ငယ်သူငယ်ချင်း
ငယ်သူငယ်ချင်း
ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေသလိုပဲ။ လမ်းမပေါ်က ကျောက်ခဲကလေးတွေကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာမိတယ်။ မနေ့ညက ရရှိခဲ့တဲ့ သတင်းတစ်ခုကြောင့် စိတ်တွေက လှေနံဓားထည် ဖြစ်နေရတာပါ။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ပြောင်းရမယ်တဲ့။ ပြောင်းရမယ့်နေရာက ကန်ကြီးကုန်း။ အဲဒီနာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့တင် ရင်ထဲမှာ ဟိုးအရင်က ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခုက ပြန်ပြီး တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာသလို ခံစားရတယ်။ ကန်ကြီးကုန်းဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝတွေ မြှုပ်နှံထားခဲ့တဲ့နေရာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အမြတ်တနိုး ချစ်ခဲ့ရတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အမုန်းကြီး မုန်းသွားခဲ့တဲ့ ရင်ရင်မြ ရှိတဲ့အရပ်။ ငုံ့လျှောက်နေရင်း ရယ်စရာတစ်ခု တွေးမိသေးတယ်။ လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိသလို "ခေါင်းငုံ့လျှောက်ရင် တစ်ခုခု ကောက်ရတတ်တယ်" ဆိုတာမျိုးလေ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ ကောက်မရခဲ့ပါဘူး။ အတိတ်က နာကျင်စရာ ပုံရိပ်ဟောင်းတွေကိုပဲ ပြန်ကောက်မိနေတာပါ။ စက်ဘီးတစ်စီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဝင်တိုက်ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေး၊ အတိုက်ခံရတဲ့ ကျွန်တော်က ဘာမှမဖြစ်ဘဲ စက်ဘီးစီးလာတဲ့ သူကမှ လဲကျပြီး ဒူးကွဲသွားခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက သူငိုလိုက်တဲ့အသံက အခုထိ နားထဲမှာ ကြားနေရတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့ဒူးခေါင်းကို ကြည့်မိတာ၊ အဲဒါကို သူက ရှက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တွန်းလှဲပစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ကစလို့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကံကြမ္မာက အလှည့်အပြောင်းကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က အဖြူအစိမ်းဝတ်ပြီး ကျောင်းတူတူ တက်ခဲ့ကြတာ။ ရင်ရင်မြက ကျွန်တော့်ထက် အတန်းငယ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို သိပ်သဘောကျတာပဲ။ သူက ထက်ထက်မြက်မြက်နဲ့ လှလှပပလေး။ သူ့ကို ကြိုက်နေတဲ့သူတွေ ကျောင်းမှာ အများကြီးရှိပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဝေးကပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့ရသူပါ။ အဲဒီနေ့က သူစက်ဘီးနဲ့ တိုက်မိတဲ့ကိစ္စက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မတော်တဆမှုတစ်ခုထက် ပိုခဲ့ပါတယ်။ လဲကျသွားတဲ့ သူ့ကို ထူပေးချင်ဇောနဲ့ သွားကြည့်မိတဲ့အခါ ဒူးခေါင်းမှာ သွေးတွေ ထွက်နေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ကို စိုးရိမ်သွားတာပါ။ ဘာမှလည်း မစဉ်းစားမိဘဲ သူ့ဒူးခေါင်းကို အသာလေး ထိကြည့်မိလိုက်တယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးနဲ့ အမှန်ဆုံး လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားမယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်ပြီး "နင့်ကို မုန်းတယ်၊ လူယုတ်မာ" လို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် မျက်နှာလွှဲသွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်ချင်နေပါစေ၊ သူကတော့ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အဲဒီဒူးခေါင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်က အညစ်အကြေး တစ်ခုလို မဟုတ်ဘဲ အလွန် အမြတ်တနိုးထားရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေး တစ်ခုလို သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့ပြီ။
တစ်နေ့မှာတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ကောလာဟလတွေ ပျံ့လာတယ်။ "ကျော်ထွန်းက ရင်ရင်မြရဲ့ ဒူးခေါင်းကို မြင်ဖူးတယ်လို့ လျှောက်ကြွားနေတယ်" ဆိုတဲ့ သတင်းပေါ့။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မိုးကြိုးပစ်သလို ခံစားလိုက်ရတာပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မစော်ကားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်းက ဘယ်က ထွက်လာတာလဲ။ အဖြေကတော့ မိတူးပေါ့။ မိတူးဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို တစ်ဖက်သတ် ကြိုက်နေတဲ့သူ၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြန်မကြိုက်လို့ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို အမြဲ ဒုက္ခပေးချင်နေတဲ့သူ။ သူက ကျွန်တော်နဲ့ ရင်ရင်မြကြားက ကိစ္စကို သိသွားပြီး ပုံကြီးချဲ့ပြီး လိုက်ပြောတာ။ ရင်ရင်မြက အဲဒီတုန်းက ရှစ်တန်းကျောင်းသူလေးဆိုတော့ ဘာကိုမှ နားမလည်ဘူးလေ။ သူ့အရှက်ကို ကျွန်တော်က ကစားနေတယ်လို့ပဲ ထင်သွားတာ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာကို လူပုံအလယ်မှာ ဖျက်ဆီးတယ်လို့ သူ ယူဆသွားခဲ့တာ။ ဒီလိုနဲ့ သူ ကျွန်တော့်အိမ်ကို တက်တိုင်ပါလေရော။ ငိုကြီးချက်မနဲ့ တိုင်တဲ့အပြင် ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာလွန်းလို့ သေချင်တယ်လို့ပါ ပြောသွားခဲ့တာ။ အဲဒီစကားတွေက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော့်အဖေ ကိုဘကျော်ဆိုတာ ရပ်ထဲရွာထဲမှာ နာမည်ပျက်မရှိ၊ သိက္ခာကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားတဲ့သူ။ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေတဲ့ ဘယ်အပြုအမူမျိုးကိုမှ လက်မခံနိုင်တဲ့သူ။ ရင်ရင်မြ လာတိုင်တဲ့အခါမှာ အဖေ့မျက်နှာဟာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး တုန်ရီနေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ "မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို လျှောက်ပြောတာလား ကျော်ထွန်း" လို့ အဖေက မေးတယ်။ ကျွန်တော် ငြင်းချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရင်ရင်မြရဲ့ ဒူးခေါင်းပုံရိပ်က တကယ်ရှိနေတာဆိုတော့ စကားလုံးတွေက ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် နှုတ်ဆိတ်နေမိတာဟာ အဖေ့အတွက်တော့ ဝန်ခံလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ အဖေက ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ အနားမှာရှိတဲ့ တုတ်ကိုကောက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို နားရင်းတီးထည့်လိုက်တာ။ ကျွန်တော် ခေါင်းလည်ထွက်သွားပြီး အိမ်တိုင်နဲ့ ဆောင့်မိသွားတယ်။ နားထင်က သွေးတွေ ဖြာခနဲ ထွက်လာတာ ရင်ရင်မြရှေ့မှာတင်ပေါ့။ ရင်ရင်မြ လန့်အော်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးသွားတာကို ကျွန်တော် ဝေဝါးနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။ ဆေးရုံမှာ ခြောက်ချက်ချုပ်လိုက်ရပေမဲ့ အဲဒီဒဏ်ရာက ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲက ဒဏ်ရာလောက် မနာကျင်ပါဘူး။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့အတွက်တော့ ဂုဏ်ဖျက်တဲ့ သားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် နေကောင်းလို့ ကျောင်းပြန်တက်တဲ့အခါမှာတော့ ရင်ရင်မြ မရှိတော့ဘူး။ သူ့မိသားစုက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားကြပြီတဲ့။ အဲဒီသတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင် မရလိုက်ပါလား။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာတစ်ခုက မိတူးဟာ ကျွန်တော့်ကို ချောက်တွန်းခဲ့တာဆိုတာပါပဲ။ မိတူးက ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး "နင့်ကို အဲဒီမိန်းမနဲ့ မပတ်သက်စေချင်လို့ ငါလုပ်တာ၊ အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူးလေ၊ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး နေရပြီ" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်ပြီး သနားမိတယ်။ အချစ်ကို အာဃာတနဲ့ တည်ဆောက်ချင်နေတဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရင်ရင်မြကို သွားရှာပြီး အမှန်တရားကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်။ မိတူးက ဘယ်လို ချောက်တွန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှင်းပြလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရင် ရင်ရင်မြဟာ မိတူးနဲ့ ပြဿနာတက်ရဦးမယ်၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အဲဒီအရှက်ရစရာ ကိစ္စက ထပ်ပြီး ကျော်ကြားလာဦးမယ်။ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ အသစ်စက်စက် နေရာသစ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေစေချင်တယ်။ ကျွန်တော်က လူဆိုးကြီးအဖြစ်နဲ့ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာက သူ့အတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးသော အနစ်နာခံမှုပေါ့။
အခုတော့ ဆယ်စုနှစ် သုံးခုနီးပါး ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ကန်ကြီးကုန်းကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ အခြေကျပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ရင်ရင်မြကို စုံစမ်းမိတယ်။ သူက ဒီမြို့မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ အခုဆိုရင် သူက ကျောင်းဆရာမကြီး တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်ထောင်နဲ့ သားသမီးနဲ့ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ သိရတယ်။ ကျွန်တော် သူ့အိမ်ရှေ့ကို တစ်ခေါက် သွားကြည့်မိတယ်။ ခြံထဲမှာ ကလေးတွေနဲ့ ဆော့နေတဲ့ သူ့ကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့် နှလုံးသားက လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက အရင်လိုပဲ လှနေတုန်းပဲ။ အိုမင်းသွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ကြည်လင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သွားနှုတ်ဆက်ဖို့ စဉ်းစားသေးပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ လက်လျှော့လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က သူ့အတွက်တော့ အတိတ်က နာကျင်စရာ ပုံရိပ်တစ်ခုပဲလေ။ ကျွန်တော် ပေါ်လာရင် သူ့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးထဲမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့အတွက် "လူယုတ်မာ" တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပဲ ကွယ်လွန်သွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခြောက်ချက်ချုပ် ဒဏ်ရာနဲ့ အဖေ့ရဲ့ အမုန်းတွေဟာ သူ့ရဲ့ ဒီနေ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ အဖိုးအခတွေလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ မိတူးနဲ့ တိုက်ဆိုင်ပြီး တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ မိတူးက အခုတော့ အိုမင်းပြီး နွမ်းပါးနေရှာပြီ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူ မျက်နှာမကောင်းဘူး။ သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် သူ နောင်တရနေပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အာဃာတ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလေး ပျော်ရွှင်နေတာ မြင်ရရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့် ဘဝက ပြည့်စုံသွားပါပြီ။ လူတွေက ပြောကြတယ်၊ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ရမှတဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ မထင်ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ မျက်နှာလေးမှာ အမြဲ ပြုံးနေတာကို မြင်ရဖို့ ကိုယ့်ဘဝကို မြေစာပင် အဖြစ် ခံလိုက်ရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကန်ကြီးကုန်းရဲ့ ညနေခင်း နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်မိတယ်... "မင်း ပျော်နေရင်ပဲ ငါ ကျေနပ်ပါတယ် ရင်ရင်မြရယ်" တဲ့။
တကယ်တော့ အချစ်ဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို ပေးဆပ်ပြီး တပါးသူကို အေးချမ်းစေခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ နာကျင်မှုတွေဟာ ကိုယ့်ဆီမှာပဲ ကျန်ရစ်ပါစေ၊ ချစ်ရသူရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာတော့ ကြယ်လေးတွေ အမြဲလင်းလက်နေဖို့သာ အရေးကြီးဆုံးပါ။