နှစ်ယောက်မရှိ
နှစ်ယောက်မရှိ
"ဒေါ်ကျော့မေဆုံးပြီ" ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညဦးယံ၏ လေထုကို အက်ကြောင်းထင်သွားစေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ညစာစားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တပည့်ဖြစ်သူ မောင်ဝင်းကျော်က အပြေးအလွှား လာပြောခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် တစ်ချက်လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း အံ့ဩမှုတော့ သိပ်မရှိလှပါ။ ဒေါ်ကျော့မေ ကျန်းမာရေးမကောင်းသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်ရွာလုံးက သိထားကြသည် မဟုတ်လား။
"ဆရာ ဦးနိုးတူးအိမ်ကို သွားမှာလား"
မောင်ဝင်းကျော်က လက်နှိပ်မီးကို အသင့်ပြင်ရင်း မေးသည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ဤရွာကို ရောက်ကတည်းက ဦးနိုးတူးဆိုသည့် လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို အမြဲကြားနေခဲ့ရသည်။ နိုးတူးဆိုသည့်အတိုင်း ဤရွာတွင် သူကဲ့သို့ လူမျိုး နှစ်ယောက်မရှိ။ ကတ်သီးကတ်သတ်နိုင်လှသည်၊ တစ်ရွာလုံးနှင့် တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် နေတတ်သည်။ တစ်ချိန်က ဘုန်းကြီးဝတ်နှင့် စာတတ်ပေတတ် ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒေါ်ကျော့မေနှင့် တွေ့ပြီးနောက် လူထွက်ကာ မယားလုပ်စာ ထိုင်စားနေသည့် "သူဖုန်းစား" ဟု ရွာက ကဲ့ရဲ့ကြသည်။
"သွားရမှာပေါ့ကွ။ မင်းက ဘာလဲ … မသာအိမ်လိုက်ပြီး ဖဲရိုက်မလို့လား" ဟု ကျွန်တော်က ခပ်ရွှဲ့ရွှဲ့မေးလိုက်တော့ မောင်ဝင်းကျော်က ခေါင်းခါသည်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို သိချင်လို့ ဆရာနဲ့ လိုက်မှာ။ ဦးနိုးတူးအိမ်မှာ ဖဲရိုက်လို့ရတယ်ဆိုရင်ကို အဆန်းပဲဆရာ။ ဆရာ ဟိုရောက်ရင် သိမှာပါ"
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် လက်နှိပ်မီးကိုယ်စီဖြင့် ရွာလယ်ရှိ ဦးနိုးတူးအိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ခြောက်ကပ်နေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရွာတွင် လူသေလျှင် ဖဲဝိုင်း၊ အရက်ဝိုင်း၊ လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတို့ဖြင့် စည်ကားနေတတ်သော်လည်း ဦးနိုးတူးအိမ်ဝန်းကျင်မှာမူ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။ အိမ်ခြံဝင်းအတွင်း ရောက်သည့်တိုင် မီးရောင်ဟူ၍ မမြင်ရ။ မှောင်မည်းနေသော အိမ်ကြီးသည် ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဝပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ဦးနိုးတူး … ဗျိုး ဦးနိုးတူး"
ကျွန်တော် အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ထူးသံမကြားရ။ ခဏအကြာတွင်မှ အိမ်အောက်ထပ် တံခါးပိတ်သံ ကြားလိုက်ရပြီး ဦးနိုးတူး ထွက်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် မှန်အိမ်လေးတစ်လုံး။ ထိုမှန်အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဦးနိုးတူး၏ မျက်နှာသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍အိုစာကာ ညှိုးငယ်နေသယောင် ရှိသည်။
"ဒေါ်ကျော့မေ ဆုံးလို့ဆို"
"ဟုတ်တယ်ဆရာ"
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ တစ်အိမ်လုံးလည်း မှောင်လို့။ လူလည်း တစ်ယောက်မှ မရှိပါလား"
ဦးနိုးတူးက မှန်အိမ်ကို ခုံပေါ်တင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်သော နာကျင်မှုနှင့် ငြိမ်သက်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။
"သူက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ သွားချင်တာဆရာ။ နောက်ပြီး ဒီရွာမှာ ကျော့မေရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ကင်းတဲ့သူမှ မရှိတာ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ဘူး"
သူ့စကားက ထူးဆန်းနေသည်။ ဒေါ်ကျော့မေသည် တစ်ရွာလုံးထံမှ လယ်ပေါင်၊ ယာပေါင်၊ အိမ်ခြံပေါင်များ လက်ခံထားသည့် အတိုးစား ငွေတိုးချေးစားသူတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ ရွာသားများက သူမကို မြင်လျှင် ကြောက်ကြသည်၊ မုန်းကြသည်။ ထိုသို့သောသူ၏ အသုဘတွင် လူမရှိခြင်းမှာ မဆန်းသော်လည်း ဦးနိုးတူး၏ လေသံကမူ တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်နှင့် ဦးနိုးတူးသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် ထိုင်မိကြသည်။ မောင်ဝင်းကျော်ကတော့ အိမ်အောက်ဘက်တွင် ခပ်လှမ်းလှမ်းက စောင့်နေသည်။ ဦးနိုးတူးက ဆေးပေါ့လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ဆရာ … ဒီရွာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို မယားလုပ်စာ ထိုင်စားတဲ့ ကပ်ပါးရပ်ပါးလို့ မြင်ကြတာ ဆရာသိမှာပါ"
သူက ခပ်အေးအေးပင် စပြောသည်။ ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိသဖြင့် ငြိမ်နေမိသည်။ သူက ဆက်ပြောသည်။
"ကျွန်တော် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ဘဝကနေ လူထွက်ခဲ့တာ ကျော့မေ့ကြောင့်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေမသိတာက ကျော့မေက ကျွန်တော့်ကို လာဖျက်ဆီးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကယ်တင်ချင်လို့ လူထွက်ခဲ့တာ"
လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာဆီက ဇာတ်လမ်းကို ဦးနိုးတူးက ပြန်ပြောပြသည်။ ဒေါ်ကျော့မေသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာ၏ ချမ်းသာသော အိမ်တစ်အိမ်တွင် အစေခံဘဝဖြင့် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ အနိုင်ကျင့်ခံရမှု၊ နှိပ်စက်ခံရမှုများကြားတွင် သူမ၏ ဘဝသည် ခြောက်ကပ်ခဲ့ရသည်။ ဦးနိုးတူး (ထိုစဉ်က ဆရာတော်) သည် သူမ၏ ဒုက္ခများကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး သနားစိတ်မှတစ်ဆင့် သံယောဇဉ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
"သူ့ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးစရာ မရှိခဲ့ဘူး ဆရာ။ ကျွန်တော် လူထွက်ပြီး သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်ရွာလုံးက ကျွန်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ သိက္ခာမရှိတဲ့ ဘုန်းကြီးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျော့မေကတော့ ကျွန်တော့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်ခဲ့တာ"
ဦးနိုးတူး၏ လေသံတွင် နောင်တရိပ် မပါဝင်ဘဲ ဂုဏ်ယူမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ကျော့မေက စီးပွားရေး အရမ်းတော်တယ်။ သူက ဒီရွာက လူတွေကို ငွေတိုးချေးတယ်။ လယ်တွေ၊ ယာတွေ ပေါင်ခံတယ်။ လူတွေက သူ့ကို 'မိကျော့မေ အတိုးကြီး' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုကျတော့ 'မယားခိုင်းဖတ် နိုးတူး' တဲ့။ ကျွန်တော်က သူခိုင်းသမျှ စာရင်းဇယားတွေ လုပ်ပေးတယ်၊ ငွေကောက်ပေးတယ်။ လူတွေရှေ့မှာ သူက ရက်စက်တဲ့ မိန်းမကြီး၊ ကျွန်တော်က ခေါင်းမဖော်ဝံ့တဲ့ လင်"
သူ ခဏရပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဆရာ သိလား။ ကျော့မေ အဲဒီလို ငွေတွေ စုနေတာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ"
သူ့မေးခွန်းကို ကျွန်တော် မဖြေနိုင်ပါ။ ဒေါ်ကျော့မေသည် အလွန်အမင်း ကပ်စေးနှဲပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကောင်းမစား၊ ဦးနိုးတူးကိုလည်း ကောင်းကောင်းမကျွေးဘဲ ငွေကိုသာ ဖက်တွယ်ထားသူဟု ကျော်ကြားသည်။
"သူက ဒီရွာသားတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆရာ။ သူက ကာကွယ်ပေးနေတာ။ ဒီရွာက လူတွေက ဖဲရိုက်တယ်၊ အရက်သောက်တယ်၊ အလဟဿ ဖြုန်းတီးကြတယ်။ သူတို့ လယ်တွေကို အပြင်က ကုမ္ပဏီတွေ၊ သူဌေးတွေလက်ထဲ ရောက်သွားရင် ပြန်ရဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျော့မေက ကြားကနေ အတိုးနည်းနည်းနဲ့ အတင်းပေါင်ခိုင်းပြီး သိမ်းထားပေးတာ။ အဲဒီမြေစာချုပ်တွေ အားလုံးကို သူက စနစ်တကျ သိမ်းထားခဲ့တယ်"
ကျွန်တော် အံ့ဩသွားမိသည်။ လူတစ်ယောက်၏ စေတနာကို အမုန်းတရားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ကြသည်လား။
"ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျော့မေမှာ ကင်ဆာရောဂါ ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်"
ဦးနိုးတူး၏ အသံက တုန်ရီလာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်လည်း လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။
"သူက သူ့ရောဂါကို ဘယ်သူ့မှ မပြောခိုင်းဘူး။ ဆေးကုဖို့ထက် သူသိမ်းထားတဲ့ မြေစာချုပ်တွေ၊ ရွှေထည်တွေကို ဘယ်လို စီမံရမလဲဆိုတာကိုပဲ သူ နေ့ညမပြတ် စဉ်းစားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ် … 'ကိုနိုးတူး … ကျွန်မ သေသွားရင် ရှင်ပဲ ဒီတာဝန်ကို ယူရမှာ။ ဒီရွာသားတွေ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်မုန်းမုန်း ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူတို့ အိုးအိမ်မဲ့ မဖြစ်ဖို့က အဓိကပဲ' တဲ့"
ဒေါ်ကျော့မေသည် သူမ၏ နာကျင်မှုများကို အံတုရင်း နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူမသည် စုဆောင်းထားသော ငွေများကို ရွာ၏ စာသင်ကျောင်းနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွက် လှူဒါန်းရန် သေတမ်းစာ ရေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအလှူကိုလည်း သူမ၏ အမည်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ "အမည်မဖော်လိုသူ" အဖြစ်သာ ပြုလုပ်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် သူ့ကို မေးဖူးတယ် … ကျော့မေရာ၊ ညည်းကို ဒီလောက် မုန်းနေကြတာ၊ ညည်းက ဘာလို့ သူတို့ကို ပြန်ကူညီချင်ရတာလဲလို့။ သူက ပြန်ပြောတယ် … 'ကျွန်မက မိဘမဲ့ အစေခံဘဝနဲ့ ကြီးခဲ့ရတာ ကိုနိုးတူးရဲ့။ ဆာလောင်တာ၊ အိမ်မရှိတာ ဘယ်လောက် ပူလောင်လဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒီရွာသားတွေက မိုက်မဲကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကျတော့ အပြစ်မရှိပါဘူး' တဲ့"
ဒေါ်ကျော့မေ၏ စိတ်ထားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော် ရှက်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့မိသွားသည်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သူမကို ကပ်စေးနှဲသော မိန်းမကြီးဟု မှတ်ချက်ချခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လား။
"နောက်ပိုင်း သူမထနိုင်တော့တဲ့အခါ ကျွန်တော်ပဲ အကုန်လုပ်ပေးရတယ်။ သူမစားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကွယ်လွန်ခင်အထိ တစ်ခါမှ ညည်းညူတာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုပဲ မှာတယ် … 'ကိုနိုးတူး … ကျွန်မ သေရင် မသာအိမ်မှာ ဘယ်သူ့မှ မဖိတ်နဲ့။ ဖဲမရိုက်ခိုင်းနဲ့။ အရက်မတိုက်နဲ့။ ရှင်နဲ့ ကျွန်မပဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နှုတ်ဆက်ကြမယ်' တဲ့"
ထို့ကြောင့်ပင် ဤအိမ်ကြီးသည် မှောင်မည်းကာ တိတ်ဆိတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဦးနိုးတူးသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဆရာ … ကျွန်တော့်မှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"
ဦးနိုးတူးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် မှန်အိမ်အလင်းအောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။
"ကျော့မေက သူ့ကိုယ်သူ စတေးခဲ့တာတင် မကဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကိုပါ ဒီလောကမှာ အမုန်းခံရဆုံးလူ ဖြစ်အောင် လုပ်သွားခဲ့တာ"
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
"သေတမ်းစာထဲမှာ သူ ရေးထားခဲ့တာက … ရွာသားတွေ ပေါင်ထားတဲ့ လယ်ယာမြေစာချုပ်အားလုံးကို ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ လွှဲပေးခဲ့တယ်"
ဦးနိုးတူးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"လူတွေက ထင်မှာကတော့ ကျွန်တော်က ကျော့မေရဲ့ အမွေတွေကို မတရားသိမ်းပိုက်ပြီး ရွာသားတွေကို နှိပ်စက်မယ့်လူလို့ပဲ။ ကျော့မေက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ သိလား ဆရာ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အင်အားရှိစေချင်တာ။ သူ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှ လာမနိုင်အောင်၊ ကျွန်တော် စားဝတ်နေရေး မပူရအောင် သူ စီစဉ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အစီအစဉ်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ရွာလုံးရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်"
ဦးနိုးတူးသည်
"ဒီမှာကြည့်ပါ ဆရာ"
သူက စက္ကူထုပ်ကို ဖြည်လိုက်သည်။ ထိုစက္ကူများသည် ရွာသားများ၏ လယ်ယာမြေစာချုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားသည်မှာ ထိုစာချုပ်များ၏ နောက်ကျောတွင် ဒေါ်ကျော့မေ၏ လက်မှတ်ဖြင့် "ကြွေးမြီအားလုံး ပယ်ဖျက်ပြီး" ဟူသော စာသားကို ရေးထိုးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"သူက ဒီစာချုပ်တွေကို ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုက်သလို လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ရွာလုံးရဲ့ အမုန်းကိုတော့ သူနဲ့အတူ သုသာန်အထိ သယ်သွားခဲ့ပြီ။ လူတွေက သူ့ကို 'အတိုးစား မိကျော့မေ' လို့ပဲ ထာဝရ မှတ်မိနေကြတော့မယ်"
ထိုအချိန်တွင် အိမ်ပေါ်ထပ်မှ တစ်စုံတစ်ခု လဲကျသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ဦးနိုးတူးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး အိမ်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ ကျွန်တော်လည်း နောက်က လိုက်သွားမိသည်။
အိမ်ပေါ်ထပ်တွင် ဒေါ်ကျော့မေ၏ ရုပ်အလောင်းကို အေးစက်စွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထိုရုပ်အလောင်း၏ ဘေးတွင် ဦးနိုးတူးသည် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။
"ကျော့မေရယ် … ညည်းကတော့ ငါ့ကို လူကောင်းကြီး ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ညည်းကို လူဆိုးမကြီး အဖြစ်နဲ့ အသေမခံနိုင်ဘူး။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ … ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ"
သူ၏ ငိုသံသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်သန်းကာ လွင့်ပျံနေသည်။ ကျွန်တော် ရပ်ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်လာသည်။ ဦးနိုးတူးသည် သူ၏ သိက္ခာကို စတေးပြီး ဒေါ်ကျော့မေနှင့် အတူနေခဲ့သည်။ ဒေါ်ကျော့မေသည်လည်း သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စတေးပြီး ရွာသားများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် ထားရှိသော အနစ်နာခံမှုများသည် မည်မျှပင် နက်ရှိုင်းလိုက်ပါသနည်း။
"ဆရာ … ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"
ဦးနိုးတူးက မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် ခိုင်မာသော အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ကျွန်တော် ဒီစာချုပ်တွေကို အခုပဲ မီးရှို့ပစ်မယ်။ ရွာသားတွေကိုလည်း ကျော့မေက သူတို့အကြွေးတွေကို ဆပ်သွားပြီလို့ပဲ ပြောမယ်။ ကျွန်တော့်ကို သူတို့ မုန်းချင်သလောက် မုန်းပါစေ။ ကျော့မေရဲ့ နာမည်ကိုတော့ ကျွန်တော် သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ပေးရမယ်"
မိုးသောက်ယံ အချိန်သို့ ရောက်လာပြီ။
ဦးနိုးတူးအိမ်ရှေ့ရှိ မြေကွက်လပ်တွင် မီးပုံကြီးတစ်ပုံ တောက်လောင်နေသည်။ ထိုမီးပုံထဲသို့ ဦးနိုးတူးသည် စာချုပ်များကို တစ်ရွက်ချင်းစီ ထည့်နေသည်။ စက္ကူများ လောင်ကျွမ်းသွားတိုင်း ရွာသားများ၏ ကြွေးမြီများ၊ ပူပန်မှုများလည်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
"ဦးနိုးတူး … ခင်ဗျား ဒါတွေ အကုန်ရှို့လိုက်ရင် ခင်ဗျားမှာ ဘာမှ ကျန်မှာမဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ကျွန်တော် သတိပေးမိသည်။
သူက ပြုံးသည်။ ထိုအပြုံးသည် လောကီစည်းစိမ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သော ရဟန္တာတစ်ပါး၏ အပြုံးကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။
"ကျွန်တော့်မှာ ကျော့မေ ရှိခဲ့ဖူးတယ် ဆရာ။ အဲဒါ ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးမားဆုံး အမွေပဲ။ ကျန်တာတွေကတော့ အပိုတွေပါ"
မီးပုံကြီး ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် နေဝန်းနီကြီးက အရှေ့ဘက်မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွာသားအချို့သည် ဦးနိုးတူးအိမ်ဘက်သို့ စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မီးပုံဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ဦးနိုးတူးနှင့် အိမ်ပေါ်မှ ဒေါ်ကျော့မေ၏ ရုပ်အလောင်းကို သယ်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ကျွန်တော်တို့ကိုပင် ဖြစ်သည်။
"ဒေါ်ကျော့မေက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြွေးမြီစာချုပ်အားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပေးဖို့ မှာသွားခဲ့တယ်"
ကျွန်တော်က ရွာသားများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ရွာသားများအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ အချို့က ဒူးထောက်ကျသွားကြပြီး အချို့ကတော့ မျက်ရည်များ ကျလာကြသည်။ သူတို့ မုန်းခဲ့သော၊ ကဲ့ရဲ့ခဲ့သော "မိကျော့မေ" သည် သူတို့ဘဝအတွက် နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ အနစ်နာခံသွားခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ဦးနိုးတူးကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောဘဲ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်ကာ ပရိတ်တရားများကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်နေသည်။ သူသည် ဤရွာတွင် နှစ်ယောက်မရှိသော လူထူးလူဆန်း ဖြစ်ခဲ့သလို၊ သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်လည်း ဤလောကတွင် နှစ်ယောက်မရှိနိုင်သော စတေးမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
နောင်တဆိုသည်မှာ နားလည်မှု နောက်ကျခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနစ်နာခံမှုများသည် အမုန်းတရား၏ အောက်ခြေတွင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပွင့်လန်းနေတတ်ကြောင်း ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါတော့သည်။
သင်ခန်းစာ- တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မဝေဖန်ခင် သူတို့ရဲ့ ကျောပြင်က ထမ်းထားရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မြင်အောင် ကြည့်တတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အစစ်အမှန်ဟာ ဂုဏ်သိက္ခာထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အနစ်နာခံမှုမှာ တည်ရှိပါတယ်။