အဖေ့ရဲ့နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်လေး
အဖေ့ရဲ့နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်လေး
ဆေးနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတဲ့
"သမီး... အဖေ့မှာ သမီးပဲ ရှိတာ။ အဖေ မရှိတော့တဲ့ တစ်နေ့ကျရင် သမီးကို စိတ်ချလက်ချ ထားခဲ့ချင်တာက အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပဲ"
အဖေ့ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ ခိုင်မာမှု တစ်ခုတော့ ရှိနေတယ်။ အဖေဟာ တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ခဲ့သမျှ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးလေးတွေကို ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရည်စူးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ နေရာယူထားတာက အဖေ မဟုတ်ဘူး။ အောင်ကို ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အောင်ကိုနဲ့ ကျွန်မ ဆုံခဲ့တာ တစ်နှစ်လောက် ရှိပြီ။ သူက ကျွန်မထက် အသက်ကြီးတယ်၊ ရင့်ကျက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်တတ်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။ အဖေကတော့ သူ့ကို မြင်ကတည်းက သဘောမကျခဲ့ဘူး။ "သူ့မျက်လုံးတွေက မရိုးသားဘူး သမီး" လို့ အဖေက ခဏခဏ သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အချစ်မှာ မျက်စိကန်းနေခဲ့တာပါ။
ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အဖေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းနေတယ်။ ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ ကျွန်မကို ကျောင်းထားခဲ့တာ၊ ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ ကျွန်မကို လူလားမြောက်အောင် ပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အောင်ကို့ဆီက ဖုန်းဝင်လာမယ့် အချိန်ကိုပဲ မျှော်နေမိတယ်။ အောင်ကိုက ကျွန်မကို ပြောလေ့ရှိတယ်၊ "မင်းအဖေက မင်းကို ချုပ်ကိုင်ထားတာ၊ မင်းရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို သူက ဖျက်ဆီးနေတာ" တဲ့။ အဲဒီစကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ မှန်ကန်သလိုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ကျွန်မက ချုပ်ချယ်မှုလို့ မြင်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့က ကျွန်မ အောင်ကိုနဲ့ တွေ့ဖို့ အိမ်ကနေ ခိုးထွက်ခဲ့တယ်။ အဖေက အိပ်ပျော်နေတယ် ထင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ တံခါးဝရောက်တော့ အဖေ့ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "သမီး... ဘယ်သွားမလို့လဲ" တဲ့။ ကျွန်မ ပြန်မဖြေဘဲ ခပ်သွက်သွက်လေး ထွက်လာခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဲဒါဟာ ကျွန်မတို့ သားအဖကြားက နားလည်မှုတွေ စတင် ပြိုကွဲခြင်းရဲ့ အစဆိုတာပါပဲ။ အောင်ကိုနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ပြုံးပြရင်း "ကိုယ်တို့ အနာဂတ်အတွက် ငွေလိုတယ် နှင်း၊ မင်းအဖေဆီက ပိုက်ဆံကို ဘယ်လို ယူမလဲ" လို့ မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မျက်ဝန်းတွေရှေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။
ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ အောင်ကိုရဲ့ ဖိအားပေးမှုတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ရင် စိတ်ဆိုးတယ်၊ စာပို့ရင် ချက်ချင်းပြန်မပို့ရင် "မင်း ငါ့ကို တကယ်မချစ်ဘူး" ဆိုပြီး အပြစ်တင်တယ်။ အဲဒီလို အပြစ်တင်စကားတွေ ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရသလို၊ သူ့ကို ပိုပြီး သက်သေပြချင်တဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အောင်ကိုက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ကျွန်မက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေတဲ့သူဆိုတာ သူ နားလည်ထားတယ်။
"နှင်း... ကိုယ်တို့ လုပ်ငန်းလေးတစ်ခု စချင်တယ်၊ အဲဒါမှ ကိုယ်တို့ လက်ထပ်နိုင်မှာ။ မင်းအဖေ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကိုယ့်ကို ခဏ ချေးပေးပါလား။ ကိုယ် အမြတ်နဲ့ ပြန်ပေးမှာပါ"
အောင်ကိုက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ချိုသာတဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ အဲဒီငွေတွေက အဖေ ဆေးကုဖို့နဲ့ ကျွန်မအတွက် သိမ်းထားတဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန်တွေပါ။ "အဖေ သိသွားရင် အဖေ သေသွားလိမ့်မယ် အောင်ကို" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ငြင်းမိပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ "ဒါဆိုလည်း မင်းအဖေနဲ့ပဲ နေလိုက်တော့၊ ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့တော့" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖေက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး တစ်ခုခုကို သိနေသလိုပဲ။ "သမီး... အဲဒီလူနဲ့ မပတ်သက်ပါနဲ့လို့ အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်။ သူက သမီးကို အသုံးချနေတာပါ" လို့ အဖေက အားမပါတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ "အဖေက ဘာသိလို့လဲ။ အဖေက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ပိတ်ပင်နေတာ။ အောင်ကိုက ကျွန်မကို ချစ်တာ။ အဖေက ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မလိုလားတာလား" လို့ အော်ဟစ်မိခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အသက်ကို လုရှူနေရတယ်။
ကျွန်မ နောင်တရပေမဲ့ မတောင်းပန်မိခဲ့ဘူး။ အောင်ကို့ဆီက စာတိုလေး တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ "မနက်ဖြန် မင်း ပိုက်ဆံယူမလာရင် ငါတို့ လမ်းခွဲကြစို့" တဲ့။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရဘူး။ အဖေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက ပြင်းထန်နေသလို၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဗီရိုထဲက သော့ကို ကျွန်မ ခိုးယူခဲ့မိတယ်။ အဖေ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်မှာ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဖေ့ရဲ့ တစ်သက်တာ စုဆောင်းမှုတွေကို ကျွန်မရဲ့ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိပေမဲ့ အောင်ကို့ကို ဆုံးရှုံးရမှာကို ပိုပြီး ကြောက်နေခဲ့တယ်။
ငွေတွေကို အောင်ကို့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့နေ့က အောင်ကိုရဲ့ မျက်နှာမှာ တွေ့ရတဲ့ အပြုံးက ကျွန်မကို ခဏတာ စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စိတ်သက်သာရာ ရမှုက ကြာရှည်မခံခဲ့ပါဘူး။ အောင်ကိုက ပိုက်ဆံရပြီးကတည်းက ကျွန်မကို ဆက်ဆံပုံတွေ ပြောင်းလဲလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး၊ စာပို့ရင်လည်း '' ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တိုးလာပေမဲ့ "သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဖြစ်မှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာနေခဲ့မိတယ်။
အိမ်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ အဖေက ကျွန်မ ပိုက်ဆံခိုးယူသွားတာကို သိသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ကျွန်မကို မဆူခဲ့ဘူး။ အဖေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေပဲ ဝဲနေခဲ့တယ်။ "သမီး... အဲဒီငွေတွေက သမီးအတွက် အဖေ ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးပါ။ သမီး ဒီလို လုပ်လိုက်တော့ အဖေ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး" လို့ အဖေက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အသံမှာ ဒေါသထက် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုတွေက ပိုများနေတယ်။
ကျွန်မ အောင်ကို့ဆီကို အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့ပေမဲ့ သူက ရှောင်နေခဲ့တယ်။ တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ သူ့ကို ကဖေးတစ်ခုမှာ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ ရယ်ရယ်မောမော တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ပြေးသွားပြီး "အောင်ကို... ရှင် ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ" လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို မသိသလို ကြည့်တယ်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့" တဲ့။ ဘေးက အမျိုးသမီးက ကျွန်မကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ရင်း "ကိုကို... ဒါ ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးတော့ အောင်ကိုက "အကြွေးလာတောင်းတဲ့သူထင်တယ်၊ စိတ်မနှံ့ဘူးထင်တယ်" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေတယ်။
ကျွန်မ အဲဒီနေရာမှာတင် လူက ဆတ်ခနဲ တုန်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အဖေ့ရဲ့ ချွေးနည်းစာ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်... အားလုံးကို သူက ဒီလိုပဲ လွယ်လွယ်လေး ဖျက်ဆီးလိုက်တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ပါးရိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဖမ်းကိုင်ပြီး တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ "မင်းအဖေဆီက ပိုက်ဆံတွေက မင်းအလိုအလျောက် ပေးခဲ့တာလေ။ ငါက မင်းကို အတင်းယူတာမှ မဟုတ်တာ။ အခု သွားတော့၊ မင်းကို မြင်ရတာ စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ အရူးတစ်ယောက်လို ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။ မိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာချလာပြီး ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဖုံးကွယ်ပေးထားခဲ့တယ်။
အိမ်ကို ကျွန်မ ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာခဲ့သလဲ မသိတော့ဘူး။ အဝတ်အစားတွေက ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး လူကလည်း အသက်မရှိတဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လိုပဲ။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ
ကျွန်မ အဖေ့နားကို တိုးသွားပြီး "အဖေ... ကျွန်မ မှားသွားပြီ၊ အဖေ ပြောတာ မှန်တယ်" လို့ အော်ငိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ပြန်မထူးတော့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက အေးစက်နေပြီ။ အဖေ ကျွန်မကို စောင့်မနေတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေ၊ သစ္စာဖောက်မှုတွေကြားမှာ အဖေဟာ နှလုံးကြေကွဲစွာနဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ အဖေ့လက်ထဲက စာအိတ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ အောင်ကို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေတယ်။
စာထဲမှာ ရေးထားတာက - "သမီး... အောင်ကိုဆိုတဲ့ လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အဖေ သိတယ်။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အဖေ့ဆီကနေ ငွေလိမ်သွားခဲ့တဲ့ လူရဲ့ သားပဲ။ သူ သမီးဆီကို ချဉ်းကပ်လာတာက လက်စားချေဖို့ဆိုတာ အဖေ သိတယ်။ အဖေ သမီးကို အကြိမ်ကြိမ် တားခဲ့ပေမဲ့ သမီးက သူ့ကို အရမ်းချစ်နေတော့ အဖေ ဘာမှ မပြောရက်ခဲ့ဘူး။ အဖေ့မှာ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သမီး ယူသွားမယ်ဆိုတာလည်း အဖေ ကြိုသိတယ်။ အဖေ မျှော်လင့်တာကတော့ သမီး သူ့ရဲ့ အတုအယောင်တွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်သွားဖို့ပါပဲ။ အဖေ မရှိတော့ရင် သမီး ဘဝကို အားတင်းပြီး ရှင်သန်ပါ။ ဒီအိမ်ကို အဖေ သမီးနာမည်နဲ့ လွှဲထားပေးခဲ့တယ်။ ဒါ အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ အဖေက အားလုံးကို သိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဖေက သူ့ရဲ့ အသက်ကိုတောင် ပေးဆပ်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အောင်ကိုက ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဖေ့ကို လက်စားချေဖို့အတွက် ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမိုက်မဲဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကို အဆိပ်နဲ့ လဲလှယ်ခဲ့မိသူပါ။
အဖေ့ရဲ့ ဈာပနကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျင်းပခဲ့တယ်။ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ အောင်ကိုနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ကတည်းက ကျွန်မ သူတို့အားလုံးကို စွန့်ခွာခဲ့တာလေ။ သင်္ချိုင်းကုန်းမှာ အဖေ့ရဲ့ မြေပုံလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာလည်း ဒီမြေကြီးတွေအောက်မှာပဲ မြှုပ်နှံလိုက်ပြီလို့ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။
လအနည်းငယ် ကြာတော့ ကျွန်မ အိမ်ကို ရောင်းလိုက်တယ်။ ဒီအိမ်ထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကျွန်မကို အပြစ်တင်နေသလို ခံစားရလို့ပါ။ အောင်ကို့ကိုတော့ ကျွန်မ နောက်ထပ် မတွေ့တော့ဘူး။ ကြားတာကတော့ သူက နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုလည်း ဒီလိုပဲ လိမ်လည်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြန်ပြီတဲ့။ နာကျင်မှုတွေက အချိန်ကြာလာရင် သက်သာသွားမယ်လို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ နေ့တိုင်းဟာ ငရဲပါပဲ။ ဖုန်းထဲမှာ အောင်ကို့ဆီက '' ဖြစ်နေပြီး ပြန်စာမလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းတွေကို ကြည့်မိတိုင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်မိတယ်။
တစ်ညမှာ ကျွန်မ အိပ်မက်မက်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ အဖေက ပြုံးပြရင်း "သမီး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါတော့" လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ လန့်နိုးလာတဲ့အခါ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ စိုရွှဲနေတယ်။ ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တိုင်က တရားခံဖြစ်နေတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။ ကျွန်မ အခုတော့ နယ်က မြို့လေးတစ်မြို့မှာ စာကြည့်တိုက်မှူးလေး လုပ်ရင်း ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းနေပါတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အချစ်ဆိုတာကို ထပ်ပြီး အယုံအကြည် မရှိတော့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ လှပတဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့် မဟုတ်ဘဲ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားနိုင်တဲ့ မြွေဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေတတ်တာကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်က ကျွန်မကို လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တာပါ။ ကျွန်မ အဲဒီ မျှော်လင့်ချက်ကို အကောင်းဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း အိပ်ရာဝင်ခါနီးတိုင်း အဖေ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်တွေကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိဆဲပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းခြင်းဟာ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို မြင်ကွင်းကနေ ကွယ်ပျောက်စေပြီး နောင်တဆိုတဲ့ အရာဟာ ဘယ်တော့မှ ကုစားလို့ မရနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ သင့်ကို ချုပ်ကိုင်ခြယ်လှယ်နေတဲ့ အချစ်ဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်သာ ဖြစ်ပါတယ်။