အရိပ်များ (စဆုံး)

အရိပ်များ

တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှသည့် ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ ကျွန်တော် တစ်လှမ်းချင်း ဝင်လာခဲ့မိသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းက လေးလံနေသလို၊ ရင်ထဲမှာလည်း ဖော်မပြတတ်သည့် အလုံးစုံသော အပူတပြင်း ဝေဒနာတို့က စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြသည်။ ကျွန်းသားလှေကားထစ်ဟောင်းများပေါ်သို့ တက်ရန် ကျွန်တော် ခေတ္တတွေဝေနေမိသည်။ ကျွန်တော်သည် ဤလောကီဘောင်မှ လွတ်မြောက်လိုလှပြီ။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုက်စားနေသည့် နောင်တမီးများ၊ အပြစ်ရှိစိတ်များကို အေးငြိမ်းရာ အရပ်မှာ ထားရစ်ခဲ့ချင်လှပြီ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်ကို တင်းကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ကျောင်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ဘုရားခန်းအတွင်း၌ ဆရာတော်သည် ငြိမ်သက်စွာ တရားထိုင်နေတော်မူသည်။ သစ်သားနံ့နှင့် အမွှေးနံ့သာနံ့တို့ ရောယှက်နေသည့် လေထုထဲမှာ ကျွန်တော် ဆရာတော်ကို ဝတ်ပြုလိုက်သည်။ ဆရာတော်၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာတော်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှ လှိုင်းတံပိုးတို့ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း အတိတ်မှ ပုံရိပ်များက အရိပ်လို လိုက်ပါနေဆဲပင်။ ဆရာတော်သည် တရားထိုင်ရာမှ နိုးထလာပြီး နောက်သို့ ပြန်လှည့်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် ဆရာတော်၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲအထိ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သလားဟု ထင်မှတ်ရသည်။

“ဒကာ မည်သည့်ကိစ္စနှင့် ကျောင်းကိုလာသနည်း” ဟု ဆရာတော်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျွန်တော် လက်အုပ်လေး ချီလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့် အသံတို့က တုန်ယင်နေသည်။ “တပည့်တော်သည် လူ့ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး သာသနာ့ဘောင်ကိုဝင်ကာ တရားများကျင့်ကြံ အားထုတ်ပါတော့မည်။ တပည့်တော်အား အရှင်ဘုရားထံတွင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီး တရားကျင့်စဉ်များကို သင်ကြား ပြသပေးပါရန် တောင်းပန်ပါသည်ဘုရား”

ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည့် စကားလုံးတိုင်းတွင် နာကျင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ဆုံး ထွက်ပေါက်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး “ကောင်းလှပြီ။ သင့်ကို ငါသည် သာသနာ့ဘောင်အတွင်းဝင်ရန် လက်ခံပါသည်။ သို့သော် သင် ငါ့ထံကိုလာတာ လူတွေအများကြီး ခေါ်လာစရာ မလိုပါ” ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ကျွန်တော် မှင်တက်သွားမိသည်။ လူတွေအများကြီး? ကျွန်တော်သည် အိမ်မှ တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ “အရှင်ဘုရား တပည့်တော် တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ အိမ်ကထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း မရှိပါဘုရား” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သော်လည်း ဆရာတော်က မပြုံးမရယ်ဖြင့် “ရှေ့တိုးလော့ဒကာ” ဟု ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ကျွန်တော် ဆရာတော်၏ ရှေ့သို့ တိုးသွားမိသည်။ ဆရာတော်က ကျွန်တော့်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး “မျက်စိမှိတ်ထားဒကာ” ဟု မိန့်သည်။ ကျွန်တော် မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်သည့် ခဏမှာပင် မှောင်မည်းနေသည့် မြင်ကွင်းထဲသို့ အတိတ်၏ ပုံရိပ်များက ရုပ်ရှင်ကားချပ်တစ်ခုလို တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်သည် အောင်မြင်မှုနောက်ကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်ခဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ မြို့ပြ၏ မီးရောင်အောက်မှာ စီးပွားရေး၊ ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်ပကာသနတို့က ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော့်အနားမှာ အမြဲရှိနေခဲ့သည့် အမေနှင့် ကျွန်တော့်ချစ်သူ မေ။ သူတို့၏ မေတ္တာကို ကျွန်တော်သည် အောင်မြင်မှု၏ လှေကားထစ်များအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့မိသည်။

“သားရယ်... အလုပ်တွေပဲ ဖိမလုပ်ပါနဲ့ဦး။ အမေ နေမကောင်းတာ နည်းနည်းကြာပြီ” ဟု အမေက ဖုန်းထဲမှ တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောရှာသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ “အမေရယ်... ကျွန်တော် အခု အလုပ်အရမ်းများနေတာ။ ဆေးခန်းသွားပြလိုက်ပါ၊ ပိုက်ဆံလွှဲပေးမယ်လေ” ဟုသာ အလွယ်တကူ ပြန်ပြောခဲ့မိသည်။ အမေ့အတွက် လိုအပ်နေတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုဆိုတာကို ကျွန်တော် တမင်မျက်ကွယ်ပြုခဲ့သည်။

မေ့ကိုလည်း ကျွန်တော် ထိုနည်းတူပင် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ “ကိုကို... မေတို့ လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စကို ဘယ်တော့ စဉ်းစားမှာလဲ” ဟု မေက မေးတိုင်း “ကိုကို့မှာ အချိန်မရှိသေးဘူး မေ။ ငါတို့ ဘဝ ရှေ့ရေးအတွက် ပိုက်ဆံရှာရဦးမယ်” ဟုသာ အကြောင်းပြခဲ့သည်။ မေက ကျွန်တော့်အတွက် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ၊ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်တွေကိုပါ စတေးပြီး ကျွန်တော် ပညာသင်ဖို့၊ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ကူညီခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော် မေ့လျော့ခဲ့သည်။ မေ ပို့ထားသည့် စာတိုလေးများကို ဖတ်ပြီးသော်လည်း ပြရုံမှလွဲ၍ ကျွန်တော် ပြန်မဖြေခဲ့သည့် ညပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မိမိကိုယ်မိမိသာ ချစ်တတ်သည့် လူတစ်ကိုယ်ကောင်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျွန်တော် မျက်စိမှိတ်ထားရင်း ထိုမြင်ကွင်းများကို ပြန်မြင်ယောင်ကာ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်စက် တုံ့ပြန်မှုတွေ၊ လျစ်လျူရှုမှုတွေက သူတို့နှလုံးသားကို ဘယ်လောက်တောင် ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်စေခဲ့မလဲဆိုတာ အခုမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။

အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားသည့် ထိုညကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်သည် ကုမ္ပဏီ၏ အကြီးစား ပရောဂျက်တစ်ခု အောင်မြင်သွားသဖြင့် မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ အောင်ပွဲခံ သောက်စားနေခဲ့သည်။ ဖုန်းထဲတွင် အမေ့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ကြိမ်မက ဝင်နေခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ထို့အတူ မေ့ဆီကလည်း “ကိုကို... မေ အရမ်းကြောက်နေတယ်၊ အမေ သတိလစ်သွားလို့၊ အမြန်လာပေးပါ” ဆိုသည့် စာတိုလေးကိုလည်း ကျွန်တော် ဖတ်ခဲ့သော်လည်း “မူးနေလို့ နောက်မှပဲ သွားတော့မယ်” ဟု တွေးကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်တော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံသို့ ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင် အမေသည် အသက်မရှိတော့ပြီ။ အမေ့၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးများကို ကိုင်ကာ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့သော်လည်း အမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ထူးတော့မည်မဟုတ်။ မေကတော့ အမေ့ဘေးမှာ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ထိုင်နေသည်။ မေ့မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေသလိုပင်။

“ရှင် ရောက်လာပြီပဲ... အမေက ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မျှော်သွားရှာတာ။ ရှင့်နာမည်ကို တတွတ်တွတ်ခေါ်ရင်း အမေ သေသွားရှာတာ...” မေက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ သူမ၏ အသံထဲတွင် နာကျင်မှုထက် ပိုသော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပါဝင်နေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မေသည် ကျွန်တော့်ဘဝထဲမှ အပြီးတိုင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမကို လိုက်ရှာခဲ့သော်လည်း မတွေ့တော့ပါ။ နောက်ပိုင်းမှ သိလိုက်ရသည်မှာ မေသည် ကျွန်တော့်အတွက် ငွေကြေးရှာဖွေပေးရန် သူမ၏ ကျောက်ကပ်တစ်ခုကို ထုတ်ရောင်းခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုဒဏ်ကြောင့် သူမ၏ ကျန်းမာရေးက အစကတည်းက မကောင်းခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုအရာအားလုံးကို မသိဘဲ အောင်မြင်မှုနောက်ကိုသာ ကန်းကန်းသာသာ လိုက်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော့်ကြောင့် အမေ သေဆုံးခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်တော့်ကြောင့် မေ့ဘဝ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။

ကျွန်တော်သည် ဤအပြစ်များကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ဤဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် မသိခဲ့သည်မှာ ကျွန်တော့်၏ အတိတ်က အမှားများသည် ကျွန်တော့်နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေခြင်းပင်။

“သင်ကသာ မည်သူမျှ ခေါ်မလာဟုဆိုသည်။ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ” ဟု ဆရာတော်က မိန့်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော် ခေါင်းကို ကိုင်ထားသည့် ဆရာတော်၏ လက်အောက်မှနေ၍ နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်နောက်တွင် လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်ရှိနေသည်။ ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ကျွန်တော့်အဖေ၊ ကျွန်တော့်အမေ၊ ကျွန်တော့်ချစ်သူ မေ နှင့် ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေများ ပါဝင်နေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့အားလုံးသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်အရိပ်များကဲ့သို့ ကျွန်တော့်နောက်တွင် တွယ်ကပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အမေက ပိန်ချုံးနေသော လက်ကလေးဖြင့် ကျွန်တော့် ပုခုံးကို ဆွဲထားသလို၊ မျက်ရည်များ ဝဲနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။ မေကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကျွန်တော် မဖတ်ခဲ့သည့် စာလိပ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း စိတ်မကောင်းစွာနှင့် ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်ပျက်သုဉ်းမှုများက အထင်းသား။

“ဒါ... ဒါတွေက ဘာလဲဘုရား...” ကျွန်တော် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ကျွန်တော်သည် သူတို့ကို စွန့်ခွာလာခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က ကျွန်တော့်၏ စိတ်အစဉ်မှာ အရိပ်လို ကပ်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည် မဟုတ်။ ကျွန်တော် ပြုခဲ့သမျှ အမှားများ၊ ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့သည့် တာဝန်များ၊ ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် နှလုံးသားများကို အထုပ်အပိုးကြီးသဖွယ် သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကဲ ဒကာလေး မျက်စိကို ဖွင့်လိုက်တော့”

ဆရာတော်က လက်ကို ခွာလိုက်သည့်အခါ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဘုရားခန်းထဲတွင် ကျွန်တော်နှင့် ဆရာတော်သာ ကျန်ရစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင်တော့ ထိုအရိပ်များ၏ အငွေ့အသက်များက ကျန်ရှိနေဆဲ။ ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော်သည် သာသနာ့ဘောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေချင်သော်လည်း ကျွန်တော့် နောက်က အရိပ်များက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဒကာလေး... သင်က ခေါင်းတုံးပြီး သင်္ကန်းဝတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီအရိပ်တွေက ပျောက်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဆရာတော်က သနားကရုဏာသက်စွာ မေးသည်။

“နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာမျိုးပါပဲ ဒကာ။ သင်က သာသနာ့ဘောင်ကို လာတာက တရားရှာဖို့ မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ကနေ ပြေးထွက်ဖို့ ဖြစ်နေတယ်။ တာဝန်တွေ၊ အကြွေးတွေကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို အလကား မရနိုင်ဘူး။ သင့်နောက်က အရိပ်တွေက သင် ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေးတွေပဲ။ အမေ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တဲ့ အကြွေး၊ မေ့ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အကြွေး... အဲဒီအကြွေးတွေကို တရားအားထုတ်ရုံနဲ့တင် ကျေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဆရာတော်၏ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပ်နှင့်ထိုးသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်သည် အမှားများကို ပြင်ဆင်ချင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်က နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေ မရှိတော့။ မေလည်း ဘယ်မှာမှန်း မသိတော့။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်သော်လည်း တောင်းပန်ခွင့် မရတော့သည့် ဘဝမျိုးက ငရဲထက်ပင် ပို၍ ပူလောင်လှသည်။

ကျွန်တော် ကျောင်းပေါ်မှ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို သာသနာ့ဘောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း လက်မခံခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်နောက်က အရိပ်များကို အရင်ဆုံး ကျေအေးအောင် လုပ်ဖို့၊ အတိတ်က အကြွေးများကို တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လည်ပေးဆပ်ဖို့ မိန့်ကြားလိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် ကျောင်းဝင်းထဲမှ ထွက်လာရင်း နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အလင်းအောက်မှာ ကျွန်တော့်၏ ရှည်လျားလှသော အရိပ်ကို မြင်နေရသည်။ ထိုအရိပ်ထဲတွင် အမေ့၏ မျက်ရည်များ ပါဝင်နေသည်။ မေ့၏ နာကျင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုအရိပ်များကို သယ်ဆောင်ရင်း တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်သွားရပါဦးမည်။ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားသည့်အခါ အချိန်က ကျွန်တော့်ကို စောင့်မနေခဲ့သည်မှာ အဆိုးဆုံးသော ဒဏ်ခတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သင်ခန်းစာ - “နောင်တဆိုသည်မှာ နောက်ကျမှ ရတတ်သောအရာဖြစ်သော်လည်း၊ အချို့သော နောင်တများသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို အရိပ်လို လိုက်ပါနှိပ်စက်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။”