ဥယျာဉ်ထဲကပျော်ပွဲ
ဥယျာဉ်ထဲကပျော်ပွဲ
ခြံဝင်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ပန်းရနံ့တွေက သင်းပျံ့နေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီရနံ့တွေဟာ အသက်ရှူရကျပ်စေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေလိုပါပဲ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆူညံမှုတွေနဲ့ ဝေးရာမှာရှိတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အားကျရတဲ့ နန်းတော်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ သံတိုင်မရှိတဲ့ ထောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ နေအိမ်ရဲ့ အနောက်ဘက်က ဥယျာဉ်ထဲမှာ ကျွန်မ ထိုင်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မရှေ့က စကျင်ကျောက်စားပွဲပေါ်မှာ အဖိုးတန် မုန့်ချိုတွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်တွေက အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဗိုက်မဆာဘူး။ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသလိုမျိုး၊ အစာတစ်လုတ်ကို မျိုချဖို့တောင် အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားရတယ်။
“သဉ္ဇာ … မင်း ဘာလို့ အစာမစားတာလဲ”
ကျောပြင်နောက်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ ပခုံးလေးတွေ တုန်တက်သွားရတယ်။ မင်းထက်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ရှင်၊ ပြီးတော့ ဒီရွှေရောင်လွှမ်းတဲ့ လှောင်အိမ်ကြီးရဲ့ အရှင်သခင်ပေါ့။ သူက ကျွန်မအနားကို တည်ငြိမ်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လျှောက်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ ပိန်လှီသွားတဲ့ လက်ကလေးတွေကို အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အေးစက်နေတယ်။
“ကြည့်ပါဦး … ကိုယ့်မိန်းမလေး ပိန်သွားလိုက်တာ။ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်လိုပဲ။ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်။ ကိုယ် ဘာများ လိုလေသေးရှိအောင် ထားလို့လဲ”
သူ့ရဲ့အသံက ဂရုဏာတွေ ပြည့်နှက်နေသလို ရှိပေမဲ့ အဲဒီအသံရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ထိန်းချုပ်လိုစိတ်တွေက အတိုင်းသား။ ကျွန်မ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မကို ချစ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်တော့ အပိုင်စီးလိုတဲ့ အတ္တသက်သက်ပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့။
“ကျွန်မ … ဗိုက်မဆာလို့ပါ ကိုမင်းထက်။ အပြင် ခဏလောက် ထွက်ချင်တယ်”
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ မေးစေ့ကို အသာအယာ ဆွဲမလိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံစေတယ်။
“အပြင်မှာ ဘာရှိလို့လဲ သဉ္ဇာ။ ဖုန်တွေ၊ သဲတွေ၊ ဆူညံသံတွေနဲ့ စိတ်ပျက်စရာ လူတန်းစားတွေပဲ ရှိတာ။ ဒီမှာကြည့်စမ်း … မင်းအတွက် လိုလေသေးမရှိအောင် ကိုယ် ဖန်တီးပေးထားတယ်။ ရှားပါးတဲ့ ငှက်ကလေးတွေ၊ လှပတဲ့ ပန်းတွေ၊ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဖွယ်ရာတွေ။ မင်း ဒီလှောင်အိမ် … အဲ … ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ဘာကို ပူစရာလိုလို့လဲ”
သူ့ပါးစပ်က "လှောင်အိမ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒါဟာ ဘာလဲဆိုတာ သိနေတာပဲ။ ကျွန်မဟာ သူ စုဆောင်းထားတဲ့ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတစ်ခုထက် မပိုဘူး။ သူက ကျွန်မကို ပြင်ပလောကနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ဖုန်းသုံးခွင့် မရှိ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ခွင့်မရှိ၊ မိဘတွေဆီကိုတောင် သူ စီစဉ်ပေးတဲ့ အချိန်မှပဲ ခဏတဖြုတ် ဖုန်းဆက်ခွင့်ရှိတာ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ဒီခြံစည်းရိုး မြင့်မြင့်တွေကြားမှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့တယ်။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာလေလေပဲ။ အစာမဝင်တော့သလို၊ ညဘက်တွေမှာလည်း အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်တိုင်း အသားအရေတွေ ခြောက်ကပ်ပြီး မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက် ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ ကျွန်မဟာ အသက်ရှိနေတဲ့ အလောင်းတစ်ကောင်လိုပဲ။
တစ်ရက်မှာတော့ မင်းထက်ရဲ့ မန်နေဂျာ ကိုကျော်စွာ ရောက်လာတယ်။ သူက မင်းထက်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလည်း ဟုတ်သလို၊ မင်းထက်ကို အကြံပေးရသူလည်း ဖြစ်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲမှာ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ အပေါ်ထပ်ကနေ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေမိတယ်။
“မင်းထက် … မင်းမိန်းမ ကြည့်ရတာ မဟန်ဘူးဗျ။ အစာလည်း မစားဘူး၊ စကားလည်း မပြောဘူး။ ဒီအတိုင်းဆို သေသွားလိမ့်မယ်”
ကိုကျော်စွာရဲ့ အသံမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပါနေတယ်။ မင်းထက်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သံ ကြားရတယ်။
“ငါလည်း မသိတော့ဘူး ကျော်စွာရာ။ ငါ့မှာ သူ့ကို အကောင်းဆုံးတွေ ပေးထားတာပဲ။ သူ လိုချင်တာ မှန်သမျှ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရစေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ မပျော်ရတာလဲ”
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ … သူ သဘာဝအတိုင်း မနေရလို့ ဖြစ်မှာပေါ့ကွာ။ သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့်လေး နည်းနည်း ပေးလိုက်ပါလား။ အပြင်ထွက်ခိုင်းတာမျိုး၊ အလုပ်ပြန်လုပ်ခိုင်းတာမျိုးပေါ့”
“မဖြစ်ဘူး!” မင်းထက်ရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားတယ်။ “သူ့ကို အပြင်လွှတ်လိုက်ရင် သူ ပျံထွက်သွားမှာပေါ့။ ငါ့နားမှာ သူ ရှိနေမှ ဖြစ်မယ်။ သူ အပြင်လောကရဲ့ အညစ်အကြေးတွေနဲ့ မထိတွေ့စေချင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင်လည်း တစ်ခုခု လုပ်ဦးမှပေါ့။ ဒီအိမ်ကြီးကလည်း နှစ်တွေ ကြာလာတော့ အေးစက်စက်နိုင်လှချည်လား။ အိမ်အရောင်တွေ ပြောင်းမလား၊ ပရိဘောဂတွေ အသစ်လဲမလား။ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲလိုက်ရင် သူ စိတ်ကြည်လင်သွားမလားပဲ”
မင်းထက်က ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ … “အေး … မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ်။ ဒီအိမ်ကြီးက ဟောင်းနွမ်းနေလို့ သူ စိတ်ညစ်နေတာ ဖြစ်မှာ။ အားလုံးကို အသစ်ပြင်မယ်။ ရွှေရောင်တွေ ဝင်းနေအောင် လုပ်မယ်။ သူ မြင်လိုက်တာနဲ့ ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားစေရမယ်။ ငါ့ရဲ့ မိန်းမဟာ ရွှေနန်းတော်ထဲမှာ နေရတဲ့ မိဖုရားတစ်ပါးလို ဖြစ်နေစေရမယ်” တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို "အမြင်မလှမှု" လို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ရွှေရောင်ဝင်းနေတဲ့ နံရံတွေမဟုတ်ဘူး၊ လွတ်လပ်စွာ ရှူရှိုက်ခွင့်ရတဲ့ လေထုတစ်ခုတည်းပါ။
နောက်တစ်လအတွင်းမှာပဲ အိမ်ကြီးဟာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ နံရံတွေကို ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆေးတွေ သုတ်တယ်၊ မီးဆိုင်းတွေကို စိန်တွေနဲ့ စီခြယ်ထားတဲ့ အသစ်တွေ လဲတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်တိုင်တွေတောင် ရွှေချထားသလား အောက်မေ့ရတယ်။ အရာအားလုံးက ဝင်းလက်တောက်ပနေတယ်။ မင်းထက်ကတော့ ပြုံးပျော်နေတာပဲ။ သူက ကျွန်မကို လက်တွဲပြီး အိမ်အနှံ့ လိုက်ပြတယ်။
“ကြည့်စမ်း သဉ္ဇာ … လှတယ်မဟုတ်လား။ မင်းအတွက် ကိုယ် အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ပေးထားတာ။ အခုဆိုရင် ဒီအိမ်ကြီးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးပဲ။ မင်း ပျော်သင့်ပြီနော်”
ကျွန်မ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုက ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလိုပဲ။ အစာမစားဘဲ နေခဲ့တဲ့ ရက်တွေကနေ ကျွန်မ ခွန်အားတွေ ပြန်ရလာသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျန်းမာလာတာမဟုတ်ဘူး၊ အရူးအမူး ဖြစ်လာတာ။ ကျွန်မ အစာတွေ ပြန်စားတယ်။ စကားတွေ ပြန်ပြောတယ်။ ရယ်မောပြတယ်။ မင်းထက်ကတော့ သူ လုပ်လိုက်တဲ့ "ရွှေချခြင်း" ကြောင့် ကျွန်မ ပြန်ကောင်းလာပြီလို့ ယုံကြည်သွားခဲ့တယ်။
“ကိုမင်းထက် … ကျွန်မတို့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ပျော်ပွဲစားလေး လုပ်ရအောင်လား။ လူတွေ အများကြီး ဖိတ်ပြီးတော့လေ”
ကျွန်မရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် မင်းထက် အံ့ဩသွားပေမဲ့ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မ ပျော်နေတာကို မြင်ချင်တာကိုး။ အဲဒီလိုနဲ့ "ဥယျာဉ်ထဲက ပျော်ပွဲ" ကို စတင် ပြင်ဆင်ကြတော့တယ်။ ရန်ကုန်ရဲ့ ထိပ်တန်း လူကုံထံတွေ၊ စီးပွားရေးသမားတွေကို ဖိတ်ကြားတယ်။ အဖိုးတန် ဝိုင်တွေ၊ ရှားပါးတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို မီးရောင်စုံတွေ ထွန်းညှိလိုက်တယ်။
ပွဲနေ့မှာ ကျွန်မဟာ အလှဆုံး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ မင်းထက်က ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းမှာ သိန်းထောင်ချီ တန်တဲ့ စိန်ဆွဲကြိုးကို ဆင်မြန်းပေးတယ်။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်တော့ လှပလွန်းတဲ့ အရုပ်မတစ်ရုပ်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာကြတယ်၊ ကျွန်မကို ချီးကျူးကြတယ်၊ မင်းထက်ကို အားကျကြောင်း ပြောကြတယ်။
“မင်းထက်ကတော့ ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက်လှတဲ့ ဇနီးသည်ကို ဒီလို ရွှေနန်းတော်ကြီးထဲမှာ ထားနိုင်တာ”
“သဉ္ဇာကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမ ဖြစ်မှာပဲနော်”
လူတွေရဲ့ စကားသံတွေကြားမှာ ကျွန်မ ရယ်မောနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရယ်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ငိုကြွေးသံတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ မင်းထက်ကတော့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှု ပြယုဂ်တစ်ခု၊ သူ့ရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲက အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးတော်ခံနေရတာပေါ့။
ပွဲက အရှိန်တက်လာတဲ့အချိန်၊ လူတွေအားလုံး ပျော်ပါးနေကြတဲ့အချိန်မှာ မင်းထက်က ကျွန်မနားကို ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဝိုင်ရှိန်ကြောင့် နည်းနည်း နီမြန်းနေပြီး အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးက အပြည့်။
“သဉ္ဇာ … မင်း တကယ် ပျော်နေတာ မဟုတ်လား။ ကိုယ် ပြောသားပဲ … မင်းအတွက် ဒီရွှေရောင်တွေက လိုအပ်နေတာပါလို့”
ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တိုးညင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ကိုမင်းထက် … ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားတစ်ခွန်းလောက် သီးသန့် ပြောချင်တယ်”
သူက ကျွန်မကို ခြံရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာ၊ လူသူကင်းတဲ့ စံပယ်ရုံအနားကို ခေါ်သွားတယ်။
“ဘာပြောမလို့လဲ မိန်းမလေး။ ကိုယ့်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောမလို့လား”
ကျွန်မ အိတ်ထဲက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီစာအိတ်က သူ ကျွန်မဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အဖေ ဆေးရုံတက်နေရတုန်းက ပို့ခဲ့တဲ့ စာတွေ။ သူက အဲဒီစာတွေကို ကျွန်မဆီ မရောက်အောင် ဖြတ်တောက်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီကိုတော့ ကျွန်မက သူတို့နဲ့ မတွေ့ချင်တော့ဘူးလို့ လိမ်ညာ ပြောဆိုခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဒါကို မနေ့ကမှ သူ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲက လျှို့ဝှက်အကန့်ထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။
မင်းထက်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ “ဒါ … ဒါက … ကိုယ် မင်းကို စိတ်မညစ်စေချင်လို့ပါ သဉ္ဇာ။ မင်း အဖေ နေမကောင်းတာကို သိရင် မင်း ဝမ်းနည်းနေမှာစိုးလို့ ကိုယ်က …”
“ရှင့်ရဲ့ အတ္တအတွက် ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကိုတောင် စတေးခဲ့တာလား” ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ ပြတ်သားနေတယ်။ “ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်က ကျွန်မကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာ။ ရှင့်ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ လှပအောင် ပြင်ထားတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ထက် ကျွန်မ ဘာမှ မပိုခဲ့ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ရွှေရောင်တွေက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ”
“သဉ္ဇာ! ကိုယ်က မင်းကို ကာကွယ်ပေးနေတာ!” သူက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးကို အတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ကာကွယ်တာလား … ချုပ်နှောင်တာလား။ ရှင့်ရဲ့ ဒီ 'ဥယျာဉ်ထဲက ပျော်ပွဲ' ဆိုတာကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ သုသာန်ပဲ။ ကျွန်မ ဒီည ဒီအိမ်က ထွက်သွားမယ်”
မင်းထက်က ရယ်လိုက်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက ကြောက်စရာကောင်းလှတယ်။ “မင်း ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ မင်းမှာ ဘာရှိလို့လဲ။ မင်းရဲ့ မိဘတွေကလည်း ငါ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ရပ်တည်နေရတာ။ မင်း ငါ့ဆီက ထွက်သွားရင် သူတို့ပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။ မင်းမှာ ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”
ဒါက အမှန်တရားပဲ။ သူက ကျွန်မကို အရာအားလုံးကနေ ဖြတ်တောက်ပြီး သူနဲ့ပဲ တွဲလောင်းကျနေအောင် ဖန်တီးထားခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ ရွှေလှောင်အိမ်ထဲမှာ အတောင်ပံတွေ ရိုက်ချိုးခံထားရတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ပဲ။
ဧည့်သည်တွေ ပြန်သွားကြပြီ။ ဥယျာဉ်ထဲမှာ မီးရောင်အချို့သာ ကျန်တော့တယ်။ မင်းထက်ကတော့ အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်ပျော်နေပြီ။ သူက ကျွန်မ ထွက်သွားမှာကို မကြောက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ကျွန်မကို သံမဏိကြိုးတွေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ ငွေကြေးနဲ့ အကြပ်ကိုင်မှုတွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားလို့ပဲ။
ကျွန်မ ဥယျာဉ်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ လှပတဲ့ ပန်းတွေ၊ ရွှေရောင်ဆေးသုတ်ထားတဲ့ သံတိုင်တွေ။ အရာအားလုံးက လှပလွန်းလို့ ရင်နာစရာ ကောင်းတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ မီးခြစ်တစ်လုံး ရှိနေတယ်။
ကျွန်မ ဒီည ထွက်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ထင်သလို အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဒီအိမ်ကြီးကို၊ ဒီရွှေလှောင်အိမ်ကြီးကို တစ်ပါတည်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့မယ်။ သူ အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားတဲ့၊ သူ့ရဲ့ အတ္တတွေ စုပုံနေတဲ့ ဒီအဆောက်အအုံကြီးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်။
ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲက လှပတဲ့ ကော်ဇောတွေပေါ်ကို ဝိုင်တွေ၊ အရက်တွေ လောင်းချလိုက်တယ်။ မင်းထက်ရဲ့ အဖိုးတန် ပန်းချီကားတွေ၊ ရွှေရောင် ပရိဘောဂတွေ။ အားလုံးကို ကျွန်မ မီးရှို့မယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး "ပျော်ပွဲ" ပဲ။
မီးတောက်တွေက စတင် မြင့်တက်လာတယ်။ ရွှေရောင်တွေက မီးလျှံတွေကြားမှာ ပိုပြီး တောက်ပလာသလိုပဲ။ ကျွန်မ ခြံပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီး မီးလောင်နေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်မိတယ်။ အထဲမှာ မင်းထက် ရှိနေသေးလား၊ သူ လွတ်လာမလား ကျွန်မ မသိဘူး။ သိလည်း မသိချင်တော့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းက စိန်ဆွဲကြိုးကို ဖြုတ်ပြီး မြေကြီးပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်ကို ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "ဘာမှမရှိခြင်း" ကပဲ ကျွန်မအတွက် အဖိုးတန်ဆုံး လွတ်လပ်မှု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ရွှေရောင်တွေဟာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ပုပ်စပ်နေတဲ့ အတ္တတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပျံသန်းခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သင့်တယ်။ လှောင်အိမ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ရွှေချထားပါစေ၊ အဲဒါဟာ ငှက်တစ်ကောင်အတွက်တော့ "နေအိမ်" ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - အတ္တနဲ့ ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အချစ်ဟာ အဖိုးတန်လှောင်အိမ်တစ်ခုကိုသာ တည်ဆောက်နိုင်ပြီး အဲဒီလှောင်အိမ်ဟာ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် လောင်မြိုက်စေမယ့် မီးပုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။