အဖြူရောင်မုသား
အဖြူရောင်မုသား
“အဖေ … ထမင်းစားမယ်လေ”
ကျွန်မ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ လန်းဆန်းနေအောင် ဟန်ဆောင်ပြီး အဖေ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်မိသည်။ စာရေးစားပွဲပေါ်မှာ လက်အုပ်ကို မှောက်ပြီး ခဏတာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ အဖေ့ကျောပြင်က အရင်ကထက် ပိုပြီး ကျုံ့ဝင်နေသလိုပဲ။ အဖေက အသက်အရွယ်ရလာတာနဲ့အမျှ အစားအသောက်လည်း ပျက်လာတယ်၊ စကားလည်း နည်းလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ရှေ့ရောက်ရင် အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တဲ့ သမီးလိမ္မာလေးအဖြစ် နေပြရတာပေါ့။
“အေး … အေး … သမီး လာခဲ့မယ်”
အဖေက ရေးလက်စ စာမူကို ခဏဖြတ်ပြီး စားပွဲက ထလာတယ်။ အဖေ့ခြေလှမ်းတွေက တုန်တုန်ချည့်ချည့်။ ကျွန်မ အဖေ့လက်မောင်းကို အသာအယာ တွဲပေးပြီး ထမင်းဝိုင်းဆီ ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ထမင်းဝိုင်းမှာ အဖေ့အတွက် တစ်ယောက်စာပဲ ပြင်ထားတာကို မြင်တော့ အဖေက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။
“သမီး ကလေးတွေရော … မောင်မြင့်ဝင်း ရော”
“သမီးတို့ နောက်မှပဲ စားတော့မယ်အဖေ” လို့ ကျွန်မ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ အိမ်မှာရှိတဲ့ ဆန်အိုးထဲက ဆန်က ဒီနေ့အတွက် အဖေ တစ်ယောက်စာပဲ ရှိတော့တာလေ။ ယောက်ျားဖြစ်သူ မြင့်ဝင်းကလည်း အလုပ်က ထွက်လိုက်ရကတည်းက အပြင်မှာ ကျဘန်းလိုက်လုပ်နေတာ၊ ဒီနေ့ထိ တစ်ပြားမှ မရသေးဘူး။
“ဟဲ့ ခါတိုင်းလည်း မိသားစုနဲ့ အတူတူ စားနေကျပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ခုမှ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို ခူးကျွေးနေရတာလဲ”
“သမီးတို့ မဆာသေးလို့ပါအဖေရယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ အဖေ့အတွက် အထူးဟင်းချက်ထားတာဆိုတော့ အဖေ အေးအေးဆေးဆေး စားစေချင်လို့” ကျွန်မက အဖေ့ပခုံးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ အမှန်တော့ အဖေ့ကို အားနာမှာစိုးလို့ ကျွန်မတို့ ဗိုက်ဆာတာကို ဖုံးကွယ်ထားရတာပါ။
အဖေက ထမင်းဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ခါတိုင်းဆို သားတွေ၊ သမီးတွေ၊ မြေးတွေနဲ့ ဆူဆူညံညံ ရှိလှတဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးက ဒီနေ့တော့ အဖေ တစ်ယောက်တည်းမို့ ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်လှတယ်။ ကျွန်မ လက်ဆေးရေကွက်လေး ချပေးပြီး အဖေ့ရှေ့က ဟင်းခွက်တွေကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။
“ဝက်သားဟင်းပါလား” အဖေ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားတယ်။ အဖေ အကြိုက်ဆုံးက ဝက်သုံးထပ်သားဟင်း။
“ဟုတ်တယ်အဖေ … အဖေကြိုက်တဲ့ သုံးထပ်သားလေး … ထည့်စားအဖေ”
ကျွန်မ ယပ်တောင်လေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး အဖေ့ဘေးမှာ ထိုင်ယပ်ပေးနေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ပန်ကာမရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပဲ အဖေ့ဆေးဖိုးအတွက် ပန်ကာကို အပေါင်ဆိုင် ပို့လိုက်ရတာ။ ဒါကိုတော့ အဖေ မသိဘူး။ အဖေက မေးရင် "ပန်ကာက ပျက်နေလို့ ပြင်ဆိုင်ပို့ထားတယ်" လို့ပဲ ကျွန်မ လိမ်ခဲ့တာ။
“အဖေ … ထည့်ပါအဖေရယ့် … သမီးတို့အတွက် ရှိပါတယ်” လို့ ကျွန်မ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ အဖေ့ပန်းကန်ထဲကို ဝက်သားတုံးကြီးကြီး နှစ်တုံး ခပ်ထည့်ပေးလိုက်ချိန်မှာ ကျွန်မ ဗိုက်က တဂွဂွနဲ့ မြည်ချင်နေပြီ။
အဖေက ဝက်သားကို တစ်လုတ်ဖဲ့စားလိုက်ပြီး မျက်နှာက ထူးဆန်းသွားတယ်။ “ဟင် … ဒါ သမီးချက်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ”
ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ အပြုံးမပျက် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ “ဟုတ်တယ်အဖေ … သမီးတို့က ကြက်သားလေ … ကြက်နီမသားက နည်းနည်းမာတော့ အဖေ ဝါးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဖေ့အတွက် ဝက်သားဟင်းလေးကို ဈေးကဝယ်လာတာ။ ဟိုလေ … ဒေါ်ချိုဆိုင်ကပါ။ အဖေ မနက်တိုင်း ထမင်းကြော် စားနေတဲ့ ဆိုင်ကလေ”
ဒါကလည်း ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယမြောက် မုသားပဲ။ ဒီဝက်သားဟင်း တစ်ခွက်စာအတွက် ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နားကပ်လေးကို ပေါင်ခဲ့ရတာ။ အဖေကတော့ ဒါကို ဈေးဝယ်ပိုတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လာတယ်လို့ပဲ ထင်နေရှာတာ။
“ဟုတ်ပါတယ် … ဒါကြောင့် ဒါ သမီးလက်ရာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာပေါ့” အဖေက ပြောရင်းနဲ့ အားရပါးရ စားနေရှာတယ်။
“ကလေးတွေ …”
“ကလေးတွေအတွက် ကြက်သားဟင်း ရှိပါတယ်အဖေရယ် … စား … စား အားလုံးထည့်စားလိုက်”
ကျွန်မရဲ့ "အဖြူရောင်မုသား" တွေအောက်မှာ အဖေကတော့ ကျန်းမာရေးအတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် စားနေနိုင်ရှာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အဖေ့ကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးရသလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း မနက်ဖြန်အတွက် ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အဖြစ်ကို တွေးပြီး ကြောက်လန့်နေမိတယ်။
ညဉ့်နက်လာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက ပိုပြီး လေးလံလာလေလေပါပဲ။ အိပ်ခန်းထဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက်က ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ ရေသောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေကြပြီ။ မြင့်ဝင်းကတော့ အပြင်က ပြန်မလာသေးဘူး။ အဖေကတော့ သူ့
အဖေက တစ်သက်လုံး အစိုးရဝန်ထမ်းလုပ်ပြီး ကျွန်မတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ အခု အသက် ကျော်မှ သူ့ကို ငတ်ငတ်ပြတ်ပြတ် မထားနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ဇွဲက ကျွန်မကို လိမ်ညာမှုတွေထဲ တွန်းပို့နေတာ။ အဖေက အရမ်းသိက္ခာကြီးတဲ့သူ။ ကျွန်မတို့ ဆင်းရဲနေတာကို သူသိရင် သူ စားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း အိမ်မှာ ရှိသမျှ အကောင်းဆုံးကို အဖေ့ကိုပဲ ဦးစားပေးပြီး ကျွေးနေရတာ။
ဒေါက် … ဒေါက် … ဒေါက်။
တံခါးခေါက်သံကြောင့် ကျွန်မ လန့်ဖျပ်သွားတယ်။ တံခါးသွားဖွင့်တော့ မြင့်ဝင်း ပြန်လာတာ။ သူ့မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေတယ်။ လက်ထဲမှာလည်း ဘာမှ ပါမလာဘူး။
“မရဘူး မိငယ် … ဒီနေ့လည်း အလုပ်ရှင်က ပိုက်ဆံမရှင်းပေးသေးဘူး။ မနက်ဖြန်မှ လာခဲ့ပါဦးတဲ့”
မြင့်ဝင်းရဲ့ စကားသံက တိုးညှင်းလွန်းလှတယ်။ ကျွန်မ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ခိုးချလိုက်ရတယ်။ “ရပါတယ် ကိုမြင့်ဝင်းရယ် … လောလောဆယ် အဖေစားဖို့ ရှိသေးတာပဲ။ ကျွန်မတို့ကတော့ ရှိတာလေးနဲ့ ဖြစ်သလို စားလိုက်မှာပေါ့”
“မင်း နားကပ်လည်း မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား” သူက ကျွန်မရဲ့ အပေါက်လေးပဲ ကျန်တော့တဲ့ နားရွက်ကို ကြည့်ပြီး မေးတယ်။
“အဖေ ဝက်သားစားချင်တယ်ဆိုလို့ ပေါင်လိုက်ပြီ။ အဖေကတော့ ကျွန်မ ပိုက်ဆံပိုလို့ ဝယ်လာတယ် ထင်နေတာ။ ကိုမြင့်ဝင်း … အဖေ့ကို ဘာမှမပြောပါနဲ့နော်။ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရင် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ကုန်မယ်”
မြင့်ဝင်းက ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ “ငါ တကယ် အသုံးမကျတဲ့ လင်ယောက်ျားပါကွာ။ မင်းကိုရော အဖေ့ကိုရော မထားနိုင်ဘူး”
“မဟုတ်တာရှင်ရယ်။ ဒီကာလက လူတိုင်း ခက်ခဲနေကြတာပဲ။ ကျွန်မတို့ အဖြူရောင်မုသားလေးတွေနဲ့ အဖေ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားကြတာပေါ့”
ဒါပေမယ့် အခြေအနေက ကျွန်မတို့ ထင်သလောက် မလွယ်ကူခဲ့ဘူး။ နောက်နေ့ မနက်မှာ အဖေ ချောင်းတွေ အရမ်းဆိုးလာတယ်။ အဖေ့အခြေအနေက ရိုးရိုးချောင်းဆိုးတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက ဆရာဝန်ပြတုန်းက အဖေ့အဆုတ်မှာ အလုံးတစ်ခု တွေ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေ့ကိုတော့ ကျွန်မ "အဆုတ်အေးတာပါ" လို့ပဲ လိမ်ပြောထားခဲ့တာ။ အမှန်တော့ အဖေက ကင်ဆာ အစပျိုးနေပြီ။
“သမီး … အဖေ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်နေတယ်”
အဖေက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲရင်း တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ အဖေ့လက်တွေက အရိုးငေါငေါနဲ့ အေးစက်နေတယ်။
“အဖေ အေးလို့ပါ … သမီး ဆေးတိုက်မယ်နော်”
ဆေးဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံက မရှိတော့ဘူး။ မြင့်ဝင်းကလည်း အလုပ်ရှာဖို့ အပြင်ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မမှာ ရှိတာဆိုလို့ ဝတ်ထားတဲ့ ထမီဟောင်းလေးတွေနဲ့ အိမ်က ပန်းကန်ခွက်ယောက် အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး မျက်ရည်တွေကို အတင်းသုတ်လိုက်တယ်။ အဖေ့ကို ပေးစရာ ဆေးမရှိတော့တာထက် ပိုနာကျင်ရတာ ဘာရှိဦးမလဲ။
ထိုစဉ်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ “မမိငယ်ရှိလား … အိမ်လခ ပေးဖို့ကိစ္စ”
အိမ်ရှင် ဒေါ်အေး။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ အိမ်လခ မပေးနိုင်တာ သုံးလရှိပြီ။ ကျွန်မ အပြင်ကို အပြေးထွက်ပြီး ဒေါ်အေးကို တိုးတိုးလေး တောင်းပန်မိတယ်။
“အန်တီအေးရယ် … တိုးတိုးလေး ပြောပါရှင်။ အဖေ ကြားသွားပါဦးမယ်။ ကျွန်မ မနက်ဖြန် အပြီးပေးပါ့မယ်”
“မနက်ဖြန် … မနက်ဖြန်နဲ့ပဲ သုံးလရှိပြီ မိငယ်။ ညည်းတို့ အခြေအနေကိုလည်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါလည်း စားရသောက်ရတာလေ။ မနက်ဖြန်မှ မရရင်တော့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းပေးရလိမ့်မယ်”
ဒေါ်အေး ပြန်သွားတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပုံရက်သား လဲကျသွားမိတယ်။ အဖေက
“ဪ … ဟိုလေ … ဈေးသည်ပါအဖေ။ သမီး ဘာမှမဝယ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာ” ကျွန်မရဲ့ မုသားတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး များပြားလာသလို၊ ပိုပြီးလည်း အလေးအပင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
နေ့လယ်ခင်းရဲ့ အပူရှိန်က အိမ်လေးထဲမှာ အောင့်အည်းနေသလိုပဲ။ အဖေကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်နေတယ်။ ကျွန်မကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ အိမ်ထဲမှာ ဘာရောင်းလို့ ရမလဲဆိုတာ လိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ စာရေးစားပွဲပေါ်က စာအုပ်အဟောင်းလေးတွေကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိတ်ကူးတစ်ခု ရလာတယ်။
အဖေက ငယ်ငယ်ကတည်းက စာအုပ်တွေကို သိပ်မြတ်နိုးတာ။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ ဒီစာအုပ်တွေက အဖေ့အသက်ကို ကယ်နိုင်မယ့် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ခွင့်မတောင်းဘဲ အဖေ တန်ဖိုးထားတဲ့ ရှေးဟောင်းစာအုပ် အချို့ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှက်မိပေမယ့် အဖေ့ကို ဆေးကျွေးဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လေ။
ကျွန်မ စာအုပ်ဟောင်းဆိုင်ကို သွားပြီး ရသမျှ ပိုက်ဆံနဲ့ အဖေ့အတွက် ဆေးဝယ်ခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ အဖေ စားချင်တယ်ဆိုတဲ့ မုန့်လေးတစ်ချို့လည်း ဝယ်ခဲ့သေးတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖေက နိုးနေပြီ။
“သမီး … ဘယ်သွားနေတာလဲ”
“အဖေ့အတွက် ဆေးသွားဝယ်တာလေ။ ဟို … မြင့်ဝင်းက ပိုက်ဆံပို့လိုက်လို့”
မြင့်ဝင်းက ပိုက်ဆံမပို့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိသလို၊ အဖေကလည်း မြင့်ဝင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိတာကို ရိပ်မိပုံရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဖေက ဘာမှ ထပ်မမေးဘူး။ ကျွန်မ တိုက်တဲ့ဆေးကို ငြိမ်ငြိမ်လေး သောက်တယ်။
“သမီး … ငါ့စာအုပ်တွေ …” အဖေက စာရေးစားပွဲကို လှမ်းကြည့်ရင်း မေးတယ်။
ကျွန်မ ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ “ဪ … အဲဒါ … သမီး ဖုန်ခါမလို့ သိမ်းထားတာ အဖေ။ နောက်မှ ပြန်ထုတ်ပေးမယ်”
အဖေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို သိနေသလိုလို၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို သနားနေသလိုလို ခံစားချက်တွေ တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဖေက ခေါင်းညိတ်ရုံပဲ ညိတ်ပြတယ်။
ညနေစောင်းတော့ မြင့်ဝင်း ပြန်လာတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့လက်ထဲမှာ ဆန်အိတ်အသေးလေး တစ်အိတ် ပါလာတယ်။ သူ့အင်္ကျီက ပခုံးမှာ ပြဲနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖုန်တွေ ပေကျံနေတယ်။
“မိငယ် … ရပြီ။ ဒီနေ့ ကုန်တင်ကုန်ချ သွားလုပ်တာ။ တစ်နေ့စာတော့ ရခဲ့တယ်”
ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဆန်အိတ်ကို သွားယူလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မြင့်ဝင်းရဲ့ လက်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်မ မှင်သက်သွားတယ်။ မြင့်ဝင်းရဲ့ လက်ဖဝါးတွေမှာ သွေးတွေ စို့နေတယ်။
“ကိုမြင့်ဝင်း … လက်က ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မိငယ်ရာ။ ပစ္စည်းမတာ နည်းနည်းပွန်းသွားတာပါ။ အဖေ့ကို မပြောနဲ့နော်။ သူ စိတ်ပူမယ်”
ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ငိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ အဖေ့ရှေ့မှာ "အဆင်ပြေပါတယ်" ဆိုတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုမျက်နှာဖုံးတွေကို အပြိုင်အဆိုင် တပ်ထားကြသူတွေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပေမယ့် အဖေ့ကိုတော့ မုန်တိုင်းဒဏ် မထိစေချင်ဘူး။
အဲဒီညက ကျွန်မတို့ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းလေးက ပြန်ပြီး စည်ကားလာသလိုပဲ။ အဖေရယ်၊ ကျွန်မရယ်၊ မြင့်ဝင်းရယ်၊ ကလေးတွေရယ်။ ဟင်းကတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကြော်လေးပဲ ရှိတာပါ။ ဒါပေမယ့် အဖေကတော့ မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားနေတယ်။
“ဒီနေ့ ဟင်းက အရသာရှိသားပဲ သမီး” အဖေက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်အဖေ … သမီး ကိုယ်တိုင်ချက်တာလေ” လို့ ကျွန်မ ဖြေလိုက်ပေမယ့် ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကတော့ အဖေ့ရဲ့ ပိန်ချောင်နေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို ကြည့်ပြီး စိုစွတ်နေမိတယ်။ အဖေက ကျွန်မတို့ရဲ့ မုသားတွေကို ယုံကြည်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ စိတ်ချမ်းသာအောင် ယုံချင်ဟန် ဆောင်နေတာလား ဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲနိုင်တော့ဘူး။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ထိန်းမရအောင် ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ရောဂါက ရုတ်တရက် အရှိန်တက်လာပြီး အဖေ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ လှဲနေရတော့တယ်။ ဆရာဝန်ကတော့ ဆေးရုံတင်ဖို့ ပြောပေမယ့် ဆေးရုံတင်ဖို့ ပိုက်ဆံက ကျွန်မတို့မှာ မရှိဘူး။
အိမ်ရှင် ဒေါ်အေးကလည်း နောက်ဆုံး သတိပေးချက် ပေးသွားပြီ။ မနက်ဖြန် အိမ်လခ မရရင် ပစ္စည်းတွေ အပြင်ထုတ်မယ်တဲ့။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားနေရတယ်။ မြင့်ဝင်းကလည်း အလုပ်ရှာမရလို့ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျနေပြီ။
အဲဒီနေ့ ညနေမှာ ကျွန်မ အဖေ့
“အဖေ … အဆင်ပြေသွားမှာပါနော်။ သမီးတို့ ပိုက်ဆံရတော့မယ်။ အဖေ့ကို ဆေးရုံတင်ပေးမယ်နော်”
ကျွန်မ လိမ်နေမိပြန်ပြီ။ အမှန်တော့ ဘယ်က ပိုက်ဆံရမှာလဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် အဖေ့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးချင်တာ တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြောလိုက်တာ။
အဖေက မျက်လုံးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်တယ်။ အဖေ့မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်နေတယ်။ အဖေက အားယူပြီး စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
“သမီး … စားပွဲက … အောက်ဆုံး အံဆွဲကို … ဖွင့်ကြည့်”
ကျွန်မ အံ့ဩသွားပြီး အဖေ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း အံဆွဲကို သွားဖွင့်လိုက်တယ်။ အံဆွဲထဲမှာ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်လုံး ရှိနေတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မ ဆွံ့အသွားရတယ်။ အထဲမှာ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကြီး။
“အဖေ … ဒါတွေက ဘယ်ကလဲ”
အဖေက ခပ်တိုးတိုး ပြုံးတယ်။ “အဖေ … သိတယ် သမီး။ အိမ်က အခြေအနေကို အဖေ သိတယ်။ သမီးတို့ အဖေ့ကို လိမ်နေတာတွေ အကုန်လုံးကို အဖေ သိတယ်”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ လိမ်ခဲ့သမျှ၊ ဟန်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အဖေ သိနေတာလား။
ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ တားမရအောင် စီးကျလာတယ်။ ကျွန်မက အဖေ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် လိမ်နေတယ် ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အဖေကလည်း ကျွန်မတို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စာမူတွေ ရေးပြီး ပိုက်ဆံရှာပေးခဲ့တာပဲ။
“အဖေရယ် … ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံတာလဲ။ သမီးကို ပြောပါလား”
“သမီးက အဖေ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် 'အဖြူရောင်မုသား' တွေ ပြောခဲ့သလိုပဲ … အဖေကလည်း သမီးကို အားငယ်မှာစိုးလို့ လိမ်ခဲ့တာပါ။ ဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ … အိမ်လခပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ … ကလေးတွေအတွက် စားစရာ ဝယ်ပေးပါ”
အဖေ့ရဲ့ အသံက ပိုပြီး တိုးလာတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ဖက်ပြီး ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်လွန်းလို့ ကိုယ်တိုင် နာကျင်မှုကို ခါးစည်းခံပြီး မုသားတွေနဲ့ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတာပဲ။
ထိုညမှာပဲ အဖေ ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ထာဝရ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဖေ ထားခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက အိမ်လခပေးဖို့နဲ့ အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပို့ဆောင်ပေးဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဖေ မရှိတော့တဲ့ အိမ်လေးကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြည့်စုံနိုင်တော့တဲ့ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အဖေ ဆုံးပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့ စာရေးစားပွဲကို ရှင်းလင်းရင်း ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ အဖေ ရေးထားတဲ့ စာသားလေးတွေက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး မျက်ရည်ကျစေခဲ့ပြန်တယ်။
“သမီးလေး မိငယ် … ညည်းကျွေးတဲ့ ဝက်သားဟင်းက အဖေ့အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး ဟင်းတစ်ခွက်ပါ။ အဲဒီဟင်းထဲမှာ ညည်းရဲ့ မေတ္တာတွေ၊ ညည်းရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ အပြည့်ပါနေတာကို အဖေ သိတယ်။ ညည်း လိမ်ပြောနေမှန်း သိသိကြီးနဲ့ အဖေက ယုံချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တာက ညည်းရဲ့ စေတနာကို အဖေ တန်ဖိုးထားလို့ပါ။ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပြောခဲ့တဲ့ မုသားတွေက အဖြူရောင်တွေပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအဖြူရောင်တွေက ငါ့နှလုံးသားကိုတော့ နွေးထွေးစေခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်မ စာအုပ်လေးကို ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ပြီး ငိုနေမိတယ်။ ကျွန်မတို့ ဘဝမှာ အမှန်တရားတွေက တစ်ခါတလေ အရမ်းကို ရက်စက်တတ်ပါတယ်။ အဲဒီရက်စက်တဲ့ အမှန်တရားတွေရဲ့ ဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ဟာ မုသားတွေကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးခဲ့ကြတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားပါပြီ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အမြဲတမ်း အမှန်အတိုင်း ပြောနေရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ နာကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်ပြီး လိမ်ညာပေးရတာမျိုးကလည်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အနစ်နာခံမှု တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်မ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေတယ်။ အဖေ မရှိတော့ပေမယ့် အဖေ သင်ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စွဲကျန်နေဦးမှာပါ။ ကျွန်မလည်း အခုဆိုရင် ကလေးတွေကို "အမေ ဗိုက်မဆာဘူး၊ သားတို့ပဲ စားကြ" လို့ လိမ်ပြောတတ်နေပြီ။ ဒါဟာ အဖေ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တဲ့ "အဖြူရောင်မုသား" တွေပေါ့။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေ အမှန်တရားထက်စာရင်၊ မေတ္တာနဲ့ ထုံမွမ်းထားတဲ့ မုသားတွေက ပိုပြီး ရှင်သန်ရ လွယ်ကူစေတတ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အမှန်တရားထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောအခါ၊ နာကျင်စရာကောင်းသော မုသားများသည်ပင်လျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်လာတတ်သည်။