ယောကျာ်းရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့မှားမိတဲ့အခါ
ယောကျာ်းရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့မှားမိတဲ့အခါ
အမှားဆိုတာ ပြင်ဆင်လို့ရတဲ့ အရာမျိုးလို့ ကျွန်မ အမြဲယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့အမှားတွေကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်သွားစေနိုင်မှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျလွန်းနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မနာမည်က မေ။ ကျွန်မမှာ အေးချမ်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မခင်ပွန်း ကိုမင်းသန့်က လူရိုးကြီးတစ်ယောက်ပါ။ စကားနည်းတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မအပေါ်မှာလည်း နားလည်မှုအပြည့်ထားပေးတတ်သူပေါ့။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ဆယ်နှစ်တာခရီးမှာ ငြီးငွေ့စရာကောင်းလောက်အောင် အေးချမ်းလွန်းနေတာကပဲ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာခဲ့တာလား မသိပါဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားကို နေလင်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ နေလင်းက ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက်ပါ။ ကိုမင်းသန့်နဲ့က ဆန့်ကျင်ဘက်၊ သူက စကားပြောကောင်းတယ်၊ ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် ချော့တတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အလိုကိုလည်း သိတတ်လွန်းသူပါ။
နေလင်းက ကျွန်မတို့အိမ်ကို အဝင်အထွက် အမြဲရှိခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းသန့်က သူ့သူငယ်ချင်းကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သလို ကျွန်မကိုလည်း သံသယဆိုတာ မြူတစ်မှုန်စာတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။ "မေ... နေလင်းက ငါ့ညီလိုပဲ၊ ငါအလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေရင် မင်းကို သူပဲ ကူညီပေးမှာ" လို့ ကိုမင်းသန့် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတွေကို အခုပြန်တွေးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အသားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေအောင် နာကျင်ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ ထမင်းစားကြတယ်၊ အတူတူ ရယ်မောကြတယ်။ ကိုမင်းသန့် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ညဉ့်နက်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် နယ်ဘက်ဆင်းရတဲ့အခါ နေလင်းက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ အဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်တွေကို မှတ်မိပေးတယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါ နားထောင်ပေးတယ်။ ကိုမင်းသန့် မမြင်မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်လေးတွေကို သူက အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ပြခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ စည်းကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသန့်က နယ်ခရီးစဉ်မှာ ရောက်နေပြီး အိမ်မှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့တာပါ။ နေလင်းက ကျွန်မ စားချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတဲ့ မုန့်တွေကို ဝယ်ပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီညက စကားတွေ အကြာကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှိနေတဲ့ တင်းအားတွေက ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ နေလင်းက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရုန်းထွက်ဖို့ ခွန်အားတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ "မေ... ကိုယ် မင်းကို မေတ္တာရှိမိတာ ကြာပြီ၊ မင်းသန့်ကို အားနာပေမဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို ထိန်းလို့မရတော့ဘူး" လို့ သူ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိခဲ့ပါတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် သစ္စာမဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူနဲ့ မှားယွင်းခဲ့တဲ့ အဲဒီညဟာ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျဖို့ အစပြုခဲ့တဲ့ ညပါပဲ။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ဖုန်းဝင်လာတိုင်း ကျွန်မ မကိုင်ရဲတော့ဘူး။ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်လာပေးပြီး အရင်လိုပဲ ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။ "မေ... နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" လို့ သူ မေးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလို ခံစားရပါတယ်။ နေလင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း ဖြတ်လို့မရတော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ခဏခဏ ဖုန်းဆက်တယ်၊ ချိန်းတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ ကျွန်မက ငြင်းလိုက်တိုင်း သူက "မင်းသန့် သိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ မေ" ဆိုတဲ့ စကားမျိုးနဲ့ ခြိမ်းခြောက်သလိုလို အရိပ်အမြွက် ပြောလာတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက နေလင်းဟာ ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နဲ့ ကစားနေတာဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကြားမှာ ပိမိနေခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းသန့် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ငိုခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ နေလင်းဆီက လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ဖျက်လိုက်၊ သူ့ဆီက ဖုန်းတွေကို ပိတ်ထားလိုက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ကြောက်စိတ်နဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးနေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ အလုပ်ရှင်က ကျွန်မကို သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်။ "မင်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး မေ၊ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ မကပ်သလိုပဲ" လို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ပြောကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လာသလို ခံစားရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုမင်းသန့်ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက တလှပ်လှပ် တုန်နေခဲ့တာပါ။
အဆိုးဆုံးကတော့ နေလင်းရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အမူအရာတွေပါပဲ။ သူက ကျွန်မကို အပိုင်ရပြီလို့ ထင်နေပုံရပါတယ်။ သူ လိုချင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်၊ မလိုက်ရင်လည်း အိမ်အထိ လိုက်လာပြီး ကိုမင်းသန့်နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဝန်မလေးတော့ဘူးလို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကျင်းကိုယ်တူးပြီး မြေမြှုပ်ခံနေရတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံးဟာ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းမှာ ရောက်နေခဲ့ပါပြီ။ "မေ... မင်း တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလား" လို့ ကိုမင်းသန့်က စူးစူးရှရှ မေးလာတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ လုံးဝ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းဆုံး နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။ ကျွန်မနဲ့ နေလင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ကျွန်မတို့ အပြန်အလှန် ပို့ထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေဟာ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်သူက ပို့လိုက်တာလဲ ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှ သိလိုက်ရတာက နေလင်းကိုယ်တိုင်က ကိုမင်းသန့်ဆီကို အကုန်ပို့လိုက်တာပါ။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်မကို ရဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သက်ပါပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကျွန်မ မသိတဲ့ အတိတ်က စီးပွားရေး ပြဿနာဟောင်းတစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး နေလင်းက အဲဒီအတွက် လက်စားချေဖို့ ကျွန်မကို ခုတုံးလုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဟာ ရိုးသားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ ရန်သူရဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေးခဲ့မိတာပါ။
ကိုမင်းသန့်က ဘာမှ မပြောပါဘူး။ သူ ကျွန်မကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ရိုက်တာနှက်တာလည်း မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ
ကျွန်မရဲ့ ဘဝပျက်ကွက်မှုက အိမ်ထောင်ရေးမှာတင် ရပ်မသွားခဲ့ပါဘူး။ နေလင်း ပို့လိုက်တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေက ကျွန်မရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်အထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကျွန်မကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ လမ်းပေါ်ထွက်ရင်တောင် လူတွေက ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကဲ့ရဲ့နေကြသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းဆိုတာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အားကိုးရာဆိုတာလည်း မရှိတော့ဘူး။ နေလင်းကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝ ပျက်စီးသွားတာကို ကြည့်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ လိုချင်တဲ့ လက်စားချေမှုကို ရသွားတာနဲ့ ကျွန်မကို အမှိုက်သရိုက်တစ်ခုလို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာပါ။
အခု ကျွန်မဟာ
တခါတလေ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ ကိုမင်းသန့်ကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရတတ်ပါတယ်။ သူဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အိုစာသွားသလိုပါပဲ။ သူ့ဘေးမှာ ကျွန်မ မဟုတ်တဲ့ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမို့ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ရဲပါဘူး။ နေလင်းက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား မခိုင်မာမှုကသာ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပါ။
အချစ်က လူကို ရှင်သန်စေနိုင်သလို၊ သစ္စာဖောက်မှုကတော့ လူကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပစ်နိုင်ပါတယ်။ တစ်ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနောက်ကို လိုက်သွားမိတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ဖြိုချနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းကတော့ ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဘာမှ မကျန်တော့တဲ့၊ ဘာမှ မရှိတော့တဲ့၊ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေကြားမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပေါ့။
အဆုံးသတ် သင်ခန်းစာ - ခဏတာ စိတ်အလိုလိုက်မှုကြောင့် ရရှိလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ တစ်သက်တာ တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်ပါတယ်။