ကိုယ်ဝန်ရမှချစ်သူကသစ္စာဖောက်တဲ့အခါ
အမှောင်ရိပ်ကျဆင်းနေသော ဧည့်ခန်းလေးထဲတွင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ နာရီလက်တံတို့၏ တချက်ချက် မြည်သံက နှလုံးခုန်သံထက် ပို၍ ကျယ်လောင်နေသလိုပင်။ ကျွန်မ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်က ဗိုက်ကလေးကို အသာအယာ အုပ်မိုးထားမိသည်။ ထိုနေရာတွင် သက်ရှိထင်ရှား သန္ဓေသားလေး တစ်ဦး ရှိနေပြီဆိုသည့် အသိက ကျွန်မကို ကြည်နူးစေသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရင်လေးစေသည်။ လင်းခန့်ကို ဒီသတင်း ပြောပြလျှင် သူ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်သွားမလဲ။
ကျွန်မနှင့် လင်းခန့် ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မဘဝရဲ့ ကွက်လပ်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက ရိုးရှင်းပေမယ့် ခိုင်မြဲခဲ့တယ်။ သူက အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မအပေါ် ဂရုစိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တိုင်းကို သည်းခံပေးခဲ့တဲ့သူ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ စိတ်ကောက်ရင်တောင် သူက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ ချော့မြူတတ်စမြဲ။
"နှင်း... ကိုယ်တို့ တစ်နေ့ကျရင် အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်မယ်။ ခြံထဲမှာ နှင်းဆီပန်းတွေ အများကြီး စိုက်မယ်။ ပြီးတော့ ကလေးလေးတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေကြမယ်နော်" လို့ သူ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။
ဒီနေ့ည သူ အလုပ်ကအပြန်ကို ကျွန်မ ရင်ခုန်စွာနဲ့ စောင့်နေမိတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ အစင်းကြောင်းနှစ်ကြောင်း ပေါ်နေတဲ့ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတံလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်မ အပြေးအလွှား သွားကြိုမိတယ်။
"လင်း... ပြန်လာပြီလား။ ပင်ပန်းနေပြီလားဟင်"
သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်ထက် နည်းနည်း ညှိုးနွမ်းနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို မြင်တော့ အတင်းပြုံးပြရှာတယ်။ ကျွန်မက သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတံလေးကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်မိတယ်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ နှင်း"
သူ့အသံတွေ တုန်ခါသွားတယ်။ စစ်ဆေးတံလေးကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ ဝမ်းသာတာလား၊ ထိတ်လန့်တာလား ကျွန်မ ခွဲခြားလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ သူ ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်တယ်။
"ကိုယ် ဝမ်းသာပါတယ် နှင်းရယ်... တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်"
သူ့ရဲ့ ဖက်ထားမှုက အရင်ကထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ပခုံးပေါ် ကျလာတဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ရည်စတွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်က ဒါဟာ ပျော်ရွှင်ခြင်း မျက်ရည်တွေလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် ဘဝခရီးမှာ ဒီကလေးလေးက သက်သေတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထိုညက သူ ကျွန်မကို ဖက်ထားတဲ့ ပုံစံက နှုတ်ဆက်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ လင်းခန့်ရဲ့ အမူအရာတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ "အလုပ်များနေလို့ပါ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းကလွဲရင် ဘာမှ ပြန်မလာတော့တဲ့ ညတွေ များလာတယ်။ ကိုယ်ဝန် အော့အန်တာတွေ၊ မူးဝေတာတွေ ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ဘေးနားမှာ သူ ရှိနေစေချင်ပေမယ့် သူကတော့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့တယ်။
"လင်း... ဒီနေ့ ဆရာဝန်ဆီ သွားပြရမယ့်ရက်လေ။ အတူတူ သွားရအောင်နော်" လို့ ကျွန်မ မနက်စာ စားရင်း ပြောမိတော့ သူက ပန်းကန်ကို ဘေးချလိုက်တယ်။
"နှင်း... ကိုယ် ဒီနေ့ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေး ရှိတယ်။ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ပါလား။ ကိုယ် ပိုက်ဆံ လွှဲပေးထားမယ်"
သူ့အသံက အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်လို နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားမိပေမယ့် သူ့ကို နားလည်ပေးဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အလုပ်တွေ ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူ ရေချိုးနေတုန်း အဆက်မပြတ် မြည်နေတဲ့ သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ နာမည်က "မေ" တဲ့။ ပြီးတော့ ပို့ထားတဲ့ စာက "ဒီည ဟိုတယ်မှာ တွေ့မယ်နော်၊ မောင်" ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲသွားတယ်။
သူ ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကို ပြလိုက်မိတယ်။ "ဒါ ဘာလဲ လင်း... မေဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့ မောင် ဆိုတာကရော..."
သူက ကျွန်မလက်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲလုလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တရရိပ် တစ်စွန်းတစ်စတောင် မရှိဘူး။ "နှင်း... မင်း သိသင့်သလောက် သိသွားပြီပဲ။ ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ဒီကလေးကိုလည်း မင်း သဘောရှိသလိုသာ လုပ်တော့"
ကျွန်မ နားကိုပင် မယုံနိုင် ဖြစ်သွားရတယ်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ် လင်း။ ကလေးက မင်းရဲ့ သွေးသားလေ။ ငါ့ကိုရော မချစ်တော့ဘူးလား။ ငါတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကျော်က ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူးလား"
"ချစ်တာတွေ၊ သံယောဇဉ်တွေက ဗိုက်ဗိုက်ဆာရင် စားလို့မရဘူး နှင်း။ ငါ့ဘဝအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ လမ်းကို ငါ ရွေးလိုက်ပြီ။ မင်းလည်း မင်းလမ်းမင်း သွားပါတော့"
သူက အဝတ်အစား အချို့ကို အိတ်ထဲ အလောတကြီး ထည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ ကျွန်မလက်ကို ခါချပြီး လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မိုးရေထဲမှာ ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေကို ဘုရားသခင်တောင် ကြားနိုင်မယ်မထင်ဘူး။
လင်းခန့် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ငရဲတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သေဆုံးနေခဲ့တယ်။ သူ့ဆီကို ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့တယ်။ စာတွေ အများကြီး ပို့ခဲ့တယ်။ "" ဖြစ်သွားပေမယ့် တစ်ခွန်းမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာမှာ သူနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ တွဲဖက်ဓာတ်ပုံတွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးက အစအနတောင် မကျန်အောင် ကြေမွသွားခဲ့တယ်။
ထိုအမျိုးသမီးက ချမ်းသာတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးရဲ့ သမီးဖြစ်ပြီး လင်းခန့်က သူမရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးကြီးကြီး ရနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ "ပိုက်ဆံနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်အတွက် ငါ့ကိုရော၊ ကလေးကိုရော စွန့်ပစ်သွားတာလား လင်းရယ်..." လို့ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်မိတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ သူတို့ရှိရာ ဟိုတယ်ကို လိုက်သွားမိတယ်။ ဗိုက်ကလေး စူစူနဲ့ ကျွန်မကို တွေ့တော့ သူက အရမ်းကို စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကြည့်တယ်။
"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ နှင်း။ ငါ့ဘဝထဲကို ထပ်မလာပါနဲ့လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား"
"လင်း... နင့်မှာ အသည်းနှလုံးရော ရှိရဲ့လား။ ငါ့ဗိုက်ထဲက ကလေးက နင့်ကလေးလေ။ အနည်းဆုံးတော့ တာဝန်ယူမှု ရှိစမ်းပါဦး"
သူက ကျွန်မကို လူကြားထဲမှာ တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ "ငါ့မှာ တာဝန်မရှိဘူး။ အဲဒီကလေးက ငါ့ကလေး ဟုတ်မဟုတ်တောင် ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သွားတော့... ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွား"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ဓားတစ်စင်းလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို မွမ်းမံထားတဲ့ အသားတွေကို လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ ဟိုတယ်ရှေ့က လမ်းမပေါ်မှာ လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ဗိုက်ထဲက အောင့်တက်လာတဲ့ နာကျင်မှုထက် ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ပိုပြီး ပြင်းထန်နေတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မဟာ အထီးကျန်ဆုံးနဲ့ အပယ်ခံရဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ခြောက်လခန့် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်က တော်တော်လေး ထင်ရှားနေပြီ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရင်း ကလေးအတွက် ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှေ့နေတစ်ယောက် ကျွန်မအိမ်ကို ရောက်လာတယ်။
"မနှင်းဆီ ဖြစ်ပါသလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်က ဦးလင်းခန့်ရဲ့ ရှေ့နေပါ"
လင်းခန့် နာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်လာတယ်။ "သူ ဘာထပ်လုပ်ချင်သေးလို့လဲ။ ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ"
ရှေ့နေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးတယ်။ "ဦးလင်းခန့် ဆုံးသွားပါပြီ မနှင်း..."
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ သူက အကောင်းကြီးလေ။ သူ ဟိုမိန်းမနဲ့ ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ရှေ့နေက ခေါင်းခါပြတယ်။ "အမှန်တော့ ဦးလင်းခန့်က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက ဦးနှောက်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာကို သိခဲ့ရတာပါ။ သူ မသေခင်မှာ မနှင်းနဲ့ ကလေးအတွက် အနာဂတ်ကို စိတ်ချချင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ တစ်ဖက်သတ် အပြစ်ပေးခံရမယ့် လမ်းကို ရွေးခဲ့တာပါ။ ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ရဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ ညီမပါ။ သူတို့က ဟန်ဆောင်ပြီး တွဲခဲ့ကြတာပါ။ ဦးလင်းခန့်က သူ့မှာ ရှိသမျှ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေရယ်၊ ထိုအမျိုးသမီးဆီကနေ အကူအညီတောင်းပြီး ရထားတဲ့ အာမခံကြေးတွေ အားလုံးကို မနှင်းနဲ့ ကလေးအတွက် သေတမ်းစာ ရေးခဲ့ပါတယ်"
ကျွန်မ လက်ထဲက စာအိတ်လေး လွတ်ကျသွားတယ်။ စာအိတ်ထဲကနေ ဗီဒီယိုဖိုင်လေး တစ်ခု ပါတဲ့ လေး ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကွန်ပျူတာမှာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဗီဒီယိုထဲမှာ လင်းခန့်ဟာ အရမ်းကို ပိန်ချော်နေပြီး ဆံပင်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ကျွန်မကို ချစ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အပြည့်ရှိနေတုန်းပဲ။
"နှင်း... ဒီဗီဒီယိုကို ကြည့်နေရချိန်မှာ ကိုယ် မင်းဘေးမှာ မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ် မင်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ် သေသွားတဲ့အခါ မင်း ကိုယ့်ကို သတိရပြီး ငိုနေမှာကို ကိုယ် မကြည့်ရက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကို မုန်းသွားအောင်၊ ကိုယ့်ကို မေ့ပစ်နိုင်အောင် ကိုယ် အယုတ်တမာ တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ မင်း ကိုယ့်ကို မုန်းနေမှ ကိုယ် မရှိတဲ့အခါ မင်း နာကျင်မှု သက်သာမှာမို့လို့ပါ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့ နှင်း... မင်းနဲ့ ကလေးကို ကိုယ် အရမ်းချစ်တယ်"
ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြီးအကျယ် မုန်းတီးခဲ့တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ သူက ဝေဒနာတွေကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားရင်း ကျွန်မတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။
ကျွန်မ လင်းခန့်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ရှေ့မှာ ရပ်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ တစ်လသားအရွယ် ကလေးလေးကို ပွေ့ချီထားတယ်။ ကလေးရဲ့ မျက်နှာက လင်းခန့်နဲ့ တထပ်တည်းပဲ။ လင်းခန့် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကြောင့် ကျွန်မတို့ သားအမိ ဘဝမှာ ဘာမှ မပူရတော့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတုန်းပဲ။
"လင်း... မင်းက အရမ်းကို ရက်စက်တာပဲ။ ငါ့ကို မုန်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့်၊ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုက မုန်းခဲ့ရတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုတယ်ဆိုတာ မင်း မသိခဲ့ဘူးလား"
လင်းခန့်က သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကျွန်မကို ကာကွယ်ခဲ့တယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ သူ ကျွန်မကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင် မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့လက်ကို ကိုင်ပြီး "ခွင့်လွှတ်ပါတယ်" လို့ ပြောခွင့် မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီ နောင်တက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ခြောက်လှန့်နေတော့မှာပါ။
ကျွန်မ ကလေးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။ ကလေးလေးက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။ အဲဒီ အပြုံးထဲမှာ လင်းခန့်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ လင်းခန့်က ကျွန်မကို ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ပေးခဲ့ပေမယ့်၊ ကျွန်မ တကယ် အလိုရှိခဲ့တာက ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ ဘေးနားမှာ အတူတူရှိပြီး ရင်ဆိုင်သွားဖို့ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ စတေးမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ မှန်ပေမယ့်၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိတဲ့ စတေးမှုဟာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ ဘဝတစ်သက်တာ ကုစားလို့မရတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ် ဆိုတာပါပဲ။
ချစ်သူတစ်ယောက်က သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုတာ နာကျင်စရာကောင်းသလို၊ အဲဒီသစ္စာဖောက်မှုက ချစ်လွန်းလို့ပါဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတာကတော့ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာပါပဲ။
(နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုနှင့် ပွင့်လင်းမှုပေါ်တွင်သာ အခြေခံသင့်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော စေတနာသည် တစ်ဖက်လူအတွက် တစ်သက်စာ နောင်တ ဖြစ်သွားတတ်ပါသည်။)