ပထွေးစကားကို ယုံတဲ့အမေ

 ပထွေးစကားကို ယုံတဲ့အမေ

မိုးအနည်းငယ် စွေနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ ရေဝပ်နေသလို ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာလည်း နာကျင်မှုတို့က အိုင်ထွန်းနေခဲ့ပြီ။ အိမ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်မောသံတို့က ကျွန်မအတွက်တော့ နားထဲမှာ စူးခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုရယ်မောသံများထဲတွင် ကျွန်မ အချစ်ဆုံးသော အမေ့၏ အသံနှင့် ကျွန်မ အမုန်းဆုံးသော သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အသံတို့ ရောယှက်နေသည်။

"ကိုဖြိုးရယ်... ခဲအိုကြီးကလည်း ပြောတတ်ပတ်တတ်လွန်းတယ်"

အမေ့၏ တခိခိရယ်သံကို ကြားရသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ အဖေ ဆုံးပြီးကတည်းက ညှိုးငယ်နေခဲ့သော အမေ့မျက်နှာမှာ ဦးဖြိုးဆိုသည့် ထိုလူ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာသင့်သော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုက လွဲနေသလို ခံစားရသည်။ အမေက ကျွန်မထက် ထိုလူ့စကားကို ပိုနားထောင်လာသည်။ ကျွန်မတို့ သားအမိကြားမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော အက်ကြောင်းတစ်ခုက ထိုလူ့ကြောင့် စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကျွန်မ အိမ်ထဲကို ခြေသံဖွဖွဖြင့် ဝင်ခဲ့သော်လည်း အမေကတော့ ကျွန်မကို သတိမထားမိ။ ဦးဖြိုးကတော့ ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်သလိုလို၊ တစ်ခုခုကို လှောင်ပြောင်နေသလိုလို အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတတ်သည်။ သူက အမေ့ရှေ့မှာတော့ အင်မတန် ရိုးသားအေးဆေးပြတတ်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်။ သို့သော် ကျွန်မနှင့် နှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်များတွင် သူ၏ အကြည့်များက ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ပြေးလွှားနေတတ်သည်ကို အမေ မသိပါ။

"အမေ... သမီး ပြန်လာပြီ"

ကျွန်မ အသံကြောင့် အမေက လှည့်ကြည့်သည်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အပြုံးတွေ ပျောက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အေး... ပြန်လာပြီလား။ နင့်အလုပ်ကလည်း အချိန်မမှန်လိုက်တာ သန္တာရယ်။ ကိုဖြိုး ပြောတာတောင် ငါက မယုံချင်ဘူး။ နင် တကယ်ပဲ အလုပ်ပြီးမှ ပြန်လာတာလား၊ တခြားနေရာတွေ သွားနေတာလား"

ကျွန်မ ရင်ထဲ စူးခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဦးဖြိုးက အမေ့ကို ဘာတွေ သွေးထိုးထားပြန်ပြီလဲ။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီမှာ အချိန်ပိုတွေ ဆင်းပြီး အမေ့ကို ကောင်းကောင်းထားနိုင်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ။

"သမီး အလုပ်မှာ အလုပ်များနေလို့ပါ အမေရဲ့။ ဦးဖြိုးက ဘာပြောလို့လဲ"

ကျွန်မ ဦးဖြိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ရေနွေးကြမ်းကို ငုံ့သောက်နေသည်။

"ကိုဖြိုးက ဘာမှ မပြောပါဘူး။ သူက နင့်ကို စိတ်ပူလို့ မေးရှာတာပါ။ နင်ကသာ သူ့ကို အမြဲ အလိုမကျဖြစ်နေတာ။ ကဲ... သွား... ထမင်းစားဖို့ ပြင်တော့"

အမေ့စကားက ကျွန်မကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေသလိုပင်။ ကျွန်မတို့ကြားက နွေးထွေးမှုတွေက တဖြည်းဖြည်းနှင့် အေးစက်လာခဲ့ပြီ။ အမေက ကျွန်မ စကားထက် ဦးဖြိုးရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားနေခဲ့သည်။

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်မ၏ ဘဝထဲသို့ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ကုမ္ပဏီမှ အပြန်တွင် ကျွန်မ၏ လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှ ငွေကျပ်ငါးသိန်း ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း မန်နေဂျာက ပြောလာသည်။ ကျွန်မ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုငွေများက ကျွန်မ လက်ထဲကို ရောက်တောင် မရောက်သေးဘဲ ကျွန်မ၏ အိတ်ထဲမှာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။

"မသန္တာ... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ စီစီတီဗွီမှာ ခင်ဗျား အိတ်ထဲကို ပိုက်ဆံထည့်နေတာ တွေ့ရတယ်"

ကျွန်မ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့ပါ။ ထိုနေ့က ဦးဖြိုး ကျွန်မဆီကို ခဏလာခဲ့သေးသည်။ သူက ကျွန်မအတွက် မုန့်လာပေးသည်ဟု ဆိုကာ ကျွန်မ၏ စားပွဲနားမှာ ခဏကြာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာ ကျွန်မက အစည်းအဝေးခန်းထဲ ရောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြင့် အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ရသည်။

အိမ်ရောက်တော့ အမေက ကျွန်မကို စောင့်နေသည်။ အမေ့လက်ထဲမှာ ကျွန်မ၏ ဘဏ်စာအုပ်နှင့် လက်ဝတ်ရတနာ အချို့ ရှိနေသည်။

"သန္တာ... နင် ဒါတွေ ဘယ်က ရတာလဲ။ ကိုဖြိုး ပြောတော့ နင် အလုပ်မှာ ငွေတွေ ခိုးနေတယ်ဆို။ သူက နင့်ကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ ငါ့ကို လာပြောတာ။ နင် တကယ်ပဲ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေတာလား"

အမေ့အသံက တုန်ရီနေသည်။ ဦးဖြိုးက အမေ့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာပေးဖြင့် ကျွန်မကို ကြည့်နေသည်။

"အမေ... သမီး မလုပ်ဘူး။ အဲ့ဒါ ဦးဖြိုး လုပ်တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူ သမီးဆီကို ဒီနေ့ လာသေးတယ်"

"တော်စမ်း!"

အမေက ကျွန်မ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုထက် အံ့သြမှုက ပိုကြီးစိုးသွားသည်။ အမေ ကျွန်မကို တစ်ခါမှ လက်ဖျားနှင့်ပင် မတို့ခဲ့ဖူးပါ။

"ကိုဖြိုးက နင့်ကို စေတနာနဲ့ လာကြည့်တာပါ။ သူက နင့်ကို လမ်းမှားရောက်မှာ စိုးလို့ ငါ့ကို လာသတိပေးတာ။ နင်က ကိုယ့်အပြစ်ကိုယ် မမြင်ဘဲ သူ့ကို လာစွပ်စွဲနေတာလား။ နင့်လို သမီးမျိုး ရှိရတာ ငါ တကယ် ရှက်တယ်"

ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပါ။ မျက်ရည်တွေက အတားအဆီးမရှိ ကျလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ ချစ်ရသော အမေသည် ကျွန်မကို မယုံကြည်တော့ဘဲ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ စကားနောက်မှာ မျောပါသွားခဲ့ပြီ။ ထိုညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့သည်။ အလုပ်လည်း ပြုတ်၊ အမေ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ။

ကျွန်မ၏ ဘဝမှာ အရာရာ ပြိုလဲပျက်စီးလာခဲ့သည်။ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်မှာပဲ အမြဲ ရှိနေရသည်။ ဦးဖြိုးကတော့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေသလိုပင်။ သူက အမေ မရှိခိုက် ကျွန်မနားကို ကပ်လာတတ်သည်။

"သန္တာ... မင်း အမေက ငါ့စကားဆိုရင် မြေဝယ်မကျ ယုံတာ။ မင်း ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရင် ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်သေးတယ်နော်"

သူ့ရဲ့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အပြုံးကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပျို့တက်လာသည်။ သို့သော် ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါ။ အမေ့ကို သွားပြောရင်လည်း အမေက ကျွန်မကိုပဲ ပြန်ဆူမည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ချစ်သူ မင်းသူနှင့်လည်း အဆင်မပြေတော့ပါ။

ဦးဖြိုးက မင်းသူ့ဆီကိုလည်း ဖုန်းဆက်ပြီး ကျွန်မမှာ တခြားယောင်္ကျားတစ်ယောက် ရှိနေသလိုမျိုး သတင်းမှားတွေ ပေးခဲ့သည်။ မင်းသူက ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ပြီး အပြတ်ပြောခဲ့သည်။

"သန္တာ... မင်းကို ငါ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပထွေး ပြောပြတဲ့အကြောင်းအရာတွေက ခိုင်လုံလွန်းတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဖောက်ပြန်နေတာလား"

ကျွန်မ ရှင်းပြသမျှကို မင်းသူ မယုံခဲ့ပါ။ ဦးဖြိုးက လူတိုင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရအောင် ယူထားနိုင်သူ မဟုတ်လား။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းလည်း မရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိ၊ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘဲ တစ်ကောင်ကြွက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာလေးက တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး အမှောင်ထုထဲကို တိုးဝင်နေသလို ခံစားရသည်။

အမေကတော့ ဦးဖြိုးကို ပိုပြီး အားကိုးလာသည်။ အိမ်က ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကို ဦးဖြိုးရဲ့ အမည်ပေါက် ပြောင်းပေးဖို့အထိ စီစဉ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ တားသော်လည်း အမေက မကြားချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့သည်။

"နင်က အခုတော့ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို မျက်စိကျနေတာလား။ ကိုဖြိုးက ဒါတွေကို စနစ်တကျ စီမံပေးမယ့်သူ။ နင်ကတော့ ဖြုန်းတီးဖို့ပဲ သိတာ"

အမေ့ရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသလိုပင်။ ကျွန်မ ဘဝက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချောက်ထဲကို ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးကလည်း ဆိုးရွားလာသည်။ တစ်ခါတလေကျလျှင် အိပ်ရာထဲကနေ မထချင်တော့ဘဲ အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်နေချင်တော့သည်။

အဆိုးဆုံးသော နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ည ဖြစ်သည်။ အမေက နယ်က အမျိုးတွေဆီကို သွားနေသဖြင့် အိမ်မှာ ကျွန်မနှင့် ဦးဖြိုး နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ ကျွန်မ 

သန်းခေါင်ကျော်အချိန်တွင် ကျွန်မ၏ 

"ဦးဖြိုး... ဘာလုပ်တာလဲ။ ထွက်သွားစမ်း"

ကျွန်မ အော်ဟစ်သော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်။ သူက ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ 

ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်ရှေ့တံခါး ပွင့်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အမေ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေက မိုးရွာလွန်းသဖြင့် ခရီးစဉ်ကို ဖျက်ပြီး ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ 

ကျွန်မ အမေ့ကို မြင်တော့ အားကိုးတကြီး ပြေးဖက်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း ဦးဖြိုးက ကျွန်မထက် အရင် လက်ဦးသွားခဲ့သည်။ သူက သူ့အကျီကို ဆွဲဖြဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

"မမ... သန္တာက... သန္တာက ကျွန်တော့်ကို... သူက ကျွန်တော့်ကို မြှူဆွယ်ပြီး အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းနေတာ။ ကျွန်တော် ငြင်းတော့ သူက အကျီတွေကို ဆွဲဖြဲပြီး အော်ဟစ်နေတာပါ"

ကျွန်မ ဆွံ့အသွားသည်။ လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မထင်ခဲ့ဖူးပါ။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ ရွံရှာမှုတွေ အပြည့်။

"သန္တာ... နင်... နင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာတာလား။ ငါ့ယောင်္ကျားကိုတောင် နင်က ဖျက်ဆီးချင်တာလား"

"မဟုတ်ဘူး အမေ... သူ လိမ်နေတာ။ သူ သမီးကို အနိုင်ကျင့်တာပါ"

ကျွန်မ ငိုယိုပြီး ပြောသော်လည်း အမေက မယုံခဲ့ပါ။ အမေက ဘေးနားက တုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး ကျွန်မကို ရိုက်ပါတော့သည်။ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပေါ်မှာ နာကျင်မှုတွေထက် နှလုံးသားက နာကျင်မှုက ပိုပြီး ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ အမေက ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်ကနေ ဆွဲချပြီး မိုးထဲလေထဲကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

"သွား... နင့်လို သားမယားကို စော်ကားတဲ့ မိန်းမမျိုး ငါ့အိမ်မှာ မထားနိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး နင်နဲ့ငါ သားအမိ မတော်တော့ဘူး"

အိမ်တံခါးကြီး ပိတ်သွားသည်။ ကျွန်မ မိုးထဲမှာ လဲကျနေခဲ့သည်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ပါ။ အလုပ်၊ ချစ်သူ၊ မိသားစု၊ ဂုဏ်သိက္ခာ... အရာရာ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ဦးဖြိုး၏ စကားတစ်လုံးက ကျွန်မ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သုံးနှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

ကျွန်မ နယ်မြို့လေးတစ်ခုက စားသောက်ဆိုင်လေးမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း အခြေတကျ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ ဘဝက အရင်လို မတောက်ပတော့သော်လည်း ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေသည်။ တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ၏ အလုပ်ခွင်ဆီသို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူက ကျွန်မတို့ ရွာက လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူ့ဆီက ကြားရသော သတင်းကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ဦးဖြိုးက အမေ့ဆီက ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို လိမ်ယူပြီး တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နှင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ အမေကတော့ အခု အိမ်အိုလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး လေဖြတ်နေရှာသည်ဟု ဆိုသည်။

ကျွန်မ ရွာကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ အရင်က စည်ကားခဲ့သော ကျွန်မတို့ အိမ်လေးမှာ အခုတော့ ခြောက်ကပ်နေသည်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ အနံ့အသက်မကောင်းသော 

အမေ ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ အမေ့ပါးစပ်က စကားမပီသသော်လည်း မျက်ရည်တွေကတော့ တောက်တောက်စက်စက် ကျလာခဲ့သည်။ အမေက ကျွန်မ၏ လက်ကို တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လှမ်းကိုင်သည်။

"သမီး... အမေ့ကို... ခွင့်လွှတ်ပါ..."

အမေ့ရဲ့ တိုးညှင်းသော အသံလေးက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေသည်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ဖက်ပြီး ငိုမိသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုသည်ထက် သနားခြင်းက ပိုကြီးစိုးနေသည်။ သို့သော် အရင်လို ယုံကြည်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ပါ။

ကျွန်မ အမေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေကသာ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်တိုင်း မျက်နှာပူနေတတ်ပြီး ကျွန်မကလည်း အမေ့ကို ကြည့်တိုင်း ထိုညက နာကျင်မှုတွေကို ပြန်မြင်ယောင်နေတတ်သည်။

ကျွန်မတို့၏ ဘဝတွေက ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ ပြန်ဆက်လို့ ရသော်လည်း အမာရွတ်တွေကတော့ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ စကားကို သွေးသားရင်းထက် ပိုယုံကြည်ခဲ့မိသော အမေ့၏ အမှားက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ ဘဝကို အဆုံးထိ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခဲ့ခြင်းပင်။

အဆုံးသတ်မှာတော့ အမေက ကျွန်မ၏ လက်ပေါ်မှာတင် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူသွားခဲ့သည်။ အမေ သေဆုံးသွားချိန်မှာ ကျွန်မမှာ ဝမ်းနည်းရမလား၊ လွတ်လပ်သွားပြီလို့ ခံစားရမလား မဝေခွဲတတ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်မှာ တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ထက် ယုံကြည်မှုက ပိုပြီး အရေးကြီးကြောင်းနှင့် ထိုယုံကြည်မှု ပျက်ပြားသွားသောအခါ အရာရာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်းပင်။

သင်ခန်းစာ - သွေးသားရင်းထက် သူစိမ်း၏ စကားကို ပိုဦးစားပေးမိခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြန်လမ်းမရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော အဆိပ်အတောက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။