ရင်မခုန်သောပြန်ဆုံခြင်း

 ရင်မခုန်သောပြန်ဆုံခြင်း

ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်သည် နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝဆိုသည်မှာ အများစုအတွက်တော့ အချစ်ဇာတ်လမ်းများ ဖန်တီးရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော့်အတွက်မူ ပညာဗဟုသုတ ရှာဖွေရာ ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ "မောင်မောင်လတ်ကတော့ အရူးပဲ" ဟု သူငယ်ချင်းများက ကွယ်ရာတွင်ရော ရှေ့တွင်ပါ နောက်ပြောင်ကြသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ ပြုံး၍သာ နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ကျူတာလုပ်မည်၊ နိုင်ငံခြားပညာတော်သင်သွားမည်၊ ပါရဂူဘွဲ့ယူမည်ဟူသော လမ်းပြမြေပုံက အတိအကျရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၏ ညနေခင်းသည် သစ်ပုလဲပင်များကြားမှ ဖြတ်တိုက်လာသော လေပြေကြောင့် အတော်လေး အေးမြနေသည်။ ကျွန်တော့်

"ဟိုမှာ ... သူတို့ ရောက်နေကြပြီ"

မြင့်ဆန်း လက်ညှိုးညွှန်ရာ ပြည်လမ်းဘေး လျှပ်စစ်ရုံးနောက်က ကျွန်းပင်ကြီးတွေအောက်ရှိ ဝါးတဲဆိုင်လေးသို့ ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ခုံနိမ့်လေးတွေမှာ ထိုင်နေကြသော ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ထဲတွင် တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အာရုံကို ရုတ်တရက် ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အမည်မှာ "နွယ်" ဟု သိလိုက်ရသည်။ ဖြူစင်သောအသားအရေ၊ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များနှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ကြည်လင်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တောင့်တနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ထိုနေ့က လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတွင် ကျွန်တော် စာအကြောင်းပဲ ပြောဖြစ်ခဲ့သည်။ နွယ်ကတော့ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေတတ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်မိသည့်အခါတိုင်း သူမက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် မျက်နှာလွှဲသွားတတ်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စာအုပ်များထက် ပိုမိုနူးညံ့သော ခံစားချက်တစ်ခု စိမ့်ဝင်လာခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော် အမြန်ပင် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရည်မှန်းချက်တွေ ပျက်စီးလို့မဖြစ်ဘူး၊ အချစ်ဆိုတာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးနေမိသည်။ သို့သော် နွယ်၏ ကြင်နာတတ်သော အကြည့်များက ကျွန်တော့်နှလုံးသား တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်နေခဲ့ပြီဆိုသည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့မိသည်။

အချိန်တွေက မြစ်ရေလို စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်နှင့် နွယ်သည် မြင့်ဆန်းတို့အတွဲကြောင့် ခဏခဏ ဆုံဖြစ်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။ နွယ်က ကျွန်တော့်ကို အလွန်ချစ်သည်။ ကျွန်တော် စာကျက်နေချိန်တွင် ဘေးကနေ တိတ်တဆိတ် ထိုင်စောင့်ပေးတတ်ပြီး၊ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာမှာစိုး၍ မုန့်များ ဝယ်လာပေးတတ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုတွေကို အသားကျနေခဲ့သော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမှာတော့ အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ကျူတာဖြစ်လာခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားပညာတော်သင်သွားရန် အခွင့်အရေးကလည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။ တစ်ရက်တွင် နွယ်က ကျွန်တော့်ကို အင်းယားကန်ဘောင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ရိပ်သန်းနေသည်။

"ကိုလတ် ... ကိုလတ် နိုင်ငံခြားသွားရင် နွယ်ကော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင်"

သူမ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရှေ့က ကန်ရေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်မိသည်။

"နွယ် ... ငါပြောပြီးသားပဲ။ ငါ့ဘဝမှာ ပညာရေးက ပထမပဲ။ မင်းက ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ငါသွားမယ့်လမ်းမှာ အချစ်ဆိုတာက အပိုပဲ။ မင်း ငါ့ကို တကယ်ချစ်ရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးသင့်တယ်"

နွယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

"နွယ်က အနှောင့်အယှက် ပေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ နွယ်က စောင့်နေမယ်လို့ ပြောမလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုလတ်ရဲ့ စကားတွေက နွယ်ကို အဝေးကို တွန်းထုတ်နေသလိုပဲနော်"

ကျွန်တော် ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်သွားသည်။ ထိုဒေါသသည် နွယ်အပေါ်ထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်မလုံမလဲဖြစ်ခြင်းမှ လာသည်ဟု ယခုပြန်တွေးမှ သိလိုက်ရသည်။

"မင်း စောင့်ချင်စောင့်၊ မစောင့်ချင်နေ။ ငါကတော့ ငါ့လမ်းငါသွားမှာပဲ။ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က အဆင့်ချင်းမတူဘူး။ ငါက ပါရဂူဘွဲ့ရမယ့်သူ၊ မင်းက ရိုးရိုးဘွဲ့တောင် ရပါ့မလားမသိတဲ့သူ"

ထိုစကားသည် အလွန်ရက်စက်မှန်း ကျွန်တော်သိသည်။ နွယ်သည် ဘာစကားတစ်လုံးမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ "ဒါမှ ငါ့ကို သူ မေ့သွားမှာ၊ ဒါမှ ငါ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားနိုင်မှာ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော် မသိခဲ့သည်မှာ နွယ်သည် ထိုအချိန်က သူမ၏ မိဘများ ဆုံးရှုံးသွား၍ အားကိုးရာမဲ့နေချိန်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီမှ နွေးထွေးသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကိုပင်။

အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၏ အေးစက်လှသော ဆောင်းညများတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း စာကြည့်တိုက်၌ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ပါရဂူဘွဲ့အတွက် ကြိုးစားရင်း ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအောင်မြင်မှုများကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျွန်တော် နိုင်ငံခြားရောက်ပြီး ပထမနှစ်နှစ်တွင် နွယ်က ကျွန်တော့်ဆီ စာတွေအမြဲရေးသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ တစ်စောင်မှ ပြန်မရေးခဲ့ပါ။ အီးမေးလ်များ ပို့သော်လည်း '' ပြပြီး ပြန်စာမပို့ဘဲ ထားခဲ့သည်။ "ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဟူသော ဆင်ခြေဖြင့် သူမကို ဥပေက္ခာပြုခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်တော့ စာတွေလည်း မလာတော့၊ အဆက်အသွယ်လည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ ဒေါက်တာမောင်မောင်လတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နိုင်ငံတကာ ညီလာခံများတွင် ဟောပြောပွဲများ လုပ်ရသည်။ ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်များ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ညလယ်ကောင် အိပ်မပျော်သော အချိန်များတွင် နွယ်၏ ရှက်ပြုံးလေးနှင့် သူမ ပေးခဲ့ဖူးသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းလေးကို သတိရလာတတ်သည်။ ကျွန်တော် သူမ၏ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ကို ရှာကြည့်သော်လည်း သူမ အကောင့်ဖျက်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် မြင့်ဆန်းဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့သော်လည်း သူက အေးစက်စွာသာ တုံ့ပြန်သည်။ "မင်း နွယ်အကြောင်း မမေးပါနဲ့တော့။ မင်းမှာ ဂုဏ်တွေ၊ ဘွဲ့တွေ ရှိနေပြီပဲ။ နွယ်က မင်းနဲ့ အဆင့်ချင်းမတူတဲ့သူ မဟုတ်လား" ဟု ပြောပြီး ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် နောင်တဟူသော အနာစိမ်းက စတင် အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရရှိထားသော အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးဆပ်ပြီး နွယ်၏ လက်ကို တစ်ခါလောက် ပြန်ဆုပ်ကိုင်ချင်သည့် စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ငါ မှားခဲ့ပြီလား" ဟူသော အမေးကို ကျွန်တော် နေ့စဉ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးနေမိသော်လည်း အဖြေကတော့ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဆယ်နှစ်အကြာတွင် ကျွန်တော် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်က အောင်မြင်ကျော်ကြားသော ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိစွာ ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်စိတ်ကတော့ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဦးချစ်ဆိုင်လေးဆီသို့သာ ရောက်နေခဲ့သည်။

ကျွန်တော် မြင့်ဆန်းကို အတင်းအဓမ္မ လိုက်ရှာပြီး နွယ်ရှိရာကို မေးခဲ့သည်။ မြင့်ဆန်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း သိချင်လား ... လိုက်ခဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း မြင်ရမယ့်အရာအတွက်တော့ မင်းကိုယ်မင်း အပြစ်မတင်နဲ့"

မြင့်ဆန်း ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားသည့်နေရာမှာ ရန်ကုန်မြို့ပြင်က ဆေးရုံလေးတစ်ခုဆီသို့ ဖြစ်သည်။ လူနာဆောင်ထဲရှိ ကုတင်တစ်ခုပေါ်တွင် ပိန်လှီပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များက ကျဲပါးနေပြီး မျက်ဝန်းများက အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေသည်။ ကျွန်တော် မှင်တက်သွားမိသည်။ ထိုသူသည် ကျွန်တော် သိခဲ့သော၊ ချောမောလှပသော နွယ် မဟုတ်တော့။

"နွယ် ... နွယ်လား"

ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေသည်။ မြင့်ဆန်းက ကျွန်တော့်နားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ထွက်သွားတဲ့နေ့က နွယ် အိမ်အပြန်မှာ ကားတိုက်ခံရတာ။ သူမရဲ့ ဦးနှောက်အာရုံကြောတွေ ထိခိုက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမမှာ မင်းရဲ့ ရင်သွေးလေး ရှိနေခဲ့တာ မင်းသိလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဆင့်ချင်းမတူဘူးဆိုပြီး ထွက်သွားခဲ့တာလေ။ နွယ်က ကလေးကိုရော၊ သူမရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုရော အကုန်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ။ မင်းဆီက အကူအညီရမလားလို့ စာတွေ အကြိမ်ကြိမ်ရေးခဲ့ပေမယ့် မင်းကတော့ တစ်စောင်မှ ပြန်မထူးခဲ့ဘူး"

ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် နွယ်၏ ကုတင်နားသို့ ဒူးထောက်ကျလျက် ချဉ်းကပ်သွားမိသည်။

"နွယ် ... ကိုယ် ပြန်လာပြီ။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် အကုန်လုံး ပြန်ပြုပြင်ပေးပါ့မယ်"

ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို အသာအယာ ပြန်ရုန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျွန်တော့်အတွက် နာကျည်းမှုလည်း မရှိ၊ အချစ်လည်း မရှိ။ လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုထားသော အေးစက်မှုသာ ရှိသည်။

နွယ်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သို့သော် ထိုအကြည့်က ကျွန်တော့်ကို သိ၍ ကြည့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲဟင်"

သူမ၏ အသံက တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် ကျွန်တော် သေချာနားထောင်ရသည်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိတော့ပါ။ စိတ်ဒဏ်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုများကြောင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ကျွန်တော်ဆိုသော လူသတ်သမားကို သူမ မေ့ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော် ... ကျွန်တော်က မောင်မောင်လတ်ပါ။ နွယ့်ရဲ့ ကိုလတ်လေ"

ကျွန်တော် ငိုကြွေးရင်း ပြောမိသည်။ သို့သော် နွယ်ကတော့ ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကိုလတ် ... အင်း ... နာမည်က ရင်းနှီးသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး။ စိတ်မရှိပါနဲ့ရှင်၊ ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီ"

ထိုစကားသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ ကျွန်တော် တောင့်တခဲ့သော ပြန်ဆုံခြင်းသည် ဤသို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိပါ။ ကျွန်တော်သည် ပါရဂူဘွဲ့များ၊ ဂုဏ်ပုဒ်များ ရခဲ့သော်လည်း လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့်တော့ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ရခဲ့သော အောင်မြင်မှုများသည် နွယ်၏ ဘဝနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ထိုအောင်မြင်မှုများသည် အမှိုက်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးမဲ့သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ဆေးရုံအပြင်ဘက်သို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ဖြစ်၍ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင်လည်း သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုပြန်ဆုံခြင်းတွင် ရင်ခုန်သံများ မရှိတော့။ အချစ်များ မရှိတော့။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ပြန်ပြင်၍မရတော့သော နောင်တနှင့် ထာဝရ မဆုံးနိုင်မည့် အထီးကျန်မှုသာ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် သိပ္ပံပညာရပ်များစွာကို တတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း "လူ" တစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို တန်ဖိုးထားရမည်ဟူသော အခြေခံသဘောတရားကိုတော့ အသက်ကြီးမှ၊ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးပြီးမှသာ နားလည်ခဲ့ရပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - "အောင်မြင်မှုဟူသည်မှာ ချစ်ရသူနှင့် အတူမျှဝေခွင့်မရှိပါက အနှစ်သာရမရှိသော ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။"