မလောင်ကျွမ်းသောနှလုံးသားများ

 မလောင်ကျွမ်းသောနှလုံးသားများ

မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော ဒီဇင်ဘာလ၏ ညနေခင်းသည် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ရှိလှသည်။ ကျွန်တော်သည် ဆရာ့အိမ်၏ ဝရံတာတွင်ထိုင်ရင်း အပြင်ဘက်မှ မှောင်ရီပျိုးစပြုနေသော မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဆရာသည် ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ပုတီးစိပ်ရင်း ငြိမ်သက်နေ၏။ ဆရာ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခါတရံတွင် လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေသော ရဟန္တာတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ထိုငြိမ်သက်ခြင်းနောက်ကွယ်တွင် မည်မျှလောက် ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရှိနေမည်ကို ကျွန်တော် လုံးဝမရိပ်မိခဲ့ပါ။

ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် မတင်မကျဖြစ်နေသော မေးခွန်းတစ်ခုရှိသည်။ ထိုမေးခွန်းသည် ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် မီးခဲတစ်ခဲကို မြိုချထားသကဲ့သို့ ပူလောင်နေစေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ “ဆရာ ... ကျွန်တော် မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်” ဟု ကျွန်တော် တိုးညှင်းစွာ စတင်လိုက်သည်။ ဆရာက ပုတီးစိပ်ရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အသာအယာ ကြည့်သည်။

“မေးပါ မောင်ကျော်စွာ ... မင်းရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လေးလံနေတာ ဆရာသိတာပေါ့”

“ဆရာ ... ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တွေဟာ ဓမ္မဘက်က မရပ်တည်ဘဲ၊ အဓမ္မဘက်ကနေ ရပ်တည်ရင် ဘာဖြစ်လာနိုင်သလဲဆရာ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။ ထိုမေးခွန်းသည် ကျွန်တော့်အတွက် ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသော လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ပုံရိပ်လွှာများကို ကြည့်ပြီး နာကျင်စွာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို တည်ငြိမ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ဖြေကြားသည်။ “မောင်ကျော်စွာ ... ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တွေဆိုတာ ပြည်သူအတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စံပြပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်နေရမှာကွ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ပြည်သူတွေ မတရားဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ဘက်ကို ရပ်တည်သွားရင် ပြည်သူတွေဟာ သူတို့ကိုးကွယ်နေတဲ့ ဘာသာတရားရဲ့ အနှစ်သာရအပေါ် သံသယဝင်လာနိုင်တယ်။ သံသယကနေတစ်ဆင့် ဘာသာမဲ့တွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ဆရာ့စကားများက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို စိုက်ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ရသူများက အာဏာနှင့် လာဘ်လာဘနောက် လိုက်ပါသွားချိန်တွင် သာသနာ၏ အနှစ်သာရမှာ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားရစမြဲ ဖြစ်သည်။ ဆရာက ဆက်လက်၍ ဥရောပအလယ်ခေတ်မှ အဖြစ်အပျက်များကို သာဓကဆောင်ကာ ရှင်းပြနေသော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်မူ ကျွန်တော်တို့၏ မြို့ငယ်လေးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စရပ်များကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ အလွန်လေးစားရသော၊ ကျွန်တော်တို့၏ မိသားစုများက ဆွမ်းဦးလောင်းခဲ့သော ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးသည် ယခုအခါတွင် အာဏာရှိသူတို့နှင့် လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ မြို့သူမြို့သားများအပေါ် ဖိနှိပ်မှုများကို ဘုရားသခင် သို့မဟုတ် ကံကမ္မ၏ အလိုတော်အတိုင်းဟု ဟောပြောနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ ဆရာ့စကားများက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲတွင် တဝဲဝဲလည်နေသည်။ ဘာသာတရားကို နိုင်ငံရေး လက်နက်အဖြစ် အသုံးချခြင်းသည် တိုင်းပြည်အတွက် မည်မျှ အန္တရာယ်ရှိသည်ကို ကျွန်တော် သိနားလည်လာသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် မသိသေးသည်မှာ ကျွန်တော် အလွန်လေးစားရသော ဆရာကိုယ်တိုင်တွင်လည်း ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ဆိုသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မြို့ထဲတွင် ဆူပူအုံကြွမှုများ စတင်လာသည်။ အခြေခံ စားသောက်ကုန် ဈေးနှုန်းများ အဆမတန် တက်လာခြင်းနှင့် မတရား ဖမ်းဆီးမှုများကြောင့် ပြည်သူတို့၏ ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည်လည်း ထိုဆန္ဒပြပွဲများတွင် ပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

“ဆရာ ... ကျွန်တော် ဒီနေ့ မြို့ထဲသွားမယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သောအခါ ဆရာ့မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

“မသွားပါနဲ့ မောင်ကျော်စွာ ... မင်းအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပါ” ဟု ဆရာက တားမြစ်သည်။

“ဆရာကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ ဓမ္မဘက်က ရပ်တည်ရမယ်ဆိုတာ။ အခု ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ဘာသာရေး ခေါင်းဆောင်တွေက နှုတ်ပိတ်နေကြတာဟာ အဓမ္မကို အားပေးတာပဲ မဟုတ်လား” ဟု ကျွန်တော် ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

ဆရာ့မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ဆရာသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ 

လူအုပ်ကြီးက ကျောင်းတိုက်ရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါ ကျောင်းတိုက်တံခါးများမှာ ပိတ်ထားသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုကျောင်းတိုက်၏ ဘေးဘက်လမ်းကြားမှ ဖြတ်သွားစဉ် ဆရာ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆရာသည် မြို့၏ အာဏာရှိသူ တစ်ဦး၏ ကားထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားသည်ကို ကျွန်တော် အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဆရာ ... ဆရာ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် ရင်ထဲက မေးလိုက်သော်လည်း အပြင်ကို အသံမထွက်နိုင်ခဲ့ပါ။ ဆရာသည် လူအုပ်ကြီးကို ကြောခိုင်းပြီး ထိုကားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် အကြည်ညိုဆုံး၊ အလေးစားဆုံး ဆရာသည်လည်း ထို “အဓမ္မ” အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် ပါဝင်နေပါလား။

ကျွန်တော် အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာမှန်း မသိပါ။ စိတ်ထဲတွင် ဆရာ့အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုများမှာ ပြာပုံဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဖုန်းထဲတွင် မက်ဆေ့ခ်ျများ ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီတဲ့။ အကြောင်းရင်းမှာ ဆန္ဒပြပွဲတွင် ဦးဆောင်သူ တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ကျွန်တော် ထိန်းမရအောင် ငိုကြွေးမိသည်။ ဆရာသည် ထိုအာဏာရှိသူများနှင့် ပတ်သက်နေလျှင် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကို ကယ်နိုင်မည်လား။ သို့မဟုတ် ဆရာကိုယ်တိုင်ကပင် သတင်းပေးနေသူလား။

သံသယဆိုသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော အဆိပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုညက ကျွန်တော် ဆရာ့ကို စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။ ဆရာကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမပြောပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်း အတံတိုင်းကြီး တစ်ခု ခြားသွားခဲ့ပြီ။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း အခြေအနေများက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ မြို့ထဲတွင် လူငယ်အများအပြား ပျောက်ဆုံးနေကြသည်။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲတွင် ဆရာ့ကို မသင်္ကာစိတ်က ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။ ဆရာသည် ညစဉ်ညတိုင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားလေ့ရှိပြီး အာရုဏ်တက်မှ ပြန်လာတတ်သည်။

တစ်ညတွင် ကျွန်တော် ဆရာ့နောက်ကို ခိုးလိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဆရာသည် မြို့စွန်ရှိ ဂိုဒေါင်ဟောင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် လိုက်ကြည့်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် မြို့၏ စစ်ဘက်၊ အုပ်ချုပ်ရေးဘက်မှ လူအချို့နှင့် ဆရာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အကုန်လုံးကို စာရင်းလုပ်ထားပြီးပြီလား” ဟု အာဏာပိုင်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

“လုပ်ပြီးပါပြီ။ ဒီညပဲ အကုန်ပြီးအောင် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု ဆရာ့အသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော့် ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားသည်။ ဆရာသည် ကျွန်တော်တို့ လူငယ်များ၏ စာရင်းကို အာဏာပိုင်များထံ ပေးနေခြင်းလော။ ကျွန်တော် အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်လာပြီး ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ဤအိမ်တွင် ကျွန်တော် ဆက်မနေနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်တော် လေးစားခဲ့သော ဆရာသည် လူသတ်သမားများ၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့် နှလုံးသားမှာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဆရာ ပြန်လာသောအခါ ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့တွင် အထုပ်နှင့် စောင့်နေသည်။

“ဆရာ ... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်” ဟု ကျွန်တော် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာ့မျက်နှာမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။ “မောင်ကျော်စွာ ... မင်း ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။ အပြင်မှာ အခြေအနေတွေ မကောင်းဘူး”

“အပြင်မှာ အခြေအနေမကောင်းတာထက်၊ ဒီအိမ်ထဲမှာ အခြေအနေက ပိုဆိုးနေတယ် ဆရာ။ ဆရာ ဂိုဒေါင်မှာ ဘာသွားလုပ်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးပြီ။ ဆရာ့ကို ကျွန်တော် အရမ်းရွံတယ်” ဟု ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပစ်လိုက်သည်။

ဆရာ့မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသော်လည်း သူ ဘာမှမရှင်းပြခဲ့ပါ။ “မင်း သိသလောက်နဲ့တင် မဆုံးဖြတ်လိုက်ပါနဲ့ မောင်ကျော်စွာ ... တစ်နေ့ကျရင် မင်း အမှန်တရားကို သိလာမှာပါ” ဟုသာ တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။

“အမှန်တရားလား ... ဆရာ့ဆီမှာ အမှန်တရားဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ဆရာ ပြောခဲ့တဲ့ ဓမ္မဆိုတာတွေဟာ ဖုံးကွယ်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေပဲ” ဟု ပြောကာ ကျွန်တော် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆရာသည် နောက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်ကို ခံစားရသော်လည်း ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်မိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းများအတွက်၊ ကျွန်တော့် ယုံကြည်ချက်များအတွက် ကျွန်တော် ဆရာ့ကို သစ္စာဖောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။

ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက် ...။

ကျွန်တော်သည် အခြားမြို့တစ်ခုတွင် ခိုလှုံရင်း လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်နေသည်။ တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော့်ထံသို့ အထုပ်တစ်ထုပ် ရောက်လာသည်။ ထိုအထုပ်မှာ ဆရာ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းနှင့်အတူ ဆရာ့ဆီမှ ပေးစာတစ်စောင်နှင့် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။ ဆရာ ကွယ်လွန်သွားပြီတဲ့လား။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုထက် မကျေနပ်မှုက ပိုကြီးစိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သောအခါ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆရာသည် ဂိုဒေါင်တွင် အာဏာပိုင်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် သူပေးခဲ့သော စာရင်းမှာ ဖမ်းဆီးရမည့် လူငယ်များစာရင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုလူငယ်များကို လုံခြုံရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် စာရင်းဖြစ်သည်။ ဆရာသည် အာဏာပိုင်များ၏ ယုံကြည်မှုကို ရအောင်ယူကာ၊ သူရရှိသမျှ ငွေကြေးနှင့် အဆက်အသွယ်များကို သုံးပြီး လူငယ်ပေါင်း ရာချီကို ပြည်ပသို့ လုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒိုင်ယာရီထဲတွင် ဆရာ ရေးထားသည်မှာ - “မောင်ကျော်စွာ ... ငါ့ကို မင်း မုန်းနေမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဓမ္မဘက်က ရပ်တည်ဖို့အတွက် အဓမ္မရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားခဲ့ရတယ်။ မင်းတို့ လူငယ်တွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ငါ့ရဲ့ ဘာသာရေးပုံရိပ် အားလုံးကို ရင်းခဲ့ရတယ်။ ငါဟာ ဘုရင်နဲ့ ပေါင်းတဲ့ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့ရပေမယ့်၊ ငါ့နှလုံးသားကတော့ ပြည်သူတွေနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ပါတယ်” တဲ့။

ထိုညက ဂိုဒေါင်တွင် ကျွန်တော်ကြားခဲ့သော “စာရင်း” ဆိုသည်မှာ လုံခြုံစွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့သည့် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းများ၏ စာရင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဖမ်းခံရပြီဟု ထင်ခဲ့သော သူငယ်ချင်းမှာလည်း ဆရာ့ကြောင့်ပင် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာသည် မိမိကိုယ်ကို အနစ်နာခံကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများကို ငြိမ်ခံပြီး နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အသံတိတ် ငိုကြွေးမိသည်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို အထင်လွဲခဲ့သည်။ ဆရာ့ကို လူသိရှင်ကြား စော်ကားခဲ့သည်။ ဆရာသည် အထီးကျန်စွာဖြင့်၊ လူတကာ၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ လောက၏ ကဲ့ရဲ့မီးများကြားတွင် မလောင်ကျွမ်းဘဲ စစ်မှန်သော မေတ္တာဖြင့် တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ကျွန်တော်သည် ဆရာ့အိမ်ဟောင်းလေးဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်လေးမှာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ဖုန်တက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဆရာ ထိုင်လေ့ရှိသော ဝရံတာတွင် ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်သည်။ လေအေးလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားချိန်တွင် ဆရာ့ရဲ့ ပုတီးစိပ်သံကို ကြားနေရသယောင်။

ယခုအခါတွင် ကျွန်တော်သည် ဆရာ့နေရာတွင် အစားဝင်ကာ လူငယ်များကို လမ်းပြပေးနေသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရသော အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာမှာ “မြင်ရသမျှသည် အမှန်တရားမဟုတ်” ဆိုသောအချက်ပင်။

ဆရာသည် သူ၏ ဘဝကို စတေးပြီး ကျွန်တော်တို့ကို သင်ခန်းစာပေးခဲ့သည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ တာဝန်မှာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် တရားဟောရုံသက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ အမှောင်ဆုံး အချိန်များတွင် ကိုယ်တိုင် မီးရှူးတိုင်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းပြဖို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆရာသည် ထူးခြားသည်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် လောင်ကျွမ်းပြာကျသွားသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အတွင်းစိတ်ဓာတ်နှင့် နှလုံးသားမှာမူ မည်သည့် အဓမ္မမီးနှင့်မျှ လောင်ကျွမ်း၍ မရနိုင်ခဲ့ပါ။

ယခုအခါ မြို့သူမြို့သားများက ဆရာ့အကြောင်း အမှန်ကို သိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ဆရာ့ကို ကဲ့ရဲ့ခဲ့သူများမှာ နောင်တရစွာဖြင့် ဆရာ့ဂူဗိမာန်တွင် လာရောက် ကန်တော့ကြသည်။ သို့သော် ဆရာကတော့ သိတော့မည်မဟုတ်ပါ။ သို့မဟုတ် ဆရာသည် ကောင်းကင်ဘုံ တစ်နေရာမှ ပြုံးကြည့်နေမည်လား။

ကျွန်တော်သည် ဆရာ့အိမ်ရှိ အင်တာနက်ကို အသုံးပြုရင်း မောင်ကျော်စွာကဲ့သို့သော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ပြင်ဆင်နေမိသည်။ ဘာသာရေးနှင့် နိုင်ငံရေး၊ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ ... ဤအရာများကြားတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျိုးဆက်သစ်များအတွက် ဆရာ့အကြောင်းသည် အကောင်းဆုံးသော သာဓက ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

လူတို့သည် တစ်ခါတရံတွင် မိမိတို့ မြင်လိုသောအရာကိုသာ မြင်ကြပြီး၊ တကယ့် အနှစ်သာရကို မေ့လျော့နေတတ်ကြသည်။ ဆရာသည် လူအများ၏ အမုန်းတရားများကို ခံယူရင်း၊ အမှန်တရားကို ကာကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနှလုံးသားမျိုးသည်သာ လောကတွင် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ဝရံတာမှ ထလိုက်သည်။ ညဦးယံ ကြယ်ပွင့်များမှာ ကောင်းကင်တွင် တောက်ပနေသည်။ ဆရာ့ကို လွမ်းဆွတ်သော စိတ်ဖြင့် ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင်မူ နောင်တနှင့်အတူ ကြီးမားသော တာဝန်သိစိတ်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဆရာ ချန်ထားခဲ့သော “မလောင်ကျွမ်းသော နှလုံးသား” ကို ကျွန်တော် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းသွားပါမည်။

လောကကြီးတွင် မတရားမှုများ မည်မျှပင် ကြီးစိုးပါစေ၊ အမှန်တရားဘက်က ရပ်တည်သူတို့၏ နှလုံးသားမှာ မည်သည့်အခါမျှ လောင်ကျွမ်းပြာကျသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်တော် ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ။

အမှန်တရားဆိုသည်မှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် တစ်ခါတရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အော်ဟစ်နေသော မုသားများနောက်သို့သာ လိုက်ပါသွားတတ်ကြသည်။ သို့သော် တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင်သာ အခိုင်မာဆုံးသော သစ္စာတရား ကိန်းအောင်းနေတတ်ပါသည်။