အိမ်ထောင်ရှိပေမဲ့ ရည်းစားဦးနဲ့ဖောက်ပြန်တဲ့အခါ

 အိမ်ထောင်ရှိပေမဲ့ ရည်းစားဦးနဲ့ဖောက်ပြန်တဲ့အခါ

ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် 

"နှင်း... နိုးပြီလား"

ဘေးနားမှ ကြင်နာတတ်သော အမျိုးသားဖြစ်သူ ကိုရဲ၏ အသံကြောင့် ကျွန်မ အတွေးထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ရသည်။ ကိုရဲသည် ကျွန်မအတွက်တော့ အပြစ်ပြောစရာ မရှိသော ခင်ပွန်းကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝသည်၊ အလုပ်ကြိုးစားသည်၊ ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ငဲ့ညှာတတ်သည်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးသည် သူများတွေ အားကျရလောက်အောင်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ သို့သော် လတ်တလော လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်မ စိတ်တွေ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ဂယောင်ခြောက်ခြား ဖြစ်နေရသလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နားမလည်နိုင်တော့ပါ။

"အင်း... နိုးပြီ ကိုရဲ"

ကျွန်မ အတင်းပြုံးပြလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် အိမ်မက်ထဲက မိုးသစ်၏ မျက်နှာက အရိပ်ထင်နေဆဲ။ မိုးသစ်နှင့် ကျွန်မ လမ်းခွဲခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်ခါမှ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့သလို၊ သူလည်း သူ့ဘဝနှင့်သူ အိမ်ထောင်ကျကာ သားသမီးများပင် ရှိနေလောက်ပြီဟု ကျွန်မ တွေးဖူးသည်။ ကျွန်မသည် လက်ရှိအိမ်ထောင်ကို သစ္စာဖောက်ဖျက်လိုသော စိတ် အလျှင်းမရှိပါ။ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ကိုလည်း စိတ်နှင့်ပင် ပြစ်မှားလိုသူ မဟုတ်။ သို့သော် အိမ်မက်ဆိုသည်မှာ ကျွန်မ ထိန်းချုပ်၍ ရသော အရာမှ မဟုတ်ဘဲ။ အိမ်မက်ထဲတွင် မိုးသစ်က ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ တစ်ခါတလေ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဝမ်းနည်းရိပ်ယှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေတတ်သည်။

နံနက်စာ စားနေစဉ်တွင် ကိုရဲက သတင်းစာဖတ်ရင်း ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်သည်။

"နှင်း... ဒီနေ့ နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကြည်ဘူး"

"ညက အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေလို့ပါ ကိုရဲရယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ကျွန်မ လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်မိသည်။

ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သိသည်။ အိမ်မက်တွေက တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။ မိုးသစ်၏ အသံ၊ သူ့ဆီကရသော ရေမွှေးနံ့၊ ကျွန်မ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်ဖဝါး၏ အထိအတွေ့များက အပြင်လောကထက်ပင် ပို၍ စစ်မှန်နေသလို ခံစားလာရသည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသည်။ ဘာလို့လဲ? ဆယ်နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ။ ဘာလို့ အခုမှ အိမ်မက်တွေ ခဏခဏ မက်နေရတာလဲ? သူ ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေတာလား? ဒါမှမဟုတ် သူ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လား?

ထိုမေးခွန်းများက ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိအောင် တွန်းပို့နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ တည်ငြိမ်သော အိမ်ထောင်ရေး ရေပြင်ပေါ်သို့ အတိတ်မှ ခဲလုံးတစ်လုံး ကျရောက်သွားသလို လှိုင်းဂယက်များ စတင် ထလာခဲ့တော့သည်။

လူမှုကွန်ရက်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတလေတွင် အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဆွပေးတတ်သော ကိရိယာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ မရည်ရွယ်ပါဘဲ " " ထဲတွင် မိုးသစ်၏ အကောင့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်နေ့က ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်လာမတတ် မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူက အတော်လေး ရင့်ကျက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထိုမျက်လုံးတွေကတော့ အိမ်မက်ထဲကအတိုင်းပါပဲ။

ကျွန်မ လက်ချောင်းများက တုန်ယင်နေသော်လည်း မက်ဆင်ဂျာကနေ "နေကောင်းလား" ဆိုသော စာလေးတစ်ကြောင်း ပို့မိသွားသည်။ ထိုခဏ၌ ကျွန်မသည် ကိုရဲအပေါ် သစ္စာမဲ့နေပြီဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သိလိုစိတ်က အမှားအမှန် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ငါးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်၊ ပြန်စာ ရောက်လာသည်။

"နှင်းလား... ကိုယ် နှင်းကို စောင့်နေတာ"

ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သည် ဖုန်းနံပါတ်ချင်း ဖလှယ်ဖြစ်ကြပြီး နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင် လူသူကင်းဝေးသော ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ တွေ့ဆုံဖို့ ချိန်းဆိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ကျွန်မ ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ မိုးသစ်က ကြိုရောက်နေသည်။ သူသည် ကျွန်မ မှတ်မိထားသော မိုးသစ်ထက် အများကြီး ပိန်ကျသွားသည်။ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသလိုမျိုး ရင်ဘတ်ကို ဖိထားတတ်သည်။

"နှင်း... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်" သူ့အသံက အရင်လိုပဲ နူးညံ့နေဆဲ။

"မိုးသစ်... ဘာလို့ ဒီလောက် ပိန်သွားတာလဲ။ နေမကောင်းဘူးလား" ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး မေးမိသည်။

သူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "အသက်ကြီးလာလို့နေမှာပါ နှင်းရယ်။ နှင်းကတော့ အရင်လိုပဲ လှနေတုန်းပဲ" ဟု ပြောသည်။

ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သည် အတိတ်ဟောင်းများကို ပြန်လည် တူးဆွမိကြသည်။ ကျွန်မက ကျွန်မ၏ အဆင်ပြေသော အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောပြသလို၊ သူကလည်း သူ့မှာ ဇနီးနှင့် သမီးလေး တစ်ယောက်ရှိကြောင်း ပြောပြသည်။ သို့သော် သူပြောနေသော စကားများတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ် အနည်းငယ်မျှပင် မပါဝင်သည်ကို ကျွန်မ သတိထားမိသည်။

"နှင်း... ကိုယ် နှင်းကို အိမ်မက်ထဲမှာ ခဏခဏ တွေ့နေရတယ်" ဟု သူက ဆိုလာသောအခါ ကျွန်မ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားသည်။

"ကျွန်မလည်း တူတူပဲ မိုးသစ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ရှင်နဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်မိတာ"

ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မတို့၏ အမှားများ စတင်ခဲ့တော့သည်။ ကျွန်မသည် ကိုရဲကို အလုပ်များကြောင်း အကြောင်းပြကာ မိုးသစ်နှင့် မကြာခဏ တွေ့ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်မှုထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တွယ်ငြိမှုများ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။ မိုးသစ်က ကျွန်မကို သူနှင့်အတူ ရှိနေစဉ်မှာပဲ ပျော်ရွှင်ရိပ်ကို ပြသတတ်သည်။ ကျွန်မသည်လည်း ကိုရဲကို ချစ်သော်လည်း မိုးသစ်နှင့် ရှိနေချိန်တွင် ရရှိသော ထိုရင်ခုန်သံမျိုးကို မရရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျွန်မသည် မီးနှင့် ကစားနေမှန်း သိသည်။ သို့သော် ထိုအပူရှိန်က ကျွန်မကို နွေးထွေးစေသည်ဟု အထင်မှားကာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှောင်ထဲသို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ တွန်းပို့နေမိတော့သည်။

အချိန်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်မ၏ နှစ်ဘဝ ရှင်သန်မှုက ပို၍ ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် ကိုရဲ၏ ကြင်နာတတ်သော မျက်လုံးများကို မကြည့်ဝံ့တော့။ ကိုရဲက ကျွန်မကို ပို၍ ဂရုစိုက်လေ၊ ကျွန်မ၏ အပြစ်ရှိစိတ်က ပို၍ ကြီးထွားလေ ဖြစ်လာသည်။

"နှင်း... မင်း ဒီရက်ပိုင်း အရမ်း ပင်ပန်းနေသလိုပဲ။ အလုပ်တွေ အရမ်း မလုပ်ပါနဲ့လား" ဟု ကိုရဲက ကျွန်မ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောတတ်သည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့လက်တွေကို ဖယ်ချပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင်ကာ တိတ်တိတ်လေး ငိုရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ပါ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မိုးသစ်၏ အခြေအနေက ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်။ သူသည် ကျွန်မနှင့် တွေ့နေစဉ်မှာပင် ခဏခဏ ဖုန်းဝင်လာတတ်သော်လည်း မကိုင်ဘဲ ပိတ်ထားတတ်သည်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မကို ကြည့်နေရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာတတ်သည်။

"မိုးသစ်... ရှင့်မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိနေသလိုပဲ။ ကျွန်မကို ပြောပါ" ဟု ကျွန်မ အတင်းမေးမိသည်။

မိုးသစ်က ကျွန်မ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ဘာမှမရှိပါဘူး နှင်းရယ်။ ကိုယ် နှင်းကို တစ်သက်လုံး ဒီလိုမျိုးလေးပဲ မြင်နေချင်ရုံပါ" ဟု ပြောတတ်သည်။

ကျွန်မသည် မိုးသစ်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာများ၊ သူ၏ ဖျော့တော့သော အပြုံးများက ကျွန်မကို စိုးရိမ်စိတ်နှင့်အတူ ပို၍ တွယ်ငြိစေခဲ့သည်။ ကျွန်မ စိတ်ကူးထဲတွင် ကိုရဲကို စွန့်ခွာပြီး မိုးသစ်နှင့်အတူ ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်ဖို့အထိပင် စတင် စဉ်းစားလာမိသည်။ အမှန်တရားကို မသိသေးသော ကျွန်မသည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းမှာ ရပ်နေမှန်းပင် မသိခဲ့ပါ။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ မိုးသစ်နှင့် တွေ့ဖို့ ချိန်းထားသော်လည်း သူ ရောက်မလာခဲ့ပါ။ ဖုန်းခေါ်သော်လည်း စက်ပိတ်ထားသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရလာသည်။ ကျွန်မသည် သူ၏ အိမ်လိပ်စာကို မသိသော်လည်း သူ အလုပ်လုပ်သော နေရာကို မှတ်မိနေခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာသို့ လိုက်သွားမိသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရသော သတင်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"ကိုမိုးသစ်က ခွင့်ယူထားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ သူ ဆေးရုံတက်နေရတယ်လို့ ကြားတယ်"

ကျွန်မ ဆေးရုံအမည်ကို မေးမြန်းကာ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ နှလုံးရောဂါ အထူးကုဆောင်၏ 

ကုတင်ပေါ်တွင် ပိုက်မျိုးစုံဖြင့် လဲလျောင်းနေသော မိုးသစ်။ သူ့ဘေးတွင် ငိုယိုနေသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက်နှင့် ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မိုးသစ်၏ ဇနီးဖြစ်မည်မှာ သေချာပါသည်။ ကျွန်မ 

"မမက ဘယ်သူလဲဟင်"

ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိခင်မှာပင် ကုတင်ပေါ်မှ မိုးသစ်က ခက်ခဲစွာ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ သူ ကျွန်မကို မြင်သောအခါ အားယူပြီး ပြုံးပြသည်။ ပြီးနောက် သူ့ဇနီးကို အပြင်သို့ ခဏထွက်ပေးရန် အချက်ပြသည်။

သူ့ဇနီး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်မ ကုတင်နားသို့ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တိုးသွားမိသည်။

"မိုးသစ်... ဘာတွေဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ဖုံးထားရတာလဲ"

မိုးသစ်က အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူရင်း "နှင်း... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ့်မှာ နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ ဆရာဝန်တွေက ကိုယ့်ကို အချိန် သိပ်မရတော့ဘူးလို့ ပြောထားကြတယ်"

"အဲဒါဆို... ဘာလို့ ကျွန်မဆီကို ပြန်လာခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလို အမှားတွေ လုပ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာလဲ" ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း မေးမိသည်။

မိုးသစ်၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ "နှင်းကို အမှန်တရား ပြောပြချင်လို့ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကိုယ် နှင်းကို ထားခဲ့တာ... နှင်းကို မချစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကိုယ့်မှာ ဒီရောဂါ ရှိနေမှန်း သိခဲ့ရလို့ပါ။ နှင်းရဲ့ ဘဝကို မဖျက်ဆီးချင်လို့၊ နှင်းကို ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခု ရစေချင်လို့ ကိုယ် လူဆိုးအဖြစ် ခံပြီး ထွက်သွားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သေခါနီးအချိန်မှာ နှင်းကို အရမ်း သတိရလို့... နှင်းကို တစ်ခေါက်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်တွေ့ချင်လို့ ကိုယ် နှင်းကို အိမ်မက်ပေးခဲ့တာ... ကိုယ်တို့ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်မိခဲ့တာပါ"

ကျွန်မ ကြောင်အသွားမိသည်။ "ဒါဆို... အခု အိမ်ထောင်ကျနေတယ် ဆိုတာကရော"

"အဲဒါက... နှင်းကို စိတ်မကောင်း မဖြစ်စေချင်လို့ ကိုယ် လိမ်ခဲ့တာပါ။ ဘေးက အမျိုးသမီးက ကိုယ့်ရဲ့ ညီမလေးပါ။ ကလေးကလည်း သူ့သမီးလေးပါ။ ကိုယ့်မှာ နှင်းကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မချစ်ခဲ့ဖူးဘူး"

ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး 

ကျွန်မ ဆေးရုံခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာမိသည်။ ကျွန်မ ရှေ့မှာ ဘာရှိမှန်း မသိဘဲ ပြေးနေမိသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျွန်မ၏ ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် ဝင်လာသည်။ ကိုရဲ ဆီက ဖြစ်သည်။

"နှင်း... ကိုယ် အားလုံး သိပြီးပြီ။ မင်း ဆေးရုံမှာ ရှိနေတာကိုလည်း ကိုယ် သိတယ်။ ကိုယ်တို့ အိမ်မှာ စကားပြောကြရအောင်"

ကျွန်မ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အမှန်တရားသည် နောက်ကျမှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း ထိုအမှန်တရားက ကျွန်မ ဘဝ၏ အပျက်အစီးများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကိုရဲသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် မှောင်မှောင်မဲမဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ ကျွန်မ ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း သူ ဘာစကားမှ မပြော။

"ကိုရဲ... ကျွန်မ..."

"မင်း သူ့ကို ချစ်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား နှင်း" ကိုရဲ၏ အသံက အေးစက်လှသည်။ "မင်း အိမ်မက်တွေ မက်နေကတည်းက မင်း စိတ်တွေ လွင့်နေတာကို ကိုယ် သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် မင်းကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ မင်း ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ခဲ့တယ်"

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ကိုရဲ... ကျွန်မ စိတ်ကူးမှားသွားတာပါ။ သူက အခု သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေလို့..."

"အဲဒါက မင်း သူ့ဆီကို သွားဖို့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး နှင်း။ မင်း ကိုယ့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ စိတ်ကော၊ ရုပ်ကော ကိုယ့်ဆီမှာ မရှိတော့ဘူး"

ကိုရဲသည် ထိုင်နေရာမှ ထပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ အထုတ်တစ်ထုတ်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာသည်။

"ကိုယ်တို့ ခဏလောက် ခွဲနေကြရအောင်။ ကိုယ့်စိတ်တွေကို ဘယ်လို ပြန်ပြင်ရမလဲ ကိုယ် မသိသေးဘူး"

သူ ထွက်သွားသော တံခါးသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ ဒူးထောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ တစ်ပတ်အကြာတွင် မိုးသစ် ဆုံးပါးသွားကြောင်း သတင်းရခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် မိုးသစ်၏ နောက်ဆုံးခရီးကို သွားခွင့် မရခဲ့သလို၊ ကိုရဲ ဆီကလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့မည့် ကွာရှင်းစာချုပ်ကိုသာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် အတိတ်၏ အရိပ်နောက်ကို လိုက်ရင်း လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အလင်းရောင်ကို ကိုယ်တိုင် ငြှိမ်းသတ်မိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မိုးသစ်သည် သူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ကျွန်မကို တွေ့ချင်ခဲ့သည့် စေတနာမှာ အမှား မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျွန်မ၏ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သော စိတ်ခံစားချက်က အရာအားလုံးကို ပြာဖြစ်စေခဲ့သည်။

အခုတော့ ကျွန်မ အထီးကျန်စွာဖြင့် အိမ်မက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့လောကထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ။ အိပ်မက်တွေက ဘာလို့ မက်နေတာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို ကျွန်မ သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းနေခဲ့ပြီ။

သင်ခန်းစာ - အတိတ်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်သင့်ပြီး၊ ထိုအိပ်မက်ကို လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးစားခြင်းသည် လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုများကို ဖျက်ဆီးပစ်တတ်သည့် အဆိပ်အတောက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။