သစ္စာမဲ့တဲ့ မိန်းမ
သစ္စာမဲ့တဲ့ မိန်းမ
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ရန်ကုန်ညတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပင်ပန်းမှုထက် ကြည်နူးမှုတွေကိုသာ ပိုပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကားစတီယာရင်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းခက်ထရော်နေပေမဲ့ အိမ်မှာစောင့်နေမယ့် သီတာ့မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရရင်ပဲ တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ နုံးချိမှုတွေဟာ နှင်းဆီပွင့်ပေါ်က နှင်းစက်တွေလို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်စမြဲပါ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ ဆင်းရဲလွန်းတဲ့ ဘဝကနေ သီတာ့ကို ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကျွန်တော် ကျောင်းထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာရေးကို လမ်းခုလတ်မှာတင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး တက္ကစီမောင်းလိုက်၊ ကုန်ထမ်းလိုက်၊ အလုပ်ကြမ်းမှန်သမျှ လုပ်ကိုင်ပြီး သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေကို အရောင်တင်ပေးခဲ့တာပါ။ သီတာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစဖြစ်သလို၊ ကမ္ဘာကုန်ဆုံးခြင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
"ကိုကို... ပင်ပန်းနေပြီလား၊ ရေနွေးလေး သောက်လိုက်ဦးနော်" လို့ ပြောတတ်တဲ့ သူမရဲ့ အသံချိုချိုလေးတွေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အားဆေးတွေပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အခြားသူတွေ အားကျရလောက်အောင်ကို သာယာခဲ့ပါတယ်။ သီတာ ဆရာဝန်မဖြစ်ခင်အထိ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် လိုလေသေးမရှိအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ကိုယ်တိုင်က အင်္ကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို သုံးနှစ်လောက် ဖာထေးဝတ်နေရပေမဲ့ သီတာ့ကိုတော့ ခေတ်ပေါ်အဝတ်အစားတွေ၊ ဆေးပညာစာအုပ် အကောင်းစားတွေကို အမြဲဝယ်ပေးခဲ့တာပါ။ သီတာ ဘွဲ့ရတဲ့နေ့က ကျွန်တော် ပျော်လွန်းလို့ တိတ်တိတ်လေး ငိုခဲ့မိသေးတယ်။ "ကိုကို့ကျေးဇူးတွေ သီတာ တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ ကတိစကားဟာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကျောက်စာတစ်ချပ်လို ခိုင်မြဲနေခဲ့တာ။
ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက်ဆိုရင် ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် ထုတ်ပေးရဲတဲ့အထိ ချစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သီတာဟာ အလုပ်များတဲ့ ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ သူမ ဂုဏ်မငယ်ရအောင် တက္ကစီမောင်းတာကို နားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဆေးခန်းလေးမှာပဲ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခွဲခွာလို့မရတဲ့ သံလိုက်နှစ်ခုလိုပဲလို့ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆိပ်တက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ မျက်စိကန်းတတ်တယ်ဆိုတာထက် ပိုဆိုးတာက ချစ်သူကို ယုံကြည်လွန်းတဲ့အခါ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ လုံခြုံရေးတံခါးတွေကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးထားသလို ဖြစ်နေတတ်တာပါပဲ။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သီတာဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် စတင်ခံစားလာရတယ်။ အရင်ကဆိုရင် အလုပ်ကပြန်လာတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး နှုတ်ဆက်တတ်တဲ့ သီတာဟာ အခုဆိုရင်
ညဘက်တွေမှာ သီတာ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ ကနေ တုန်ခါသံလေးတွေ ကြားရတိုင်း သီတာဟာ လန့်နိုးလာပြီး ဖုန်းကို ခေါင်းအုံးအောက်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်တာကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော် သိချင်လွန်းလို့ သူမ အိပ်ပျော်နေတုန်း ဖုန်းကို ယူကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီတာဟာ ဖုန်းကို ခတ်ထားရုံတင်မကဘဲ လက်ဗွေနဲ့ပါ ပိတ်ထားခဲ့တာပါ။ "ကိုကို... သီတာ့ကို မယုံဘူးလား၊ လူနာတွေရဲ့ ကိစ္စတွေမို့လို့ သီတာ လုံခြုံအောင် လုပ်ထားတာပါ" လို့ သူမက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်အပြစ်တင်မိခဲ့တယ်။ ငါဟာ သိပ်သံသယကြီးတာပဲ၊ ငါ့မိန်းမက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးဖိထားလို့ မရတဲ့အရာပါ။ တစ်နေ့မှာ သီတာ အလုပ်သွားရင်း သူမရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ထဲကနေ ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့တဲ့ ငွေစာရင်းစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော် မသိတဲ့ ဘဏ်အကောင့်တစ်ခုရှိနေပြီး အဲဒီထဲကို လစဉ် သိန်းပေါင်းများစွာ စီးဝင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပေါင်းစုထားတဲ့ ငွေတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေတဲ့ အဲဒီငွေတွေဟာ ဘယ်ကလာတာလဲ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "" ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာမလာတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ နောက်ကျတတ်တဲ့ ညတွေ၊ ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေပေမဲ့ ဝေးကွာနေတဲ့ သူမရဲ့ စိတ်အာရုံတွေ... အားလုံးဟာ အဖြေတစ်ခုဆီကို ဦးတည်နေသလိုပါပဲ။
သံသယဆိုတာ လူကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နိုင်တဲ့ အရာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ သီတာ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ သူမကတော့ အမြဲလိုလို "ဒီည ဂျူတီရှိတယ် ကိုကို" လို့ ပြောပြီး အိမ်က ထွက်သွားတတ်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကားကို ငှားပြီး သီတာ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူမဟာ ဆေးရုံကို မသွားဘဲ မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကွန်ဒိုတစ်ခုဆီကို ဦးတည်သွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့် နှလုံးသားဟာ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကားစတီယာရင်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေဟာ တုန်ရီနေပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။
ကွန်ဒိုရှေ့မှာ ကားရပ်လိုက်ပြီး သီတာ ကားပေါ်က ဆင်းသွားတာကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သီတာ့ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာနဲ့ ဖက်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် တစ်လောကလုံး မှောင်မိုက်သွားသလိုပါပဲ။ သူဟာ တခြားသူမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော်တို့ အခက်အခဲဖြစ်တိုင်း ငွေကြေးအရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ အမြဲကူညီပေးခဲ့တဲ့ "ကိုကျော်ဇော" ဖြစ်နေပါတယ်။ ကိုကျော်ဇောဟာ ကျွန်တော်နဲ့ သီတာ့ကို လက်ထပ်ပေးခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်တော့်ကို လုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့သူပါ။
"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကိုမှလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးခွန်းထုတ်ချင်ပေမဲ့ အသံတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမနဲ့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း။ သူတို့ နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် လှောင်ပြောင်နေကြမလဲ။ ကျွန်တော် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပြီး ရှာပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေနဲ့ သီတာဟာ အဆင့်မြင့်မြင့် နေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ အချစ်ကိုတော့ တခြားတစ်ယောက်ကို ပေးခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်ဟာ ကားထဲမှာတင် ခေါင်းကို စတီယာရင်နဲ့ ဆောင့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပါတော့တယ်။ အဲဒီညက ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာလဲတောင် မသိတော့ဘူး။ စိတ်တွေဟာ လွင့်စင်နေပြီး ရင်ထဲမှာတော့ ကမ္ဘာပျက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ သီတာ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ ပင်ပန်းဟန်ဆောင်ထားပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ လန်းဆန်းနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ "ကိုကို... မအိပ်သေးဘူးလား" လို့ သူမက မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "မနေ့ညက ဘယ်မှာလဲ သီတာ" လို့ ကျွန်တော် အေးစက်စက် မေးလိုက်တော့ သူမ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏပါပဲ၊ သူမဟာ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။ "ဆေးရုံမှာပေါ့ ကိုကိုရဲ့၊ လူနာတွေ များနေလို့ပါ" လို့ သူမက ထုံးစံအတိုင်း လိမ်ညာပြန်တယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ ကိုကျော်ဇောနဲ့ သူမ ဖက်နေတဲ့ ဓာတ်ပုံကို (မနေ့ညက ဖုန်းနဲ့ ခိုးရိုက်ထားတာ) ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သီတာ့မျက်နှာဟာ ဖြူလျော်သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ သီတာဟာ ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးဟာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်တာထက် ပိုနာကျင်စေခဲ့တယ်။ "သိသွားပြီဆိုတော့လည်း အကောင်းပေါ့ ကိုကိုရယ်... သီတာလည်း ဟန်ဆောင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီ" လို့ သူမက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် မှင်တက်သွားမိတယ်။ "ဘာလို့လဲ သီတာ... ကိုယ် မင်းအတွက် ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ၊ ကိုယ့်ဘဝကိုတောင် ပေးဆပ်ခဲ့တာလေ" လို့ ကျွန်တော် အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးမိတယ်။
"ကိုကို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေက သီတာ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေတာ ကြာပြီ" လို့ သူမက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောတယ်။ "ကိုကိုက တက္ကစီမောင်းသမား ဘဝက မတက်နိုင်တဲ့သူ၊ သီတာကတော့ အထူးကု ဆရာဝန်မကြီး ဖြစ်တော့မှာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ချင်းက မတူတော့ဘူး ကိုကို။ ကိုကျော်ဇောက ကျွန်မအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့... တစ်ခု ပြောပြရဦးမယ်။ ကိုကို့ကို အလုပ်ဖြုတ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလည်း ကိုကျော်ဇောပဲ။ ကိုကို့မှာ ဘာမှမရှိတော့မှ သီတာ့အနားက ထွက်သွားမှာမို့လို့" တဲ့။ အဲဒီစကားဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးမားဆုံး ပါပဲ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော် အသက်ထက်ချစ်တဲ့ မိန်းမက အဲဒီအစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ခဲ့တာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော့်ကို လူညွန့်တုံးအောင် လုပ်ပြီးမှ စွန့်ပစ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြတာ။ ကျွန်တော်ဟာ သစ္စာရှိခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာတရားကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျင်းတူးခဲ့ကြတာပါ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပါပြီ။ သီတာဟာ ကျွန်တော့်ကို ကွာရှင်းခွင့်တောင်းပြီး ကိုကျော်ဇောဆီကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော် ရှာဖွေခဲ့သမျှ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကိုလည်း ဥပဒေကြောင်းအရ သူမက အပိုင်စီးသွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ ဘာမှမရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုကတော့ ဘာနဲ့မှ နှိုင်းယှဉ်လို့မရအောင် ပြင်းထန်နေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့ သီတာ၊ ကျွန်တော် ပညာသင်ပေးခဲ့တဲ့ သီတာဟာ အခုတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်တဲ့ ရန်သူဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် မြို့ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူတို့နှစ်ယောက် ကားအကောင်းစားကြီးနဲ့ ဖြတ်မောင်းသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သီတာဟာ ကိုကျော်ဇောရဲ့ ပုခုံးကို မှီပြီး ရယ်မောနေလိုက်တာ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို မြင်ပေမဲ့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျော်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ရတာ တစ်ခုရှိတယ်။ သစ္စာတရားဆိုတာ တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့မှသာ မြတ်နိုးစရာ ဖြစ်တာပါ။ တန်ဖိုးမသိတဲ့သူအတွက်တော့ သစ္စာတရားဟာ နင်းခြေစရာ မြက်ခင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ချစ်ခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တမရပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမလို မိန်းမမျိုးကို လူသားတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ အရမ်း နောင်တရမိတယ်။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အထီးကျန်စွာနဲ့ ဘဝသစ်ကို ပြန်စဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာ မိုးရွာသံ ကြားတိုင်း သီတာ့ရဲ့ အသံချိုချိုလေးတွေကို ကြားယောင်နေမိတုန်းပါပဲ။ အဲဒီအသံတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်အတွက် အိမ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သစ္စာမဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလှအပနောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေဟာ သီတာ့အတွက်တော့ လှေကားထစ်တွေသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမ လိုချင်တဲ့ နေရာရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီလှေကားကို ကန်ချခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးကတော့ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အသက်ထက်ချစ်ခြင်းဟာ မြတ်နိုးစရာဖြစ်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ချစ်ဖို့ မေ့လျော့နေခြင်းကတော့ သေတွင်းတူးခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အနီးဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုဟာ ရန်သူ့ဓားထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစွာ စူးဝင်တတ်ပါတယ်။