အိပ်တန်းပြန်ငှက်များ
အိပ်တန်းပြန်ငှက်များ
ကျွတ်ကျွတ် ... ခါးက ညောင်းလိုက်တာ။ တော်တော် အခြေအနေ ဆိုးနေတာပါလား။ ကျွန်မ ခါးကို အသာလေး နှိပ်ရင်း ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ ထိုင်နေမိတယ်။ အပြင်မှာတော့ မှောင်စပြုနေပြီ။ ဘုရား ... ဘုရား ... ကယ်တော်မူပါဦး။ ခြေဆစ် လက်ဆစ်ကလေးတွေကလည်း တဆစ်ဆစ်နဲ့ ကိုက်ခဲလွန်းလို့ ဖယောင်းတိုင်လေး တစ်တိုင် ထွန်းပြီး ဦးစိုင်းကြီး လိမ်းဆေးဘူးလေးကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာနေရတယ်။ ဪ ... ဆေးဘူးကလည်း ဘယ်နားမှာများ ထားပါလိမ့်။ အသက်က ကြီးလာတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေက အမှားမှား အယွင်းယွင်းရယ်။
တစ်ဖက်ခန်းဆီကတော့ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေတဲ့ အသံတွေ၊ ဟားတိုက်ရယ်မောသံတွေ လွင့်ပျံ့လာတယ်။ ကျွန်မ ဝယ်လာပေးတဲ့ မုန့်ဟင်းခါးနဲ့ ထမင်းကို ဗိုက်ပြည့်အောင် လုယက်စားသောက်ပြီးတာနဲ့ သမီးတွေကတော့ ဗီဒီယိုရှေ့မှာ နေရာယူလိုက်ကြပြီ။ အမေဖြစ်သူ ကျွန်မရဲ့ ခြေဆုပ်လက်နယ် ပြုရမယ့် တာဝန်ကိုတော့ သူတို့ မေ့လျော့နေကြတာ ကြာပါပြီ။ လောကကြီးမှာ ကိုယ်မွေးထားတဲ့ သားသမီးက ကိုယ့်ကို ပြန်လုပ်ကျွေးမယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ အိပ်မက်တစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။
ခုလို ဘဝနေဝင်ချိန်လေး ရောက်မှတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း ဇိမ်ရှိရှိလေး နေချင်လိုက်တာ။ အဲလေ ... ဇိမ်မရှိချင် နေပါစေဦး။ စားဖို့ မပူရ၊ သောက်ဖို့ မပူရ၊ ကိုယ်စားချင်တာလေး စားလို့၊ လှူချင်တာလေး လှူလို့ ဒီလိုနေရရင်ကို တော်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း တောင်းတရုံသက်သက်ပါပဲ။ တစ်သက်လုံး တောင်းတခဲ့တာ သက်တမ်းမှ မနည်းဘဲ။ ကျုပ် အသက် ဝ ကျော်ခဲ့ပြီ။ ဘယ်တုန်းကမှ မပြည့်စုံခဲ့ပါဘူး။
ငယ်ငယ်ကတည်းက ခေါင်းပေါ်က မချရတဲ့ ပဲပြုတ်တောင်း။ သူတို့အဖေနဲ့ ရကာစ ခဏလေးပဲ ချခဲ့ရတာ။ သားကြီး အံ့မောင် မွေးလာတော့လည်း အနှီးဖိုး၊ နို့မှုန့်ဖိုးအတွက် ခေါင်းပေါ် ပြန်တင်ခဲ့ရတာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ အကြီးကောင်၊ အငယ်မတွေ ကြီးလာကြ၊ အလျှိုလျှို အိမ်ထောင်ကျကြ။ ကိုဘမြိုင် ဆုံးသွားတာလည်း အနှစ် ကျော်ပြီ။ အနှစ် ဆိုတာ ဘာမှ မကြာပါလား။ ပြန်တွေးကြည့်ရင် မနေ့တနေ့ကလိုပဲ။ ဒီကြားထဲမှာ ပျော်ပါးရတဲ့ ကာလဆိုတာ ဘာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ လောကဓံနဲ့ ကိုယ်နဲ့ လုံးလားထွေးလား ဖြစ်နေရတာနဲ့ပဲ အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ရတယ်။
အံ့မောင်က မိန်းမနဲ့ကွဲပြီး ကလေးတွေကို ခေါ်လာတယ်။ ခင်ထားကလည်း သူ့ယောက်ျားနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ကလေးတွေနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြန်တယ်။ အရင်းမရှိလို့ ပဲပြုတ်လည်း မရောင်းနိုင်တော့တဲ့ ဒီအရွယ်မှာ အိမ်ထဲက လူငယ်တွေကတော့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ စိတ်မကူးကြဘူး။ အခုလည်း ကြည့်ဦး ... အမေဖြစ်သူက နေမကောင်းလို့ ညည်းနေတာကို သူတို့ကတော့ ဗီဒီယို မော့နေကြတုန်း။ တစ်သက်လုံး ကျွေးခဲ့ရတာ မဝသေးဘူးလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မွန်းကျပ်လွန်းလို့ အိမ်ပြင်ကိုပဲ ထွက်သွားချင်စိတ် ပေါက်လာတော့တယ်။
အိမ်ထဲမှာ ဆူညံသံတွေက ပိုကျယ်လာတယ်။ ခင်ထားက သူ့သားကို ရိုက်နှက်လိုက်တဲ့ အသံ၊ အံ့မောင်က အရက်မူးမူးနဲ့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတဲ့ အသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထင်ကို တူနဲ့ ထုနေသလိုပဲ။ အိုး ... အလိုလေး ဆူလိုက်ပူလိုက်တဲ့အိမ်။ အိုမင်းရတဲ့အထဲ အရင်းမရှိလို့ ပဲပြုတ်ကလည်း မရောင်းနိုင်။ ပိုက်ဆံရှာရမယ့် သူတွေက ပိုက်ဆံရှာရမယ့် အလုပ်မလုပ်ဘဲ ရမ်းကားနေတော့ ကျုပ်ဖြင့် အိမ်မှာ နေချင်စိတ်ကို တစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူး။
"အမေ ... ထမင်းကျန်သေးလား"
အံ့မောင်က ကျွန်မ
"ကုန်ပြီ အံ့မောင် ... နင်တို့ ညီအစ်မတွေ အကုန်စားလိုက်ကြပြီလေ။ ငါတောင် တစ်လုပ်မှ မစားရသေးဘူး"
ကျွန်မ ပြောလည်းပြော၊ ငိုလည်း ငိုချင်လာတယ်။
"ဟေး ... အမေကလည်း။ မရှိရင်လည်း ရှာကျွေးပေါ့။ အမေ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတာ ကျွန်တော် သိတယ်"
သူက ကျွန်မရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ကိုတောင် နှိုက်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်လိုက်ရတာ ခါးက ဆစ်ခနဲ နာသွားတယ်။
"တော်ကြတော့ဟယ် ... တော်ကြတော့။ ဘယ်သူသေသေ သေကြတော့"
ကျွန်မ စိတ်နာနာနဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဖိနပ်လေး တစ်ဖက်စီ စီးပြီး ထွက်လာတာ ဘယ်ကို သွားရမှန်းတောင် မသိဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဘုရားကိုပဲ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "ဗမာအို ဘုရားအို ဘုရားကြား" လို့ စာဆို ရှိသမို့လား။ ကျွန်မတို့လို အိုမင်းမစွမ်းတွေအတွက် အားကိုးရာက ဘုရားပဲ ရှိတော့တာလေ။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လူတွေက ကိုယ့်ကို ကြည့်နေကြသလိုပဲ။ ဖွာလန်ကြဲနေတဲ့ ဆံပင်၊ နွမ်းဖတ်နေတဲ့ အင်္ကျီနဲ့ ကျွန်မဟာ သူတောင်းစားတစ်ယောက်နဲ့ မခြားဘူးဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မှ သိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ရင်ထဲက မီးကို ဘုရားမှာ သွားငြှိမ်းချင်ရုံပဲ။ ဘုရားစင်ရှေ့ ရောက်တော့ ဘုရားစာလည်း ဟုတ်တိပတ်တိ မရပါဘူး။ ဘုရားရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ကျုပ် အကြာကြီး ဘုရားကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အေးချမ်းလိုက်တာ။ ဘုရားမျက်နှာတော်ကို အကြာကြီး ဖူးဝတော့မှ စိတ်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ကိုတော့ မပြန်ချင်သေးဘူး။ အဲဒီ အိမ်က ကျွန်မအတွက်တော့ မွန်းကျပ်စရာ ငရဲတွင်းကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။
ဘုရားပေါ်က ဆင်းလာပြီး လေကလေး တဖြူးဖြူးနဲ့ လိပ်ကန်စောင်းတန်းထဲ အသာလေး ဝင်ထိုင်နေလိုက်တယ်။ ပါလာတဲ့ ဖိနပ်လေးကို ဖင်ခုပြီး ဟိုငေးသည်ငေးပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မအတွက် ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သပ်သပ်ရပ်ရပ် သားသားနားနား ဝတ်စားထားတဲ့ အံ့မောင်တို့အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်လေ။ ကျွန်မရှေ့မှာ ခါးကလေးကုန်းပြီး ငါးကျပ်တန်လေး တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးပါတယ်။
ရုတ်တရက် ဘာပါလိမ့်ဆိုပြီး ကြောင်ကြည့်နေတုန်း သူက လက်ထဲကို အတင်းထိုးထည့်ပေးနေတော့ ယောင်တောင်တောင်နဲ့ ယူထားလိုက်မိတယ်။
"ဒီဖက်ကိုလည်း လှူဦး ကလေးရဲ့"
ဘေးနားက အသံတစ်သံ ကြားလို့ လှည့်ကြည့်မိတော့ ... အို ... ကျုပ်တို့အရွယ် လူအိုတွေပါလား။ အဘိုးကြီး အဘွားကြီးတွေ တန်းစီပြီး ထိုင်လို့။ ကျုပ်ကို လှူတဲ့ကလေးက "ဟုတ်ကဲ့ ဘွားဘွား ... အားလုံးကို လှူမှာပါ" ဆိုပြီး တစ်ယောက်ကို ငါးကျပ်စီ လှူသွားတယ်။
ဘိုးကြီးအို၊ ဘွားကြီးအိုတွေက "ကျန်းမာပါစေ၊ ချမ်းသာပါစေ၊ ထီပေါက်ပါစေ" နဲ့ ဆုတွေ ပေးလိုက်ကြတာ တတွတ်တွတ်နဲ့ပေါ့။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်မ သတိရတယ်။ အို ... ကျုပ် ဘာဆုမှ မပေးလိုက်ရပါလား။ ဘယ်သိမလဲ။ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံဆိုတော့ ကြောင်အနေတာပေါ့။ အဲဒီကလေးလည်း ထွက်သွားရော ...
"ဘွားကြီးအို ... ဒီဘက်ကို လာ ... တော်ထိုင်နေတာ လမ်းကြီးမှာ"
အဘွားကြီးတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်တယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း သူတို့နဲ့အတူ တန်းစီပြီး ဒီဘက်အစွန်ဆုံးက ထိုင်လိုက်ရတယ်။
လက်ထဲက ငါးကျပ်တန်ကလေးက ကျွန်မကို စကားတွေ အများကြီး ပြောနေပြီလေ။ "နင်ဟာ သူတောင်းစား ဖြစ်သွားပြီ" တဲ့။ ရင်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာတယ်။ တစ်သက်လုံး ပဲပြုတ်ရောင်းပြီး ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန်ခဲ့တာ။ သူတောင်းစား မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ... နေဝင်ချိန်မှ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ မြေခပြီလား။ ပြန်ထချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက မခိုင်တော့ဘူး။ ချီတုံချတုံနဲ့ ထိုင်နေတုန်း နောက်ထပ် အလှူရှင်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်တယ်။ အဲဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ လက်ကို အသာလေး ဖြန့်လိုက်မိတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ စိတ်ထဲမှာတော့ အိမ်က မြေးလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတယ်။ သူတို့ မုန့်စားချင်မှာပေါ့။
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ငါးကျပ်တန်၊ တစ်ဆယ်တန်တွေ များလာလေလေပဲ။ အရှက်ဆိုတာ ပထမတစ်ကြိမ်ပဲ ခံစားရတာပါ။ နောက်ပိုင်းတော့ ကျွန်မ မျက်နှာသေနဲ့ပဲ လက်ဖြန့်နေမိတော့တယ်။ "ကျန်းမာပါစေ၊ ချမ်းသာပါစေ" ဆိုတဲ့ ဆုတောင်းသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ အလိုလို ရောက်နေပြီ။ စိတ်ထဲမှာတော့ ငိုနေမိတယ်။ ဘဝကို ဒီလို နိဂုံးချုပ်ရမှာလား။
အဲဒီအချိန်မှာ လူအုပ်ထဲကနေ ရ ဖြစ်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အံ့မောင် ... ။ သူက ကျွန်မကို လိုက်ရှာနေတာလား။ ကျွန်မ အမြန်ပဲ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ အင်္ကျီရင်စနဲ့ မျက်နှာကို အသာဖုံးထားမိတယ်။ သူ ကျွန်မရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို မကြည့်ဘူး။ ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီက ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
"မမ ... ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး။ အမေ နေမကောင်းလို့ ဆေးဝယ်ရမှာမို့လို့ပါ"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို အသုံးချပြီး ပိုက်ဆံတောင်းနေတာလား။ ကျွန်မ နေမကောင်းတာကို သိလျက်နဲ့ သူကတော့ အရက်ဖိုးအတွက် ကျွန်မကို ရောင်းစားနေတာပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတယ်။ ငါဟာ ဘာအတွက်ကြောင့် ဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး အရှက်ကို ရောင်းနေရတာလဲ။ ဒီသားသမီးတွေအတွက်လား။
ဒါပေမဲ့ ... အိမ်မှာ ဗိုက်ဆာနေမယ့် မြေးလေးတွေကို တွေးမိတော့ ကျွန်မ လက်ထဲက ပိုက်ဆံတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိတော့ရင် ရှိပါစေတော့။ ဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ မြေးလေးတွေအတွက် ဆန်ဝယ်ရမယ်၊ ဆီဝယ်ရမယ်။ အံ့မောင်နဲ့ ခင်ထားကတော့ ပြုပြင်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့ကတော့ ကျွန်မရဲ့ သွေးကို စုပ်ယူမယ့် ငှက်ဆိုးတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူတို့ နားခိုရာ သစ်ပင်အိုကြီးအဖြစ် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ခံပေးရဦးမှာပဲ။
ညကြီးမင်းကြီး ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ မြေးလေးတွေအတွက် မုန့်တွေ၊ ဆန်တွေ ဝယ်လာခဲ့တယ်။ အိမ်တံခါးဝရောက်တော့ အထဲက ဆဲဆိုသံတွေက အရင်လိုပဲ ဆူညံနေတုန်း။ ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။ ဝင်ရမှာလည်း ကြောက်တယ်၊ မဝင်ဘဲလည်း မနေနိုင်ဘူး။
အိမ်ထဲကို ခြေသံဖွဖွနဲ့ ဝင်လိုက်တော့ ခင်ထားက အော်ပြောတယ်။
"အမေ ဘယ်သွားနေတာလဲ။ လူကို ဗိုက်ဆာအောင် လုပ်ထားတယ်"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဝယ်လာတဲ့ အထုပ်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့တွေ အံ့သြသွားကြတယ်။
"ဟယ် ... ဆန်တွေရော၊ မုန့်တွေရောပါလား။ အမေ ဘယ်က ပိုက်ဆံရတာလဲ"
အံ့မောင်က ကျွန်မဆီ ပြေးလာပြီး မေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်နဲ့။
"ငါ တောင်းစားလာတာ"
အိမ်ထဲမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာပါဘူး။ အံ့မောင်က ကျွန်မ ဝယ်လာတဲ့ ဆန်အိတ်ကို ကြည့်ပြီး ...
"တောင်းစားလို့ရရင်လည်း နေ့တိုင်းသွားတောင်းပေါ့ အမေရာ။ အမေက အိုနေပြီဆိုတော့ လူတွေက ပေးကြမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အလုပ်မရှိတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာအသံမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ သွေးတွေ ဆူတက်လာသလို ခံစားရပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ။ ခင်ထားကတော့ မုန့်ထုပ်ကို ဖောက်ပြီး သူ့သားသမီးတွေကို ကျွေးနေပြီ။ ကျွန်မကိုတော့ "အမေ စားဦးမလား" လို့ တစ်ခွန်းတောင် မမေးကြဘူး။
ကျွန်မ ကိုယ့်
လောကကြီးမှာ အမေဆိုတာ အနစ်နာခံရမယ်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အနစ်နာခံမှုက အချည်းနှီး ဖြစ်နေတဲ့အခါ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေပုံပြီး ကျွေးမွေးနေတာကိုတောင် "နေ့တိုင်း သွားတောင်း" လို့ ပြောနိုင်တဲ့ သားသမီးတွေ ရှိနေတဲ့အခါ ... ကျွန်မ ဘယ်လို ဆက်ရှင်သန်ရမလဲ။
ဘုရား ... ဘုရား ... ကျွန်မကို မြန်မြန် ခေါ်တော်မူပါတော့။ ဒီငရဲခန်းကနေ လွတ်ချင်လှပြီ။ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက ခေါင်းအုံးပေါ်ကို တစိမ့်စိမ့် ကျဆင်းနေတယ်။ အပြင်မှာတော့ အိပ်တန်းပြန်ငှက်တွေရဲ့ အော်သံကို ကြားနေရတယ်။ သူတို့ကတော့ နွေးထွေးတဲ့ အသိုက်ကို ပြန်ရကြမှာပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ... တောင်းစားပြီး ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ ဆန်အိုးကြီးကို ကြည့်ပြီး ငိုနေရတဲ့ အမေအိုကြီး ဖြစ်နေရဦးမှာပါပဲ။
"တောင်းတမှုတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ ငြိမ်းချမ်းမယ် ထင်ခဲ့တာ ... တကယ်တော့ အရာရာကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့အခါမှ နာကျင်မှုက အစပြုတာပါလား ..."
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အနစ်နာခံမှုသည် အမှားကျူးလွန်နေသူများကို ပိုမိုဆိုးသွမ်းစေတတ်ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် ရရှိလာသော ပျော်ရွှင်မှုသည် မည်သည့်အခါမျှ စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို မပေးနိုင်ပေ။