီမှာ ရှင်းလို့ရပါတယ်” တဲ့။ ကျွန်မ မကြားချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သားလေးရဲ့ လက်က ကျွန်မကို အတင်းဆွဲထားတော့မှပဲ ဒေါသကို ခေတ္တမျိုသိပ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ရတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲကို “ပုဏ္ဏက” လို့ ခေါ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ကြမ္မာဆိုးကြီး စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့တာကို ကျွန်မတို့ မသိခဲ့ကြဘူး။
ညနေစောင်းလို့ ကိုစိုးနိုင် အလုပ်က ပြန်လာတဲ့အခါ သားဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူကတော့ တစ်ချက်မှ မဟဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲက ဒေါသမီးတွေကို ကျွန်မ သိတယ်။ ကိုစိုးနိုင်က လူအေးပေမယ့် စိတ်ထဲက မကျေနပ်ရင် အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်တတ်တဲ့သူ။ သူ ချက်ချင်းပဲ ရဲစခန်းကို သွားပြီး အမှုဖွင့်လိုက်တယ်။
ချက်ကြီးရဲ့ မိဘတွေက ရွာမှာ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူတွေဆိုတော့ ငွေနဲ့ ပေါက်ပြီး သားကို လွတ်အောင် ကြိုးစားကြသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုစိုးနိုင်က နည်းနည်းမှ မလျှော့ဘူး။ သက်သေတွေကလည်း ခိုင်မာနေတော့ ချက်ကြီး ထောင်ဒဏ် တစ်လ ကျသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ရန်ငြိုးက မီးတောက်တစ်ခုလို ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားတော့တာပဲ။ တရားရုံးက ထွက်လာတဲ့အချိန် ချက်ကြီးအဖေက ကျွန်မတို့ လင်မယားရှေ့မှာ ရပ်ပြီး တောက်တစ်ချက် ခေါက်တယ်။
“စိုးနိုင်... မင်းနဲ့ ငါ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ကွာ... ထမင်းဝအောင် စားထား”
ကိုစိုးနိုင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သားလေးကို ဆွဲပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲမှာ တနုံ့နုံ့နဲ့ စိုးရိမ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုစိုးနိုင်ကတော့ “ငါတို့ မှန်တာလုပ်တာပဲ ကြည်အေး... ဘာမှ မကြောက်နဲ့” လို့ ပြောခဲ့တယ်။ နောက်ရက်တွေမှာတော့ အိမ်ထဲကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ အပစ်ခံရတာ၊ အိမ်ခြံစည်းရိုးတွေ ဖျက်ဆီးခံရတာမျိုးတွေ စဖြစ်လာတယ်။ ဒါကို ရွာက လူတွေက “ပုဏ္ဏက တိုက်တာ” လို့ ပြောကြတယ်။ လူမမြင်ရဘဲ ဒုက္ခပေးတာမျိုးပေါ့။
ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲမှာ ရယ်မောသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ သားလေး မောင်စိုးလည်း အပြင်မထွက်ရဲတော့ဘူး။ ကျောင်းကပြန်ရင်
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ညဉ့်နက်တဲ့အခါ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို သဲတွေနဲ့ ပက်သလို အသံတွေ ကြားရတယ်။ ခြံထဲမှာ လူတစ်ယောက် လျှောက်သွားသလိုလို ခြေသံတွေ။ ကိုစိုးနိုင်က ဓားဆွဲပြီး ထွက်ကြည့်ရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရဘူး။ ကျွန်မတို့ စိတ်တွေ ပျက်စီးလာပြီ။ မောင်စိုးကတော့ အကြောက်လွန်ပြီး ဖျားပါဖျားလာတယ်။
“အမေ... သား ကြောက်တယ်... သူတို့ သားကို လာခေါ်နေသလိုပဲ”
သားလေးရဲ့ စကားက ကျွန်မကို ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရစေတယ်။ ကိုစိုးနိုင်ကတော့ ပိုပြီး ရူးသွပ်လာသလိုပဲ။ “ချက်ကြီးအဖေ လုပ်တာ... သူ မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ငါ့ကို တိုက်နေတာ” လို့ သူက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ နည်းပါးလာပြီး အငြိုးအတေးတွေကပဲ အိမ်ထဲမှာ လွှမ်းမိုးနေတယ်။
ကျွန်မ ကိုစိုးနိုင်ကို တောင်းပန်ဖူးတယ်။ “ကိုစိုးနိုင်ရယ်... ကျေအေးပေးလိုက်ပါလား... ဒီလိုနဲ့ဆို ငါတို့ မိသားစု ပျက်စီးတော့မယ်” လို့ ပြောတော့ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မ သိတဲ့ လင်ယောကျ်ားရဲ့ မျက်လုံးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ။
“ငါ့သားကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်တဲ့သူတွေကို ငါ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ မင်း ကြောက်ရင် ဖယ်နေ”
အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ဆွံ့အသွားစေတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ဒေါသရှေ့မှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ဆိုတာ ခိုလှုံရာ မဟုတ်တော့ဘဲ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ခံစားလာရတယ်။ မောင်စိုးရဲ့ ဖျားနာမှုကလည်း မသက်သာဘူး။ တစ်ညမှာတော့ ခြံထဲက အသံတစ်ချက်ကြောင့် ကိုစိုးနိုင်
အဲဒီနေ့က မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ အာရုံဦး အုန်းမောင်းခေါက်သံက ဝေးဝေးကနေ ကြားနေရတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် လာရပ်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲမှာမို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မကွဲပြားဘူး။ ကိုစိုးနိုင်ကတော့ ဓားကို ဆွဲပြီး အိမ်ရှေ့ကနေ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားပြီ။
“ကိုစိုးနိုင်... မသွားနဲ့ဦး... ခဏစောင့်ဦး”
ကျွန်မ တားပေမယ့် မရတော့ဘူး။ အမှောင်ထဲမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မ ဓာတ်မီးတစ်လုံးကို ဆွဲပြီး အပြေးအလွှား လိုက်သွားမိတယ်။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်မှာ ကိုစိုးနိုင်က လူတစ်ယောက်ကို လဲကျနေတဲ့ အနေအထားမှာ ဓားနဲ့ တရစပ် ခုတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး သူ့ကို သွားဆွဲတယ်။
“တော်ပြီ... ကိုစိုးနိုင်... တော်ပြီ... သေကုန်တော့မယ်”
ကိုစိုးနိုင်က သွေးရူးသွေးတန်းနဲ့ လှည့်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေပြီ။ လဲကျနေတဲ့သူက ငြိမ်သက်သွားပြီ။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်နဲ့ ဓာတ်မီး ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားတော့တာပဲ။
အဲဒီ လဲကျနေတဲ့သူက ချက်ကြီးရဲ့ အဖေ မဟုတ်ဘူး။ ချက်ကြီးကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတယ်။ သူက ထောင်က လွတ်လာတာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့လက်ထဲမှာ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ ပါဆယ်ထုတ်လေး တစ်ခု။ အဲဒီအထုတ်လေး ပြေကျသွားတဲ့အခါ ထွက်လာတာက... မောင်စိုး အရမ်းလိုချင်နေတဲ့ စက်ဘီးကစားစရာလေး။
ချက်ကြီးက သူ့အမှားကို နားလည်လို့ မောင်စိုးကို လာတောင်းပန်တာ။ သူ့အဖေက ကျွန်မတို့ကို ရန်လုပ်ဖို့ ပြင်နေတာကို သူက တားခဲ့ပြီး မောင်စိုးအတွက် လက်ဆောင်လေး လာပေးတာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုစိုးနိုင်ရဲ့ အမုန်းတရားတွေက အမှန်တရားကို ကွယ်ထားခဲ့တယ်။ ကိုစိုးနိုင်က ချက်ကြီးကို ရန်သူလို့ပဲ မှတ်ယူပြီး သတ်ပစ်လိုက်မိတာ။
ကိုစိုးနိုင်က ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ “ငါ... ငါ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” လို့ သူ ရေရွတ်နေပေမယ့် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ချက်ကြီးရဲ့ မိဘတွေ ရောက်လာပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေက မိုးသံထက် ပိုကျယ်လာတယ်။ ကိုစိုးနိုင်ကို ရဲတွေ လာဖမ်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးကတော့ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ အိမ်လေးက ခြောက်ကပ်လို့။ ကိုစိုးနိုင်ကတော့ တစ်သက်တစ်ကျွန်း ကျသွားခဲ့ပြီ။ မောင်စိုးကတော့ အဲဒီညက စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် စကားမပြောနိုင်တော့တဲ့အပြင် အိပ်ယာထဲမှာပဲ လဲနေတော့တယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်ကြီးမှာ နေထိုင်ရင်း နေ့တိုင်း နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတယ်။
ရွာက လူတွေက ပြောကြတယ်။ “ပုဏ္ဏက တိုက်တဲ့ အိမ်” တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ ပုဏ္ဏက ဆိုတာ တခြားသူ တိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ ဒေါသတွေနဲ့ အတ္တတွေက ပုဏ္ဏက မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်လာပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပါ။ ကိုစိုးနိုင်က သူ့အမှားကို နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ပေမယ့် ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲမှာ ချက်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်တယ်။ သူက ပြုံးပြီး လက်ဆောင်ပေးဖို့ လာတဲ့ပုံလေး။ ကိုစိုးနိုင်ရဲ့ ဓားချက်အောက်မှာ သူ ဘယ်လောက် နာကျင်သွားမလဲ။ ကျွန်မတို့ သားလေးကို ချစ်လွန်းလို့ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တခြားသူရဲ့ သားကို သတ်မိခဲ့တယ်။ အဲဒီ အပြစ်က ကျွန်မတို့ကို တစ်ဘဝလုံး လောင်မြိုက်နေတော့မှာပါ။
အခု မိုးရွာတိုင်း ကျွန်မ မြေသင်းနံ့ကို မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ မြေသင်းနံ့ ရတိုင်း အဲဒီညက သွေးညှီနံ့တွေကိုပဲ ပြန်ရနေမိတယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးက ပုဏ္ဏက တိုက်ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင်က ပုဏ္ဏကတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ အချစ်က အမုန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးက ပျက်စီးခြင်းဆီကိုပဲ ဦးတည်သွားတာကို ကျွန်မ နားလည်လိုက်ရချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက ဆုံးရှုံးပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - ဒေါသနဲ့ အမုန်းတရားဟာ ပုဏ္ဏကထက် ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ အရာရာကို အနိုင်ယူချင်တဲ့ စိတ်က ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးတတ်ပါတယ်။