ဆရာဝန်ကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်ကအကြောင်း
ဆရာဝန်ကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်ကအကြောင်း
ဆေးရုံကြီး၏ အရေးပေါ်ဌာနသို့ လာသမျှ လူနာရှင်တိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ‘ဘုရားသခင်’ တစ်ဆူလို ကြည့်ကြသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်လိုက်တိုင်း တုန်ယင်ခြင်း မရှိဘဲ တိကျလွန်းလှသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ နာမည်အကြီးဆုံး ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာသုတ ဆိုလျှင် မသိသူ မရှိသလောက်ပင်။ သို့သော် ထိုဂုဏ်ပုဒ်တွေ၊ ထိုအရှိန်အဝါတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်နေတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးက ‘မေ’ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ပဲ စတင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆေးကျောင်းသားဘဝကတည်းက လက်တွဲခဲ့ကြတာ။ မေက နုနယ်တယ်၊ ဖြူစင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကမ္ဘာမှာ အားကိုးရဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့သူ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အိမ်မက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော် ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်လာတဲ့နေ့မှာ မေ့ကို လက်ထပ်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဆေးခန်းသေးသေးလေး တစ်ခုဖွင့်ပြီး ဆင်းရဲတဲ့ လူနာတွေကို အခမဲ့ ကုပေးမယ်။ အဲဒီ အိမ်မက်တွေဟာ မိုးစက်တွေလိုပဲ အေးမြခဲ့ဖူးတယ်။
“ကိုကို... ကိုကို လူနာတွေ အများကြီးကို ကယ်နိုင်တဲ့ ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်လာရင် မေ့ကို မေ့သွားမှာလား”
မေက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုဝင်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းရင်း “ကိုကို့ အသက်ထက် မေ့ကို ပိုချစ်တယ်၊ မေ့ကို ဘယ်တော့မှ အထိခိုက် မခံဘူး” လို့ ကတိပေးခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ ကတိကပဲ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို သံခြေကျင်းတစ်ခုလို ရစ်ပတ်နှောင်တွဲပြီး ငရဲခန်းထဲ ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်ကို အရူးအမူး လုပ်ခဲ့တယ်။ မေ့ကို အကောင်းဆုံး ထားချင်တဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ တစ်နေ့ကို နာရီပေါင်းများစွာ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တယ်။ မေ့ဆီက လာတဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ “ကိုကို အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ မေရယ်” ဆိုတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင်က ကျွန်တော်တို့ ကြားမှာ တံတိုင်းတွေ စတင် တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အမြင့်ဆုံးကို တင်ပေးပြီးမှ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲကို တွန်းချတတ်တဲ့ အရာမျိုးပါ။ ကျွန်တော် ပါမောက္ခဆရာဝန်ကြီး ရာထူးအတွက် လျာထားခြင်း ခံရတဲ့နေ့မှာပဲ မေ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဝမ်းသာတဲ့ သတင်းနဲ့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ မေ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။
မေ့မှာ ဦးနှောက် အကျိတ် ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါက ခွဲစိတ်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ နေရာမှာ ရောက်နေတာ။ ကျွန်တော်ဟာ တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်နေတဲ့ ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ်အချစ်ဆုံး လူသားရဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ခွဲစိတ်ခက သိန်းပေါင်း ထောင်ချီ ကုန်ကျမယ်။ ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားမှာ ခွဲစိတ်မှသာ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိမယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် ငွေကြေး မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေက ပိုက်ဆံအဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ မရခဲ့ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆေးရုံအုပ်ကြီးရဲ့ သား၊ ဒေါက်တာ စည်သူက ခွဲစိတ်မှု တစ်ခုမှာ အမှားအယွင်း လုပ်မိခဲ့တယ်။ လူနာက ဩဇာရှိတဲ့ သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ သား။ အဲဒီ အမှားအတွက် တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ယူရမယ်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရုံးခန်းထဲ ခေါ်တွေ့ခဲ့တယ်။
“သုတ... မင်းရဲ့ ရည်းစားအတွက် ပိုက်ဆံ လိုနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ့သားရဲ့ အမှားကို မင်းအမှားအဖြစ် တာဝန်ယူပေးပါ။ လူနာရှင်ကို မင်းကပဲ တောင်းပန်လိုက်။ ဆေးရုံကနေ မင်းကို အနားပေးရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ အလျှော်အစား အနေနဲ့ သိန်းငါးထောင် ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ မေ့ကို ကယ်ချင်ရင် ဒါက တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ”
ကျွန်တော့်ရဲ့ နားထဲမှာ သွေးတွေ တိုးလာသလို ခံစားရတယ်။ ဆရာဝန် တစ်ယောက်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ အသက်ပဲ။ ကိုယ်မလုပ်တဲ့ အမှားအတွက် လက်မှတ်ထိုးပေးရမယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်တာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနတွေဟာ ဖုန်မှုန့်လို လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိတယ်။
မေက ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်နဲ့ ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမ ရွံရှာမယ့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရတော့မယ်။ ကျွန်တော် မေ့ကို စတင် စိမ်းကားပြခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ ‘’ ဖြစ်နေပေမဲ့ စာမပြန်တော့ဘူး။ မေက ကျွန်တော့် ဆေးခန်းကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်တော်က တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေပြခဲ့တယ်။
“ကိုကို... ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင်။ မေ ဘာမှားလို့လဲ”
မေက ငိုယိုပြီး မေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အေးစက်စက် မျက်နှာထားနဲ့ပဲ “ငါ မင်းကို ငြီးငွေ့နေပြီ မေ။ မင်းက အခုတော့ လူနာတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့ဘဝရဲ့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီ” လို့ ပြောထွက်ခဲ့တယ်။ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက အသားစတွေကို ဓားနဲ့ လှီးဖြတ်ခံရသလို နာကျင်ရတယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ဝေဒနာတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့တယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်တော် ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို မေ့ရဲ့ မိဘတွေဆီကို အမည်မဖော်ဘဲ ‘အလှူရှင်’ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ပေးခဲ့တာပါ။ မေကတော့ အဲဒီ ပိုက်ဆံတွေဟာ စေတနာရှင် တစ်ယောက်က ပေးတာလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဆေးရုံမှာ အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့ ‘လူညံ့’ ‘လူညစ်’ ဆရာဝန်ကြီးအဖြစ် သတင်းစာတွေမှာ ပါလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာဝန် လိုင်စင် အသိမ်းခံရတဲ့နေ့မှာ မေက ကျွန်တော့်ဆီ စာတိုလေး တစ်စောင် ပို့ခဲ့တယ်။
[“ကိုကိုက လူသတ်သမားပဲ။ မေ့ကိုလည်း သတ်တယ်၊ လူနာကိုလည်း သတ်တယ်။ ကိုကို့ကို မေ အရမ်း ရွံတယ်။ နောက်ဘဝ ရှိရင်တောင် ကိုကိုနဲ့ မဆုံပါရစေနဲ့တော့”]
အဲဒီ စာလေးကို ဖတ်ပြီး ကျွန်တော် တစ်ညလုံး အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်ငိုခဲ့တယ်။ မေရယ်... မေ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကိုကို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စာချုပ်ချုပ်ပြီး ရောင်းစားခဲ့ရတာ မေ မသိခဲ့ဘူး။ ကိုကို့ကို မုန်းလိုက်ပါ။ မုန်းမှပဲ ကိုကို မရှိတဲ့အခါ မေ ရှေ့ဆက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ။
သုံးနှစ် ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ နယ်မြို့လေး တစ်မြို့ရဲ့ ဆေးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်မှာ အရောင်းစာရေး လုပ်ရင်း အသက်မွေးနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်က လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ မေကတော့ နိုင်ငံခြားမှာ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပြီး ကျန်းမာသွားပြီဆိုတာ ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေး စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရတယ်။ သူမ အခုဆိုရင် တခြား လူငယ် ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်တဲ့။
တစ်နေ့မှာတော့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြက်ရယ်ပြုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဆိုင်ကို မေနဲ့ သူမရဲ့ အမျိုးသားလောင်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ မေက ပိုပြီး လှပလာတယ်၊ ပါးပြင်လေးတွေမှာ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ မျက်နှာကို နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူး။
“ဒီမှာ... အားဆေး တစ်မျိုးလောက် ပေးပါ”
မေ့ရဲ့ အသံလေးကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော့် လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ဆေးထုတ်ပေးရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်က မေ့လက်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားတယ်။ မေက တွန့်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို သေချာ စိုက်ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲက ဝေဒနာတွေကို သူမ မှတ်မိသွားပုံရတယ်။
“ကို... ကိုကိုလား”
မေ့ရဲ့ အသံက တိုးတိတ်လွန်းပေမဲ့ ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို မြေလှန်ပစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဆိုင်နောက်ဖေးကို အမြန် ပြေးဝင်ခဲ့မိတယ်။ မေက နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆွဲတားတယ်။
“ကိုကို ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဟိုတုန်းက ကိုကို လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားအတွက် မေ နားလည်ပေးနိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... အခု ကိုကို့ ပုံစံက...”
မေက စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူမရဲ့ အမျိုးသားလောင်းက ပါလာပြီး မေ့ကို ခေါ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ရှင်းမပြခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရောင်းစားပြီး မေ့ကို ကယ်ခဲ့တာဆိုတာ မေ သိသွားရင် မေ နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မေ့ကို မထမ်းခိုင်းချင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီညမှာပဲ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ကွယ်လွန်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဝန်ခံစာ တစ်စောင်က လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီ ဝန်ခံစာထဲမှာ ဒေါက်တာသုတဟာ အပြစ်မရှိကြောင်း၊ သားဖြစ်သူရဲ့ အမှားကို ငွေနဲ့ ဝယ်ယူခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း အသေးစိတ် ရေးသားထားခဲ့တယ်။
အမှန်တရားက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘာမှ ထူးမလာတော့ပါဘူး။ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အချိန်တွေ၊ ပျက်စီးသွားတဲ့ နှလုံးသားက ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ မေ ကျွန်တော့်ဆီကို ငိုပြီး ပြေးလာခဲ့တယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
“ကိုကိုရယ်... ဘာလို့ မေ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ။ မေ ကိုကို့ကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းခဲ့ရသလဲ သိလား။ ကိုကိုက လူအောက်တန်းစား တစ်ယောက်လို့ ထင်ပြီး မေ ကိုကို့ကို ရွံခဲ့မိတာ။ အခု ကိုကို့ ဘဝ ပျက်သွားပြီ... မေ့ကြောင့် ကိုကို့ ဘဝ ပျက်သွားပြီ”
ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
“မေ... ကိုကို့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ မေ့ရဲ့ အသက်လောက် အရေးမကြီးဘူး။ မေ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ပြုံးနေတာကို မြင်ရဖို့အတွက်ဆိုရင် ကိုကို့ ဝိညာဉ်ကို ငရဲပြည်ကို ရောင်းရရ၊ လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရရ... ကိုကို ကျေနပ်ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ရခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် အရာအားလုံးကို စတေးနိုင်ခြင်းပဲ”
မေက ကျွန်တော့်ကို သူမနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ငြင်းဆိုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့် လက်တွေက အရင်လို ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်ဖို့ မဖြောင့်တန်းတော့ဘူး။ ကျွန်တော့် နှလုံးသားကလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေပြီ။ မေကတော့ သူမရဲ့ လမ်းကို သူမ ဆက်လျှောက်ရမယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်ထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့မယ်။
ကျွန်တော် ဆေးရုံအပြင်ဘက်မှာ ထိုင်ရင်း မိုးဖွဲလေးတွေကို ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူနာပေါင်းများစွာကို ကယ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်တော့ မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေအတွက် နောင်တ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပေးဆပ်မှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်ရသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ပဲ သိတယ်။
လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ‘စတေးခဲ့တဲ့ ဆရာဝန်ကြီး’ လို့ အခုတော့ ချီးကျူးနေကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ချီးကျူးသံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားကို ပြန်လည် စိုပြည်အောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဘဝမှာ အချစ်ကို ဦးစားပေးခဲ့လို့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမဲ့၊ အဲဒီ ဆုံးရှုံးမှုထဲမှာပဲ ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူတတ်ခဲ့ပြီ။
နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာကတော့... “တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် အကောင်းဆုံး ပေးဆပ်ခြင်းဆိုတာ အနားမှာ ရှိနေပေးတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ လမ်းကို ခင်းပေးလိုက်ရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်စစ်ဆိုတာ အပြန်အလှန်ရဖို့ထက်၊ တစ်ဖက်လူအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို စွန့်လွှတ်ရဲတဲ့ သတ္တိကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစွန့်လွှတ်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် နာကျင်မှုနှင့် အထီးကျန်ခြင်းသည် တစ်သက်တာ အဖော်ဖြစ်လာတတ်သည်။