သေခြင်းမဲ့မိစ္ဆာ
သေခြင်းမဲ့မိစ္ဆာ
ကျွန်မသည် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ဒူးတုပ်ထိုင်ရင်း မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်လိုက်မိသည်။ မမလေးကတော့ ကြီးကြီး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရှိုက်ငိုနေသည်။ မမလေး၏ နုနယ်လှပသော မျက်နှာလေးသည် ရက်ရှည်ပင်ပန်းမှုများကြောင့် ညှိုးရော်နေသော်လည်း သူမ၏ အလှကတော့ ဖုံးဖိမရအောင် ပေါ်လွင်နေဆဲပင်။ ထိုစဉ်
“မေမေ... သမီးကို စိတ်ချလိုက်ပါတော့။ သမီး... ဒေါက်တာသူရနောင်နဲ့ လက်ထပ်ပါတော့မယ်”
မမလေး၏ နှုတ်ဖျားမှ ထိုစကားထွက်လာချိန်တွင် ကြီးကြီး၏ ရင်ဘတ်က ဟင်းခနဲ မြင့်တက်သွားပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံက မှိတ်ကျသွားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်တော့ အေးချမ်းသည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခုက အမြစ်တွယ်သွားသည်။ မမလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်အေးလက်အေး ထွက်ခွာသွားနိုင်ရန်အတွက် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောကာ လောင်းကြေးထပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာသူရနောင်သည် မမလေးထက် အသက် နှစ်ဆမက ကြီးသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာက မမလေးအတွက် လုံခြုံရာဟု ကြီးကြီးက ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။
ဈာပနပြီးဆုံးပြီးနောက် သိပ်မကြာမီမှာပင် မင်္ဂလာပွဲက ရိုးရှင်းစွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဒေါက်တာ၏ ခြံဝင်းကြီးထဲသို့ ကျွန်မတို့ ရောက်လာသည့်နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်။ ရှေးဟောင်းပုံစံ ဆောက်လုပ်ထားသော တိုက်ကြီးသည် မြတ်နိုးစရာထက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။
“ဒီနေ့ကစပြီး မြတ်နိုးက ကိုကြီးဇနီးဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ အရာရာတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရိုင်းပင်းပြီး နေထိုင်ရတော့မယ်။ ကိုကြီးအပေါ်မှာ ဘာမှလန့်စရာ၊ ရှိန်စရာလည်း မလိုဘူး... ဟုတ်ပြီလား”
ဒေါက်တာသူရနောင်က မမလေး၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။ မမလေးကတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ “ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီး... ကျွန်မ ကိုကြီးအပေါ်မှာ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဝတ္တရား ကျေပွန်စေရပါမယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးသည်။ သူမ၏ အသံတွင် ပျော်ရွှင်မှုဟူ၍ မြူတစ်စမျှ မပါဝင်ဘဲ နာခံမှုသက်သက်သာ ရှိနေသည်ကို ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ ကျွန်မကတော့ ဒေါက်တာ့ကို “ဆရာ” ဟုသာ ဆက်လက်ခေါ်ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ကျွန်မတို့ သခင်နှင့် အစေခံ ဆိုသည်ထက် မမလေးနှင့် ကျွန်မက ညီအစ်မရင်းသဖွယ် သံယောဇဉ် ရှိခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။
ထိုညက မမလေးကို အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကျွန်မ အောက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ လှေကားတစ်လျှောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဒေါက်တာ့ဘိုးဘွားများ၏ ဓာတ်ပုံဟောင်းများသည် ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေသယောင် ခံစားရသည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ နံရံများနောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး၊ လေထုထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော ဖိအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသလိုမျိုး ကျွန်မ ခံစားနေရသည်။ ဤသည်မှာ မမလေးအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံ ဖြစ်လာမည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် အလှဆင်ထားသော ငရဲခန်း ဖြစ်လာမည်လား ဆိုသည်ကို ကျွန်မ ဝေခွဲမရနိုင်သေးပေ။
ဒေါက်တာသူရနောင်၏ အိမ်တွင် နေထိုင်လာသည်မှာ သုံးလခန့် ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ မမလေးသည် ဇနီးကောင်းတစ်ဦးပီသစွာ အိမ်မှုကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲသလို၊ ဒေါက်တာ့အပေါ်တွင်လည်း အလိုမကျခြင်း မရှိဘဲ ပြုစုယဉ်ကျေးသည်။ သို့သော် မမလေး၏ မျက်ဝန်းများတွင်တော့ အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေသလို ကျွန်မ ခံစားရသည်။ တစ်နေ့တွင် မမလေးက မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် အလှပြင်ရင်း ကျွန်မကို မှန်ထဲကနေ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ထားနွယ်ရယ်... အချိန်ပြည့် ငါ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို စောင့်ကြည့်မနေပါနဲ့။ စိတ်သက်သက်သာသာ နေစမ်းပါ။ နင် စိုးရိမ်နေတာ ငါ သိတယ်။ ငါက မေမေ့ကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရတယ်ဆိုပြီး ဒီအိမ်ထောင်ရေးမှာ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေမှာကို နင် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား”
ကျွန်မက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောမိသည်။ “မဟုတ်ဘူးလား မမလေး... ကျွန်မလေ မမလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့ မမေးတာပါ”
မမလေးက ခါးသက်သက် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြသည်။ “တကယ်တော့ ဒေါက်တာသူရနောင်က မေမေ ရောဂါအသည်းအသန် ဖြစ်နေတဲ့အချိန်တုန်းက ငါတို့မိသားစုအပေါ် အများကြီး ကောင်းခဲ့တယ်လေ။ ဒီတော့ မေမေ့အနေနဲ့ ဒေါက်တာနဲ့မှ ငါ့ကို စိတ်ချနိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိနေတယ်။ ငါ့အနေနဲ့လည်း ဒေါက်တာက အယုံကြည်ရဆုံးမို့ သူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ”
မမလေးက သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်နေခြင်း ဖြစ်မှန်း ကျွန်မ သိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အချစ်ဆိုသည့် အရာထက် ကျေးဇူးတရားနှင့် တာဝန်သိမှုတို့ကသာ နေရာယူထားသည်။ မမလေး နားနေရန် ပြောသဖြင့် ကျွန်မ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စကားများသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။
“ကျွန်မ ဒီလုပ်ရပ်ကို မလုပ်ချင်ဘူး ဦးသူရနောင်... ကျွန်မတို့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ဒီအိမ်မှာ ကျွန်သဖွယ် လုပ်ပေးခဲ့ပြီပဲ။ ကျွန်မတို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးသင့်ပြီ ထင်တယ်”
ကျွန်မ ကန့်လန့်ကာ အကွယ်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သိမ်းစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး ဒေါက်တာ့ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ နာမည်မှာ ပန်းအိ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုသည် ဒေါက်တာတို့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်တွင် အစေခံသဖွယ် လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြောင်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်မ သိလာရသည်။
ဒေါက်တာသူရနောင်က ဆိုဖာတွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ရင်း လက်ထဲက ဝိုင်ခွက်ကို လှုပ်ယမ်းနေသည်။ “ဒီမယ် ကလေးမ... မင်းတို့ မိသားစု စားဝတ်နေရေး ပြေလည်ဖို့ကစပြီး မင်းအဘွား နာရေးကိစ္စ ပြီးသည်အထိ ငါ ထောက်ပံ့ပေးထားတာနော်။ မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ဆိုတာ လက်လျှော့လိုက်တော့။ ငါ မင်းကို လိုအပ်တဲ့အချိန်အထိ မင်း ငါ့အနားမှာ ရှိနေရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ မိသားစုရဲ့ ကြွေးမြီတွေက မင်းတို့ဘဝကို ဝါးမြိုသွားလိမ့်မယ်”
ဒေါက်တာ၏ အသံသည် အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားမိသည်။ ကျွန်မ သိထားသော ကြင်နာတတ်သည့် ဆရာဝန်ကြီး မဟုတ်ဘဲ တစ်ပါးသူ၏ ဘဝကို ချုပ်ကိုင်ထားသည့် သခင်တစ်ဦး၏ လေသံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ပန်းအိက မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော်လည်း အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဧည့်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။
ကျွန်မ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေမိသည်။ “မင်းတို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးသင့်ပြီ” ဆိုသည့် စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒေါက်တာသည် လူသားတစ်ဦးထက် ပိုသော၊ အမှောင်ထုတစ်ခုခုနှင့် ဆက်နွှယ်နေသူလား။ မမလေးကိုရော သူက တကယ်ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာလား၊ သို့တည်းမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုအတွက် အသုံးချရန် လက်ထပ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မသင်္ကာမှု စေ့ဆော်ချက်များက အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မမလေး မြတ်နိုး၏ ကျန်းမာရေးက အကြောင်းရင်းမရှိ ယိုင်နဲ့လာသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ငိုက်မျဉ်းနေတတ်ပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ဖျော့တော့လာသည်။ ဒေါက်တာကတော့ မမလေးကို ဂရုတစိုက်နှင့် ဆေးဝါးများ တိုက်ကျွေးသည်၊ အာဟာရဖြစ်မည့် အစားအစာများကို ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ သို့သော် ထိုဆေးများကို သောက်လေ မမလေးက ပို၍ အားအင်ကုန်ခမ်းလေ ဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်မ သတိထားမိလာသည်။
တစ်ညတွင် ဒေါက်တာ အပြင်သို့ အရေးကြီး ကိစ္စဖြင့် ထွက်သွားခိုက် ကျွန်မသည် မမလေး အိပ်ပျော်နေစဉ် ဒေါက်တာ့၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ခဲ့မိသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အဖြေကို ကျွန်မ ရှာချင်နေသည်။ စာအုပ်စင်များနောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခုတွင် ထူးဆန်းသော မှတ်တမ်းစာအုပ်ဟောင်း တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံအချို့နှင့်အတူ အမျိုးသမီးများ၏ အမည်စာရင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဓာတ်ပုံထဲမှ အမျိုးသမီးတိုင်းသည် မမလေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူလွန်းနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လှပနုနယ်သော မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြပြီး ဓာတ်ပုံများ၏ အောက်တွင် “ ပြည့်နှစ် - ရတနာ”၊ “ ပြည့်နှစ် - နန်းဆွယ်” စသဖြင့် ခုနှစ်များနှင့် အမည်များ ရေးထားသည်။ ကျွန်မ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ ဒေါက်တာသူရနောင်၏ အသွင်အပြင်က အသက် လေးဆယ်ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမှတ်တမ်းများက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“နင် ဘာရှာနေတာလဲ ထားနွယ်”
ရုတ်တရက် ထွက်လာသော အသံကြောင့် ကျွန်မ လန့်ဖျပ်ကာ စာအုပ်ကို လွှတ်ချမိလိုက်သည်။ ပန်းအိက တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နာကျင်မှုနှင့် သတိပေးချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ပန်းအိ... ဒါတွေက ဘာလဲ။ ဒီဓာတ်ပုံထဲက လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ” ကျွန်မ အသံတုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် မေးလိုက်မိသည်။
ပန်းအိက ကျွန်မအနားသို့ တိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူတို့က ဦးသူရနောင်ရဲ့ အရင်ဇနီးတွေလေ။ လူတွေကတော့ သူတို့ကို သေဆုံးသွားပြီလို့ ထင်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ်ကတော့ သူတို့ သေမသွားဘူး။ သူက အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေရဲ့ နုပျိုမှုကို အသုံးချပြီး သူကိုယ်တိုင် ထာဝရ နုပျိုနေအောင် လုပ်နေတာ။ သူက လူမဟုတ်ဘူး ထားနွယ်... သူက သေခြင်းမဲ့ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ”
ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါက်တာက မမလေး၏ မိခင်ကို ရောဂါပျောက်အောင် ကုသပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မမလေးကို ရရှိရန်အတွက် နည်းမျိုးစုံနှင့် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပန်းအိက ဆက်ပြောသည်။ မမလေး သောက်နေသည့် ဆေးများသည် ကျန်းမာရေးအတွက် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အသိစိတ်ကို ထုံထိုင်းစေကာ သူမ၏ အသက်ဓာတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
“ငါ့အဘွားက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိလို့ အသတ်ခံခဲ့ရတာ။ အခု မင်းရဲ့ မမလေး အလှည့်ရောက်နေပြီ။ သူက မမလေးကို အချစ်နဲ့ ဖျားယောင်းပြီး နောက်ဆုံးမှာ အသက်မဲ့တဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားတော့မှာ”
ပန်းအိ၏ စကားများက ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မ ချစ်ရသော၊ လေးစားရသော မမလေးသည် လူသတ်သမား၊ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ လက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများထက် နာကျင်မှုနှင့် နောင်တများက ပို၍ ကြီးစိုးလာသည်။ မမလေးကို လက်ထပ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့စဉ်က ကျွန်မ ဘာကြောင့် ပိုပြီး မစဉ်းစားခဲ့မိပါလိမ့်။
ထိုညမှာပင် ကျွန်မသည် မမလေးကို အကျိုးအကြောင်း အားလုံး ပြောပြကာ ဤအိမ်ကြီးမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် မမလေးက ဆေးရှိန်ကြောင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး လမ်းပင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့ပေ။ ကျွန်မတို့ အနောက်ဖေးတံခါးမှ အထွက်တွင်တော့ အမှောင်ထဲ၌ မတ်တပ်ရပ်နေသော ဒေါက်တာသူရနောင်နှင့် တည့်တည့်တိုးပါတော့သည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကကဲ့သို့ ကြင်နာသော အပြုံးမျိုး မရှိတော့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ငါ ထင်သားပဲ... ထားနွယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူ ဖြစ်နေတာပဲ”
ဒေါက်တာက မမလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ မမလေးသည် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ဒေါက်တာ့ကို ကြည့်နေရှာသည်။ “ကိုကြီး... ဒါတွေက အမှန်ပဲလား။ ကျွန်မမေမေ သေအောင် ကိုကြီး လုပ်ခဲ့တာလား”
ဒေါက်တာသူရနောင်က မသနားစဖွယ် ရယ်လိုက်သည်။ “မင်းမေမေက သေရမှာပဲလေ မြတ်နိုး။ ငါက သူ့ကို မြန်မြန်သေအောင် ကူညီပေးလိုက်တာပဲ။ ဒါမှ မင်း ငါ့ဆီကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်လား။ မင်းကို ငါ တကယ်ချစ်တာပါ။ ငါ့ရဲ့ အရင်ဇနီးတွေလိုပဲ မင်းကိုလည်း ထာဝရ လှပနေအောင် ငါ သိမ်းထားမှာပါ။ အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်း မရှိဘဲ ငါ့အနားမှာ အမြဲရှိနေရမယ်”
မမလေး၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ တဖြဖြ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာသည်။ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သမျှ၊ အားကိုးခဲ့သမျှ လူသားသည် သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားသည်
“ကျွန်မကို သတ်လိုက်ပါတော့ ကိုကြီး... ကိုကြီးရဲ့ အရုပ်အဖြစ်တော့ ကျွန်မ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး” မမလေးက အော်ဟစ်ကာ ဒေါက်တာ့လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။
ထိုစဉ် ပန်းအိက အနောက်မှနေ၍ ဓားတစ်စင်းနှင့် ဒေါက်တာ့ကို ဝင်တိုက်သည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ဒေါက်တာက ပန်းအိကို တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ပန်းအိသည် နံရံနှင့် ဆောင့်ကာ သတိလစ်သွားသည်။ ကျွန်မလည်း မမလေးကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒေါက်တာက ကျွန်မကို ခြေထောက်နှင့် ကန်ထုတ်လိုက်သဖြင့် လဲကျသွားသည်။
“ဘယ်သူမှ ငါ့ဆီက ထွက်သွားလို့ မရဘူး!” ဒေါက်တာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရင်း မမလေး၏ လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။
မမလေး၏ မျက်နှာလေးသည် နီရဲလာပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ ကျွန်မ ဘေးနားရှိ အလှစိုက်အိုးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဒေါက်တာ့ခေါင်းကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်မိသည်။ ဒေါက်တာသည် ခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာကာ လဲကျသွားသည်။ သို့သော် သူ သေမသွားဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ရွတ်ဖတ်နေသလိုမျိုး မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်နေဆဲပင်။
ကျွန်မ မမလေးကို ထူကာ အိမ်အပြင်သို့ အားကုန်ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး လျှပ်စီးများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်စီးနေသည်။ ကျွန်မတို့ ခြံပြင်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် အနောက်မှ ဒေါက်တာ၏ အော်ဟစ်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအသံသည် လူသံနှင့်မတူဘဲ နာကျင်နေသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အသံနှင့် တူနေသည်။
ကျွန်မတို့ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုလွတ်မြောက်ခြင်းသည် ယာယီသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မမလေးသည် ထိုညက ဖြစ်ရပ်ကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် တစ်ချိန်လုံး ထိတ်လန့်နေတတ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်တော့ပေ။ ဒေါက်တာသူရနောင်ကိုတော့ ရဲတပ်ဖွဲ့က သွားရောက် ဖမ်းဆီးချိန်တွင် အိမ်ကြီးအတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရဘဲ သွေးကွက်အချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေသော မမလေးကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ငိုနေမိသည်။ မမလေးသည် ဒေါက်တာ တိုက်ကျွေးခဲ့သော ဆေးများ၏ အဆိပ်ကြောင့် ကလီစာများ ပျက်စီးကာ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ထားနွယ်...” မမလေးက အားယူကာ ခေါ်သည်။ သူမ၏ အသံက အလွန်တိုးညင်းလှသည်။ “ငါ မေမေ့ဆီကို သွားတော့မယ်။ ငါ့ကို မငိုနဲ့တော့နော်။ ငါ... လွတ်မြောက်ရတော့မယ်”
မမလေး၏ မျက်ဝန်းများက မှိတ်ကျသွားသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမကို ချုပ်နှောင်ထားသည့်၊ သူမ၏ အလှတရားကို စုပ်ယူခဲ့သည့် မိစ္ဆာ၏ လက်ထဲမှ အပြီးတိုင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မသည် မမလေး၏ လက်အေးစက်စက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လူမရှိသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်မိသည်။
ဒေါက်တာသူရနောင်... သူသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီလား၊ သို့တည်းမဟုတ် တခြားတစ်နေရာတွင် အခြားသော သားကောင်သစ်တစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ ထာဝရ နုပျိုခြင်းကို ဖန်တီးနေဦးမည်လား။ သေခြင်းမဲ့ခြင်း ဆိုသည်မှာ ဆုလာဘ်မဟုတ်ဘဲ ကျိန်စာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပါလေစ။
ကျွန်မ၏ ဘဝတွင် နောင်တကြီးစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မမလေးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်တော့ သူမ၏ ဝိညာဉ် ပဲ့ကြွေသွားသည်ကို ကျွန်မ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ရရုံသာ ရှိသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကောင်းဆုံး ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ လောဘနှင့် ရောယှက်သွားချိန်တွင်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပြင်းထန်ဆုံး အဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ကြောင်း ကျွန်မ နာကျင်စွာ သင်ခန်းစာ ရခဲ့သည်။
ဤပုံပြင်သည် မမလေးမြတ်နိုးအတွက် နောက်ဆုံးဂုဏ်ပြုလွှာ ဖြစ်သလို၊ လောကတွင် ရှိနေနိုင်သည့် “သေခြင်းမဲ့မိစ္ဆာ” များအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ အပိုင်စီးလိုခြင်းသည် အကြီးမားဆုံးသော မကောင်းမှု ဒုစရိုက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။
သင်ခန်းစာ- အချစ်စစ်သည် တစ်ပါးသူ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အတ္တဆန်သော ပိုင်ဆိုင်လိုမှုသည် ချစ်ရသူကိုသာမက မိမိကိုယ်တိုင်ကိုပါ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားစေတတ်သည်။