သူငယ်ချင်းများရဲ့ ယုတ်မာမှု

 သူငယ်ချင်းများရဲ့ ယုတ်မာမှု

မနက်ခင်းတိုင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရသလိုပါပဲ။ 

ကျွန်မ နိုးလာရင် ပထမဆုံးကြားရတာက ဒေါ်ခင်ရဲ့ ဘုရားစာရွတ်သံပဲ။ တတွတ်တွတ်နဲ့ ရွတ်ဖတ်နေတဲ့ အသံက ကြည်ညိုစရာကောင်းပေမဲ့ အဲဒီနှုတ်ခမ်းတွေကပဲ ကျွန်မကို မနာလိုခြင်း အဆိပ်တောက်တွေနဲ့ ထိုးနှက်တတ်တာကို တွေးမိတိုင်း ကျောချမ်းရပါတယ်။ ကျွန်မ 

အလုပ်ကပေးတဲ့ အဆောင်ဆိုတော့ ထွက်သွားဖို့ကလည်း မလွယ်ဘူး။ လခကလည်း အခုမှ စုမိကာစ။ ဒီအလုပ်ကို ရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူတို့မသိဘူး။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ ဒီအဆောင်က နားခိုရာဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့အတွက်တော့ ကျွန်မကို နှိပ်စက်ဖို့ ကစားကွင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ 

တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်။ အဆောင်မှာ ကျွန်မနဲ့ တွေ့ပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ကြမ်းတမ်းလာတယ်။ ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ရင် ဒေါ်ခင်က ပန်းကန်တွေကို တမင်တကာ စောင့်အောင့်ဆေးတယ်။ ဒိုင်းခနဲ၊ ဒုန်းခနဲ အသံတွေက ကျွန်မရဲ့ အာရုံကြောတွေကို တင်းကနဲ ဖြစ်သွားစေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖိနပ်လေးတွေကို ဘေးကို ကန်ထုတ်ထားတာမျိုး၊ ကျွန်မ လှန်းထားတဲ့ အဝတ်တွေကို တွန်းဖယ်ပစ်တာမျိုးက သေးငယ်ပေမဲ့ နာကျင်ရတဲ့ ကိစ္စတွေပါ။ သူက ဘုရားတရား အရမ်းလုပ်တာ။ ပုတီးစိပ်နေရင်းတောင် ကျွန်မ ဖြတ်လျှောက်သွားရင် မျက်စောင်းက ဝေ့ကနဲ ရောက်လာတတ်သေးတယ်။

“အစ်မ... ညီမ ပစ္စည်းလေးတွေ ဒီဘက်မှာ ခဏထားမယ်နော်” လို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောမိရင်တောင် ပြန်လာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုက “အဆောင်က ညည်းတစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်တွေ မလုပ်နဲ့” ဆိုတဲ့ ငေါ့တော့တော့ စကားတွေပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကိုယ့်

ကျွန်မ ရှောင်ပါတယ်။ လူချင်းမတွေ့မိအောင် သူတို့ထွက်သွားမှ ကျွန်မ 

လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ စတင်ပြီး ယိုင်နဲ့လာခဲ့ပြီ။ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရမှာကို ကြောက်တဲ့စိတ်က ရုံးဆင်းခါနီးတိုင်း ဝင်လာတတ်တယ်။ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်ရင် ခံစားရမယ့် အေးစက်စက် လေထုနဲ့ ရွဲ့စောင်းပြောဆိုသံတွေကို ကြိုပြီး မြင်ယောင်နေမိတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ဒေါ်ခင်နဲ့ နောက်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မသုဇာတို့ အပြင်မှာ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မအကြောင်းကို အပုပ်ချနေကြတာပါ။

“ဒီကောင်မလေးက အေးဆေးသလိုနဲ့ မြေနိမ့်ရာ စိုက်ချင်တာအေ၊ ရုံးမှာ လူကြီးတွေကို ဖားပြီး ငါတို့ကို ကျော်တက်ဖို့ ကြံနေတာ” လို့ မသုဇာက ပြောနေတယ်။ ဒေါ်ခင်ကတော့ “ထားလိုက်ပါအေ၊ ဘုရားကပဲ ကြည့်မနေပါဘူး၊ သူ့လို ယုတ်မာတဲ့သူကတော့ တစ်နေ့ ခံရမှာပဲ” တဲ့။ ကျွန်မ နားထဲမှာ အဲဒီစကားလုံးတွေက ပူလောင်နေတဲ့ သံရည်ပူတွေ လောင်းထည့်လိုက်သလိုပဲ။ ဘုရားတရားလုပ်တဲ့ ဒေါ်ခင်က ကျွန်မကို ယုတ်မာတယ်လို့ ပြောနေတာလား။ ကျွန်မ သူတို့ကို ဘာမှလည်း မလုပ်ခဲ့ပါဘဲနဲ့။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေကို စောင့်အောင့်ပြီး တွန်းထုတ်တာကို မြင်တဲ့အခါ “အစ်မ... ညီမ ပစ္စည်းကို ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ” လို့ ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်မိတယ်။ ဒါကို ဒေါ်ခင်က “အိုး... ပြောတတ်လိုက်တာ၊ ညည်းပစ္စည်းက နတ်ပစ္စည်းမို့လို့လား၊ ငါတို့လည်း ဒီအဆောင်မှာ နေတာပဲ၊ မကျေနပ်ရင် ဆင်းသွားပေါ့” လို့ အော်ဟစ်ပါတော့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ဒီအဆောင်က ကျွန်မလည်း အခမဲ့ နေခွင့်ရထားတာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ လုပ်အားနဲ့ ရထားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသက်ကြီးသူတွေက ငယ်သူကို နှိပ်ကွပ်တာဟာ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရိုးရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ ရင်နာနာနဲ့ လက်ခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ ဘာမှမစားဘဲ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ညလုံး ထိုင်နေမိခဲ့တယ်။

သည်းခံခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ်က တစ်နေ့မှာတော့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ကနေ ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြန်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ရုံးစာရွက်စာတမ်းတချို့ မီးဖိုချောင် စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့မိတာ ပျောက်ဆုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက နောက်နေ့ ရုံးမှာ တင်ရမယ့် အစီရင်ခံစာတွေပါ။ ကျွန်မ ပျာပျာသလဲ ရှာပေမဲ့ မတွေ့ဘူး။ ဒေါ်ခင်က ဘုရားခန်းထဲမှာ ပုတီးစိပ်နေတယ်။ မသုဇာကတော့ တီဗီကြည့်နေတယ်။

“အစ်မ... ဒီမှာ တင်ထားတဲ့ စာရွက်တွေ မြင်မိလားဟင်” လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ မသုဇာက လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ “မသိဘူး၊ အမှိုက်ထင်လို့ တစ်ယောက်ယောက် လွှင့်ပစ်လိုက်တာနေမှာပေါ့” လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြောတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲက မီးတောင်က ပေါက်ကွဲတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်သွားပြီ။ အမှိုက်ပုံးကို သွားဖွင့်ကြည့်တော့ ကျွန်မရဲ့ စာရွက်တွေက စုတ်ဖြဲခံထားရပြီး အမှိုက်တွေနဲ့ ရောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာတင် ကျွန်မရဲ့ သည်းခံခြင်းကြိုး ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်။

“ဒါ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ!” လို့ ကျွန်မ အကျယ်ကြီး အော်လိုက်မိတယ်။ ဒေါ်ခင်က ဘုရားခန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီး “ဘာဖြစ်လို့ အော်နေတာလဲ၊ ဘုရားစိပ်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်တယ်” လို့ ရန်တွေ့တယ်။ ကျွန်မက စုတ်ပြဲနေတဲ့ စာရွက်တွေကို သူတို့ရှေ့ ချလိုက်ပြီး “ဒါတွေက အမှိုက်မဟုတ်ဘူး၊ ညီမရဲ့ အလုပ်အတွက် အရေးကြီးတဲ့ စာရွက်တွေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ယုတ်မာရတာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်ခင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးရင်း “ညည်းကို ငါတို့က မုန်းလို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ညည်းရဲ့ အကျင့်တွေကို မကြိုက်လို့ ပညာပေးတာ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မသုဇာက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ဝင်ပြောတယ် “အစ်မခင်... အဲဒါ ကျွန်မ လွှင့်ပစ်တာမဟုတ်ဘူးနော်၊ အစ်မပဲ စာရွက်တွေက အညှော်နံ့ထွက်နေလို့ဆိုပြီး ဖြဲပစ်ခိုင်းတာလေ” တဲ့။ ဒေါ်ခင်ရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားတယ်။ အဲဒီမှာတင် အမှန်တရားတစ်ခုက ဘွားကနဲ ပေါ်လာတယ်။ ဒေါ်ခင်ဟာ ကျွန်မကို မုန်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်မရဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ သူ အလုပ်မှာ အမှားလုပ်ခဲ့တာကို ကျွန်မက ရိပ်မိသွားမှာ ကြောက်လို့ ကျွန်မကို အလုပ်ကနေ ထွက်သွားအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ နှိပ်စက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ရုံးက ငွေစာရင်းတချို့ကို ခိုးယူထားပြီး အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်မ သိနေတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာပါ။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘာမှမသိခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အပြစ်ရှိစိတ်က သူတို့ကို ဘီလူးသရဲတွေ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်တာပါပဲ။

အမှန်တရားက ပေါ်သွားပေမဲ့ ဘာမှ ထူးမလာခဲ့ပါဘူး။ ဒေါ်ခင်ကတော့ သူ့ရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံမယ့်အစား ကျွန်မကို ပိုပြီး ရန်လုပ်ပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်ပြီ။ ဒီလို အဆိပ်အတောက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်မ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ နောက်နေ့မှာပဲ ကျွန်မ ရုံးကို အစီရင်ခံစာတင်ပြီး အဆောင်ပြောင်းဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ရုံးကလည်း အခြေအနေကို သိသွားတော့ ဒေါ်ခင်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ပါတော့တယ်။

ကျွန်မ အဆောင်ကနေ ထွက်သွားတဲ့နေ့မှာ ဒေါ်ခင်ကတော့ ရုံးကနေ အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ ငွေခိုးမှုတွေ ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ သူဟာ ဘုရားတရားလုပ်ပေမဲ့ စိတ်နှလုံးကတော့ မဖြူစင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ အားလုံး ရှေ့မှာ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မ အထုတ်အပိုးတွေကို သယ်ပြီး အဆောင်ပြင်ကို ထွက်လာချိန်မှာ ဒေါ်ခင်က 

ကျွန်မ အခုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်နေပါတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မ ပစ္စည်းလေးတွေကို ကြည့်ပြီး အရင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို သတိရမိရင် ရင်ထဲမှာ မွန်းကျပ်နေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိလိုက်တာတစ်ခုကတော့... “သည်းခံခြင်းဆိုတာ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိပဲ ကောင်းတာပါ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းခြေလာတဲ့အထိ သည်းခံနေတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ” ဆိုတာပါပဲ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ အပြုအမူတွေကို ဘာသာတရားနဲ့ ဖုံးကွယ်လို့မရသလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်မြတ်နိုးတယ်ဆိုရင် မကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ဘယ်တော့မှ ဝန်မလေးပါနဲ့။ အမှန်တရားဟာ နောက်ကျတတ်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားပါဘူး။