လင်ငယ်နှင့်ပေါင်းပြီးလုပ်ကြံတဲ့ မိန်းမ
လင်ငယ်နှင့်ပေါင်းပြီးလုပ်ကြံတဲ့ မိန်းမ
ကျွန်တော့်အသက် နှစ်အရွယ်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေနဲ့ ဂုဏ်ပကာသနတွေက အပြည့်အစုံရှိနေခဲ့ပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုလိုနေသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီလိုအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို မေနှင်း ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေး ရောက်လာခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ထက် နှစ်လောက် ငယ်သလို၊ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို နုနယ်လွန်းလှတယ်။ သူမကို မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ ကျွန်တော် စွဲလန်းမိခဲ့တယ်။ လောကကြီးရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ကျွမ်းကျင်လှပြီလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ မေနှင်းရဲ့ မျက်ဝန်းနက်နက်လေးတွေထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကလေးတစ်ယောက်လို လမ်းပျောက်ခဲ့ရတယ်။
သူမကို လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ပေးနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးတွေ အကုန်ပုံပေးခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ နေရာမှာ အကောင်းဆုံးတိုက်ခန်း၊ ဇိမ်ခံကား၊ ပြီးတော့ သူမ လိုချင်တဲ့ စိန်ရွှေရတနာတွေ။ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူမဆီက နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးထက် အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေကိုပဲ ပိုရလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။
"မေ... ဒီနေ့ နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"
ကျွန်တော်က သူမပုခုံးလေးကို အသာအယာကိုင်ရင်း မေးမိရင် သူမက ပုခုံးကို ခါချလိုက်တတ်တယ်။
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး ကိုသက်... ကျွန်မ ပင်ပန်းလို့၊ အိပ်တော့မယ်"
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းပြီး အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေတတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ဖုန်းစခရင်ကတော့ စောင်ထဲမှာ လင်းနေတတ်တာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ သူမ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေသလဲ၊ ဘာတွေလုပ်နေသလဲဆိုတာကို သိချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေက သူမကို မယုံကြည်ဘူးဆိုတဲ့ အပြုအမူမျိုး မပြချင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အလိုလိုက်လွန်းခဲ့တယ်၊ ယုံကြည်လွန်းခဲ့တယ်။ ဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ပြန်ပတ်မယ့် ကြိုးတစ်စ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ညဘက်တွေမှာ သူမဆီက ခိုးထွက်နေတဲ့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲမှာ မွှန်ထူနေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာရင်း အိပ်စက်ခဲ့ရတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို အောင်ကျော်ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဒရိုင်ဘာအဖြစ် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ရုပ်ရည်သန့်သန့်၊ စကားနည်းနည်းနဲ့ အလုပ်ကို သေသေချာချာလုပ်တတ်သူတစ်ယောက်လို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မြင်ကတည်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။ မေနှင်းက သူ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ၊ သူနဲ့ စကားပြောတဲ့ လေသံတွေက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ထားတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ တခြားစီပဲ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာတော့ ခြံထဲမှာ ကားဆေးနေတဲ့ အောင်ကျော်နဲ့ ဝရံတာမှာ ရပ်ကြည့်နေတဲ့ မေနှင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ စကားတစ်လုံးမှ မပြောပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ မေနှင်းက လန့်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။
"မေ... အောင်ကျော်နဲ့က ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"
ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ မေးလိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရတယ်။ မေနှင်းက ချက်ချင်းပဲ လေသံမာမာနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
"ကိုသက်ကလည်း... ဒရိုင်ဘာကို ကားသေချာတိုက်ဖို့ ပြောနေတာကို ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ ကိုယ့်မိန်းမကိုယ် ဒီလောက်တောင် မယုံဘူးလား။ ရှင်က ကျွန်မကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်ထားချင်တာလား"
သူမက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်လို ခံစားရအောင် စကားလုံးတွေနဲ့ ချုပ်ကိုင်တတ်တယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ အသုံးအနှုန်းအသစ် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု သံသယဖြစ်တိုင်း သူမက စိတ်ဆိုးပြလိုက်၊ ငိုပြလိုက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်အောင် လုပ်တတ်တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူမကို ပြန်ချော့ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သူမက ကောင်းကောင်းသိနေတယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို ဆုံးရှုံးရမှာကို သေမလောက် ကြောက်နေသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲကို နံပါတ်မမှတ်ထားတဲ့ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ဝင်လာတတ်တယ်။ ကိုင်လိုက်ရင် ဘာသံမှ မကြားရဘဲ ဖုန်းချသွားတတ်တယ်။ မေနှင်းရဲ့ အပြုအမူတွေကလည်း ပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။ သူမက အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်တတ်လာသလို၊ ပြန်လာရင်လည်း ပျော်ရွှင်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်က သူမနောက်ကို လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းဖို့ စိတ်ကူးမိပေမဲ့ အချစ်က ကျွန်တော့်မျက်စိကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့တာပါ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူက ကိုယ့်ကို သတ်နေတယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့ အသာတကြည် အသတ်ခံနေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လိုပေါ့။
ကျွန်တော် စပြီး နေမကောင်းဖြစ်လာတယ်။ ပထမတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ခေါင်းတွေ အရမ်းမူးလာတယ်၊ ကိုယ်လက်တွေ မအီမသာဖြစ်လာပြီး တစ်ခါတစ်လေကျရင် နှလုံးတုန်လာတတ်တယ်။ ဆရာဝန်ပြတော့လည်း အားနည်းတာလို့ပဲ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသတိထားမိတာက မေနှင်းက ကျွန်တော့်ကို တိုက်တဲ့ ဆေးတွေနဲ့ အားဆေးရည်တွေ သောက်ပြီးတိုင်း ပိုဆိုးလာတာပဲ။
"ကိုသက်... ဒီဆေးလေး သောက်လိုက်ဦး၊ ဒါမှ လူက လန်းသွားမှာ"
မေနှင်းက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ကျွန်တော့်အနားမှာ ထိုင်ပြီး ဆေးတိုက်တတ်တယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးက အရင်ကထက် ပိုပြီး နွေးထွေးနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်မှာ အေးစက်စက် အကြံအစည်တွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော်
"သိပါတယ် အောင်ကျော်ရဲ့... သူက အခု လူက နွမ်းနယ်နေပြီ။ ဆေးကို နည်းနည်းစီ တိုးတိုက်နေတယ်။ သိပ်မကြာတော့ပါဘူး၊ ဒီပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ငါတို့လက်ထဲ ရောက်တော့မှာပါ။ နည်းနည်းလေးပဲ စိတ်ရှည်ပေးပါ"
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အရမ်းချစ်ရတဲ့ မိန်းမ၊ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ လင်ငယ်က ကျွန်တော့်အိမ်က ဒရိုင်ဘာ ဖြစ်နေတာလား။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရပေမဲ့ ကျွန်တော်
"ကိုသက်... ပြန်လာပြီလား။ ရေချိုးလိုက်ဦးလေ၊ မေ ကော်ဖီဖျော်ပေးမယ်"
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မေနှင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ငိုမိတယ်။ ဒီမျက်နှာလေးကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ခဲ့ရသလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအလှတရားနောက်မှာ မြွေဟောက်တစ်ကောင် ကိန်းအောင်းနေတာကို ကျွန်တော် အခုမှ မြင်တော့တယ်။ ကျွန်တော် သိနေပြီဆိုတာကို သူမကို ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမလား။ ဒါမှမဟုတ် ရဲတိုင်ရမလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ နှလုံးသားက သူမကို မနာကျင်စေချင်သေးဘူး။ ကျွန်တော် သူမကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ထပ်ပေးချင်နေမိတုန်းပဲ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းတစ်ကောင်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ မေနှင်းက ကျွန်တော့်ကို မြို့ပြင်က ကျွန်တော်တို့ ပိုင်တဲ့ ခြံကြီးဆီ အနားယူဖို့ သွားကြရအောင်လို့ ခေါ်တယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ဒါဟာ နောက်ဆုံး ဇာတ်သိမ်းခန်းပဲဆိုတာ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီမှာ အပြတ်ရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော် ငြင်းနိုင်ပေမဲ့ မငြင်းခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သိချင်တယ်... သူမ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို သတ်ရက်မှာလားဆိုတာ။
ခြံထဲကို ရောက်တော့ အောင်ကျော်ကလည်း ပါလာခဲ့တယ်။ ညစာစားတဲ့အခါ မေနှင်းက ဝိုင်ပုလင်းကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ဖန်ခွက်ထဲကို ထည့်ပေးတယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေ တုန်နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။
"ကိုသက်... ဒီဝိုင်က အကောင်းစားပဲ၊ သောက်ကြည့်ပါဦး"
ကျွန်တော် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက လှုပ်ခတ်နေတယ်။
"မေ... ကိုယ့်ကို တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလား"
သူမက မျက်နှာပျက်သွားပြီး "ဘာ... ဘာပြောရမှာလဲ ကိုသက်ရဲ့။ မရှိပါဘူး" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ကျွန်တော် ဝိုင်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနား တေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အောင်ကျော်က အနောက်ကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဓားတစ်ချောင်း ပါလာတယ်။
"တော်ပြီ မေနှင်း... ဆေးတွေနဲ့ လုပ်နေတာ ကြာတယ်။ အခုပဲ အပြတ်ရှင်းလိုက်တော့မယ်"
အောင်ကျော်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ မေနှင်းက ဘာမှဝင်မတားဘဲ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်က ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် အဆင်သင့် ပြင်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် အစောကြီးကတည်းက ရဲတွေကို အကြောင်းကြားထားခဲ့ပြီးပြီ။ ခြံဝင်းထဲကို ရဲကားသံတွေ ဆူညံစွာနဲ့ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ အောင်ကျော်က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။ မေနှင်းကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ကျပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတော့တယ်။
"ကိုသက်... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ အချစ်တွေ အကုန်လုံးက ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက အောင်ကျော်က သူမကို ချစ်လို့ ပေါင်းတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လိုချင်လို့ သူမကို မြှောက်ပင့်ပြီး အသုံးချခဲ့တာပဲ။ မေနှင်းကတော့ အောင်ကျော်ရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ မြောပါသွားခဲ့တဲ့ အရူးမလေးတစ်ယောက်ပေါ့။
တရားရုံးမှာ မေနှင်းကို ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်လိုက်တယ်။ အောင်ကျော်ကတော့ လူသတ်မှု အားပေးကူညီမှုနဲ့ ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ် ရသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ထောင်ထဲမှာ တစ်ခါမှ သွားမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကို သူမက အဆိပ်အဖြစ် ပြန်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူမကို ထပ်ပြီး မြင်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ခြောက်ကပ်နေတယ်။ မေနှင်းရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ၊ သူမရဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေက အိမ်ထဲမှာ ကျန်နေသေးပေမဲ့ သူမကတော့ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မှန်ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လူတစ်ယောက်က အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး မျက်လုံးတွေက သေလူတစ်ယောက်လို အသက်မဲ့နေတာကို တွေ့ရတယ်။
အချစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို အမြင့်ဆုံးကို ပို့ပေးနိုင်သလို၊ အနက်ဆုံး ချောက်ထဲကိုလည်း တွန်းချနိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အရမ်းချစ်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်လား။ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်ရဲ့ လောဘကို မသိဘဲ ယုံကြည်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်လား။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ငွေတွေ ရှိတယ်၊ အာဏာတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ 'နှလုံးသား' မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်တော် မေနှင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံကို မီးရှို့လိုက်တယ်။ မီးတောက်တွေထဲမှာ သူမရဲ့ အပြုံးတွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် နောက်ဆုံးအကြိမ် မျက်ရည်ကျမိတယ်။
ဘဝမှာ အဆိပ်ထက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာက ကိုယ်ယုံကြည်ရတဲ့သူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုပဲ။ အဲဒီအဆိပ်က လူကို ချက်ချင်း မသေစေပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး နာကျင်နေအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဒီရွှေလှောင်အိမ်ကြီးထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။
သင်ခန်းစာ-
"ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ဖြစ်၏။ တစ်ခါကွဲအက်သွားလျှင် မည်သို့ပင် ပြန်ဆက်စေကာမူ အက်ကြောင်းများကတော့ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေမည်သာ။"