အမွေ

 အမွေ

ရေဝေးသုသာန်ရဲ့ လေထုက ပူလောင်စိုစွတ်နေဆဲပဲ။ မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေဟာ ကျွန်မရဲ့ သုံးဆယ်ကျော် အတူလက်တွဲခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်၊ ကလေးသုံးယောက်ရဲ့ ဖခင် ဦးလှရွှေရဲ့ နောက်ဆုံးသက်ပြင်းတွေလို့ ထင်ရက်စရာပဲ။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားမိတယ်။ ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေတဲ့ မျက်ရည်တွေက ပူနွေးနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်နေသလို အေးစက်တုန်ယင်နေခဲ့ပြီ။ သာကေတက တိုက်ခန်းလေးဆီကို ကားနဲ့ ပြန်လာတဲ့ တစ်လမ်းလုံး ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ငေးကြည့်နေတဲ့ သားကြီး ကိုအောင်နဲ့ သမီးလတ် မေသက်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ ပူဆွေးမှုထက် တခြားသော အတွေးပေါင်းစုံက နေရာယူထားမှန်း ကျွန်မ ခံစားမိနေတယ်။ အိမ်ကို ရောက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲက ကုလားထိုင်အဟောင်းလေးပေါ် ကျွန်မ ပစ်ထိုင်လိုက်မိတယ်။ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပန်းလှပြီ။ အသက်ရှူရတာ မောနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မရှေ့ကို သားကြီးနဲ့ သမီးလတ်က တည့်တည့်မတ်မတ် လာထိုင်ကြတယ်။ သူတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပုံက ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားတဲ့ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို စတော့မယ့် စစ်သားတွေလိုပဲ။

အမေ... အမေ့ကို ပြောစရာရှိတယ် လို့ သားကြီးက စကားစတယ်။ သူ့အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေတာကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ ဘာပြောမလို့လဲ ပြောလေ လို့ ကျွန်မ ပြန်ဖြေတော့ သားကြီးက ဒီတိုက်ခန်းကိစ္စ လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲက နာကျင်မှုက လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို ဝုန်းခနဲ တက်လာတယ်။ အဲဒါကို ခုပြောမှ ဖြစ်မှာလားကွယ်... မင်းတို့အဖေ ဒီနေ့ အသုဘချတာလေ လို့ ကျွန်မ အက်ကွဲတဲ့ အသံနဲ့ တားကြည့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ သားကြီးက သူ အလုပ်တွေ ပစ်ထားခဲ့ရကြောင်း၊ ရက်လည်မှ ပြန်လာနိုင်မှာ ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်တွေ တန်းစီနေသလို၊ သမီးလတ်ကလည်း သူမရဲ့ ကလေးတွေကို အကြောင်းပြပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ လောနေတယ်။ သူတို့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပူဆွေးနေတဲ့ ဒဏ်ရာပေါ်ကို ဆားနဲ့ ပက်နေသလိုပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ လိုချင်တဲ့ စကားလုံးက ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ဒီတိုက်ခန်းကို ရောင်းလိုက်ပါလား အမေ၊ ခုနေဆို ဈေးတွေလည်း ရနေတာ တဲ့။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချင်စိတ်ကို အံကြိတ်ထိန်းထားလိုက်ရတယ်။

ငါနဲ့ အငယ်လေးက ဒီတိုက်ခန်းရောင်းပြီး ဘယ်မှာသွားနေရမှာလဲ လို့ ကျွန်မ မေးခွန်းထုတ်မိတယ်။ အငယ်လေး ဆိုတာက ကျွန်မရဲ့ အငယ်ဆုံးသား မင်းမင်း။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ခြေထောက် မသန်ရှာဘူး။ ဦးလှရွှေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်နှစ်သည်းချာ၊ တစ်သက်လုံး အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ရှောက်လာရတဲ့ ကလေး။ သားကြီးက ကျွန်တော်နဲ့ ညီမလေးအိမ်မှာ တစ်လှည့်စီ နေပေါ့ အမေရယ် လို့ လွယ်လွယ်လေး ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ ကမ္ဘာပျက်သံထက် ပိုကျယ်လောင်နေတယ်။ ရောင်းပြီးတဲ့ ပိုက်ဆံကိုကျတော့ရော လို့ ကျွန်မ ဆက်မေးမိတော့ မောင်နှမ သုံးယောက်ရှိတာ ခွဲပေးလိုက်ပေါ့ အမေရယ် လို့ သမီးလတ်က ဝင်ပြောတယ်။ ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိမ်းစိမ်းကားကား ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဪ... ငါ မွေးထားတဲ့ သားသမီးတွေပါလား။ ငါ့ရှေ့မှာ ငုတ်တုတ်ကြီး ရှိနေတာကို သူတို့က ကျွန်မကိုရော၊ ဒုက္ခိတ မောင်လေးကိုရော ပစ္စည်းတစ်ခုလို နေရာရွှေ့ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။

နင်တို့ ပါးစပ်မို့လို့ ပြောထွက်ရက်တယ်၊ တကယ်ဆိုရင် နင်တို့မောင်လေးက ဒုက္ခိတလေးပါကွယ်၊ သူ့ကို ထောက်ထားကြပါဦး လို့ ကျွန်မ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသလို ပြောမိတယ်။ သားကြီးက ညီလေးကို သူတို့ ခေါ်ထားပါ့မယ်လို့ ကတိအတုတွေ ပေးနေပြန်တယ်။ ဒါဆို ငါကရောလို့ မေးတော့ သမီးလတ်က သူမနဲ့ လာနေဖို့ ပြောတယ်။ သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်မှာ ကျွန်မနဲ့ အငယ်လေးကို ခွဲထုတ်ဖို့က ပါပြီးသား။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ သံယောဇဉ်ထက် ငွေစက္ကူတွေရဲ့ အနံ့က သူတို့အတွက် ပိုသင်းပျံ့နေပုံရတယ်။ ငါ့သား ဒုက္ခိတလေးနဲ့ ငါ့ကို ခွဲထားပြီး တိုက်ခန်းရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို နင်တို့က ခွဲယူမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား လို့ ကျွန်မ မေးလိုက်တော့ သားကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ဒီလိုလုပ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့ အမေရယ် လို့ အေးစက်စက် ပြောချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ 

ဒီလိုနဲ့ အိမ်မှာ တစ်ပတ်ကြာ ရက်လည်ဆွမ်းကျွေးဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတိတ်က ပုံရိပ်တွေ တရိပ်ရိပ် ပြန်ပေါ်လာတယ်။ အထူးသဖြင့် အငယ်လေး မင်းမင်းရဲ့ အကြောင်းပေါ့။ အငယ်လေးဟာ မွေးရာပါ ဒုက္ခိတ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က သူဟာ အင်မတန် ထက်မြက်ပြီး ချောမောတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ သူမှာ ဖြူဖြူဆိုတဲ့ ချစ်သူလေး တစ်ယောက်တောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အရမ်းချစ်ကြပြီး အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်က သားကြီး ကိုအောင်က နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ငွေလိုနေတယ်၊ သမီးလတ် မေသက်ကလည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့အတွက် အခမ်းအနားတွေ ပြင်ဆင်ချင်နေတယ်။ အိမ်မှာက ငွေကြေး မလောက်ငဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ အငယ်လေးက မိသားစုအတွက်ဆိုပြီး ကျောင်းနားကာ ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်တစ်ခုမှာ အပြင်းအထန် အလုပ်ဝင်လုပ်ခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ အလုပ်ခွင် မတော်တဆမှုဖြစ်ပြီး အငယ်လေးရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်း သေသွားခဲ့ရတယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်း ဖြူဖြူလေးက အငယ်လေးအနားမှာ သစ္စာရှိရှိ နေပေးချင်ပေမဲ့ သားကြီးနဲ့ သမီးလတ်ကပဲ ဖြူဖြူ့ကို အမျိုးမျိုး နှိပ်ကွပ်ပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့ကြတာ။ မင်းတို့လို လူမျိုးက ငါ့မောင်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမှာ၊ ထွက်သွားလိုက်ပါ ဆိုပြီး သူတို့က အငယ်လေးရဲ့ အချစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြတာ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က အငယ်လေးရဲ့ အနစ်နာခံမှုကြောင့် ဘဝတွေ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီးမှ အငယ်လေး ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို မြင်လာကြတာ။ အငယ်လေးဟာ ဖြူဖြူ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့နေ့ကစပြီး လူသေလို ရှင်သန်နေခဲ့ရတာ။ အခုလည်း ကြည့်ဦး... အငယ်လေးရဲ့ ဘဝကို ဒီထက်ပိုပြီး နင်းခြေဖို့ သူတို့ ကြိုးစားနေကြပြန်ပြီ။ ဦးလှရွှေ ရှိစဉ်ကတော့ သူတို့ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အခု ဦးလှရွှေ မရှိတော့တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ အစွယ်တွေက ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ 

ရက်လည်နေ့ ရောက်လာတယ်။ ဆွမ်းကျွေးပြီးတာနဲ့ ဧည့်သည်တွေ ပြန်သွားကြတော့ သားကြီးနဲ့ သမီးလတ်က ရှေ့နေတစ်ယောက်ကိုတောင် ခေါ်လာခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က အချိန်မဆွဲချင်ကြတော့ဘူး။ အမေ... ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ၊ ဒါက အမေ သဘောတူကြောင်း အိမ်ရောင်းဖို့ စာချုပ်ပါ လို့ သားကြီးက ကမ်းပေးတယ်။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်နေတယ်။ အငယ်လေးကတော့ ဘေးနားမှာ ခေါင်းငုံ့လို့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အငယ်လေးက သူ့ရဲ့ ဝှီးချဲကို ရှေ့ကို နည်းနည်း တိုးလိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီး... အစ်မကြီး... ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် ပြောပါရစေ လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။ သားကြီးက စိတ်မရှည်သလိုနဲ့ ဘာလဲ... မင်းကို ငါတို့ တာဝန်ယူပါ့မယ် ပြောထားသားပဲ လို့ ငေါက်သလို ပြောတယ်။ အငယ်လေးက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖေ မသေခင်က ကျွန်တော့်ကို ပေးထားခဲ့တဲ့ စာအိတ်လေး တစ်အိတ် ရှိတယ်၊ အဲဒါကို အစ်ကိုတို့ ရှေ့မှာပဲ ဖွင့်ပြချင်လို့ပါ တဲ့။

ကျွန်မလည်း အံ့သြသွားမိတယ်။ ဦးလှရွှေက အငယ်လေးကို ဘာများ ပေးခဲ့ပါလိမ့်။ အငယ်လေးက သူ့ရင်ခွင်ထဲက စာအိတ်အဟောင်းလေးကို ထုတ်ပြီး ရှေ့နေကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ရှေ့နေက စာကို ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ သားကြီးနဲ့ သမီးလတ်ရဲ့ မျက်နှာတွေဟာ ဖြူဖျော့သွားကြတယ်။ အဲဒီစာက ဦးလှရွှေရဲ့ သေတမ်းစာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ဒီတိုက်ခန်းကို ဦးလှရွှေက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက အငယ်လေးရဲ့ နာမည်နဲ့ ဂရန်ပေါက် အမည်ပေါက် ပြောင်းထားပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားတွေပဲ။ ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာကောင်းတာက ဦးလှရွှေက အငယ်လေးကို မှာထားခဲ့တဲ့ စာလေးတစ်စောင်ပဲ။ "သား... မင်းရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မဟာ ငါမရှိရင် အမေနဲ့ မင်းကို ပစ်ထားကြလိမ့်မယ်၊ အဲဒီနေ့ကျရင် ဒီစာချုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပါ၊ သူတို့ ဘယ်လောက်အထိ ရုပ်ဆိုးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိလဲဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင် သိပါစေ" တဲ့။ သားကြီး ကိုအောင်က "ဒါ မတရားဘူး၊ အဖေက ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်းကို ပေးခဲ့တာလဲ" လို့ အော်ဟစ်တော့တယ်။ ရှေ့နေက အေးအေးဆေးဆေးပဲ "ဒါဟာ ဥပဒေအရ ခိုင်မာပါတယ်၊ ဒီအိမ်ဟာ မောင်မင်းမင်း တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာပါ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

အမှန်တရားက ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အမွေဆိုတာ ပစ္စည်းဥစ္စာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသွားခဲ့ပြီ။ သားကြီးနဲ့ သမီးလတ်ဟာ အရှက်တကွဲနဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားကြတယ်။ သူတို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ငွေပုံကြီးက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကတော့ အငယ်လေးရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ သား... ဘာလို့ အမေ့ကို ကြိုမပြောတာလဲ လို့ မေးမိတော့ အငယ်လေးက "အမေ... အဖေက သူတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို အမေ သိစေချင်လို့ပါ၊ ကျွန်တော်တို့အပေါ် သူတို့ ဘယ်လောက်အထိ ရက်စက်နိုင်မလဲဆိုတာ အမေ မြင်မှ သူတို့ကို မျှော်လင့်နေတဲ့ အမေ့ရဲ့ စိတ်က ပြတ်မှာမို့လို့ပါ" လို့ မျက်ရည်တွေကြားက ပြောရှာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုနဲ့ ဝမ်းသာမှု ဒွန်တွဲနေတယ်။ သားသမီး နှစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပေမဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ သားတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခိုနားရာ အိမ်လေးကိုတော့ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

အခုဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ အငယ်လေးဟာ သာကေတက တိုက်ခန်းလေးမှာပဲ ဆက်နေဖြစ်ကြတယ်။ သားကြီးနဲ့ သမီးလတ်ကတော့ အဲဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ကို ခြေဦးမလှည့်ကြတော့ဘူး။ ဖုန်းတောင် မဆက်ကြဘူး။ သူတို့အတွက် အမေဆိုတာ အမွေခွဲဝေပေးနိုင်မှ အမေ ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။ ညနေစောင်းရင် ကျွန်မ ဝရံတာမှာ ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်မိတယ်။ ဦးလှရွှေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေဟာ ဒီတိုက်ခန်းလေး မဟုတ်ဘူး။ အတ္တတွေ ကြားမှာ မရောင်းစားဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ သားအမိရဲ့ သံယောဇဉ်နဲ့ အမှန်တရားပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တစ်ခါတစ်လေ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို နှိပ်စက်ပေမဲ့ အငယ်လေးရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခွန်အားတွေ ရခဲ့ပါတယ်။ လောကမှာ အကြီးမားဆုံး အမွေဆိုတာ မိဘတွေ ပေးခဲ့တဲ့ ရွှေငွေတွေ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ သစ္စာတရားသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အသက်ကြီးမှ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ရပါတော့တယ်။

အမွေဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များမဟုတ်ဘဲ သားသမီးတို့၏ စိတ်နှလုံး၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မေတ္တာနှင့် ကျေးဇူးတရားသာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။