ပထွေးနဲ့ ရင်ထိတ်စွာနဲ့ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ည
ပထွေးနဲ့ ရင်ထိတ်စွာနဲ့ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ည
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားကို တတောက်တောက်နဲ့ ရိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာလည်း အဲဒီမှန်သားပြင်ပေါ်က ရေစက်တွေလိုပဲ တစ်စစီ ပြိုကွဲပျက်စီးဖို့ အစပျိုးနေခဲ့တာကို အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ အသက် နှစ်အရွယ်မှာ အမေက ဒုတိယအိမ်ထောင် ပြုခဲ့တယ်။ အဖေဆုံးပြီး နှစ်အကြာမှာ အမေ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေကို ပြန်မြင်ချင်လို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သဘောတူခဲ့တာပါ။ အမေ့ရဲ့ ဒုတိယခင်ပွန်း ဦးကိုကိုက လူအေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ စကားနည်းတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မအပေါ်ကိုလည်း ဖခင်အရင်းတစ်ယောက်လိုပဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ဆံခဲ့တယ်။
"နှင်း... အလုပ်က ပင်ပန်းလာပြီလား၊ သမီးအတွက် အမေက ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ထားတယ်" လို့ ဦးကိုကိုက အိမ်ရှေ့ခန်းကနေ လှမ်းနှုတ်ဆက်တတ်တာတွေကို ကျွန်မ ခုံမင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မမှာ အောင်မြင်စပြုနေတဲ့ ကုမ္ပဏီအလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တဲ့ ချစ်သူ 'လင်းထက်' ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိသားစုလေးက တကယ့်ကို ပြည့်စုံလွန်းနေခဲ့တာပါ။ ဦးကိုကိုက အိမ်ထောင်ဦးစီးပီပီ ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို အဆိပ်အတောက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်မ ရိပ်မိခဲ့သင့်တာ။
ညဘက်တွေဆိုရင် အမေနဲ့ ဦးကိုကိုတို့ အိပ်ခန်းထဲကနေ စကားများသံတွေ တိုးတိုးတိုးတိုး ကြားရတတ်တယ်။ ကျွန်မ နားစွင့်ကြည့်မိပေမယ့် ဘာအကြောင်းအရာလဲဆိုတာ သေချာမသိရဘူး။ အမေ့မျက်လုံးတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဖောင်းအစ်လာတတ်တယ်။ ဦးကိုကိုကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်မကို ပြုံးပြတယ်၊ မနက်စာ လုပ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မအပေါ်မှာ တစ်မျိုး ပြောင်းလဲလာသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒါဟာ ချစ်ခင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလားဆိုတာ ကျွန်မ ဝေခွဲမရခဲ့ဘူး။ "သမီး... ပထွေးဆိုတာ အမျိုးမျိုးရှိတယ်နော်၊ သတိထား" လို့ သူငယ်ချင်းတွေက သတိပေးခဲ့ကြပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ဦးကိုကိုဟာ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါလို့ပဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအယုံလွယ်မှုကပဲ ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲကို တွန်းပို့ဖို့ အစပျိုးခဲ့တာပါ။
လပိုင်းလေးအတွင်းမှာတင် အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ အရင်ဆုံး စပျက်စီးတာက အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးပဲ။ အမေက အမြဲတမ်း ငိုင်နေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေကျရင် တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ ပြောနေတတ်လာတယ်။ ကျွန်မ မေးကြည့်တိုင်းလည်း "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သမီးရယ်၊ အမေ ခေါင်းနည်းနည်း မူးလို့ပါ" လို့ပဲ ဖြေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ငွေကြေးတွေ စပျောက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လစာထဲက အမေ့ကို အပ်ထားတဲ့ ငွေတွေ၊ အမေ့ရဲ့ ရွှေထည်အချို့ တစ်စစနဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။
"ဦးကိုကို... အမေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ငွေတွေကရော ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ" လို့ ကျွန်မ တစ်ရက်မှာ ဒေါသတကြီး မေးမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးကိုကိုက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ အေးစက်စက်နဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရောယှက်နေတဲ့ အကြည့်မျိုး။ "သမီး အမေကို သမီး မသိတာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်" လို့ပဲ သူက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောခဲ့တယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာ ပြဿနာတွေ တက်လာတယ်။ ကုမ္ပဏီက အရေးကြီးတဲ့ စာရင်းဇယားတွေ မှားယွင်းမှုကြောင့် ကျွန်မ အပြင်းအထန် သတိပေးခံရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ချစ်သူ လင်းထက်ကလည်း ကျွန်မကို အချိန်မပေးနိုင်ဘူးဆိုပြီး စိတ်ကောက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်ရင် သူ မကိုင်တော့ဘူး။ '' ဖြစ်နေပေမယ့် စာမပြန်တဲ့ လေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ညတိုင်း ငိုခဲ့ရတယ်။ အလုပ်က ဖိအား၊ မိသားစုက ပြဿနာ၊ ချစ်သူရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကွဲလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအက်ကွဲကြောင်းတွေကြားထဲကို ဦးကိုကိုက တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးတယ်၊ "အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လို့ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပိုပြီး အားကိုးမိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဲဒီနှစ်သိမ့်မှုတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ချောက်ထဲကို ဆွဲချဖို့ ကြိုးတစ်စဖြစ်နေတာပါပဲ။
ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ တစ်ပတ်အတွင်းမှာတင် ကျွန်မ အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ စာရင်းဇယား မှားယွင်းမှုက ကျွန်မကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ကွန်ပျူတာထဲကို ဝင်ရောက် ပြောင်းလဲသွားတာလို့ ကျွန်မ သိလိုက်ရပေမယ့် ဘာသက်သေမှ မပြနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ကို ပြန်လာတော့လည်း အမေက
ကျွန်မ ဘဝကြီး တစ်ခုလုံး ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားရတယ်။
အဲဒီညကစပြီး ဦးကိုကိုရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး ရဲတင်းလာတယ်။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို လာလာပွတ်သပ်တာမျိုး၊ ကျွန်မ အဝတ်အစားလဲနေရင်
အဲဒီညက မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ လျှပ်စီးတွေကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ဝင်းခနဲ လက်သွားတိုင်း အိမ်ထဲက ပရိဘောဂတွေက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရိပ်တွေလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ဆေးရှိန်ကြောင့်လားမသိ၊ စောစောစီးစီး အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး အလုပ်အကိုင်အသစ်အတွက် စဉ်းစားနေတုန်း မီးက ရုတ်တရက် ပျက်သွားတယ်။
"သမီး... မကြောက်နဲ့နော်၊ ဦး ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဦးကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ အနောက်မှာ ကပ်လျက် ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ဆီကနေ ထွက်နေတဲ့ အရက်နံ့က ပြင်းထန်လွန်းလှတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ ထဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ "ဦး... ဘာလုပ်တာလဲ၊ လွှတ်ပါ" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောမိတယ်။
"သမီးက လှလွန်းလို့ပါ၊ ဦး သမီးကို စောင့်ရှောက်ချင်တာ" လို့ ပြောရင်း သူက ကျွန်မရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက ရင်ဘတ်ထဲကနေ ဖောက်ထွက်မတတ် မြန်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူက ကျွန်မကို အတင်းအဓမ္မ ဖက်တွယ်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်တယ်၊ အော်ဟစ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်ကြီးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျလာပြီး "ဒါဟာ ငါယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူလား" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့အတူ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဦးကိုကိုက တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ တံခါးပွင့်သွားတော့ ဝင်လာတာက ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ လူတစ်စု။ "ကိုကို... မင်း ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပြီ" လို့ အော်သံနဲ့အတူ သူတို့က ဦးကိုကိုဆီကို ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီညမှာပဲ အမှန်တရားတွေ အားလုံးက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။ ဦးကိုကိုဟာ ကျွန်မတို့ထင်သလို လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ငွေလိမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အမေ့ကိုလည်း ဆေးစွဲအောင် လုပ်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကနေ ငွေတွေ ခိုးယူခဲ့တာလည်း သူပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ လင်းထက်ဆီကို ကျွန်မနာမည်နဲ့ ရုန့်ရင်းတဲ့ စာတွေ ပို့ပြီး လမ်းခွဲအောင် လုပ်ခဲ့တာလည်း သူပဲ။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖျက်ဆီးပြီး ကျွန်မမှာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်လို့ ထင်အောင် ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ရင်ထိတ်စွာနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အဲဒီညဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး ညဖြစ်သလို၊ အမှန်တရားကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ ညလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အခုတော့ အရာအားလုံးက ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ ဦးကိုကိုက ထောင်ထဲမှာ၊ အမေကတော့ စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံမှာ ဆေးကုသမှု ခံယူနေရတယ်။ ကျွန်မကတော့ အရင်က နေခဲ့တဲ့ အိမ်လေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်နေပြီး ဘယ်နေရာကို ကြည့်ကြည့် အတိတ်က နာကျင်စရာ အရိပ်အယောင်တွေပဲ မြင်နေရတယ်။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့တဲ့ မျက်လုံးတွေက အခုတော့ အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ ကျွန်မမှာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူ မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစု မရှိတော့ဘူး။ ဘဝက ကျိုးပျက်သွားတဲ့ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပဲ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ လင်းထက်ဆီကနေ အမှန်တရားကို သိသွားလို့ တောင်းပန်တဲ့ စာတွေ ရောက်လာပေမယ့် ကျွန်မ ပြန်မဖြေသေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ လူတွေအပေါ် ထားတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီမို့ပါ။
ဦးကိုကိုက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အယုံလွယ်မှုနဲ့ အားကိုးချင်စိတ်က ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ဖျက်ဆီးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တတ်တယ်။ အဲဒီညက ဦးကိုကိုရဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေ ကျွန်မရဲ့ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ခံစားချက်က အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေကျရင် ပြင်ဆင်ခွင့်မရတဲ့ အမှားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတတ်တာကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရလိုက်တယ်။
မိုးတွေက ပြန်ရွာနေပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကို လုံအောင် ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ အပြင်က အေးစက်မှုတွေ အိမ်ထဲကို မဝင်နိုင်အောင်၊ နောက်ပြီး လူတွေရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ထပ်ပြီး အဆိပ်မခတ်နိုင်အောင်ပေါ့။
သင်ခန်းစာ။ ။ "မိမိကိုယ်ကို အားကိုးခြင်းကသာ အစစ်မှန်ဆုံး လုံခြုံမှုဖြစ်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းသည် မိမိဘဝကို ဖျက်ဆီးမည့် လက်နက်ကို ရန်သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။"