အဖြူရောင်မုသား
အဖြူရောင်မုသား
စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဝက်သားသုံးထပ်သားဟင်းလေးက ဆီပြန်ပြန်နဲ့ အနံ့က မွှေးနေတာပဲ။ ကျွန်တော် နှာခေါင်းကို တစ်ချက်ရှုံ့ပြီး အနံ့ကို ရှူလိုက်မိတယ်။ ဒီအရသာ၊ ဒီအနံ့က ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ စားလာခဲ့တဲ့ ဒေါ်ချိုဆိုင်က လက်ရာမှန်း တန်းသိသာနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ သမီးဖြစ်သူ နီလာက ယပ်တောင်လေးတစ်ချောင်းနဲ့ ယင်ခတ်ပေးရင်း ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဂရုစိုက်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေသယောင်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလားလို့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ တစ်ချက်တော့ ထင့်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။
“အဖေ ... ထည့်စားလေ၊ သမီးတို့အတွက်လည်း ရှိပါတယ်” လို့ နီလာက ပြောရင်း ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲကို အသားတုံး အိအိလေးတွေ ခပ်ထည့်ပေးတယ်။
“ဟဲ့ ... ခါတိုင်းဆို အားလုံး အတူတူ စားနေကြပဲကိုး။ ခုမှ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို အရင်ကျွေးနေတာလဲ။ မြင့်ဝင်းရော ... ကလေးတွေရော ... လာစားကြလေ”
ကျွန်တော်က မေးလိုက်တော့ နီလာက ခေါင်းလေးကို အသာခါယမ်းပြီး “သမီးတို့ မဆာသေးလို့ပါ အဖေရယ်။ ပြီးတော့ အဖေ့အတွက် ဝက်သားဟင်းက နည်းနည်းပဲ ပါတာ။ ကလေးတွေက ကြက်သားစားမယ်ဆိုလို့ သမီး ကြက်သားချက်ထားတယ်။ ကြက်သားက နည်းနည်းမာတော့ အဖေ ဝါးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် အဖေ့အတွက် အကြိုက်ဆုံး ဝက်သားဟင်းကို သီးသန့် ဝယ်လာပေးတာ” တဲ့။
သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ချိုသာလွန်းပါတယ်။ ဖခင်တစ်ယောက်အပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာတွေ အပြည့်လို့ ထင်စရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ခါတိုင်းလို ကလေးတွေ ဆူညံသံ မကြားရတာ၊ သားမက်ဖြစ်သူ မြင့်ဝင်းက
ဝက်သားတစ်တုံးကို ခပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ အသားက နူးအိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး၊ ကျွန်တော့်လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသလို ခံစားရတယ်။ နီလာကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ယပ်တောင်ကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ပေးနေတုန်း။ သူမရဲ့ ပုံစံက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းကို အလေးအမြတ် ထားနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် စာရေးနေတဲ့ စားပွဲဆီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်မိတော့ ကျွန်တော် ရေးလက်စ စာမူတွေက ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ။ အသက်အရွယ်ရလာတော့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်ရေးရင်း အချိန်ကုန်နေရတာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပေါ့။
“အဖေ ... အဲဒီစာတွေ ရေးလို့ မပြီးသေးဘူးလား”
နီလာ့ရဲ့ အမေးက သာမန်ပဲ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့် နားထဲမှာတော့ တစ်မျိုး ကြားနေရတယ်။
“အေး ... သမီးရဲ့၊ အဖေတို့ ခေတ်က အကြောင်းအရာလေးတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားချင်လို့ပါ။ နောက်လူတွေ သိအောင်ပေါ့”
ကျွန်တော်က အဲလိုပြောတော့ သူမက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးပဲ နေပြန်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက အဖြူရောင်လား၊ အမည်းရောင်လား ကျွန်တော် မခွဲခြားတတ်သေးဘူး။ ကျွန်တော် သိတာကတော့ ဒီနေ့ ထမင်းဝိုင်းဟာ ထူးထူးခြားခြားကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတာပါပဲ။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှု တစ်ခုကို စတင် မျိုးစေ့ချလိုက်သလိုပါပဲ။
နောက်ရက် အနည်းငယ် ကြာတော့ အိမ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။ ညနက်သန်းခေါင်မှာ နီလာနဲ့ မြင့်ဝင်းတို့
“မင်း အဖေ့ကို သေချာ ပြောပြီးပြီလား” လို့ မြင့်ဝင်းက မေးလိုက်တဲ့ အသံကို ကျွန်တော် အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရတယ်။
“ခဏ စောင့်ပါဦးကိုမြင့်ဝင်းရယ်၊ အဖေက အခုမှ စာရေးတာ ပြန်စနေတာ။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ပါ” လို့ နီလာက ပြန်ဖြေတယ်။
ဘာကို ပြောဖို့လဲ။ ဘာတွေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြံဝင်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော် စိုက်ထားတဲ့ သရက်ပင်ကြီးတွေ၊ ကျွန်တော့် ဇနီးကွယ်လွန်ခင်က စိုက်သွားခဲ့တဲ့ ပန်းပင်လေးတွေကတော့ ငြိမ်သက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် စာရေးစားပွဲမှာ ထိုင်နေရင်း အပြင်ကနေ ကားတစ်စီး ဝင်လာတဲ့ အသံကြားလို့ ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လူစိမ်း နှစ်ယောက်က မြင့်ဝင်းနဲ့ စကားပြောနေတာ တွေ့ရတယ်။ မြင့်ဝင်းက သူတို့ကို ခြံထဲ လိုက်ပြနေပြီး လက်ညှိုးတထိုးထိုးနဲ့။
ကျွန်တော် နှလုံးသားထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ နီလာက ကျွန်တော့်
“အဖေ ... ရေနွေးသောက်ဦးလေ”
“နီလာ ... အပြင်က လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”
ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပဲ မေးလိုက်တယ်။ နီလာက ခဏလောက် တန့်သွားပြီးမှ “ဪ ... အဲဒါ ကိုမြင့်ဝင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ အဖေရယ်။ အိမ်မှာ အဖေ စာရေးရတာ ပိုအဆင်ပြေအောင် ပြင်ဖို့ ဆင်ဖို့အတွက် လာကြည့်ပေးတာပါ” လို့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘူး။ စာအုပ်စင်က စာအုပ်တွေကိုပဲ ဟိုပွတ် ဒီပွတ် လုပ်နေတယ်။ အဖြူရောင် မုသားလား။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ပြောနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရေနွေးကြမ်းကိုပဲ တငုံချင်း သောက်နေမိတယ်။ ရေနွေးက ပူပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲကတော့ အေးစက်စက် နိုင်လှတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်လို့မပျော်ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမြတ်နိုးဆုံးက ဒီအိမ်နဲ့ ဒီခြံလေးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယား နှစ်ယောက် ချွေးနည်းစာနဲ့ ရှာဖွေ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ သားသမီးတွေကို ဒီအိမ်မှာပဲ ကြီးပြင်းစေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်တော့်အတွက် သူစိမ်းဆန်လာသလိုပဲ။ နီလာ ကျွေးတဲ့ ဝက်သားဟင်းရဲ့ အရသာက အခုထိ လျှာပေါ်မှာ ရှိနေသေးပေမဲ့ အဲဒီအရသာက ခါးသက်သက် ဖြစ်လာသလို ခံစားရတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ မုသားတွေနဲ့ တည်ဆောက်လို့ ရသလား။ နီလာ ကျွန်တော့်ကို လိမ်နေတာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိသေးဘူး။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ကျွန်တော့် စာရေးစားပွဲက စာရွက်အချို့ ပျောက်နေတာကို သတိထားမိတယ်။ အဲဒါက သာမန်စာမူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ် မိတ္တူတွေ။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သိမ်းထားတတ်တဲ့ နေရာမှာ မရှိတော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူသွားပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နီလာက ဖုန်းပြောနေတယ်။
ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့် လက်မှတ်ကို ဘယ်တုန်းက ရသွားတာလဲ။ သတိပြန်ဝင်ကြည့်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နီလာက “အဖေ ... အဖေ့ရဲ့ ပင်စင်ကိစ္စအတွက် စာရွက်လေးတွေမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးဦး” ဆိုပြီး လာပေးတာကို သတိရလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သမီးကို ယုံလွန်းလို့ ဖတ်တောင် မဖတ်ဘဲ ထိုးပေးလိုက်မိတာ။
ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာတယ်။ သမီးအရင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာလား။ နီလာက ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတော့ ဖုန်းကို ကပျာကယာ ချလိုက်တယ်။
“အဖေ ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး”
“နီလာ ... ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း။ နင်တို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။ အိမ်ကို ရောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
ကျွန်တော့် အသံက တုန်နေပေမဲ့ ပြတ်သားနေတယ်။ နီလာ့ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူမက ခဏလောက် ငြိမ်နေပြီးမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တော့တယ်။
“အဖေရယ် ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုမြင့်ဝင်းရဲ့ လုပ်ငန်းတွေက အရှုံးပေါ်နေလို့။ အကြွေးရှင်တွေက နေ့တိုင်း လာကျပ်နေတာ။ ဒီအိမ်ကို မရောင်းရင် ကိုမြင့်ဝင်း ထောင်ကျတော့မှာ အဖေရယ်။ သမီး အဖေ့ကို စိတ်ဆင်းရဲမှာ စိုးလို့ မပြောခဲ့တာပါ”
သူမက ကျွန်တော့် ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ ကျွန်တော် ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ရပ်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် အမြတ်နိုးဆုံး အရာကို ကျွန်တော် အချစ်ရဆုံးသူက ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ “အဖြူရောင်မုသား” ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်းကျွေး၊ ကောင်းကောင်းထားပြီး ကွယ်ရာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝကို ရောင်းစားနေကြတာ။
“ဒါဆို ငါ့ကို ဝက်သားဟင်းတွေ ကျွေးတာက နင်တို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားချင်လို့လား”
ကျွန်တော့် အမေးကို နီလာက ပြန်မဖြေနိုင်ဘူး။ ငိုပဲ ငိုနေတယ်။ ကျွန်တော့် နှလုံးသားက
ပြဿနာတွေက ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးလာတယ်။ မြင့်ဝင်းက အကြွေးတင်ရုံတင် မကဘူး၊ လောင်းကစားမှာလည်း နစ်နေတာတဲ့။ အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကလည်း အကြွေးဆပ်ရုံပဲ ရှိမယ်။ ကျွန်တော်တို့ နေစရာ မရှိတော့ဘူး။ နီလာကတော့ ကျွန်တော့်ကို ချော့လိုက်၊ ငိုပြလိုက်နဲ့ပဲ။
“အဖေ ... သမီးတို့ မြို့ပြင်က အိမ်လေးတစ်လုံး ငှားထားပါတယ်။ အဲဒီမှာ အဖေ စာရေးလို့ ပိုအေးဆေးမှာပါ။ သမီး အဖေ့ကို သေချာ ပြုစုပါ့မယ်”
သူမရဲ့ စကားတွေက အခုတော့ ကျွန်တော့်အတွက် အဆိပ်တွေ ဖြစ်နေပြီ။ မြို့ပြင်က အိမ်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာလဲ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အထီးကျန်ဆန်တဲ့၊ လူသူဝေးတဲ့ နေရာ။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီမှာ ပစ်ထားခဲ့ကြတော့မှာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ကျွန်တော့် စာအုပ်တွေကိုပဲ သေတ္တာထဲ ထည့်နေမိတယ်။
အိမ်ရောင်းတဲ့နေ့မှာ အိမ်ဝယ်သူတွေ ရောက်လာတယ်။ သူတို့က အိမ်ကို ကြည့်ပြီး “ဒါကို ဖြိုချပြီး ဟိုတယ် ဆောက်မှာ” လို့ ပြောသံကြားရတော့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ သံပူနဲ့ အထိုးခံရသလိုပဲ။ ကျွန်တော့် ဇနီးရဲ့ လက်ရာတွေ၊ ကျွန်တော့် ကလေးတွေရဲ့ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရတွေ ရှိတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက မြေပုံ ဖြစ်တော့မယ်။
နီလာက ကျွန်တော့်ကို ကားပေါ် တက်ဖို့ လာခေါ်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အားနာရိပ်တွေ ရှိနေပေမဲ့ မြင့်ဝင်းကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တောင် မကြည့်ဘူး။ သူက ပိုက်ဆံအိတ်ကိုပဲ စစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ကားပေါ်ကို မတက်ခင် အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ နံရံပေါ်က ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ဓာတ်ပုံကြီးကို သူတို့ ဖြုတ်မသွားဘူး။ အဲဒီအတိုင်း ထားခဲ့ကြတယ်။
“အဖေ ... သွားရအောင်လေ”
နီလာက ခေါ်တော့ ကျွန်တော် ကားပေါ် တက်လိုက်တယ်။ ကားလေး ထွက်လာတော့ ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ ကျွန်တော် ငိုနေတာကို နီလာ မြင်သွားပြီး “အဖေရယ် ... သမီး ရှိပါတယ်၊ မငိုပါနဲ့” လို့ ပြောရင်း ကျွန်တော့် လက်ကို လာကိုင်တယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို အသာလေး ဖယ်လိုက်တယ်။ ဒီလက်တွေက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံခဲ့တာပဲ။ ဒီလက်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝကို ရောင်းစားခဲ့တာပဲ။
မြို့ပြင်က အိမ်လေးကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် ထင်ထားသလိုပါပဲ။ တဲအိမ်လေး တစ်လုံးထက် မပိုဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ခြောက်ကပ်လို့။ နီလာက အိမ်ထဲမှာ နေရာချပေးရင်း “အဖေ ... ဒီနေ့လည်း အဖေကြိုက်တဲ့ ဝက်သားဟင်း ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ စားလိုက်ဦးနော်” လို့ ပြောတယ်။
အဲဒီ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ အော်ဟစ် ပေါက်ကွဲပစ်ချင်စိတ်တွေ ထိန်းမရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အားလုံးကို ငုံ့ခံတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။
လအနည်းငယ် ကြာသွားတယ်။ နီလာနဲ့ မြင့်ဝင်းတို့က ကျွန်တော့်ကို ဒီအိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး မြို့ထဲကို ပြန်သွားကြတာ ကြာပြီ။ ကလေးတွေ ကျောင်းတက်ဖို့ အဆင်မပြေဘူး ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပေါ့။ တစ်ပတ်တစ်ခါတော့ လာကြည့်တတ်ပါတယ်။ လာတိုင်းလည်း ဝက်သားဟင်း တစ်ထုပ်တော့ အမြဲ ပါလာတတ်တယ်။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်အိုလေးထဲမှာ။ စာလည်း မရေးနိုင်တော့ဘူး။ မျက်စိတွေကလည်း မှုန်လာပြီ။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာ တစ်ခုကတော့ နီလာ ကျွေးတဲ့ ဝက်သားဟင်းဟာ မေတ္တာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ဖြေခြင်း တစ်မျိုးပဲ ဖြစ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက် သူမ ရင်ထဲက အပြစ်ရှိစိတ်ကို အဲဒီ ဝက်သားဟင်းနဲ့ ဖုံးအုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
ဒီနေ့လည်း နီလာ ရောက်လာတယ်။ သူမက ပိန်သွားသလိုပဲ။ မြင့်ဝင်းနဲ့လည်း အဆင်မပြေဘူးလို့ ကြားရတယ်။
“အဖေ ... စားလေ၊ ဝက်သားဟင်း ပါတယ်”
ကျွန်တော် ဝက်သားဟင်းထုပ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆီတွေက အေးစက်ပြီး ခဲနေပြီ။ ကျွန်တော် နီလာ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“သမီး ... နောက်ခါကျရင် ဒါတွေ ဝယ်မလာပါနဲ့တော့။ အဖေ မစားချင်တော့ဘူး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ၊ အဖေ ကြိုက်တယ်ဆို”
“အဖေ ကြိုက်တာက ဝက်သားဟင်းရဲ့ အရသာကိုပါ။ အခု ဒီဟင်းထဲမှာ ပါနေတဲ့ မုသားတွေရဲ့ အရသာကို အဖေ မခံနိုင်တော့ဘူး။ သမီး အဖေ့ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် မလိမ်ပါနဲ့တော့။ အဖေ သိပါတယ် ... သမီးတို့ အဆင်မပြေကြဘူး ဆိုတာ။ အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလည်း ကုန်သွားပြီ မဟုတ်လား”
နီလာ ငိုင်သွားတယ်။ သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါ ငိုတာကတော့ နောင်တမျက်ရည်တွေ ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။
“သမီး ... လူတစ်ယောက်ကို လိမ်ညာပြီး ပေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုဟာ အဲဒီလူအတွက်တော့ နှိပ်စက်မှု တစ်ခုပဲ။ အဖြူရောင်မုသား ဆိုတာ မရှိဘူး သမီး။ မုသားဟာ မုသားပဲ။ အဲဒါက လူတွေကြားက ယုံကြည်မှုကို အဆိပ်ခတ်တာပဲ”
နီလာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်တော့် ခြေရင်းမှာ ဝပ်စင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်။ ကောင်းကင်ကြီးက နီမြန်းနေတယ်။ ကျွန်တော့် ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ကတော့ မှောင်မိုက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်အေးသွားပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ မုသားတွေနဲ့ ဝေဝါးမနေတော့ဘဲ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။
ကျွန်တော် နီလာ့ ခေါင်းကို အသာလေး ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူမကို ခွင့်လွှတ်ဖို့တော့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်တွေ အများကြီး လိုဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမုန်းတွေနဲ့တော့ အဆုံးမသတ်ချင်ဘူး။ ဘဝဆိုတာ ဆုံလည်းဆုံမယ်၊ ခွဲလည်းခွဲမယ်။ ဒါပေမဲ့ ယုံကြည်မှုကတော့ တစ်ခါပဲ ရတာပါ။
သင်ခန်းစာ - “မုသားတွင် အရောင်မရှိပါ။ အဖြူရောင်ဖြစ်စေ၊ အမည်းရောင်ဖြစ်စေ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အခါ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ နာကျင်မှုနှင့် နောင်တသာ ဖြစ်သည်။”