ခန်းစီးနောက်ကွယ်က ပထွေး
ခန်းစီးနောက်ကွယ်က ပထွေး
အိမ်ထဲမှာ လွှမ်းမိုးထားတဲ့ အသံကတော့ နာရီတစ်လုံးရဲ့ တချက်တချက် မြည်သံရယ်၊ နောက်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းက ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းရယ်ပါပဲ။ ကျွန်မ
ကျွန်မ အသက် နှစ်အရွယ်မှာ အဖေ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဖေဆုံးပြီး တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာပဲ အမေက ဒီလူ့ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ အမှောင်ကျသွားခဲ့သလိုပဲ။ အဖေ့နေရာမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အစားမထိုးစေချင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဦးကိုကိုဟာ ကျူးကျော်သူတစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။ သူက စကားနည်းတယ်။ အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနဲ့ နေတတ်ပြီး ကျွန်မကိုဆိုရင်လည်း တည့်တည့်ကြည့်လေ့မရှိဘူး။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို မြင်တိုင်း မျက်စောင်းခဲတယ်၊ သူကျွေးတဲ့ ထမင်းကို "ခွေးကျွေးတာတောင်မှ စားကောင်းဦးမယ်" လို့ ရုန့်ရုန့်ရင်းရင်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
"မိသန္တာ... လာလေ၊ ထမင်းစားမယ်"
အမေ့ရဲ့ ခေါ်သံက မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မ
"ရှင် ဒီနေ့ရော အပြင်သွားဦးမှာလား" အမေက ဦးကိုကို့ကို တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
ဦးကိုကိုက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး "အေး... သွားရမယ်၊ ကိစ္စလေး ရှိလို့" လို့ပဲ ဖြေတယ်။
ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ လှောင်လိုက်မိတယ်။ "ကိစ္စ" တဲ့လား။ ဘာကိစ္စလဲ... ဖဲရိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားမိန်းမဆီ သွားတာလား။ ကျွန်မ သိတာကတော့ အမေ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူက တစ်နည်းနည်းနဲ့ နှိုက်ယူနေတယ် ဆိုတာပါပဲ။ အမေ့ရဲ့ ရွှေလက်စွပ်ကလေး တစ်ကွင်း ပျောက်သွားတုန်းကလည်း သူပဲ ယူတာလို့ ကျွန်မ ယိုးစွပ်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီ နှုတ်ဆိတ်နေမှုကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တာ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အမုန်းဆုံးအရာက အဲဒီ အပြာရောင် ခန်းစီးစပဲ။ အဲဒီ ခန်းစီးနောက်ကွယ်မှာ သူ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိရဘူး။ သူနဲ့ အမေ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ စကားပြောနေတာတွေကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သလိုပဲ။ အမေ့ကို သူ ဘာတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ထားသလဲ။ အမေကရော ဘာလို့ ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဖက်တွယ်ထားရတာလဲ။
"သန္တာ... နင် ကျောင်းလခ ပေးဖို့ကိစ္စ ငါ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ထားတယ်၊ နောက်အပတ်ကျရင် ပေးလို့ရပြီ"
သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြောလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ထမင်းပန်းကန်ကို ဆောင့်ချလိုက်ပြီး-
"မလိုဘူး... ရှင့်ဆီက ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မလိုချင်ဘူး။ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံရှိရင်လည်း အမေ့ဆီက ခိုးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပဲ ဖြစ်မှာ။ ကျွန်မကို လာပြီး လူကောင်းမလုပ်နဲ့"
ကျွန်မ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် အမေ့မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ဦးကိုကိုကတော့ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်ရုံကလွဲလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ သူက ထမင်းဝိုင်းကနေ ထသွားပြီး အဲဒီ အပြာရောင် ခန်းစီးနောက်ကွယ်က သူ့နေရာလေးဆီ ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မနဲ့ သူတို့ကြားက တင်းမာမှုဟာ ပိုပြီးတော့ သိသာလာခဲ့တယ်။
လတွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတရားတွေကလည်း အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အခုဆိုရင် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ကို ရောက်နေပြီ။ အမေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချောင်လာပြီး ဖြူဖျော့လာတယ်။ အမေ နေမကောင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပေမယ့် အမေက အမြဲတမ်း "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ပါ" လို့ပဲ ပြောတတ်တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကျောင်းက အစောကြီး ပြန်လာတဲ့နေ့ပေါ့။ အိမ်ထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ အပြာရောင် ခန်းစီးစက ဟဟလေး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ဦးကိုကိုက ဖုန်းပြောနေတာ။ ကျွန်မ အသာလေး နားစွင့်လိုက်မိတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်။ ပိုက်ဆံကတော့ အခုလောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ ရသေးတယ်၊ ကျန်တာကို နောက်မှ ထပ်ဖြည့်ပေးမယ်။ သူတို့ကိုတော့ လုံးဝ မသိစေချင်ဘူးဗျာ... အထူးသဖြင့် ကလေးကိုပေါ့"
သူ့အသံက တုန်ရီနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ "ကလေး" ဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောတာလား။ နောက်ပြီး ဘယ်သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးနေတာလဲ။ အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး သူ ဘယ်သူ့ကို ထောက်ပံ့နေတာလဲ။ ဒေါသက ငယ်ထိပ်ကို တက်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူက
"သန္တာ... အစောကြီး ပြန်ရောက်တာလား"
"ရှင် ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ" ကျွန်မက တည့်တည့်မေးလိုက်တယ်။
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... အလုပ်ကိစ္စပါ"
"လိမ်မနေနဲ့... ရှင့်မှာ ဘာအလုပ်ရှိလို့လဲ။ အမေ့ဆီက နှိုက်ယူထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်မိန်းမဆီ သွားပေးမလို့လဲ။ ပြောစမ်းပါ ဦးကိုကို... ရှင့်မှာ တခြားမိန်းမ ရှိနေတာ မဟုတ်လား"
ကျွန်မရဲ့ အသံက အိမ်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ အိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်နေတဲ့ အမေတောင် လန့်နိုးပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "သန္တာ... အဲဒီလို မပြောရဘူးလေ၊ သမီး ဘာမှမသိဘဲနဲ့" လို့ တားရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မရပ်ဘူး။
"အမေကလည်း... သူ့ဘက်ကပဲ အမြဲ ခုခံနေတာ။ သူက အမေ့ကို လိမ်နေတာ။ သူ အပြင်သွားနေတာတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေ ပေးနေတာတွေက တခြားမိန်းမဆီ သွားနေတာ။ အမေ မသိဘူးလား"
ဦးကိုကိုက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် သူက ဘာမှ မရှင်းပြဘူး။ သူက အကျီင်္ကို ကောက်စွပ်ပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ ဦးကိုကို့ကို လုံးဝ စကားမပြောတော့ဘူး။ သူ့ဖုန်းကိုလည်း ကျွန်မ ခိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူက အမြဲတမ်း သူ့အနားမှာပဲ ထားတတ်တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ ဗီရိုထဲက ဆေးပုလင်းတချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီဆေးတွေက ဘာဆေးတွေလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆေးပုလင်းပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ နာမည်တွေကို အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေက ကင်ဆာဝေဒနာရှင်တွေ သောက်ရတဲ့ ဆေးတွေ ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်မ အမေ့ကို ပြေးမေးမိတယ်။ "အမေ... ဒါ ဘာဆေးတွေလဲ။ အမေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
အမေက မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး ကျွန်မကို ဖက်ထားတယ်။ "သမီးကို မပြောချင်လို့ပါ၊ သမီး စာမေးပွဲနီးနေပြီဆိုတော့ စိတ်မရှုပ်စေချင်လို့။ အမေ ကင်ဆာအဆင့် ရောက်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့... ဦးကိုကိုက အကုန်လုံး စီစဉ်ပေးနေတာပါ"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ဦးကိုကိုက ဘယ်လိုလုပ် စီစဉ်ပေးတာလဲ။ သူက အလုပ်မှမရှိတာ။ အမေ့ကို ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး လိုမှာပဲ။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေက ဘယ်က ရတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အတွေးတွေ ရှုပ်ထွေးကုန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတရားကတော့ လျော့မသွားခဲ့ဘူး။ "သူ အမေ့ကို အသုံးချပြီး တစ်ခုခု လုပ်နေတာပဲ ဖြစ်မှာ" လို့ပဲ ကျွန်မ ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆက်တွေးနေခဲ့မိတယ်။
အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ဆိုးဝါးလာတယ်။ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။ အမေ ဆေးရုံတက်ရပြီ။ ဆေးရုံစရိတ်တွေ၊ ဆေးဖိုးဝါးခတွေက တစ်ရက်ကို သိန်းနဲ့ချီ ကုန်နေတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ စုဗူးလေးကို ခွဲလိုက်ပေမယ့် အဲဒါက ဆေးဖိုး တစ်ရက်စာတောင် မလောက်ဘူး။
ဦးကိုကိုကတော့ အိမ်မှာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေမှ ဆေးရုံကို ခဏလာတတ်ပြီး အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကြည့်နေတတ်တယ်။ သူ လာတဲ့အခါတိုင်း လူက ချည့်နဲ့နေပြီး လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်သလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း မှေးစင်းနေတတ်တယ်။
"ရှင့်ကို အမေက ဒီလောက် အားကိုးနေတာ၊ အခု အမေ အသက်လုနေရတဲ့ အချိန်မှာ ရှင်က ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ" ကျွန်မ ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းမှာ သူ့ကို အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးတယ်။
သူက နံရံကို မှီထားပြီး ကျွန်မကို အားနည်းစွာ ပြုံးပြတယ်။ "ဦး... အလုပ်လုပ်နေရလို့ပါ သန္တာရယ်။ သမီး အမေအတွက် စိတ်မပူနဲ့နော်၊ ဦး ရှိတယ်"
"ရှင် ရှိနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ရှင့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံလည်း မရှိဘူး။ ရှင်က အမေ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ"
ကျွန်မရဲ့ စကားတွေက ဓားသွားတွေလိုပဲ သူ့ကို ထိုးစိုက်ခဲ့မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကတော့ ငြိမ်ခံနေတုန်းပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းမှာ ပတ်တီးစလေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက သွေးလှူထားတဲ့ ပတ်တီးမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို ခွဲစိတ်ထားသလိုမျိုးပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ အိမ်ကို ပစ္စည်းပြန်ယူရင်း ဦးကိုကိုရဲ့ ဖုန်း အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာကို တွေ့လိုက်တယ်။ ဖုန်းက လော့ခ် မချထားဘူး။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ထဲမှာ "ဒီနေ့ လာခဲ့ပါ၊ ကျန်တဲ့ ငွေပေးချေမှုအတွက် လက်မှတ်ထိုးရပါမယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို တွေ့ရတယ်။ ပို့တဲ့သူက "ရှေ့နေ ဦးမင်းမင်း" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသမီးတွေ တောက်လာတယ်။ "ရှေ့နေ" ဆိုတော့ သူ အိမ်ကို ပေါင်နှံနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမေ့နာမည်နဲ့ ရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူ ခိုးယူနေတာလား။ ကျွန်မ အဲဒီလိပ်စာအတိုင်း ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာက ရှေ့နေရုံးခန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင်က ဂိုဒေါင်လို နေရာမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်မ အထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ ဦးကိုကိုက ကုတင်တစ်ခုပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ တခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူတို့ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဦးကိုကို... ခင်ဗျားရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရမ်း စိုးရိမ်နေရပြီ။ ခင်ဗျားမှာ ရှိတဲ့ ကျောက်ကပ်တစ်ခုကလည်း မကောင်းတော့ဘူး၊ အခု နောက်တစ်ခုကို ထပ်ပြီး ရောင်းမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်"
"ရပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော့် မိန်းမအတွက် ဆေးဖိုး လိုနေလို့ပါ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့် သမီးလေး ကျောင်းပြီးဖို့လည်း လိုသေးတယ်။ ကျွန်တော် သေသွားရင်တောင် သူတို့ နှစ်ယောက် ဘဝ မပျက်စေချင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့တယ်။ ခြေထောက်တွေက အားမရှိတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီ "ပထွေး" လို့ ကျွန်မ နှိမ်ချခဲ့တဲ့ လူဟာ ကျွန်မတို့အတွက် သူ့ရဲ့ အင်္ဂါအစိတ်
ကျွန်မ အိမ်ကို ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ အိမ်ထဲက အပြာရောင် ခန်းစီးစကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။ ဒီခန်းစီးနောက်ကွယ်မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်မှုတွေကို အံကြိတ် ခံစားခဲ့ရသလဲ။ သူ အပြင်ထွက်သွားတာတွေဟာ ပျော်ပါးဖို့ မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တာ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ဦးကိုကို အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက အရင်ကထက် ပိုပြီး ဖြူဖျော့နေတယ်။ လမ်းလျှောက်တာတောင် တစ်လှမ်းချင်းစီကို အားယူနေရသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ အသာလေး ပြုံးပြတယ်။
"သန္တာ... အမေ့အတွက် ဆေးဖိုး ရပြီနော်။ ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာ သွားသွင်းလိုက်မယ်။ သမီး ကျောင်းလခအတွက်လည်း ဦး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ထားတယ်"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက အလိုအလျောက် စီးကျလာတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီး... အမေ့အတွက် စိတ်ပူလို့လား။ မငိုနဲ့လေ... အမေ နေကောင်းသွားမှာပါ"
သူက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသာလေး ပုတ်ပေးတယ်။ သူ့လက်တွေက အေးစက်နေပေမယ့် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ဦးကိုကို... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" ကျွန်မရဲ့ စကားသံက တုန်ရီနေတယ်။
သူက ခဏတော့ ကြောင်သွားတယ်။ "ဘာကိုလဲ သမီးရဲ့"
"ကျွန်မ အားလုံး သိသွားပြီ။ ဦး ရှေ့နေနဲ့ တွေ့တာရော၊ ကျောက်ကပ် ရောင်းဖို့ လုပ်နေတာရော... အားလုံးကို သိသွားပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦး... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မတို့အတွက် ဒီလောက်အထိ အနစ်နာခံရတာလဲ။ ကျွန်မက ဦးကို ဒီလောက် စော်ကားခဲ့တာတောင်မှ..."
ဦးကိုကိုက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်တယ်။ သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ အသာလေး ထိုင်လိုက်ပြီး အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောပြတယ်။
"သမီး အဖေနဲ့ ဦးက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေပါ။ အဖေ မဆုံးခင်မှာ ဦးကို ကတိတောင်းသွားခဲ့တယ်။ သူ့သားမယားကို စောင့်ရှောက်ပေးပါလို့။ ဦးမှာလည်း တခြား မိသားစု မရှိဘူး။ သမီးတို့ကပဲ ဦးရဲ့ မိသားစု ဖြစ်လာခဲ့တာ။ သမီး ဦးကို မုန်းတာကို ဦး နားလည်ပါတယ်။ အဖေ့နေရာမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ချင်ဘူးဆိုတာ ဦး သိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဦးအတွက်တော့ သမီးဟာ ဦးရဲ့ သမီးအရင်းလိုပါပဲ။ သမီးတို့အတွက် ဆိုရင် ဦးရဲ့ အသက်ကိုတောင် ပေးဝံ့ပါတယ်"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ ဆေးရုံကပါ။ အမေ သတိလစ်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်း။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြတယ်။
ဆေးရုံရောက်တော့ အမေက ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ရောက်နေပြီ။ ဆရာဝန်က ထွက်လာပြီး "လူနာက သွေးအများကြီး လိုနေတယ်၊ ရှားပါးသွေးအမျိုးအစား ဖြစ်နေလို့ ရှာရခက်နေတယ်" လို့ ပြောတယ်။
"ကျွန်တော့် သွေး ယူပါ ဆရာ... ကျွန်တော့် သွေးက သူနဲ့ တူပါတယ်" ဦးကိုကိုက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာတယ်။
ဆရာဝန်က ဦးကိုကို့ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "ဦးကိုကို... ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေက သွေးလှူဖို့ မပြောနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မနည်း ထိန်းနေရတာ။ ခင်ဗျားမှာ ရောဂါအခံ ရှိနေတာ ကျွန်တော် သိတယ်နော်"
"ရပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော် မသေမချင်းတော့ ယူလို့ရတယ် မဟုတ်လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့် မိန်းမကို ကယ်ပေးပါ"
ကျွန်မ တားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဦးကိုကိုက ကျွန်မကို လက်ကာပြတယ်။ "သမီး... အမေ့ကို ကယ်ရမယ်။ ဒါ ဦးရဲ့ နောက်ဆုံး တာဝန်ပဲ"
ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ အမေ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးကိုကိုကတော့ ပြန်နိုးမလာတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အားနည်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နောက်ဆုံး သွေးလှူဒါန်းမှုရဲ့ ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုမာ ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အပြာရောင် ခန်းစီးစလေးကို အိမ်ကနေ ဖြုတ်ယူလာပြီး ဆေးရုံက ဦးကိုကို့ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထားပေးထားလိုက်တယ်။ အဲဒီ ခန်းစီးနောက်ကွယ်မှာ သူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေက အခုတော့ အလင်းထဲကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ အလင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ အရမ်းကို ပူလောင်လွန်းပါတယ်။
တစ်ပတ်အကြာမှာ ဦးကိုကို ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူ ဆုံးသွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း အပြာရောင် ခန်းစီးနောက်ကွယ်က သူ့ရဲ့ သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ငယ်က ပုံလေးတွေ၊ ကျွန်မ ကျောင်းမှာ ဆုရတုန်းက သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းလေးတွေနဲ့ ကျွန်မ ပစ်ပစ်ခါခါ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီလေး တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။
ဒိုင်ယာရီရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ သူ ဒီလို ရေးထားခဲ့တယ်။
"သမီး သန္တာ... တစ်နေ့မှာ ဦးကို သမီး နားလည်ပေးနိုင်မယ့် အချိန်ကို ဦး စောင့်နေပါ့မယ်။ သမီး ဦးကို 'အဖေ' လို့ မခေါ်ခဲ့ရင်တောင်မှ၊ သမီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဦးကို လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးရင်ပဲ ဦး ကျေနပ်ပါပြီ။ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပါ... သမီးကို ဦး အရမ်းချစ်တယ်"
ကျွန်မ အဲဒီစာကို ဖတ်ရင်း ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်မမှာ သူ့ကို "အဖေ" လို့ ခေါ်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါလျက်နဲ့ အမုန်းတရားတွေကြောင့် အဲဒီအခွင့်အရေးတွေကို လွှင့်ပစ်ခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူး။ သူ ထားခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အမေ နေကောင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဦးကိုကိုရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ဂူပေါ်မှာ ကျွန်မ စာတန်းလေး တစ်ခု ရေးထိုးခဲ့တယ်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို ခန်းစီးနောက်ကွယ်ကနေ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့... ကျွန်မရဲ့ ဖခင်" တဲ့။
ဘဝမှာ ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ်မြင်ရတဲ့ အပေါ်ယံ အခွံတွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး လူတွေကို ဆုံးဖြတ်တတ်ကြတယ်။ ခန်းစီးတစ်ခု ကာထားရုံနဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဘာရှိသလဲဆိုတာကို မသိဘဲ ကျွန်မတို့ ခန့်မှန်းခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားကတော့ တစ်ခါတလေမှာ အဲဒီ ခန်းစီးထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတတ်သလို၊ ပိုပြီးတော့လည်း နာကျင်ဖို့ ကောင်းတတ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ဖော်ပြမှ သိရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က အနစ်နာခံမှုတွေထဲမှာ ပိုပြီး အသက်ဝင်နေတတ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ မရှိတော့မှ သိလိုက်ရတဲ့ နောင်တလောက် ဆိုးဝါးတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။