အဖေအရင်းရဲ့ မလုပ်သင့်တဲ့လုပ်ရပ်
အဖေအရင်းရဲ့ မလုပ်သင့်တဲ့လုပ်ရပ်
အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ မိုးစက်တွေက တစ်စက်ပြီးတစ်စက် လိမ့်ဆင်းနေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိသည်။ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ အဖေ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ။ အမေဆုံးသွားခဲ့တာ ငါးနှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ အမေမရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း အဖေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ဖြစ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မကလည်း အဖေ့အတွက် တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ညစာစားပွဲဝိုင်းလေးမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ ထမင်းဖြူလေးနဲ့ အဖေကြိုက်တတ်တဲ့ ငါးခူကပ်ကြော်လေးက အဆင်သင့်။
"မြတ်နိုး... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား သမီး"
အဖေ့ရဲ့ အသံက နွေးထွေးသည်။ အဖေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း ဂရုဏာတွေ အပြည့်ရှိနေတတ်သည်။ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ကို ပြုံးပြရင်း ဟင်းခက်ပေးမိသည်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အဖေ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးကွယ်တာပင်။ အဖေ စကားတစ်လုံးပြောရင် ကျွန်မအတွက်တော့ အမိန့်တော်တစ်ခုလိုပဲ။ အဖေက အတိတ်မှာ စီးပွားရေး အဆင်မပြေမှုတွေကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာရခဲ့သူမို့ ကျွန်မကပဲ အဖေ့ကို အစစအရာရာ လိုက်လျောခဲ့ရသည်။
"ပြေပါတယ် အဖေ။ ဒီလ လစာတိုးရင် အဖေ သောက်ချင်နေတဲ့ အားဆေးတွေ ဝယ်ပေးမယ်လေ"
ကျွန်မ စကားကြောင့် အဖေက သဘောတကျ ရယ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရယ်သံနောက်မှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားချက်မျိုး ကျွန်မ စိတ်ထဲ ဖျတ်ခနဲ ဝင်လာတတ်သည်။ အဖေ့ရဲ့ ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှာ ခဏခဏ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတတ်ပြီး အဖေက အမြဲတမ်း ဖုန်းကို မှောက်ထားလေ့ရှိသည်။ ကျွန်မ မသိတာ မဟုတ်ပါ။ အဖေ လောင်းကစား ပြန်လုပ်နေတာကို ကျွန်မ ရိပ်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မမေးရဲခဲ့ဘူး။ အဖေ့ကို စိတ်ဆိုးမှာ ကြောက်သလို၊ အဖေက ကျွန်မကို ထားသွားမှာကိုလည်း ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ သားအမိကြားမှာ နွေးထွေးမှုဆိုတဲ့ အပေါ်ယံအလွှာအောက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အက်ကြောင်းတွေ စတင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒကတော့ အဖေနဲ့အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေသွားချင်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို အဲဒီလောက်ထိ မညှာတာခဲ့ဘူးဆိုတာ နောက်ပိုင်းမှ သိခဲ့ရသည်။
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်ရှေ့မှာ လူစိမ်းတွေ ခဏခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတွေ၊ အသံကြမ်းကြမ်းနဲ့ အဖေ့ကို ရှာနေတဲ့သူတွေ။ ကျွန်မ အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း အိမ်ထဲမှာ အဖေက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ထိုင်နေတာကို တွေ့ရတတ်သည်။
"သမီး... အဖေ့ကို ကယ်ပါဦး။ အဖေ မှားသွားတယ်"
အဖေက ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုသည်။ အကြွေးက သိန်းရာနဲ့ချီနေပြီတဲ့။ ကျွန်မ လစာလေးနဲ့ဆိုတာ ဆယ်နှစ်စုရင်တောင် မဆပ်နိုင်တဲ့ ပမာဏ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အဖေက ကျွန်မအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုတွေ ပိုလုပ်လာသည်။ ကျွန်မ ဘယ်သွားလဲ၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောလဲ၊ ဖုန်းထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလဲဆိုတာ အကုန် စစ်ဆေးတော့သည်။ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေက အဖေ့ရဲ့ အကြွေးနွံထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။
"နင်က ငါ့သမီးပဲ။ ငါ့ကို ကယ်ရမှာ နင့်တာဝန်မဟုတ်ဘူးလား"
နွေးထွေးခဲ့တဲ့ အဖေ့အသံတွေက အခုတော့ ခါးသက်သက် စကားလုံးတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ ကျွန်မကို ချော့တစ်လှည့်၊ ခြောက်တစ်လှည့်နဲ့ အဖေက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေ စလုပ်လာသည်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ဖို့သွားရင် အိမ်မှာ အဖေ နှလုံးအောင့်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ပြီး ဖုန်းဆက်ခေါ်တတ်သည်။ ကျွန်မရဲ့ လူမှုကွန်ရက်က တွေကို "" လုပ်ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်မှ အပြစ်တင် စကားတွေ ဆိုတတ်သည်။ ကျွန်မမှာ အသက်ရှူရတာ ကျပ်တည်းလာသည်။ အဖေ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ ကြောက်တဲ့စိတ်က ရောထွေးနေပြီး ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့သည်။ အဖေက ကျွန်မကို လူသားတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို၊ သူ့အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးမယ့် ကိရိယာတစ်ခုလို ဆက်ဆံလာတာကို ကျွန်မ သိနေပေမဲ့လည်း ရုန်းထွက်ဖို့ ခွန်အား မရှိခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်မဘဝထဲကို ကိုထွန်းဆိုတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မကို နားလည်ပေးတယ်၊ ချစ်ပေးတယ်။ သူ့နားမှာရှိရင် ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ ဝလာသလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ဒါကို မနှစ်မြို့ဘူး။
"သမီး... အဖေ့ကို ပစ်သွားတော့မှာလား။ အဖေကတော့ အကြွေးရှင်တွေကြားမှာ သေရတော့မှာပေါ့"
အဖေက ကျွန်မကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အမြဲတမ်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် လုပ်သည်။ ကိုထွန်းနဲ့ ကျွန်မ ချိန်းတွေ့တဲ့နေ့တိုင်းမှာ အဖေက တစ်ခုခု ဖြစ်ပြတတ်သည်။ တစ်ခါကဆိုရင် အဖေက ကျွန်မကို
"ဒါ နင့်အတွက်ပဲ မြတ်နိုး။ သူက နင့်ကို ခေါ်သွားရင် ငါ့ကို ဘယ်သူ ကြည့်မှာလဲ"
အဖေ့ရဲ့ အတ္တက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလာသည်။ ကျွန်မ အလုပ်က ရသမျှ ပိုက်ဆံအကုန်လုံးကို အဖေက သိမ်းယူထားပြီး ကျွန်မကို မုန့်ဖိုးလောက်ပဲ ပြန်ပေးသည်။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းမရှိ၊ ချစ်သူမရှိ၊ နောက်ဆုံးတော့ အဖေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိတော့တဲ့အထိ အဖေက ကျွန်မဘဝကို ခြယ်လှယ်လိုက်သည်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုလဲလာခဲ့သည်။ အိပ်မရတဲ့ ညတွေ များလာပြီး အဖေ့ရဲ့ ခြေသံကြားရုံနဲ့တင် ကျွန်မ ကိုယ်လေးက တုန်တက်သွားတတ်သည်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မဟုတ်တော့ဘဲ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသလိုပါပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ချုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ရဲ့ အလိုကျ ရှင်သန်စေခဲ့သည်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ "အဖေ မရှိရင် ငါ ဘယ်လို နေမလဲ" ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က စွဲကပ်နေဆဲ။
တစ်ညမှာတော့ အိမ်ကို ရဲတွေ ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ ဘာမှ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အဖေက ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရသည်။
"ဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော့်သမီး အထုတ်ထဲက တွေ့တာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမသိပါဘူး"
အဖေ့ရဲ့ အကြွေးရှင်တွေဆီက ရတဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေကို ကျွန်မရဲ့ အလုပ်သွားတဲ့ အိတ်ထဲမှာ အဖေကိုယ်တိုင် ထည့်ထားခဲ့တာပါ။ အဖေက သူ့ကိုယ်သူ လွတ်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ထိုးကျွေးလိုက်တာ။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တအရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး။ အေးစက်စက်နဲ့ ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားခဲ့သည်။
"သမီး... နင်က ငယ်သေးတယ်၊ ထောင်ထဲမှာ ခဏပဲ နေရမှာပါ။ အဖေကတော့ အပြင်မှာ ရှိနေမှ အကြွေးတွေ ဆပ်နိုင်မှာပေါ့"
အဖေက ကျွန်မနားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါတင် မကသေးဘူး၊ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို အဖေက ထပ်ပြောလိုက်သေးသည်။
"နင့်အမေတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ... သူ့ဆေးဖိုးတွေကို ငါ လောင်းကစားထဲ ထည့်လိုက်လို့ သူ သေသွားတာ။ အခုလည်း နင်က ငါ့အတွက် အသုံးဝင်ပေးရမှာပေါ့"
ကျွန်မ နားထဲမှာ လေတွေ တဝီဝီ တိုးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့၊ ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ အဖေဟာ မိခင်ဖြစ်သူကို သေစေခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်နေသလို၊ အခုလည်း ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အဖေက ကျွန်မကို သားကောင်တစ်ခုလို အသုံးချခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အားကိုးမှုတွေ အားလုံးက ပြာဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ အဖေက ကျွန်မကို ရဲလက်ထဲ အပ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြုံးကြီး ကျန်နေခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မဘဝရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး အိပ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထောင်နံရံတွေကြားမှာ ကျွန်မ တစ်နှစ်လောက် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ကျွန်မရဲ့ ရှေ့နေက အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ ကျွန်မ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ နဂိုအတိုင်း ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ထောင်က လွတ်တဲ့နေ့မှာ အဖေက ထောင်ဝမှာ လာစောင့်နေသည်။ သူက ကျွန်မကို တွေ့တာနဲ့ ပြေးဖက်ဖို့ လုပ်သည်။
"သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ အဖေ အကြပ်အတည်းဖြစ်လို့ လုပ်လိုက်မိတာပါ"
ကျွန်မ အဖေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်တုန်းက ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့ခဲ့တဲ့၊ အားကိုးခဲ့တဲ့ အဖေဆိုတဲ့ လူဟာ အခုတော့ အရေခြုံထားတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့ လက်ကို ခါချလိုက်သည်။ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်မရှိတော့ဘူး၊ နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိတော့သည်။
"အဖေ... ကျွန်မမှာ အဖေ မရှိတော့ဘူး။ အဖေက ကျွန်မကို မွေးထားတာ မှန်ပေမဲ့ အဖေက ကျွန်မရဲ့ ဖခင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဘဝကို အဖေ အကြိမ်ကြိမ် သတ်ခဲ့ပြီးပြီ"
ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အဖေက နောက်ကနေ အော်ခေါ်နေပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အဖေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲကနေ အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီ။ အဖေအရင်း ဖြစ်နေပါစေ၊ ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာရင်တော့ ရုန်းထွက်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ နောင်တ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မကို ကျွန်မ ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့တာကမှ စစ်မှန်တဲ့ လွတ်မြောက်မှုပါ။ အခုတော့ ကျွန်မကမ္ဘာမှာ မိုးတွေ တိတ်သွားခဲ့ပြီ။ လေပြေအေးအေးလေးက ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သုတ်လိမ်းပေးနေသလို ကျွန်မ ခံစားရသည်။
သင်ခန်းစာ - သွေးသားတော်စပ်မှုဆိုတာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အာမခံချက် မဟုတ်ပါဘူး။ သင့်ဘဝကို အမှောင်ချနေတဲ့ နှောင်ကြိုးတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ နီးစပ်သူဆီက လာပါစေ၊ အဲဒီနှောင်ကြိုးကို ဖြတ်တောက်နိုင်မှသာ သင်ဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ သခင် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။